24

เขาจินตนาการภาพนางตอนกำลังช่วยเหลือตัวเองเช่นนั้นหรือ! เขาคิดเช่นใดกับแม่นางกุ้ยไป๋หลานผู้นี้กันแน่ ทั้ง ๆ ที่ที่ผ่านมาก็แสดงออกชัดเจนว่ารังเกียจรังงอนนางเข้ากระดูกดำจนหาหนทางกลั่นแกล้งสารพัดมิให้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเหมือนคนผู้อื่น แล้วเหตุอันใด...ถึงได้ครวญครางออกมาเป็นชื่อนางเช่นนี้เล่า

"อ่าห์ ไป๋หลาน อ่าห์ เช่นนั้นแหละ อ่าห์"

"..." ใบหน้างดงามเห่อร้อนจนแดงระเรื่อคล้ายผลตำลึกสุกด้วยความขวยเขินแทบจะมุดแผ่นดินหนี ไยเขาถึงได้กล้าทำเรื่องบัดสีบัดเถลิงน่าเกลียดเช่นนี้ทั้งที่รู้ว่านางกำลังนอนอยู่ด้านในแท้ ๆ มิอายฟ้าอายดินบ้างเลยหรือ!!

แต่เหตุใด เหตุใดขาของนางถึงก้าวมิออกกันเล่า ถึงแม้ในใจจะด่าทอว่าเขาเป็นพวกลามกโรคจิตวิตถารเอาชื่อผู้อื่นไปแอบอ้างตอนกำลังช่วยตัวเองให้เกิดความเสียหาย แต่ก็มิอาจละสายตาไปจากแผ่นหลังแกร่งกำยำได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว

"อ่าห์..." น้ำสีขาวขุ่นพุ่งกระฉูดขึ้นสูงฉีดไปด้านหน้าเป็นอันว่าเสร็จสิ้นภารกิจรบ ยามได้ปลดปล่อยอีกฝ่ายคงรู้สึกสบายเนื้อสบายตัวกระปรี้กระเปร่าขึ้นมิใช่น้อยกระมังจึงได้มีท่าทีร่าเริงเยี่ยงนั้น "นางสตรีชั่ว เหตุใดเจ้าถึงได้ตามหลอกหลอนข้ามิเลิกเช่นนี้ เจ้าทำเสน่ห์มนตร์ดำใส่ข้าหรืออย่างไรแม้นยามที่ข้าช่วยตัวเองยังนึกถึงหน้าเจ้า"

แม่ทัพเล่อหยางหลงบ่นพึมพำกับตัวเองอย่างนึกขัดใจ แม้จะพยายามบังคับฝืนใจตัวเองให้รังเกียจรังงอนและมองนางในฐานะศัตรูผู้หนึ่งมากเพียงใดแต่มีความเป็นจริงแล้วก็มิอาจทำเช่นที่ปรารถนาได้เลยสักครา

“มิว่าจะผ่านมากี่ปี ยามที่ข้าช่วยตัวเองก็มีแต่หน้าของเจ้าลอยมา ทั้ง ๆ ที่เจ้าคงเสพสุขปรนเปรอให้ไอ้บุรุษชาติชั่วผู้นั้นไปแล้วมิรู้สักเท่าใดต่อเท่าใดแล้วแท้ ๆ โถ่เว้ย!! เจ็บใจนัก ข้าจะทำเช่นไรดีถึงจะเกลียดเจ้าลงอย่างปากว่าจริง ๆ เสียที” เขากำหมัดแน่นแล้วทุบกำปั้นลงบนขอบอ่างด้วยความรู้สึกหงุดหงิด "ท่องไว้เถิดหยางหลง นางคือสตรีชั่วช้า นางคือศัตรู นางคือคนรักของคนที่เป็นมารทิ่มแทงหัวใจของเจ้า หาใช่คนที่เจ้าสมควรปันใจรักเพราะนางมิใช่กุ้ยไป๋หลานคนที่เจ้าต้องตาเมื่อหลายปีก่อนไม่”

กุ้ยไป๋หลานยกฝ่ามือขึ้นมาทาบอกด้วยความรู้สึกหลากหลายตีปนกันมั่วไปหมดภายในสมอง นางอ่านนิยายจีนโบราณเล่มนี้มาถึงครึ่งเล่ม แต่หาเคยรู้ไม่ว่าเดิมทีแม่ทัพเล่อหยางหลงบุรุษตัวร้ายกาจที่เป็นตัวเอกคอยกลั่นแกล้งนางเอกสารพัดแท้จริงแล้วจะต้องตามีใจให้นางมาโดยตลอด…

เหตุการณ์มันเป็นเช่นใดกันแน่…

“โอ้ มาย ก็อด” ความคิดฟุ้งซ่านเมื่อครูถูกสลัดทิ้งไปจากหัวก่อนที่ดวงตากลมโตดุจไข่ห่านจะเบิกกว้างเผยออกยามบุรุษผู้นั้นที่นั่งอยู่ขอบอ่างเมื่อครู่ลุกขึ้นยืนหยัดด้วยความสูงเต็มที่แล้วหันด้านหน้ามาในองศาที่นางสามารถมองเห็นเรือนร่างแกร่งกำยำเปลือยเปล่าได้ตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างพอดิบพอดี

กุ้ยไป๋หลานรีบยกฝ่ามือขึ้นมาปิดตาตัวเองแต่ทว่าก็แอบเลื่อนนิ้วให้ออกห่างเป็นรูระหว่างที่สามารถลอบมองเห็นอีกฝ่ายได้ลาง ๆ พลางกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่

บุรุษผู้นี้หาได้สมควรถูกปั้นให้เป็นตัวร้ายที่ตอนจบสุดท้ายต้องถูกฆ่าตายให้เสียของที่อุตส่าห์มีของดีติดตัวไว้เลยไม่!

รูปร่างเขาแกร่งกำยำอัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อทุกสัดส่วน ซิกแพกซ์แน่นเป็นลอนสวยวางเรียงรายกันเยี่ยงกับก้อนขนมปังช่างน่าเอามือลูบไล้สัมผัสอะไรเช่นนี้ และ…อวบ ยาว ขาว ใหญ่ เท่าแขน!!! วาสนาผู้ใดหนอที่มีบุญได้เชยชม

วาสนานางได้หรือไม่! ไหน ๆ ก็ล่วงรู้ความลับของคนผู้นั้นแล้วว่าแท้จริงเขาก็ต้องตาและแอบมีนางอยู่ในหัวใจมาโดยตลอดเพียงแต่นางดันกลายสตรีมีพันธะประทับตัวอักษรใหญ่ ๆ อยู่กลางหน้าผากว่าคือคนรักของศัตรูจึงต้องแสดงออกมาว่ารังเกียจรังงอนและเกลียดชังน้ำหน้านางถึงเพียงนั้น ทั้ง ๆ ที่แท้จริงแล้วเนื้อในเขาหาได้มีพฤติกรรมต่ำทรามเลวระยำมาแต่กำเนิดไม่ เพียงโดนหล่อหลอม โดนถูกกระทำซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเขาสร้างกำแพงหนาขึ้นมาแลดูคล้ายกับว่าไร้หัวใจไปโดยปริยาย

ซ้ำดูเถิดร่างกายของเขา นางขอนั่งยัน ยืนยัน นอนยัน ตีลังกายันได้เลยว่าในชาติภพก่อน แม้พระเอกซุปเปอร์โมเดลหรือนายแบบคนดัง ๆ ก็มิมีผู้ใดสามารถทัดเทียบได้เลยสักคน กล้ามเนื้อแน่นเป็นมัด ๆ ซิกแพกซ์เป็นลอนเรียงรายคล้ายก้อนขนมปังหากเป็นคนในยุคสมัยของนางคงเข้าฟิตเนสไม่ต่ำกว่าสัปดาห์ละห้าหกวันเป็นแน่!

เขาแอบมีใจให้นางเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว...ส่วนนางก็เห็นทีว่าจะต้องตาต้องใจร่างกายอันแสนล่ำสั่นของเขาอยู่มิน้อย ไหน ๆ ก็ถูกจับพลัดจับพลูเข้ามาอยู่ในจวนแห่งนี้โดยมิรู้ว่าจะมีวาสนาได้ออกไปโบยบินเมื่อใด ฉะนั้นแทนที่จะตั้งตารอให้พ่อพระเอกที่บอกว่ารักกุ้ยไป๋หลานเจ้าของร่างนี้หนักหนา ทว่ายามเกิดเรื่องกลับหูเบาเชื่อฟังคำมารดาและนางร้ายไม่ลืมหูลืมตา ลืมสิ้นแม้คำสัญญาที่เคยให้กันไว้...แล้วหันมาใช้ช่วงเวลานี้เดินหน้าจีบพิชิตใจพ่อตัวร้ายให้ใจอ่อนจนสำเร็จไม่ดีกว่าหรือ!

คงไม่ใช่เรื่องยากนักเพราะเขาเองก็ชอบพอนางมานานแล้วเหมือนกัน...ซ้ำชาติก่อนนางมีกรรม เกิดมาอ้วนท้วน ไม่ว่าจะไปสารภาพรักกับใครก็โดนคนผู้นั้นปฏิเสธไล่ตะเพิดแถมด่าทอกลับมาเยี่ยงหมูเยี่ยงหมา โชคดีสวรรค์บันดาลให้นางทะลุมิติมาเป็นถึงนางเอกนิยาย สตรีที่เลื่องชื่อเรื่องความงดงามเกินกว่าผู้ใด ชายใดได้เห็นจำต้องหลุมรักถ้วนหน้าเพียงโง่เขลาเบาปัญญา โลกสวย ยอมให้ผู้อื่นเขารังแก...

โดนพระเอกทำให้เสียความรู้สึกเจ็บปวดหัวใจมากเพียงใด แต่บทสุดท้ายนักเขียนก็ต้องรวบรัดให้จบแบบบริบูรณ์ แฮปปี้แอนด์ดิ้ง คู่กันจนได้

ไปเถิด! หากเชื่อคำสตรีอื่นมากกว่าคนที่บอกว่ารักนักรักหนาเยี่ยงนาง วันต่อไปข้างหน้ายามมีเรื่องที่แสนสาหัสกว่านี้เกิดขึ้นอีก นางไม่ต้องตกระกำลำบากน้ำตาพราก เหนื่อยยากจนสายตัวแทบขาดเหมือนที่เคยอ่านผ่าน ๆ จากในนิยายเล่มนี้อีกหรือ!

พอเสียทีกับบทนิยายเดิม ๆ ! ไดอาล็อกซ้ำซาก นางเอกหาได้จำเป็นต้องคู่กับพระเอกเสมอไปไม่หากบุรุษผู้นั้นโง่เขลาเบาปัญญา ก็มิสมควรเรียกตัวเองว่าพระเอก! เพราะนางจะฉีกกฏ แหกทุกความเป็นไปได้ แล้วเดินหน้าพิชิตใจพ่อซิกแพกซ์ก้อนขนมปัง ถือเสียว่าเป็นการรับผิดชอบที่นางเผลอไปเห็นร่างกายเขาจนหมดเปลือกแล้วก็แล้วกัน...

เพล๊ง!

"ฉิบหาย..." นางก้าวถอยหลังแล้วเผลอชนเข้ากับถ้วยแก้วที่วางอยู่บนขอบโต๊ะหล่นตกแตก ยามทำท่าจะหลบหนีแต่ทว่าก็มิทันการโดนเขาจับรวบตัวได้เสียก่อน

ช่างว่องไวกระไรเช่นนี้! สมแล้วกับที่เป็นผู้มีวรยุทธ์แกร่งกล้า ทั้ง ๆ ที่อยู่ห่างกันมากโขแต่เขาก็สามารถมาถึงตัวนางแล้วจับรวบเอาไว้ได้ในชั่วพริบตาเดียว

"เจ้า! เจ้าแอบดูข้าอาบน้ำเช่นนั้นหรือนางสตรีวิปลาส" แม่ทัพเล่อหยางหลงล็อคคอนางเอาไว้แน่นมิให้สามารถขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวหรือหลบหนีได้เป็นอันขาด

"ขะ...ข้าเปล่า เปล่าเจ้าค่ะ" นางรีบส่ายหน้าปฏิเสธ จะให้ยอมรับได้อย่างไรกันเล่าว่าเมื่อครู่นางแอบลอบมองดูบุรุษแก้ผ้าซ้ำยังเพ้อจินตนาการต่อไปถึงไหนต่อไหนอีก น่าอายยิ่งนัก! "ข้าเปล่า ข้ามิได้แอบมองท่านแม่ทัพอาบน้ำเลยนะเจ้าค่ะ ข้ามิเห็น มิเห็นสิ่งใดเลยเจ้าค่ะ มิเห็นว่าขาว ยาว เฮ้ย มะ...ไม่ใช่ ไม่ใช่เจ้าค่ะ"

นางร้อนรนกระวนกระวายจนผลั้งเผลอหลุดปากเอื้อนเอ่ยความคิดที่อยู่ในใจ จึงทำให้ดูคล้ายกับว่าแม่ทัพเล่อหยางหลงหาทันได้ซักถามหรือทำอันใดไม่ นางก็เป็นฝ่ายสารภาพออกมาเองจนหมดเปลือก!

อีกฝ่ายได้ยินนางว่าเช่นนั้นก็ทำตาถลนแทบหลุดออกจากเบ้า ผลักเรือนร่างบอบบางให้แนบชิดราบไปกับฝาผนัง แล้วใช้ฝ่ามือหยาบกร้านกอบกุมลำคอระหงเอาไว้มิให้นางขยับเขยื้อนหนีได้ “นางสตรีหน้าตาย!!! เมื่อครู่เจ้าเห็นสิ่งใดบ้าง บอกข้ามาบัดเดี๋ยวนี้ มิเช่นนั้นข้าจะควักลูกตาเจ้าออกมาเขวี้ยงให้สุนัขคาบเล่นเยี่ยงกิ่งไม้เป็นแน่”

“ขะ…ข้า ข้ามองไม่เห็นสิ่งใดเลยเจ้าค่ะ เอ่อ ข้า สายตาข้ามิใคร่สู้ดีสักเท่าใดนักเห็นเพียงภาพเลือนลางเท่านั้น แต่ก็ไม่ได้ชัดเจนว่าสิ่งใดเป็นสิ่งใด ได้โปรดท่านแม่ทัพคลายกังวลเถิดเจ้าค่ะ” ริมฝีปากนางสั่นงันงกมิกล้าแม้กระทั่งสบสายตากับอีกฝ่ายจึงทำได้เพียงหลบลีกหนีไปทางอื่น

“นี่เจ้า! เจ้าหาว่าของข้าเล็กจนมองเห็นมิชัดเช่นนั้นใช่หรือไม่!!! นางสตรีหน้าตาย ข้าเหลืออดเหลือทนกับเจ้าเต็มทีแล้ว” กลับกลายเป็นว่าคำแก้ต่างเอาตัวรอดของนางดันทำให้บุรุษยิ่งมีโทสะ ไฟร้อนคุกรุ่นโถมเข้าใส่อยู่กลางอกให้รู้สึกฉุนเฉียวมากกว่าเดิม

เมื่อครู่ภาพที่ปรากฏก็บ่งบอกชัดเจนแล้วว่านางลักลอบแอบดูเขาเปลือยกายและคงเห็นหมดเปลือกตั้งแต่หัวจดเท้า แต่!! นางสตรีดื้อด้านผู้นี้กลับยั่วยุ กล่อมประสาทด้วยการกล่าวลอยหน้าลอยตาคล้ายว่าแท่งหยกเขาอันเล็กเท่าตะปูจนมองมิออกว่าคือสิ่งใด!