22

"หึ!" หลี่หลวนฮวากระตุกยิ้มมุมปากด้วยความสะใจ ก่อนจะใช้ฝ่ามือนุ่มฉวยจับชายอาภรณ์ราคาแพงถกร่นขึ้นมาเพื่อความสะดวกแล้วยกขาเรียวยาวออกเเรงถีบเข้าไปบริเวณลาดไหล่มนของกุ้ยไป๋หลานด้วยความแรงจนเรือนร่างบอบบางหงายหลังล้มกลิ้งลงไปกับพื้นสกปรก ๆ อย่างน่าสมเพช

ตึง!!!

"ฮ่า ๆ ช่างน่าสมเพชยิ่งนัก" นางหันหน้าไปหัวเราะร่ากับสาวใช้คนสนิทข้างกายทั้งสองคนด้วยความสาแก่ใจจนแทบจะลงไปกลิ้งอยู่บนพื้น

วันนี้ช่างเป็นวันที่นางสุขใจปริ่มเอ่อแทบล้นทะลักออกมาอย่างมิสามารถหักห้ามไหว "นางสตรีหน้าโง่ เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าข้าจะทำตามสัจจะ ขลาดเขลายิ่งนัก"

"คะ...คุณหนู" หยาดน้ำอุ่นร้อนเอ่อล้นคลอหน่วยแววตากลมโตดุจไข่ห่านทั้งสองข้างอัตโนมัติราวกับสั่งได้ ทั้งเจ็บร่างกายที่โดนคุณหนูหลี่หลวนฮวาใช้เทาถีบเข้ามาอย่างแรงเมื่อครู่ ทั้งหวาดกลัวจนตัวสั่นงันงกพยายามเหลือบมองผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาเพื่อขอความช่วยเหลือ ทว่าคนเหล่านั้นกลับหลบหลีกมิมีผู้ใดกล้ายื่นมือเข้ามาอดสักรายเพราะสตรีที่นางดันมีปัญหาด้วย ณ ตอนนี้คือบุตรสาวหลี่เจ้าของโรงเตี๊ยมที่ใหญ่ที่สุด “อย่าทำข้าเลยนะเจ้าคะ”

“พวกเจ้าสองคน เข้าไปจับตัวนางไว้ ข้าจะตบสั่งสอนนางสตรีน่าสมเพชผู้นี้ให้สาแก่ใจโทษฐานที่กล้าให้ท่า ใช้มารยาความน่าสงสารหลอกล่อท่านพี่หยางกงของข้าจนเขากล้าหักหน้าปฏิเสธข้าต่อหน้าสหายข้า”

“เจ้าค่ะ” ว่าจบนางขี้ข้าทั้งสองก็กรูเข้าไปจับรวบตัวกุ้ยไป๋หลานตามคำสั่งเจ้านายตน

“อย่า อย่าทำข้าเลยนะเจ้าคะ”

“ตบสั่งสอนนางเลยเจ้าค่ะคุณหนู ตบเลยเจ้าค่ะ”

คุณหนูหลี่หลวนฮวาง้างแขนยกสูงขึ้น เพื่อตั้งท่าเตรียมฟาดเข้ามาบนใบหน้างดงามที่แปดเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาของกุ้ยไป๋หลานอย่างสุดกำลังแรง

ทางฝั่งของแม่ทัพเล่อหยางหลงที่ยืนชั่งใจเพราะความมิกล้าอยู่นานสองนาน ยามเห็นสตรีนางที่ตนรักโดนรังแกลงไม้ลงมือถึงเพียงนี้ก็มิอาจทนใจไม้ไส้ระกำนิ่งเฉยไหว ทำท่าจะพุ่งตัวเข้าไปรับแรงตบจากฝ่ามือเล็ก ๆ ของแม่นางหลี่หลวนฮวาผู้นั้นแทนตามฉบับเจ้าชายขี่ม้าขาวมาช่วยนางเอก เผื่อหวังว่าอาจทำให้นางรู้สึกประทับใจจนก่อเกิดเป็นต้นรักต้นเล็ก ๆ ระหว่างเราสองคนก็เป็นได้

แต่…บทพระเอกที่เขาคาดหวังไว้กลับโดนฉกฉวยไปซึ่ง ๆ หน้าด้วยคนที่เขาเกลียดเข้ากระดูกดำ

หมับ!!! ฝ่ามือบอบบางของคุณหนูหลี่หลวนฮวาที่หมายมุ่งพุ่งจะเข้ามาฟาดลงบนใบหน้านวลอย่างไม่ออมแรงถูกหยุดชะงักด้วยพละกำลังจากชายฉกรรจ์รูปร่างสูงใหญ่อย่างแม่ทัพเล่อเยี่ยนเฉินที่บังเอิญผ่านมาทางนี้ประสบพบเจอเหตุการณ์เข้าจึงรีบเข้ามาช่วยเหลือแม่นางผู้ที่ถูกรุมรังแกอยู่ฝ่ายเดียว

“เหตุใดต้องกระทำรุนแรงกันถึงเพียงนี้ด้วยเล่าแม่นาง”

"ท่าน!" หลี่หลวนฮวาคล้ายจะชักสีหน้าเข้าใส่เพราะถือตัวว่านางเป็นถึงบุตรสาวหัวแก้วหัวแหวนเพียงคนเดียวของเจ้าของโรงเตี๊ยมผู้เรืองอิทธิพลในย่านนี้และคงมิมีผู้ใดกล้าเหิมเกริมหรือบารมียิ่งใหญ่เทียบเท่าบิดาของนาง ทว่าบุรุษตรงหน้านางช่างรูปงามหล่อเหลาเสียเกินหักห้ามใจมิให้ตกหลุมรัก ซ้ำการแต่งตัวเสื้อผ้าอาภรณ์ที่สวมใส่ก็บ่งบอกยศว่าคงมิใช่ชาวบ้านธรรมดาเป็นแน่ ศักดิ์ของเขาอาจใหญ่โตถึงแม่ทัพขุนนางหรือเสนาบดีก็เป็นได้

"คุณชาย...ข้าเพียงแค่ต้องการสั่งสอนสตรีชั่วช้าผู้นี้ก็เท่านั้นเจ้าค่ะ เมื่อครู่นางเข้ามาทำตัวน่าสงสารหมายให้ข้าเห็นใจ ด้วยข้าเป็นคนจิตใจดีมีเมตตาจึงอดเวทนานางมิได้แต่พอข้าพลั้งเผลอเท่านั้นแหละเจ้าค่ะนางก็ฉุดกระชากขโมยเบี้ยของข้า โชคดีที่นางสาวใช้ทั้งสองคนไหวตัวรวบนางเอาไว้ได้ทันควันมิเช่นนั้นเห็นทีคงมีผู้ใจบุญอีกหลายคนโดนนางหลอกเช่นเดียวกับข้าเป็นแน่ ใช่หรือไม่!"

"ใช่เจ้าค่ะ เป็นเช่นที่คุณหนูของข้าว่าทุกประการเจ้าค่ะคุณชาย นางสตรีผู้นี้อาศัยความใจกว้างความเห็นอกเห็นใจผู้อื่นของคุณหนูข้าแล้วตอบแทนด้วยการแว้งกัดลักขโมย คุณหนูแค่เพียงแค่ต้องการสั่งสอนว่ามิควรทำเช่นนี้กับผู้ใด หาไม่ผู้อื่นอาจมิใจดีมิปล่อยไปง่ายดายเยี่ยงคุณหนูข้าที่จิตใจเป็นเมตตาประเสริฐเหลือล้ำเพียงเท่านั้นเองเจ้าค่ะ" เพราะคอยอยู่รับใช้รองมือรองตีนคุณหนูหลี่หลวนฮวามาตั้งแต่แบเบาะจึงรู้นิสัยใจคอมองปราดเดียวก็ทราบแจ้งได้ทันทีเลยว่านางมีจุดประสงค์อันใด คงต้องตาบุรุษรูปงามผู้นี้เข้าแล้วเป็นแน่

"เป็นเช่นนั้นจริง ๆ หรือแม่นาง" แม่ทัพเล่อเยี่ยนเฉินหันไปถามไถ่กุ้ยไป๋หลานเพื่อยืนยันคำตอบจากปากนางว่าสตรีอีกฝ่ายมิได้พูดโป้ปดเพื่อเอาดีเข้าตัวเอาชั่วให้ผู้อื่น

หลี่หลวนฮวาถลนตาแทบหลุดออกจากเบ้าคล้ายว่าหากนางหลุดปากพูดหรือมิยอมเออออขานรับตามจะโดนดีไม่ใช่น้อย หนำซ้ำสาวรับใช้คนสนิททั้งสองคนที่รั้งรัดแขนนุ่มนิ่มอยู่นั้นก็กดนิ้วบีบจนปวดรวดร้าวไปถึงข้อกระดูก ทำให้กุ้ยไป๋หลานไร้หนทางเลือกจึงต้องพยักหน้าด้วยความจำใจอย่างไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ "เจ้าค่ะ จริงเจ้าค่ะ"

"เห็นหรือไม่เล่าเจ้าคะคุณชายว่านางทำตัวเป็นขี้ขโมยเช่นข้าว่าเสียจริง ให้ข้าลงโทษนางเถิดเจ้าค่ะ นางจะได้ไม่กล้าไปทำนิสัยเยี่ยงนี้กับผู้อื่นอีก"

"หาได้ต้องรบกวนแม่นางไม่ บ้านเมืองมีกฎหมายหากนางกระทำเยี่ยงที่แม่นางว่าจริง ข้าในฐานะราชการแผ่นดินก็จะขออาสารับเรื่องเอาไว้แล้วไตร่สวนความจริง ลงโทษนางอย่างสาสมเอง แม่นางคลายกังวลได้"

"แต่..."

"แม่นางมีสิ่งใดอีกหรือ?"

"ปะ...เปล่าเจ้าค่ะ" ท้ายสุดในวันนั้นคุณหนูหลี่หลวนฮวาก็ต้องจำยอมปล่อยกุ้ยไป๋หลานไปด้วยความรู้สึกคับแค้นใจ

แม่ทัพเล่อหยางหลงติดตามพวกเขาทั้งสองคนมาจนกระทั่งถึงบ้านหลังเล็ก ๆ ของแม่นางกุ้ยไป๋หลานซึ่งอยู่ท้ายซอยจึงแอบลอบฟังอยู่ห่าง ๆ

"เจ็บหรือไม่ แล้วเหตุใดเจ้าต้องยอมให้นางรังแกอยู่ฝ่ายเดียวด้วยเล่า ไยถึงไม่ยอมลุกขึ้นสู้"

"คุณชายทราบได้อย่างไรเจ้าคะว่าข้าโดนรังแก" แววตานางสั่นระริกพลางกำชับขันใส่น้ำที่ถืออยู่ในมือแน่น ก่อนจะค่อย ๆ หย่อนสะโพกลงนั่งบนฟูกเก้าอี้ไม้ข้าง ๆ บุรุษรูปงามจิตใจดีผู้นี้โดยรักษาระยะห่างเว้นไว้แต่พอสมควรมิให้ดูใกล้ชิดสนิทสนมกันเกินงาม แต่มันกลับไปกระตุกต่อมความประสาทของคนที่ลอบดูอยู่เยี่ยงแม่ทัพเล่อหยางหลงได้เป็นอย่างดีเลยทีเดียว

“ข้ามองของข้ามาร่วมเดือน ๆ ทำได้เพียงลอบคอยดูนางอยู่ตามกิ่งไม้พุ่มไม้เท่านั้น แต่ไอ้ชาติชั่วนั่นทำดีด้วยไม่ถึงครึ่งเค่อแต่กลับได้เข้ามานั่งในชานเรือนข้างกายนางเสียแล้ว ชอบลักกินขโมยกินของผู้อื่นเหมือนมารดามันมิมีผิด เชื้อไม่ทิ้งแถวจริง ๆ” บุรุษกัดฟันกรอด ๆ ด้วยความคับแค้นใจไม่หายที่จู่ ๆ ก็ดันโดนชุบมือเปิบจากคนที่เกลียดชังเข้ากระดูกดำเช่นนั้น

“แล้วเหตุใดแม่นางจึงได้คิดว่าข้าจะมองไม่ออกเล่าว่าสตรีผู้นั้นโป้ปดเอาความดีเข้าตัว เอาความชั่วให้ผู้อื่น และแค่ข้ามองตาเจ้าก็รู้ว่าเจ้าหาใช่คนเยี่ยงที่นางกล่าวไม่” น้ำเสียงและแววตาที่เล่อเยี่ยนเฉินใช้จ้องมองใบหน้างดงามของกุ้ยไป๋หลานมันช่างหวานเชื่อมประหนึ่งดุจดั่งน้ำผึ้งเดือนห้า

“จะ…เจ้าค่ะ” นางหลบหลีกสายตาหลุบลงมองต่ำคล้ายกำลังขัดเขิน “น้ำเจ้าค่ะคุณชาย ข้าต้องขอบคุณคุณชายมากนะเจ้าคะที่เข้ามาช่วยข้าไว้ มิเช่นนั้น...ข้าก็ไม่รู้ชะตากรรมตัวเองเหมือนกันเจ้าค่ะว่าข้าจะเป็นเช่นใด”

“เจ้า…”

“ข้าไป๋หลานเจ้าค่ะ”

“ส่วนข้านามว่าเยี่ยนเฉิน ยินดียิ่งนักที่ได้รู้จักแม่นางไป๋หลานสตรีที่งดงามราวกับนางในฝันของข้าถึงเพียงนี้”

เขามิอาจทนดูไหว ในใจมันร้อนรนอยากเข้าไปกระชากอาภรณ์แล้วต่อยหน้าไอ้บุรุษชาติชั่วสักหมัดสองหมัดให้หายแค้นเคืองใจโทษฐานที่กล้ามายุ่งรุ่มร่ามแทะโลมสตรีในใจดวงใจของเขาผ่านสายตาสกปรกคู่นั้นจึงคว้าก้อนหินขนาดพอดีมือหนึ่งลูก แล้วเพ่งสายตาเล็งไปที่หน้าผากของเล่อเยี่ยนเฉินก่อนจะออกแรงปา

ปั๊ก!

“โอ๊ย!” แน่นอนว่าที่ผ่านมาชื่อเสียงเรียงนามถึงความแม่นยำในการยิงธนูของแม่ทัพเล่อหยางหลงเป็นเลิศและเก่งกาจมิเคยเป็นสองรองผู้ใด ฉะนั้นระยะทางอันใกล้ถึงเพียงนี้แม้นไม่ได้ตั้งใจเพ่งสายตาก็สามารถปาโดนเป้าที่ต้องการอย่างง่ายดายราวกับป้อนกล้วยเข้าปากช้าง

“เป็นอันใดหรือเจ้าคะ”

“ผู้ใดอยู่ทางนั้น!!” เลือดสีแดงสดไหลโชกอาบรินรดใบหน้าของเล่อเยี่ยนเฉิน ทว่ากว่าเขาจะไหวตัวผู้ก่อการร้ายก็ชิ่งหนีไปเสียก่อนแล้ว โดยหารู้เลยไม่ว่าความสะใจของเขาเมื่อครู่ที่ทำลงไปเพราะรู้สึกแค้นเคืองดันกลายเป็นชนวนเล็ก ๆ ที่ทำให้ทั้งสองคนได้ใกล้ชิดกันจนเกิดเป็นต้นรักต้นน้อย ๆ กำลังก่อตัวขึ้นกลางใจ

กลับมายังปัจจุบัน

“ครานั้นเจ้ารู้หรือไม่ว่าเป็นข้าหาใช่มันที่เอาคืนคุณหนูหลี่หลวนฮวาสตรีน่ารังเกียจขี้ริ้วขี้เหร่นั่นให้เจ้าอย่างสาสมด้วยการส่งคนไปดักข่มขู่แล้วตบตีสั่งสอนจนปากนางอ้าไม่ออกเสียหลายวัน เจ้าเคยเห็นความดีของข้าบ้างหรือไม่! เหอะ คำตอบก็คงจะไม่ เพราะเจ้ามันตาต่ำ เป็นพวกจิตวิปริตวิปลาส สิ้นคิดหลงใหลไอ้บุรุษที่หาได้มีรูปโฉมหล่อเหลาเยี่ยงข้าจนโงหัวไม่ขึ้นอย่างไรเล่า”

นึกถึงเรื่องราวเมื่อคราวก่อน แม่ทัพเล่อหยางหลงก็ยังอดรู้สึกเจ็บใจไม่หาย เขาตามเฝ้า ตามคอยดูแลแม่นางอยู่ห่าง ๆ ร่วมแรมเดือน แต่เยี่ยนเฉินเพียงยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือนางเพียงน้อยนิดกลับเป็นผู้ที่ได้ครอบครองบุปผางามดอกนี้

เหตุใดโลกถึงลำเอียงเยี่ยงนี้เล่า! หรือคนบนฟากนั้นตาถั่วกัน มองไม่ออกอย่างไรว่าสตรีงดงามเช่นแม่นางกุ้ยไป๋หลานเหมาะสมกับบุรุษหล่อเหลาปานเทพบุตรเช่นเขามากกว่าไอ้หมอนั่นที่มีหน้าตาน่าเกลียดยิ่งกว่าเล็บขบสุนัข