ภาคมหาลัย 6 เหมือนจะมีรอยฉีกด้วย

“เดี๋ยวลองอีกสักสิบท่าก็คงหยุดอายล่ะ…ซี๊ดดดดดด”

“ยังเจ็บอยู่ไหม…”

คำถามของเขาเบาราวลมหายใจ ช่อฝันส่ายหน้าเบา ๆ ริมฝีปากที่ยังไม่หายสั่นเผยอยิ้มบาง ๆ กลับไปให้เขาแทนคำตอบ

“แต่มันแดงมากเลยนะ…” เขาพูดเสียงพร่า “…เหมือนจะมีรอยฉีกด้วย”

“เฮียบ้า…” เธอแย้มเสียงเบา ใบหน้าแดงจัด

“เฮียขอโทษ…ที่รุนแรง”

นิ้วมือของเขาค่อย ๆ แตะลงบนกลีบบอบบางอีกครั้ง สัมผัสบางเบาจนเหมือนปลายนิ้วนั้นกลัวจะเผลอกดลมหายใจของเธอให้หลุดลอย

จากนั้น…

เขาก็ก้มลงแนบจูบอีกครั้ง 

ปลายลิ้นของเขาแตะเบา ๆ ที่ร่องกลีบ ลากขึ้นช้า ๆ ราวกับกำลังละเลียดรสชาติที่ละมุนกว่าไวน์ทุกชนิดที่เขาเคยลิ้ม จากปลายลิ้นอ้อยอิ่ง…เริ่มขยับถี่ขึ้น เร็วขึ้นในจังหวะที่วัดจากเสียงหอบเบา ๆ ของเธอ

มืออีกข้างเคลื่อนขึ้นกอบกุมอกอวบของเธอ บีบคลึงเบา ๆ เพื่อปลุกเร้าความรู้สึกที่ผสานกันอย่างกลมกลืน

เสียงครางแผ่วเบาเหมือนบทเพลงโบราณที่ไม่มีโน้ต บอกเขาว่าเธอพร้อมแล้ว

เขาไม่หยุด… เมื่อเธอแอ่นกายรับ ลมหายใจขาดห้วง

คิรินค่อย ๆ สอดนิ้วเข้าไปอีกครั้ง คราวนี้พร้อมปลายลิ้นที่วนรอบความหวานนั้นอย่างเชี่ยวชาญ

 ปลายนิ้วกับปลายลิ้นเคลื่อนไหวประสานกันดั่งจังหวะของสายฝนกับเสียงฟ้าร้อง

จนกระทั่ง

“อ๊ะ… เฮีย…”

ทั้งคู่แทบไม่ได้นับว่าเปลี่ยนท่าไปกี่ครั้ง ความต้องการล้นทะลักจนไม่มีช่องว่างให้แม้แต่คำพูด เสียงเตียงลั่นระงมกลืนไปกับเสียงหอบหายใจ ละลายลงในอุณหภูมิที่สูงขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนร่างกายทั้งสองจะเผาไหม้กันและกันให้มอดหมดจนถึงก้นบึ้ง

คิรินพาเธอไปจนสุดทางของความปรารถนา ไม่ปล่อยให้ช่วงว่างเกิดขึ้นเลยแม้แต่วินาทีเดียว ช่อฝันเหมือนตกอยู่ในวังวนที่ไร้ทางหนี ไม่ว่าจะผลักหรือดัน ใจก็ยิ่งถลำลึกไปเรื่อย ๆ 

จนสุดท้าย…

เธอสลบไป…คาอกของเขา ในอ้อมแขนที่อบอุ่นเกินกว่าจะรู้ว่าแท้จริงมันคือกับดัก

แสงแดดอ่อน ๆ ของเช้าเล็ดลอดผ่านผ้าม่านสีครีม เธอได้กลิ่นบุหรี่ลอยมาแตะจมูก เป็นกลิ่นเดียวกับเมื่อคืน ก่อนที่สติจะกลับคืนอย่างเชื่องช้า

ช่อฝันขยับตัวช้า ๆ ความอุ่นข้างกายหายไปเหลือไว้แค่รอยยับบนผ้าปู เธอหันมองไปยังระเบียง เสียงถอนหายใจเบา ๆ ดังตามด้วยเสียง "จิ๊" แสบหู

คิรินยืนอยู่ตรงนั้น ในกางเกงขายาวสีดำ แผ่นหลังกว้างทอดยาวเหมือนกำแพงที่เธอเอื้อมไปไม่ถึง เขายืนนิ่ง สูบบุหรี่ มองออกไปยังเมืองที่ไม่หลับใหล ไม่มีใครยืนข้างเขาในภาพนั้น

“จิ๊”

ดังขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เหมือนจี้ลงกลางใจเธอ

เมื่อคืนสำหรับเธอมันคือทุกอย่าง แต่มันอาจไม่มีอะไรเลยสำหรับเขา เธอจำทุกจังหวะได้แม่นยำ ในขณะที่เขา...อาจไม่อยากจดจำมันเลยสักนิด

เขาหันกลับมาช้า ๆ บุหรี่ยังคงคาบไว้ที่ริมฝีปาก สายตานิ่งสนิท ไม่มีแววอ่อนโยนเหมือนก่อนหน้าเลยแม้แต่น้อย

“เช็กอยู่ตรงนั้น…”

น้ำเสียงนิ่งสนิท เย็นชาจนเหมือนไม่ใช่คนเดียวกับเมื่อคืน

“…รีบแต่งตัว แล้วรีบใสหัวออกไปซะสิ”

เสียงสุดท้ายจากเขาทิ้งไว้ในอากาศเหมือนมีดคมกริบ เฉือนบางอย่างในอกของเธอให้ขาดสะบั้น

ช่อฝันนั่งนิ่งอยู่แค่ไม่กี่วินาที ก่อนจะตัดสินใจดึงผ้าห่มออกจากตัวอย่างเงียบ ๆ พลันใส่เสื้อผ้าแล้วลุกเดินไปที่มุมห้อง เสียงฝ่าเท้าเปล่าบนพื้นเย็นเฉียบดังพอให้เขาได้ยิน

มือของเธอกำลังเอื้อมไปจับลูกบิดประตู ทันใดนั้นเอง...

“เฮียยังกินเธอไม่อิ่ม”

เสียงจากด้านหลังดังขึ้นพร้อมแรงกระชากที่ข้อมือจนร่างหมุนกลับไปเจอเขาในระยะประชิด ดวงตาของเขามืดมนแต่ไม่หลบ

“เฮียก็รู้นะว่าเธอแอบชอบเฮียมาตั้งเจ็ดปี...ถ้างั้นเฮียจะยอมเป็น fwb ให้เธอก็ได้ อย่างน้อยจะได้ไม่ไปโง่ให้ใครหลอกฟันอีก”

เพี๊ยะ!

ฝ่ามือของเธอฟาดลงบนแก้มเขาดังชัด น้ำตาเริ่มไหลจากดวงตาที่แดงจัด ช่อฝันไม่พูดอะไรอีก เธอหันหลังให้เขาแล้วก้าวออกจากห้องทันที

เธอเดินได้ไม่ถึงสามก้าว หน้าประตูบานนั้นก็กลายเป็นจุดที่โลกหมุนติ้วก่อนร่างเธอจะทรุดฮวบลงกับพื้น

คิรินที่กำลังยืนอึ้งกับแรงตบแทบวิ่งเข้ามาคว้าร่างเธอไว้ทัน

“เฮ้ย! ช่อฝัน! เดี๋ยว...ช่อฝัน น่ารำคาญวะแม่ง!!”

โรงพยาบาลเอกชนกลางเมือง ห้องพักฟื้นสีขาวสะอาด มีเสียงเครื่องวัดชีพจรดังเบา ๆ

สติของช่อฝันค่อย ๆ กลับมา ดวงตากะพริบถี่ก่อนจะลืมขึ้นช้า ๆ ความรู้สึกแรกคือความปวดหนึบกลางศีรษะ หัวตุบ ๆ อย่างกับมีฆ้อนเคาะข้างใน สายตาเธอหันซ้ายขวาอย่างงุนงง

เสียงฝีเท้าดังหนัก ๆ ก่อนประตูจะถูกเปิดออกอย่างแรง

วายุเดินเข้ามา สีหน้าเคร่งเครียด ใบหน้าดูไม่ได้พักผ่อนเลยสักนิด

“ช่อฝัน เมื่อคืนหายหัวไปไหน เกิดอะไรขึ้น”

น้ำเสียงของเขาทั้งห่วงและเค้นเอาคำตอบ ช่อฝันสะดุ้งน้อย ๆ แววตาสั่นไหวเล็กน้อยก่อนหันไปมองปลายเตียงที่คิรินยืนอยู่เงียบ ๆ ไม่เอ่ยอะไรแม้แต่คำเดียว

“…เฮีย หนูแค่เป็นไข้…นอนอยู่หอเพื่อน”

น้ำเสียงเธออ่อนแรงจนแทบฟังไม่ชัด เธอเบือนสายตาหลบพี่ชายแล้วพยายามกลั้นใจพูด

วายุไม่ลดละ สีหน้าไม่ไว้ใจสักนิด 

“เพื่อนไหน เอาเบอร์มันมาดิ นี่น้องเป็นลม เพื่อนมันไม่คิดจะมาดูแลเลยเหรอ?”

คิรินที่ยืนอยู่ตรงมุมห้อง แววตานิ่ง แต่ข้างในสั่นไหว ริมฝีปากเขาเม้มแน่น

‘ก็ยืนหัวโด่อยู่นี่ไง’

แต่สิ่งที่พูดออกมาคือ...

“น้องอะไรนะ…น้องเขารีบไปเรียน เห็นว่ามีสอบวันนี้”

เสียงเขายังนิ่ง เรียบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่แฝงความห่วงใยแบบปิดไม่มิด

วายุหันมามองช่อฝันตาเขม็ง 

“แล้วน้องไม่สอบหรอช่อฝัน?”

เธอยกมือกดขมับ สายตาพร่ามัวเล็กน้อย น้ำเสียงติดจะอ้อน 

“เฮียอย่าเสียงดัง…หนูปวดหัว”

“ช่อฝัน เฮียไม่ตลก ไปนอนบ้านเพื่อน แล้วมาแอดมิดโรงบาลแบบนี้ ให้เฮียปล่อยผ่านเหรอ?”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและห่วงในคราวเดียวกัน

คิรินกลอกตา ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้มแทรกขึ้นมา

“ไอ้วายุ น้องมันไม่สบาย มึงจะเซ้าซี้เอาอะไรนักวะ”

วายุหันขวับมาทันที สีหน้าพร้อมพุ่งเข้าใส่

“มึงอย่ามาเสือก อย่าให้กูรู้นะว่ามึงยุ่งกับน้องกู กูตัดทิ้งให้เป็ดกินแน่!”

บรรยากาศในห้องตึงเครียดทันที แต่ช่อฝันกลับพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นอย่างไม่น่าเชื่อ

“เฮียวายุ เฮียไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ คนอย่างเฮียคิริน หนูรู้สันดานเฮียเขาดีแล้วค่ะ ยังไงหนูก็ไม่สนใจอยู่แล้ว”

ทุกคำของเธอเหมือนเอามีดแทงใจคิริน เขาชะงักเล็กน้อยก่อนยิ้มมุมปาก

“เก่งมากน้องสาวเฮีย ตาสว่างซะที เฮียก็เข้าใจผิดมาตลอด คิดว่าเธอหน่ะแอบชอบมันอยู่”

คิรินขยับตัวเล็กน้อย พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ไม่ยอมหลบสายตาเธอแม้แต่วินาทีเดียว

“ก็ชอบเฮียจริง ๆ ไม่ใช่หรอช่อฝัน?”

เธอกลั้นใจ พูดออกมาทั้งที่เสียงสั่น

“หนูไม่ได้ชอบเฮียค่ะ”

คิรินไม่เปลี่ยนสีหน้า แต่ประโยคที่ออกจากปากเขาเหมือนระเบิด

“แล้วที่ให้เฮียเอาเมื่อคืนจนเช้าล่ะ?”

ประโยคเดียว…ทำเอาทั้งห้องเหมือนหยุดหายใจ

วายุคำรามทันทีพร้อมเสียงของโต๊ะที่โดนปัดกระแทก

“มึงพูดเหี้ยอะไรไอ้คิริน!”