บททั้งหมดของ The Contract Agreement Between Mr. Ross: บทที่ 81 - บทที่ 90

Ang buong BGC ay nasa paanan namin, pero ang mundo ni Alexander Ross ay nakaluhod lang sa harapan ko."Clara Ross, my wife, my soulmate, my queen... would you marry me again, in this life and in every lifetime after, with no contracts, no rules, but with my whole heart forever?"Limang taon na ang nakalipas mula nang pirmahan ko ang kontratang iyon sa 32nd floor ng Ross Holdings Tower. Isang pekeng kasal. 50 million pesos. Isang clause na nagsasabing bawal ma-inlove. At ngayon, ang lalaking nagpasulat ng clause na iyon ay lumuluhod, nanginginig, at nagmamakaawa na pakasalan ko ulit siya nang walang bayad, walang kontrata."Oo, Alex. Isang libong beses na oo," umiiyak kong sagot.Isinuot niya sa daliri ko hindi lang isang singsing, kundi isang 15-carat pink diamond na sinadya niyang ipagawa sa Tiffany New York — ang Clara Crown. Kasabay ng korona ng brilyante na simbolo na ako lang ang reyna ng imperyo niya.Tumayo siya at sa harap ng lahat — sina Amara, Mr. Santos, at si Alana na umi

"Bitawan mo ang anak ng kaibigan ko, Marco."Boses iyon ni Amara, pero hindi ang Amara na tumatawa at umiiyak kanina sa rooftop proposal. Ang Amara na nasa harap namin ngayon, nakatutok ang baril, nanginginig ang kamay pero diretsyo ang tingin, ay ang Amara na matagal ko nang hindi nakikita — ang Amara na dating criminology student bago naging event planner.Sa likod niya si Manang Rosa, hawak ang rosaryo, umiiyak."Amara? Anong ginagawa mo dito?!" sigaw ko."Hindi ko kayo iniwan kanina sa BGC," sabi ni Amara nang hindi inaalis ang tingin kay Marco. "Sinundan ko kayo. Kilala ko ang galaw ni Marco. Clara, isang linggo na akong may kutob. Isang linggo na siyang pabalik-balik sa flower shop ko nagtatanong tungkol sa'yo."Si Marco natawa, pero halatang nataranta nang makita ang baril."Amara, ibaba mo yan. Wala kang alam sa pinag-uusapan namin dito. Pamilya namin 'to.""Pamilya?" Napataas ang boses ni Alana. Hawak pa rin niya ang DNA result na nanginginig. "Mommy, Daddy... totoo ba 'to? S

Umuulan. Hindi yung banayad na ulan ng Makati na maganda sa rooftop bar. Ito yung ulan na pumapalo sa bintana, na parang galit. "James," ulit ni Alex. Ang boses niya hindi na sigaw. Mas nakakatakot kapag ganun. "Bring Manang Rosa here. Now." Tumango si James at lumabas agad kasama ang dalawang tauhan. Basa na sila pagbalik nila after 3 minutes. "Wala po, Sir," sabi ni James. Basa ang buhok, pero mas basa ang mukha niya dahil sa sinabi niya next. "Wala si Manang Rosa sa kwarto niya. Yung gamit niya nandun pa. Pero yung gate sa likod... bukas. At may dugo." Tumigil ang mundo. Hindi ko naramdaman na tumayo ako hanggang hindi na ako nakaupo. "Dugo? Saan?" "Sa may garden, Ma'am. Maliit lang. Parang kinayod." Si Alana napaatras at napayakap kay Alex. Si Amara napatakip ng bibig. Alex didn't wait. Kinuha niya ang baril ulit, yung hindi pa nababalik sa safe mula kanina. "Show me." Lumabas kaming lahat. Basang-basa kami in 10 seconds. Forbes Park smells different pag umuulan. Mas

Hindi ako nakatulog. Kahit anong pikit ko, nakikita ko pa rin yung mukha ni Jessica. Hindi yung mukha nung sumisigaw siya. Yung mukha niya nung college. Nung nasa dorm kami, nagpupuyat sa thesis. Siya yung nagdadala ng 3-in-1 na kape tapos sasabihin niya, "Clara, pag yumaman ako, bibilhan kita ng totoong coffee machine. Yung mamahalin." Yumaman siya. Sa US. Pero hindi niya ako binilhan ng coffee machine. Binilhan niya ako ng bala para sa kaibigan niya. Alas tres ng madaling araw, bumaba ako. Akala ko tulog na si Alex. Pero nandun siya sa library. Nakaupo sa sahig. Kung saan bumagsak si Jessica. Malinis na. Na-bleach na ni James. Pero si Alex, tinititigan pa rin yung sahig. "Anong oras ka pa diyan?" tanong ko. Hindi siya lumingon. "Iniisip ko kung paano siya nakapasok." "Guard ang nagpapasok sa kanya. Sabi kaibigan ko daw." "Hindi yun," sabi niya. "Paano siya nakapasok sa buhay natin ulit? Three years, Clara. Three years tayong hindi nag-usap. Tapos biglang isang text, 'Miss you,

Hindi ko na narinig yung dasal ni Father Miguel.Ang narinig ko lang yung iyak ni Alana at yung pulang tuldok na nanginginig sa noo niya. Maliit lang na pula. Parang laruan. Pero alam kong pag kinalabit ni Kardo yung gatilyo, tapos na."BITAWAN MO SIYA, KARDO!" sigaw ni Alex pero hindi niya binibitawan yung nanay niya. Yung kutsilyo naka-diin pa rin sa leeg ni Tita Rosario.Si Tita Rosario tumatawa pa rin kahit may kutsilyo na sa leeg niya."Go ahead, Kardo!" sigaw niya. "Barilin mo yung bata! Para matapos na! Para wala nang Alana! Para sa akin na lahat!""MAMA TUMAHIMIK KA!" sigaw ni Alex.Ako? Hindi ako makagalaw. Niyakap ko si Alana nang sobrang higpit na halos hindi na siya makahinga. Yung puting dress niya, yung puting dress ko, parehong nanginginig."Mommy natatakot ako," bulong ni Alana sa leeg ko. Basa ng luha."Shhh. Nandito lang ako. Hindi kita bibitawan," bulong ko pabalik. Pero yung boses ko, wala na. Paos.Si James nasa gitna ng garden. Yung dalawang lalaki ni Tita Rosari