ตอนที่ 18

ยามอู่แก่ผันผ่านสู่ยามเว่ย (ประมาณ 13.30 น.) ณ โถงบุปผาตระการ พระราชวังหลวง

บรรยากาศภายในโถงจัดเลี้ยงใหญ่ที่เพิ่งผ่านพ้นวิกฤตการณ์เข็มพิษลั่นจากแจกัน ลอยอบอวลไปด้วยกลิ่นควันพิษเหม็นไหม้และเสียงกรีดร้องขวัญผวาของเหล่าขุนนางชั้นสูง!

ฝงฮองเฮาที่ทรุดตัวตกพระตั่งลงไปนอนกองอยู่บนพื้น หน้าซีดเผือดไร้สีเลือด จ้องมองซากแจกันหินอ่อนแตกกระจายและซุปพิษกัดกร่อนเสาด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด!

องค์ชายใหญ่ที่นั่งอยู่ข้างพระตั่ง กัดฟันกรอดจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตึ๊บๆ ดวงตาฉายแววเหี้ยมโหดและสติแตกถึงขีดสุดเมื่อเห็นว่าแผนการลอบวางยาพิษล้มเหลวพินาศต่อหน้าพระพักตร์!

‘ไม่ได้การ... แผนลอบวางยาพิษพังยับเยินขนาดนี้ หากไม่ลงมือยึดอำนาจตอนนี้ มีหวังพวกเราโดนชินอ๋องและองค์รัชทายาทถอดถอนและจับประหารยกตระกูลแน่!’

องค์ชายใหญ่ตัดสินใจหักด้ามพร้าด้วยเข่า! ยันกายลุกขึ้นยืน คว้าจอกสุราทองคำบนโต๊ะขว้างลงพื้นหินขัดเงาดัง เพล้งงงงงงงง!!

“ทหารองครักษ์เกราะดำแห่งตระกูลฝง... บุก!!”

องค์ชายใหญ่ตะโกนก้องเสียงดังแหลมสูงกังวานไปทั่วโถงจัดเลี้ยง พร้อมชักกระบี่ทองคำออกจากฝักดัง แกร๊ก! ชี้ตรงไปทางพระตั่งของฮ่องเต้และชินอ๋อง!

“สังหารชินอ๋องเวินเชียนฟาน! จับตัวองค์รัชทายาท! ยึดราชบัลลังก์กอบกู้แผ่นดินเดี๋ยวนี้!”

ปัง! ปัง! ปัง!

พริบตาที่สิ้นสัญญาณขว้างจอกสุรา... บานประตูไม้ขนาดมหึมารอบโถงบุปผาตระการก็ถูกถีบพังทลายออกอย่างแร้นแค้น!

กองกำลังทหารกบฏซุ่มชุดดำและมือสังหารปิดหน้าปิดตานับร้อยชีวิต พุ่งทะยานพรวดเข้ามาภายในโถงจัดเลี้ยงดุจฝูงตั๊กแตน! กระบี่และหอกในมือเปล่งประกายคมกริบสะท้อนแสงไฟ ควันพิษระเบิดควันสีดำสนิทถูกขว้างลงพื้นฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ!

“กรี๊ดดดดดดดดดดดด!”

“กบฏ! มีกบฏบุกยึดวังหลวงแล้ว!”

“ช่วยด้วย! ปกป้ององค์ฮ่องเต้เร็ว!”

บรรดาขุนนางเฒ่า เชื้อพระวงศ์ และคุณหนูขุนนางตระกูลสูง ต่างพากันกรีดร้องระส่ายระสาย หนีตายกันปั่นป่วนชนโต๊ะเสวยล้มตึง ล้มลุกคลุกคลานอุตลุด! ทหารองครักษ์หลวงประจำพระองค์ชักกระบี่พุ่งเข้าประมือกับกองกำลังกบฏ เสียงโลหะปะทะกันดัง เคร้งคร้าง! ฟังสับสนวุ่นวายปานแผ่นดินไหว!

ทว่า... ในมหาศึกสงครามปฏิวัติยึดอำนาจระดับแคว้นนี้!

ทางฝั่งของ ‘มะลิ’!

สาวคอนเทนต์ครีเอเตอร์ยุค 2026 นั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนเก้าอี้ข้างโต๊ะเสวยของวังชินอ๋อง... สองมือของนางไม่ได้ยกขึ้นป้องศีรษะหนีตาย ไม่ได้มีความเกรงกลัวต่อกระบี่ไร้เงาใดๆ ทั้งสิ้น!

แต่นางกำลังใช้สองมือเรียวสวย ‘โอบป้องจานเป็ดปักกิ่งหนังกรอบฉ่ำซอส’ และ ‘ถาดขนมเปี๊ยะเสวยประดับทอง’ ไว้แน่นเอี๊ยดเข้าหาอกดุจแม่นกปกป้องไข่ทองคำ!

มะลิเอามือทาบอก ก้มมองซ้ายขวาแล้วสบถในใจอย่างบ้าคลั่ง!

‘เชี่ยเอ๊ยยยยยยยยยยย!! จะมากบฎอะไรกันตอนนี้วะไอ้พวกบ้านี่!’ มะลิตะโกนกรีดร้องในใจขณะที่ปากยังเคี้ยวก้ามกุ้งมังกรนึ่งเหล้าจีนดัง จ๊วบ! จ๊วบ!

‘กูยังโซ้ยก้ามกุ้งมังกรไม่หมดปากเลย! แล้วดูสิ! ลูกธนูบินว่อนขนาดนี้ เป็ดปักกิ่งหนังกรอบวาววับบนโต๊ะกูจะโดนลูกหลงไหมเนี่ย! ใครกล้ามาทำเป็ดปักกิ่งกูตกพื้น กูสู้ตายจริงๆ ด้วย!’

วูบ... วูบ...

ท่ามกลางกลุ่มควันดำวุ่นวายและเสียงกระบี่ปะทะกัน อุณหภูมิรอบโต๊ะของมะลิพลันลดวูบลงอย่างกะทันหัน!

เงาร่างของ ‘ยมทูตหมายเลข 7’ ในชุดโบราณสีเทาเข้ม วาร์ปโผล่พรวดมาจากหลังเสาหินปิดทองคำ... โผล่มาแค่ท่อนบนครึ่งตัวราวกับผุดมาจากเนื้อหิน! ใบหน้าซีดเผือด เหงื่อเม็ดโตไหลซึ่กๆ ทำสีหน้าขวัญผวาจัดระดับสิบ!

“แม่หนูมะลิ!!” ยมทูตหมายเลข 7 กรีดร้องกระซิบเสียงสั่นเครือ “ลูกธนูและคมกระบี่บินว่อนเต็มโถงขนาดนี้ เจ้าอย่าเพิ่งขิตรอบสองนะเว้ย! ถ้าร่างซูเหมยโดนลูกหลงตายเพราะสงครามกบฏครานี้ ข้าโดนถีบลงไปขัดกระทะทองแดงชั้นสิบแปดแปดแสนปีแน่ๆ!”

มะลิหันไปมองยมทูตหมายเลข 7 แวบหนึ่ง กลอกตารำคาญใจ

“คุณพี่ยมทูตขา~” มะลิกระซิบประชดทั้งที่มือยังไถจานเป็ดหลบคมกระบี่ “ถ้ากลัวฉันขิต ก็ช่วยใช้พัดเวทมนตร์ปัดพวกทหารชุดดำไปไกลๆ โต๊ะฉันสิคะ! มายืนผวาทำไมเนี่ย!”

“ข้า... ข้าช่วยตรงๆ ไม่ได้ มันผิดกฎนรก!” ยมทูตหมายเลข 7 ปาดเหงื่อลนลาน “แต่ถ้าเบี่ยงเบนทิศทางอาวุธนิดๆ หน่อยๆ พอได้!”

พูดจบ ยมทูตหมายเลข 7 ก็สะบัดพัดสีดำในมือ ร่ายเวทมนตร์บิดเบือนมิติเบาๆ!

ฟิ้ว! ฉึก! ฉึก!

ลูกธนูดอกยาวนับสิบดอกที่พุ่งเป้ามาจากซุ่มยิงบนเพดาน หมายจะเจาะหัวมะลิและโต๊ะเสวย... พลันบิดทิศทางเบี่ยงเบนอย่างเนียนกริบ! พุ่งไปปัก ฉึก! ฉึก! ใส่ก้นของทหารกบฏและเสาหินข้างๆ จนหมดสิ้น!

มะลิไม่สนใจยมทูตอีกต่อไป นางรีบใช้แขนเสื้อฮั่นฝูพองหนา 3 เท่าโอบจานเป็ดปักกิ่งย่างฉ่ำน้ำซอสไว้แน่นกอดอก

“ใครกล้ามาแตะเป็ดปักกิ่งของกู กูจะเอาตะเกียบแทงตาให้!” มะลิเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดันมั่นหน้าเกินร้อย!

ณ กลางโถงจัดเลี้ยงใหญ่...

‘หัวหน้าทหารกบฏ’ ร่างกายสูงใหญ่ยักษ์ดุจหมีป่า สวมเกราะเหล็กสีดำสนิท ใบหน้าเหี้ยมโหดมีรอยแผลเป็นยาวทางขวา มันคือกองกำลังมือสังหารระดับเทพที่เสนาบดีเฉินและองค์ชายใหญ่ทุ่มเงินเลี้ยงดูไว้!

หัวหน้ากบฏเหวี่ยงกระบี่เล่มโตรอบกาย ฟันทหารองครักษ์วังหลวงร่วงลงไปกองกับพื้นนับสิบนายอย่างโหดเหี้ยม! ดวงตาเหี้ยมเกรียมของมันเพ่งตรงไปที่พระตั่งฮ่องเต้และเวินเชียนฟาน!

“สังหารฮ่องเต้! ตัดหัวชินอ๋อง!” หัวหน้ากบฏคำรามลั่น คำรามเสียงดุร้ายดุจฟ้าผ่า!

มันยันเท้าเข้ากับพื้นหินขัดเงา กระโดดทะยานร่างสูงใหญ่ออกไปข้างหน้าหมายจะพุ่งเป้าเข้าประหารชินอ๋อง!

ทว่า... จังหวะนรกแตก!

ทางผ่านการพุ่งทะยานของหัวหน้าทหารกบฏร่างยักษ์... ดันพุ่งตรงเข้ามายังพิกัด ‘โต๊ะเสวยของมะลิ’ พอดิบพอดี!

มะลิที่กำลังคุกเข่าป้องจานเป็ดปักกิ่งอยู่ มองเห็นร่างชายชุดดำตัวใหญ่เท่าควายป่า เงื้อกระบี่เล่มมหึมาพุ่งดุ่มๆ เข้ามาทางจานอาหารของนางด้วยความเร็วสูง!

ในสมองของสาวคอนเทนต์ครีเอเตอร์ยุค 2026 ไม่ได้คิดว่ามันจะมาสังหารฮ่องเต้... แต่มันกำลังจะ ‘มาแย่งกินเป็ดปักกิ่งจานสุดท้าย’ ของนาง!!

‘เชี่ยเอ๊ยยยยยยยยยยย!!’ มะลิตะโกนกรีดร้องในใจด้วยความโมโหจัดระดับสิบ!

‘ไอ้หมูยักษ์ชุดดำนี่! โต๊ะอื่นมีเป็นร้อยโต๊ะไม่พุ่งไป! มึงจะมาพุ่งใส่จานเป็ดปักกิ่งของกูทำไมวะ! เป็ดจานนี้กูเล็งไว้ตั้งแต่นั่งรถม้าเข้าวังแล้วนะเว้ย! อยากกินไปซื้อเองที่ตลาดสิวะไอ้หน้าขน!’

ด้วยความตกใจ สัญชาตญาณป้องกันของกิน และความหิวไร้ขีดจำกัด!

มะลิไม่ลังเลแม้แต่มิลิเมตรเดียว! มือเรียวสวยพุ่งวูบลงไปในจาน... คว้าจับเอา ‘ขาเป็ดปักกิ่งย่างฉ่ำน้ำมันร้อนๆ ซอสหม่าล่าสกัดเข้มข้น’ ชิ้นโตเท่ากำปั้นขึ้นมา!!

มะลิยันกายลุกขึ้นยืนบนเก้าอี้ เชิดหน้าขึ้น ควงขาเป็ดปักกิ่งย่างสะบัดไปมากลางอากาศดุจกวัดแกว่งกระบี่เทพพฤกษา!

“ออกไปนะเว้ยไอ้สัตว์ประหลาด!” มะลิตะโกนโวยวายเสียงกวนประสาท “เป็ดปักกิ่งจานนี้ของกู! มึงอยากกินมึงไปซื้อเองที่ตลาดนู่น! อย่ามามักง่ายแย่งของกินคนอื่นนะเว้ย!!”

พูดจบ มะลิก็สะบัดแขนเสื้อพองหนา เหวี่ยงสะบัดขาเป็ดปักกิ่งย่างอาบซอสฉ่ำๆ ใส่หน้าหัวหน้ากบฏอย่างบ้าคลั่งปานเต้นแร็ปเปอร์!

ฟึ่บ! ฟึ่บ! สะบัด!

ทว่า... อานุภาพของ ‘ขาเป็ดปักกิ่งย่างวังหลวง’ ชิ้นนั้น!

มันมิใช่ขาเป็ดธรรมดา! แต่เป็นขาเป็ดที่มะลิเพิ่งราดซอสหม่าล่าสกัดเข้มข้น พริกเพลิงสิบเม็ด และน้ำมันเป็ดย่างร้อนๆ ฉ่ำวาววับไว้เต็มชิ้น!

ยามที่มะลิสะบัดขู่ไปมาอย่างบ้าคลั่ง...

ฉ่าาาาาาาาาาาา!

หยาดน้ำมันเป็ดย่างร้อนๆ ผสมซอสหม่าล่าเผ็ดร้อนชาลิ้นระดับพริกสิบเม็ด บวกกับพลังเหวี่ยงจากแขนเสื้อพองหนา... กระเด็นพุ่งพรวดเป็นละอองสายฝน พุ่งตรงเข้าเป้า ‘ดวงตาทั้งสองข้าง’ ของหัวหน้าทหารกบฏร่างยักษ์อย่างแม่นยำระดับไมโครเมตร!!

จ๊วบ! พรวด!

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกสสส์!!”

เสียงกรีดร้องโหยหวนดุจสัตว์ป่าโดนน้ำร้อนลวกดังสนิทไปทั่วทั้งโถงบุปผาตระการ!

หัวหน้ากบฏร่างยักษ์ทรุดวูบกลางอากาศ ยกสองมือขึ้นกุมดวงตาที่โดนน้ำมันเป็ดย่างและพริกหม่าล่าทะลักเข้าตาเต็มรัก! ความเผ็ดร้อน ชาลิ้น และแสบร้อนระดับแผดเผา ทำเอาดวงตามันแสบสู้แสงไม่ได้ มองไม่เห็นสิ่งใดในโลกอีกต่อไป!

“ตาข้า! ตาข้าาาา! แสบ! ร้อนนนนนน! อ๊ากกกกก!”

ด้วยความแสบตาจัดจนเสียหลัก หัวหน้ากบฏก้าวถอยหลังงกๆ สติแตก ร่างกายเสียการทรงตัวอย่างวินาศสันตะโร! ส้นเท้าหนาแน่นของมันดันไปสะดุดเข้ากับ ‘ชายเสื้อเกราะยาว’ ของตัวเองอย่างจัง!

พรวด!

ร่างอันสูงใหญ่ยักษ์ดุจหมีป่า ลอยเคว้งเสียหลักหัวค่ำคะมำ พุ่งไถลลื่นคราบน้ำมันเป็ดบนพื้น... พุ่งทะยานหัวทิ่มเข้าชน ‘เสาหินปิดทองคำแท้’ กลางโถงจัดเลี้ยงดังลั่นสนั่นวัง!

ตึงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!

แรงกระแทกอันมหาศาลทำเอาเสาหินปิดทองสะเทือนปานเกิดแผ่นดินไหว! ศีรษะของหัวหน้ากบฏชนเข้ากับเสาหินเต็มรักจนเกราะหมวกแตกกระจาย!

ร่างยักษ์ของมันนิ่งค้าง... ดวงตาเหลือกถลนขึ้นฟ้า น้ำลายฟูมฟองสีขาวทะลักออกจากปาก ชักกระตุกงึกๆ สองที... ก่อนจะสลบเหมือดคาที่ นอนฟุบหมดสภาพอยู่หน้าพระตั่งฮ่องเต้ต่อหน้าธารกำนัลนับร้อยชีวิต!!

ความเงียบสงัดครอบคลุมโถงบุปผาตระการอีกครั้ง...

เงียบชนิดที่ว่าแม้แต่เสียงควันพิษเหม็นไหม้ยังหยุดฟุ้ง! ทหารกบฏชุดดำนับร้อยชีวิตที่กำลังชักกระบี่ประมือ ชะงักกึก ตาค้าง อ้าปากกว้างเท่าไข่นกกระจอกเทศ จ้องมองร่างของ 'ยอดแม่ทัพหัวหน้ากบฏ' ที่นอนสลบน้ำลายฟูมปากคาเสาหิน!

“ฮ... หัวหน้า! หัวหน้าโดนสยบในกระบวนท่าเดียว?!”

“นาง... นางใช้อาวุธสังหารใดสยบยอดฝีมือระดับเทพของเรา?!”

“ศัสตราวุธติดมันในมือนาง... ช่างน่ากลัวยิ่งนัก!”

บรรดาทหารกบฏขวัญผวาจัด ร่างกายสั่นงันงก ด้วยความเกรงกลัวอิทธิฤทธิ์อันลึกล้ำ ต่างพากันปลดกระบี่ทิ้งลงพื้นดัง เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! ยกสองมือขึ้นยอมจำนนต่อหน้าทหารองครักษ์วังหลวงทันที!

ตัดกลับมาที่... มุมของมะลิ!

มะลิยืนถือขาเป็ดปักกิ่ง กะพริบตาปริบๆ ก้มมองร่างหัวหน้ากบฏที่นอนสลบคาเสาหินข้างเก้าอี้ตนเอง

‘เอ้า... เดินยังไงของมันวะ?’ มะลิขมวดคิ้วงงงวย พลางถอนหายใจยาว (ลื่นน้ำมันเป็ดล้มหัวทิ่มเสาเองเฉยเลย? ซุ่มซ่ามฉิบหาย! โตขนาดนี้แล้วเดินไม่มองทาง! เสียเวลาเคี้ยวเป็ดกูหมด!)

พูดจบ มะลิก็ยกขาเป็ดปักกิ่งชิ้นนั้นยัดเข้าปาก แล้วเคี้ยว กรวบ! กลืนลงคอดัง อื๊อก! หน้าตาเฉยอย่างสบายอารมณ์!

ทว่า... ฝั่งของเวินเชียนฟาน ฮ่องเต้ และองค์รัชทายาท!

ชินอ๋องยืนตัวเกร็งตึง ดวงตาคมกริบเบิ่งกว้าง เหงื่อกาฬไหลทะลักเปียกชุ่มเสื้อคลุมขุนนาง! สมองระดับอัจฉริยะกำลังประมวลผลยุทธศาสตร์อย่างสะพรึงกลัวปนเลื่อมใสสลับซับซ้อนถึงแปดสิบแปดชั้น!

‘สวรรค์ชั้นฟ้า...!’ เวินเชียนฟานขนลุกซู่ไปทั่วทั้งร่าง หัวใจเต้นระทึกปานจะทะลุอก!

‘วิชาขาเป็ดไร้เงาสยบยอดแม่ทัพศัตรู!’ ชินอ๋องเหงื่อซึมฝ่ามือ ‘นางไม่ได้ชักกระบี่... ไม่ได้ใช้เข็มพิษ! แต่นางใช้วัตถุติดมันปนพิษเพลิงหม่าล่า บิดเบือนทิศทางและทำลายดวงตาของยอดฝีมือกบฏในเสี้ยววินาที! ซ้ำยังคำนวณตำแหน่งให้ศัตรูลื่นไถลไปหัวชนเสาหินสลบเหมือด เพื่อกลบเกลื่อนร่องรอยการสังหารได้อย่างไร้ที่ติ!’

เวินเชียนฟานมองมะลิที่กำลังเคี้ยวขาเป็ดแก้มตุ่ย ด้วยสายตาเลื่อมใสและยำเกรงสูงสุด!

‘จอมมารซูเหมย... เจ้าช่างเป็นยอดแม่ทัพผู้กอบกู้ราชวงศ์ที่ไร้เทียมทานจริงๆ!’

ถัดมาคือ 'ฮ่องเต้' และ 'องค์รัชทายาท' ที่นั่งตาค้าง น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตื้นตันปนศรัทธา!

“ตระกูลซู... สร้างยอดหญิงกอบกู้แผ่นดินจริงๆ!” ฮ่องเต้ตรัสออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “นางใช้ศัสตราวุธเป็ดปักกิ่ง... ปกป้องเราต่อหน้าธารกำนัล! ช่างเปี่ยมไปด้วยความกล้าหาญและสติปัญญาเลิศล้ำยิ่งนัก!”

องค์รัชทายาทปรบพระหัตถ์ดัง แปะ! แปะ! “อนุซูเหมย... นางคือยอดขุนพลผู้กอบกู้ราชวงศ์เวินของพวกเรา!”

ส่วนองค์ชายใหญ่และฝงฮองเฮานั้น...

หน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เข่าอ่อนทรุดลงไปนอนกองกับพื้น สติแตกโดยสิ้นเชิงเมื่อเห็นกองกำลังกบฏพ่ายแพ้พินาศราบคาบด้วยขาเป็ดปักกิ่งชิ้นเดียว!

“ม... ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้!” ฝงฮองเฮากรีดร้องเสียงแหลมสูงก่อนจะสลบคาพระตั่ง!

ทหารองครักษ์วังหลวงพุ่งเข้าควบคุมตัวองค์ชายใหญ่และเสนาบดีเฉินทันที!

มะลิที่ยืนเคี้ยวเป็ดปักกิ่งแก้มตุ่ย เลิกคิ้วงวยงง มองผู้คนในวังหลวงที่กำลังปรบมืออวยนางด้วยสายตาสับสน

‘เอ๊ะ... ปรบมืออวยกูกันทำไมวะ? กูแค่สะบัดขาเป็ดกันคนแย่งกินเองนะเว้ย! คนยุคโบราณนี่ชอบอวยคนกินเก่งกันจังวะ!’

มะลิจึงส่งยิ้มหวาน ย่อตัวเคารพเนียนๆ หนึ่งที “ขอบพระคุณทุกคนที่ช่วยเชียร์นะคะ! ถือว่ากินเป็ดปักกิ่งโชว์ละกันนะคะ!”