ตอนที่ 19

ยามเว่ยปลายๆ (ประมาณ 14.30 น.) ณ โถงบุปผาตระการ พระราชวังหลวง

หลังพายุวิกฤตการณ์ศึกขาเป็ดปักกิ่งย่างหม่าล่าสงบลง... บรรยากาศภายในโถงจัดเลี้ยงใหญ่ที่เคยคุกรุ่นไปด้วยกลิ่นควันพิษและคราบน้ำมันเป็ด กลับคืนสู่ความสงบเรียบร้อยได้อย่างรวดเร็วด้วยกำลังทหารองครักษ์หลวงประจำพระองค์!

เสียงโลหะโซ่ตรวนกระทบกันดัง แกร๊ก! แกร๊ก!

กองกำลังทหารกบฏชุดดำนับร้อยชีวิตที่ยอมปลดอาวุธ ถูกองครักษ์หลวงพันธนาการไว้แน่นหนาและถูกลากตัวออกไปขังคุกใต้ดินทันที

“ปล่อยข้า! เสด็จพ่อ! ข้าทำเพื่อราชวงศ์เวินนะพะยะค่ะ!” องค์ชายใหญ่กรีดร้องโวยวายด้วยความสติแตก ใบหน้าที่เคยจองหองบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาและฝุ่นหิน

เสนาบดีเฉินหน้าซีดเผือด เข่าอ่อนไร้เรื้อแรง ถูกทหารองครักษ์สองนายหิ้วปีกไถลไปตามพื้นหินขัดเงาดุจหมาหมดสภาพ

“องค์ชายใหญ่... เสนาบดีเฉิน...” ฮ่องเต้ผู้สวมชุดมังกรสีทองทรงประทับยืนบนพระตั่งด้วยสีหน้าดุดันเย็นชา ตรัสด้วยน้ำเสียงดังกังวานกึกก้องไปทั่วทั้งโถง “พวกเจ้าก่อการกบฏ ลอบวางยาพิษ และหมายสังหารเราต่อหน้าธารกำนัล! มีความผิดฐานกบฏต่อแผ่นดิน... สั่งถอดถอนยศถาบรรดาศักดิ์ทั้งหมด และส่งตัวไปขังคุกใต้ดินเพื่อรอการประหารยกตระกูลสามชั่วโคตร!!”

“ไม่นะ! เสด็จพ่ออออออ!” เสียงกรีดร้องโหยหวนขององค์ชายใหญ่ค่อยๆ หายลับไปตามทางเดินยาว

ส่วนฝงฮองเฮาที่เพิ่งฟื้นคืนสติขึ้นมาจากพระตั่ง กระเด้งตัวลุกขึ้นมาเห็นสภาพลูกชายและบิดาโดนลากตัวไปประหาร ก็กรีดร้องเสียงแหลมสูงจนแก้วหูคนทั้งงานแทบแตก!

“กรี๊ดดดดดดดดดด! ฝ่าบาท! ท่านจะทำเช่นนี้กับข้าและตระกูลฝงไม่ได้นะ!”

“ปลดฝงฮองเฮาออกจากตำแหน่งฮองเฮาเดี๋ยวนี้!” ฮ่องเต้ตรัสสวนเสียงต่ำเย็นชา “ถอดถอนเป็นสามัญชน และส่งตัวไปกักขังในตำหนักเย็นตลอดชีวิต! ห้ามผู้ใดเข้าเยี่ยมเยียนเป็นอันขาด!”

“ไม่จริงงงงงงงงงงง!” ฝงฮองเฮากรี้ดร้องสลบคาพระตั่งอีกรอบ ก่อนจะถูกทหารองครักษ์ลากตัวออกไปอย่างหมดสภาพ!

ตัดกลับมาที่... มุมของ ‘มะลิ’!

สาวคอนเทนต์ครีเอเตอร์ยุค 2026 นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ข้างโต๊ะเสวย ในมือถือชิ้นหนังเป็ดปักกิ่งย่างฉ่ำซอสชิ้นสุดท้าย ยัดเข้าปากแล้วเคี้ยว กรวบ! กรวบ! พลางมองดูการลากตัวนักโทษทางการเมืองด้วยสายตาชิลๆ

‘เออ... สมน้ำหน้า!’ มะลิสบถในใจอย่างเบิกบานใจ (แกล้งทำเป็นปฏิวัติกู้ชาติกันดีนัก โดนลากไปขังคุกประหารหมดเลย! เสียเวลาเคี้ยวเป็ดกูหมด! ไอ้พวกบ้านี่เดินไม่มองทางเองแท้ๆ ดันมาขัดจังหวะบุฟเฟต์ VIP ของกู!)

เมื่อความวุ่นวายทางการเมืองถูกชำระบัญชีจนเบ็ดเสร็จ...

ฮ่องเต้ผู้มีพระพักตร์เปี่ยมบารมี พร้อมด้วยองค์รัชทายาท ก็เสด็จลงมาจากพระตั่งประธาน ทรงก้าวพระบาทตรงเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้าโต๊ะเสวยของมะลิและเวินเชียนฟาน!

ขุนนาง เชื้อพระวงศ์ และกุลสตรีตระกูลสูงนับร้อยชีวิตต่างพากันคุกเข่าลงกับพื้น เงี่ยหูฟังด้วยความเคารพยำเกรงสูงสุด

“อนุซูเหมยแห่งตระกูลซู...” ฮ่องเต้ตรัสออกมาด้วยน้ำเสียงตื้นตันปนศรัทธา แววพระเนตรเต็มไปด้วยความเลื่อมใส “เจ้าใช้เพียง ‘ศัสตราวุธติดมัน’ สะบัดขู่สยบยอดแม่ทัพกบฏ ป้องภัยให้แก่เราและองค์รัชทายาทต่อหน้าธารกำนัล! ความดีความชอบในการกอบกู้ราชวงศ์เวินครานี้... มหาศาลยิ่งนัก!”

องค์รัชทายาทพยักพระพักตร์เห็นพ้องอย่างแรง “ถูกต้องพะยะค่ะเสด็จพ่อ! หากมิได้ ‘วิชาขาเป็ดไร้เงา’ ของอนุซูเหมย ป่านนี้พวกเราคงถูกทหารกบฏสับเป็นชิ้นๆ ไปแล้ว!”

มะลิที่กำลังนั่งเช็ดคราบน้ำมันเป็ดที่ริมฝีปาก สะดุ้งเหวอเล็กน้อย หันซ้ายหันขวามองหน้าฮ่องเต้

‘เอ๊ะ... วิชาขาเป็ดไร้เงาอะไรของพวกมึงวะ?’ มะลิคิดในใจงงๆ (กูแค่สะบัดขาเป็ดกันคนมาแย่งกินเฉยๆ นะเว้ย! ไอ้หมูยักษ์นั่นมันลื่นคราบน้ำมันเป็ดล้มหัวทิ่มเสาเองต่างหาก! นี่พวกมึงมโนอวยกูเป็นแม่ทัพกู้ชาติกันจริงๆ เหรอเนี่ย? แต่เอาเหอะ... อวยกูแปลว่าจะแจกรางวัลสินะ! จัดมาเลยฝ่าบาท!)’

มะลิรีบยันกายลุกขึ้นยืน ย่อกายเคารพแบบเนียนๆ “ขอบพระคุณฝ่าบาทและองค์รัชทายาทที่ทรงชมค่ะ! หนูทำไปตามสัญชาตญาณความหิวล้วนๆ ค่ะ!”

ฮ่องเต้ทรงแย้มพระโอษฐ์ปรบพระหัตถ์ชอบพระทัย “ดี! สตรีผู้มีความกล้าหาญและถ่อมตนเช่นนี้ หาได้ยากยิ่งในแผ่นดิน! เพื่อตอบแทนความดีความชอบครานี้... เราขอพระราชทาน ‘ทองคำแท่งหนึ่งพันตำลึง’!”

ขันทีรีบยกถาดทองคำแท่งแวววาวพูนถาดเข้ามาถวาย!

ทว่า... สิ่งที่ฮ่องเต้ทรงชูขึ้นมาในพระหัตถ์ต่อมา นั้นกลับมิใช่ทองคำ! แต่มันคือ ‘ป้ายทองคำแท้แกะสลักรูปพฤกษาและสัญลักษณ์วังหลวง’ อันงดงามอลังการ!

“และสิ่งนี้...” ฮ่องเต้ตรัสด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ “‘ป้ายทองพฤกษาเสวยพระกระยาหารฟรีตลอดชีวิต’! ป้ายทองนี้มีตราประทับของจักรพรรดิ... ไม่ว่าเจ้าจะก้าวเท้าเข้าสู่ครัวหลวงในพระราชวังหลวง หรือห้องเครื่องวังอ๋องแห่งใดในแผ่นดิน เจ้าสามารถสั่งอาหารและเสวยพระกระยาหารเลิศรสทุกชนิดได้ฟรีโดยไม่มีข้อจำกัดตลอดชีวิตของเจ้า!!”

พริบตาที่คำว่า ‘กินฟรีตลอดชีวิต!’ หลุดออกมาจากพระโอษฐ์ของฮ่องเต้...

วูบ!

ดวงตาของมะลิขยายกว้างเท่าไข่นกกระจอกเทศ! เปล่งประกายวาววับเป็นรูปสัญลักษณ์ดอลลาร์ $100$ และรูปเป็ดปักกิ่งทันที! หัวใจเต้นระทึกปานจะพุ่งทะลุออกมานอกอก!

‘เชี่ยเอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!’ มะลิตะโกนกรีดร้องในใจด้วยความฟินนรกแตก!

‘ป้ายทองกินฟรีตลอดชีวิตว้อยยยยยยยยย! กินฟรีในวังหลวงตลอดชาติ! มีเป็ดปักกิ่ง ซุปหูฉลาม กุ้งมังกร เสิร์ฟฟรีถึงปากยันแก่! นี่มันรางวัลในดวงใจของสายตะกลามชัดๆ! สวรรค์มีจริงว้อยยยย!’

มะลิไม่รอช้าแม้แต่มิลิเมตรเดียว! มือเรียวสวยพุ่งพรวดออกไปตบหน้าอกตัวเองดัง ปัง! ปัง! รับเอาป้ายทองคำแท้มาถือไว้แน่นกอดอก ยิ้มแป้นจนแก้มแทบแตก!

“ขอบพระคุณฝ่าบาทอย่างยิ่งค่ะ!” มะลิเอ่ยเสียงสดใสระดับร้อยเดซิเบล “สัญญาเลยค่ะว่าจะแวะมากินบ่อยๆ กินให้คุ้ม! ไม่ให้เสียชื่อป้ายทองคำแท้ของฝ่าบาทแน่นอนค่ะ!”

ขณะที่มะลิกำลังลูบป้ายทองคำด้วยความฟินระดับร้อยแปดสิบจังหวะ...

ทางฝั่งของ ‘เวินเชียนฟาน’!

ชินอ๋องยืนตัวเกร็งตึง จ้องมองแผ่นหลังพองหนาของมะลิที่กำลังกอดป้ายทองคำไว้แน่นด้วยดวงตาคมกริบที่สั่นระริก! เหงื่อกาฬไหลพรากเปียกชุ่มเสื้อคลุมขุนนาง! สมองระดับอัจฉริยะกำลังประมวลผลยุทธศาสตร์อย่างสะพรึงกลัวปนเลื่อมใสสลับซับซ้อนถึงแปดสิบแปดชั้น!

‘สวรรค์ชั้นฟ้า...!’ เวินเชียนฟานขนลุกซู่ไปทั่วทั้งร่าง หัวใจเต้นระทึกด้วยความตื้นตันปนยำเกรงสูงสุด!

‘นางไม่ขอตำแหน่งชายาเอก... ไม่ขอยศถาบรรดาศักดิ์ขุนนางหญิง... ไม่ขอที่ดินหรืออำนาจทางการเมืองเลยแม้แต่น้อย!’ ชินอ๋องเหงื่อซึมฝ่ามือ ‘แต่นางรับเพียงป้ายทองเสวยพระกระยาหารฟรี! นี่คือการส่งสัญญาณยุทธศาสตร์ที่เหนือชั้นยิ่งนัก!’

เวินเชียนฟานขบกรามแน่น ‘นางกำลังส่งสัญญาณบอกข้าและฝ่าบาทว่า... นางมิได้ยึดติดในยศถาบรรดาศักดิ์หรืออำนาจลาภยศอันจีรังยั่งยืน! สิ่งที่นางต้องการมีเพียงความอุดมสมบูรณ์ สงบสุข และผาสุกของแผ่นดินเท่านั้น! จอมมารซูเหมย... เจ้าช่างเป็นยอดขุนพลผู้มีความถ่อมตนและเลิศล้ำเกินมนุษย์อย่างแท้จริง!’

ฮ่องเต้และองค์รัชทายาทหันมาสบตากับชินอ๋อง พยักพระพักตร์ด้วยน้ำตาคลอเบ้าด้วยความตื้นตันใจ

“เชียนฟาน...” ฮ่องเต้ตรัสเสียงสั่น “เจ้าได้ยอดหญิงผู้มีความถ่อมตนและเลิศล้ำปัญญาเช่นนี้มาอยู่ข้างกาย... ช่างเป็นบุญญาธิการของวังอ๋องและแคว้นเราจริงๆ!”

องค์รัชทายาทปรบพระหัตถ์ดัง แปะ! แปะ! “อนุซูเหมย... นางคือยอดขุนพลผู้ไม่ยึดติดลาภยศที่เกรียงไกรที่สุดในยุคนี้!”

มะลิที่กำลังใช้มุมเสื้อเช็ดป้ายทองคำวาววับ เลิกคิ้วงงงวย มองผู้คนที่กำลังอวยนางด้วยสายตาสับสน

‘เอ๊ะ... อวยกูอีกละ? กูแค่รับป้ายกินฟรีเพราะกูงกของกินนะเว้ย! คนยุคโบราณนี่ชอบคิดลึกกันจังวะ!’

ยามเว่ยแก่ๆ (ประมาณ 16.00 น.)

งานเลี้ยงบุปผาวังหลวงเลิกลาลง... ผู้คนเริ่มทยอยเดินทางกลับ

ทว่า... มะลิไม่รอช้า! อาศัยจังหวะชุลมุนยามคนเดินออกจากโถงจัดเลี้ยง!

มะลิรีบใช้นิ้วมือส่งสัญญาณกวักเรียกขันทีประจำโต๊ะเสวยทันที “พี่ชายคะ! จานนี้ เป็ดปักกิ่งหนังกรอบชิ้นที่เหลือ... ขนมเปี๊ยะเสวยประดับทองคำ... และขนมกุ้ยฮวาจานนี้... มีถุงใบบัวไหมคะ? ห่อให้หนูด่วนเลยค่ะ!”

ขันทีตาค้าง แต่ด้วยความเกรงกลัวอิทธิฤทธิ์ "ยอดขุนพลกู้ชาติ" จึงรีบนำใบบัวและห่อกระดาษไขมาจัดห่อให้อย่างรวดเร็ว!

มะลิไม่รอช้า! คว้าเอาห่อเป็ดปักกิ่งหนังกรอบ ห่อขนมเปี๊ยะประดับทอง และซาลาเปาวังหลวง ยัดพรวดๆ ใส่เข้าไปใน ‘กระเป๋าซ่อนใต้กระโปรงและชายเสื้อขยาย 3 เท่า’ ที่ให้อาชูเย็บไว้เมื่อเช้าอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ!

พรึ่บ! พรึ่บ!

ห่อเสบียงนับสิบห่อถูกยัดอัดแน่นลงไปในซับในกระโปรงและแขนเสื้อ จนร่างของมะลิพองโตขึ้นอีกสามเท่า! ตัวพองแน่นเอี๊ยดดุจกระสอบข้าวสารเคลื่อนที่!

ยามที่มะลิเดินก้าวออกจากโถงวังหลวง... นางจำต้องเดินอ้าขาเล็กน้อยและก้าวอุ้ยอ้ายพองโตไปขึ้นรถม้าดุจเพนกวินยักษ์!

ตึง... ตึง... ตึง...

เวินเชียนฟานที่เดินตามหลังมา จ้องมองร่างพองโตแน่นเอี๊ยดของมะลิด้วยสายตาเลื่อมใสและยำเกรงสูงสุด!

‘กวาดสะสมคลังแสงยุทธภัณฑ์และเสบียงลับจากวังหลวงกลับบ้านอีกแล้ว!’ ชินอ๋องเหงื่อซึมฝ่ามือ ‘นางรอบคอบยิ่งนัก! แม้ศึกกบฏจะจบลง แต่นางยังคงตุนยุทธภัณฑ์ไว้ใต้กระโปรงเพื่อเตรียมรับมือศึกครั้งต่อไป! จอมมารซูเหมย... เจ้าไม่เคยประมาทเลยจริงๆ!’

.

ยามโหย่ว (ประมาณ 18.00 น.) ณ เรือนท้ายสวน วังชินอ๋อง

รถม้าเคลื่อนตัวกลับมาถึงวังอ๋องอย่างปลอดภัย...

มะลิเดินอุ้ยอ้ายพองโตกลับมาถึงเรือนพักท้ายสวน พอเปิดประตูห้องพักเข้าไปปุ๊บ!

มะลิก็คว้าเอาห่อกระดาษไขและห่อใบบัวนับสิบห่อ ออกมาจากกระเป๋าซ่อนใต้กระโปรงและแขนเสื้อ... วางพูนโต๊ะไม้ต่อหน้า ‘อาชู’ สาวใช้คนสนิทดุจภูเขาเสบียง!

ตึง! ตึง! พรวด!

เป็ดปักกิ่งหนังกรอบฉ่ำซอส... ขนมเปี๊ยะเสวยประดับทองคำแท้... ซาลาเปาวังหลวง... และขนมกุ้ยฮวาร้อนๆ ลอยฟ่องเต็มโต๊ะส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วทั้งเรือนพัก!

อาชูที่กำลังนั่งรอด้วยความตื่นตระนก จ้องมองกองมหาเสบียงวังหลวงตรงหน้า...

พรวดดดดด!

อาชูตาโตเท่าไข่นกกระจอกเทศ ทรุดตัวลงไปคุกเข่ากับพื้น น้ำตาไหลนองหน้าด้วยความซาบซึ้งใจและศรัทธาสุดขีด! กราบไหว้มะลิสุดชีวิต!

“คุณหนูสาม... ฮืออออออออ!” อาชูปาดน้ำตาร้องไห้โฮ “ท่าน... ท่านขนคลังเสบียงมหาอำนาจจากวังหลวงกลับมาฝากข้าจริงๆ ด้วย! ขนมเปี๊ยะประดับทองคำแท้! เป็ดปักกิ่งวังหลวง! คุณหนูคือเทพธิดามาโปรดข้าโดยแท้จริงเจ้าค่ะ!”

มะลิหัวเราะร่า ตบไหล่สาวใช้เบาๆ “บอกแล้วไงอาชู! อยู่กับหัวหน้าไม่มีวันอดตาย! กินให้เต็มที่เลยว้อย!”

พูดจบ มะลิก็เดินไปนอนเอนกายบิดตัวบนเตียงนุ่มๆ ชูป้ายทองคำเสวยฟรีตลอดชีวิตขึ้นมองท้องฟ้าผ่านหน้าต่างด้วยรอยยิ้มแป้นมั่นหน้าเกินร้อย!

“หึๆๆๆ... มหากาพย์บุฟเฟต์กินฟรีตลอดชีวิตของกู... เริ่มต้นขึ้นแล้วว้อยยยย!” มะลิเอ่ยด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ พลางยกเป็ดปักกิ่งเข้าปากเคี้ยว กรวบ! อย่างมีความสุขไร้สิ่งใดเปรียบเทียบในมหาจักรวาล!