ตอนที่ 13

ยามอู่ผันผ่านเข้าสู่ยามเว่ย (ประมาณ 12.30 น.) – นายบ่าวขึ้นรถม้าสู่สมรภูมิตลาด

บรรยากาศภายในรถม้าไม้ชิงชันหรูหรา... เงียบสงัดและเย็นยะเยือกราวกับอยู่ในห้องดับจิต!

‘อาชู’ สาวใช้คนสนิทนั่งขดตัวลีบเล็กชิดติดมุมเบาะหลัง ร่างกายสั่นงันงกพั่บๆ สองมือประสานกันแน่นแทบจะสวดมนต์แผ่เมตตาทุกบทที่จำได้ สายตาหวาดระแวงจ้องมองพื้นรถม้า ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตากับ ‘พญามัจจุราช’ ในชุดคุณชายสีน้ำเงินเข้มที่นั่งกอดอกสงบนิ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

ผิดกับ ‘มะลิ’ ที่นั่งเอกเขนกไขว่ห้างอยู่ข้างหน้าต่าง สายตาสอดส่องชะเง้อคอมองทิวทัศน์เบื้องนอกอย่างเพลิดเพลิน มุมปากยกยิ้มร่าเริงดั่งเด็กน้อยได้ไปเที่ยวสวนสนุก

“นี่อาชู... แกจะนั่งเกร็งจนตัวแข็งเป็นหินทำไมเนี่ย?” มะลิหันไปกระซิบ สะกิดแขนสาวใช้เบาๆ “ทำตัวตามสบายหน่อยสิยะ นี่เรากำลังไปทัวร์กินฟรีนะ ไม่ได้กำลังจะไปขึ้นศาลอาญา!”

“ฮือออ... คุณหนูสามเจ้าคะ...” อาชูกระซิบตอบเสียงสั่นเครือ น้ำตาคลอเบ้า “บ่าว... บ่าวกลัวเจ้าค่ะ รังสีอำมหิตของท่านอ๋องแผ่ออกมาจนบ่าวหายใจไม่ออกแล้วเจ้าค่ะ!”

“โอ๊ย คิดมากน่า ท่านอ๋องเขาใจดีจะตาย ดูสิ วันนี้แต่งตัวหล่อระเบิดระเบ้อขนาดนี้ หน้าตาก็บ่งบอกว่าเป็นสปอนเซอร์รายใหญ่ชัดๆ!” มะลิเอ่ยชมอย่างหน้าตาเฉย

เวินเชียนฟานที่นั่งกอดอกหลับตาอยู่ฝั่งตรงข้าม หูผึ่งขึ้นมาทันที!

‘สปอนเซอร์รายใหญ่? ทัวร์กินฟรี? ระเบิดระเบ้อ?’

คิ้วเข้มของชินอ๋องขมวดแน่นเข้าหากันจนแทบผูกเป็นเงื่อนตาย สมองระดับอัจฉริยะเริ่มหมุนวนประมวลผลคำศัพท์ประหลาดเหล่านั้นทันที!

‘นางกำลังใช้รหัสลับสื่อสารกับบ่าวคนสนิท!’ เวินเชียนฟานคิดในใจด้วยความตึงเครียด ‘คำว่า สปอนเซอร์รายใหญ่... ย่อมหมายถึงการหลอกใช้เงินคลังของวังอ๋องมาเป็นทุนในการก่อกบฏ! และการดึงบ่าวผู้นี้ร่วมขบวนมาด้วย ย่อมแปลว่านางคือ ผู้ช่วยลำเลียงสารและอาวุธลับตัวจริง!’

ชินอ๋องเหลือบตามองอาชูที่กำลังตัวสั่นงันงก ‘แกล้งทำเป็นหวาดกลัวจนตัวสั่นเพื่อตบตาข้า... ช่างเป็นบ่าวรับใช้ที่มีการแสดงแนบเนียนยิ่งนัก!’

กึก...

เสียงล้อรถม้าหยุดลง พร้อมกับเสียงคนขับรถม้ารายงานอย่างนอบน้อม

“เรียนคุณชาย... ถึงปากทางเข้าตลาดใหญ่ใจกลางเมืองหลวงแล้วขอรับ!”

“ถึงแล้วว้อยยยย!”

มะลิไม่รอช้า พุ่งพรวดลุกขึ้นยืน คว้าข้อมืออาชูแล้วดึงตัวปลิวลงจากรถม้าทันทีโดยไม่รอให้ใครมาประคอง!

ยามเว่ย (ประมาณ 13.00 น.)

กลิ่นหอมของแป้งทอด ควันไฟจากเตาย่างเนื้อ และเสียงตะโกนเรียกลูกค้าของเหล่าพ่อค้าแม่ค้าดังเซ็งแซ่ไปทั่วถนนสายหลัก มะลิสูดกลิ่นอายสตรีทฟู้ดเข้าปอดลึกๆ จนตาโตเป็นประกายเงิน!

“อื้อหือออ! กลิ่นเนื้อย่าง กลิ่นซาลาเปา กลิ่นน้ำตาลเคี่ยว... นี่มันสวรรค์บนดินชัดๆ!” มะลิชี้นิ้วสั่งการทันที “อาชู! ถือถุงผ้าใบใหญ่ที่เตรียมมาให้ดีๆ นะ วันนี้เราจะกวาดให้เรียบทุกร้าน!”

“จ... เจ้าค่ะคุณหนูสาม!” อาชูกอดถุงผ้าแน่น กวาดตามองซ้ายขวาด้วยความหวาดผวา

มะลิเดินสับขาตรงดิ่งไปยังแผงขายถังหูลู่ร้านแรก พ่อค้าวัยกลางคนยิ้มแย้มต้อนรับ “แม่นางน้อย สนใจถังหูลู่หวานๆ กรอบๆ ไหมขอรับ!”

“จัดมาเลยเถ้าแก่! เอาผลซานจาเคลือบน้ำตาลสีแดงสดห้าไม้! ลูกพุทราเชื่อมอีกห้าไม้!” มะลิสั่งรัวๆ อย่างคล่องแคล่ว

“ได้เลยขอรับ ทั้งหมดสิบไม้!” พ่อค้ารีบดึงไม้ถังหูลู่ออกมาส่งให้

มะลิรับมาสองไม้ ยัดที่เหลือแปดไม้ใส่มืออาชูจนเต็มกำมือ จากนั้นนางก็หันขวับไปหาเวินเชียนฟานที่เดินตามหลังมาติดๆ ส่งยิ้มหวานหยดย้อยประจบประแจง

“คุณชายเจ้าขา~ ค่าขนมสิบอีแปะเจ้าค่ะ!”

เวินเชียนฟานยืนนิ่ง มองถังหูลู่สีแดงสดในมือของมะลิด้วยสายตาคมกริบ ก่อนจะส่งสัญญาณให้ชางสิงที่ปลอมตัวเป็นคนรับใช้ข้างกายควักเงินจ่ายไปอย่างไม่เสียดาย

ทว่า... ในสมองของชินอ๋องนั้นไซร้!

‘ถังหูลู่สีแดงสดสิบไม้... นางถือสองไม้ บ่าวถือแปดไม้!’

เวินเชียนฟานเหงื่อซึมฝ่ามือ ลอบสบตากับโม่เฟิงที่ซุ่มอยู่บนหลังคาโรงเตี๊ยม ‘ผลไม้สีแดงดุจโลหิต... สองต่อแปด! นี่คือรหัสลับบอกพิกัดกำลังพลสองร้อยนายต่อแปดสิบนายของหน่วยลอบสังหารใช่หรือไม่! แถมพ่อค้าคนนี้ยังรับเงินไปอย่างไม่สะทกสะท้าน... มันต้องเป็นสายลับเครือข่ายใต้ดินแน่นอน!’

ชินอ๋องแอบสะบัดนิ้วมือ ส่งสัญญาณลับให้หน่วยองครักษ์เงาด้านบน: ‘จับตาดูพ่อค้าถังหูลู่ไว้ หากพบพิรุธ ให้ลากตัวไปเค้นสอบในห้องใต้ดินทันที!’

ในขณะที่ชินอ๋องกำลังวางยุทธศาสตร์ระดับชาติ มะลิก็กัดถังหูลู่ดัง กร๊อบ! เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย แล้วยกไม้ถังหูลู่ที่เหลือชี้โบ๊ชี้เบ๊ไปทางทิศตะวันออก

“ร้านซาลาเปาตรงนั้นควันฉุยเลย! ไปต่อร้านนั้นกันเถอะอาชู!”

มะลิเดินปรี่เข้าไปหน้าร้านซาลาเปานึ่งลูกโต “เถ้าแก่! ซาลาเปาไส้หมูสับไข่เค็มสิบลูก! ไส้ถั่วแดงหวานอีกสิบลูก! ห่อใส่ใบบัวแยกเป็นสองชุดด่วนๆ เลยจ้า!”

“คุณหนูสามเจ้าคะ...” อาชูเอ่ยทักท้วงเสียงสั่น สองมือเริ่มหอบของพะรุงพะรัง “ท่านสั่งเยอะขนาดนี้ พวกเราจะกินหมดหรือเจ้าคะ?”

“กินไม่หมดก็ยัดใส่ช่องซ่อนใต้กระโปรงกับแขนเสื้อไงยะ!” มะลิกระซิบพลางแอบยัดห่อซาลาเปาบางส่วนเข้าไปในกระเป๋าซ่อนที่ให้อาชูเย็บเมื่อเช้า “ของฟรีระดับพรีเมียมแบบนี้ ไม่ตุนไว้กินมื้อดึกก็โง่เต็มทนแล้ว!”

อาชูมองการกระทำนั้นด้วยความตื้นตันปนสยองขวัญ ‘คุณหนูสาม... ท่านช่างวางแผนลึกล้ำยิ่งนัก แกล้งทำเป็นซื้ออาหาร แต่แท้จริงแล้วกำลังใช้ซาลาเปาเป็นเกราะอ่อนซับแรงกระแทกและซ่อนเอกสารลับใต้กระโปรง!’

ฝั่งชินอ๋องที่ยืนมองอยู่ห่างๆ ตาเป็นประกายเย็นเยียบ ‘ยัดห่อของลับเข้าไปใต้แขนเสื้อและกระโปรง... นางกำลังรับมอบแผนที่ผังเมืองหลวงจากพ่อค้าซาลาเปาต่อหน้าต่อตาข้า!’

ยามเว่ยแก่ๆ (ประมาณ 14.00 น.)

เวลาผ่านไปเพียงครึ่งชั่วยาม ขบวนของมะลิก็กวาดล้างสตรีทฟู้ดไปเกือบครึ่งตลาด! อาชูหอบห่อขนมเปี๊ยะ เกาลัดคั่ว ขนมกุ้ยฮวา และถุงน้ำชาพะรุงพะรังจนแทบมองไม่เห็นทางเดิน

มะลิเดินมาหยุดอยู่หน้าร้านเนื้อแพะย่างหม่าล่า กลิ่นเครื่องเทศฉุนกึกเตะจมูกอย่างจัง

“อื้อหือออ! กลิ่นหม่าล่าโบราณแท้ๆ!” มะลิสั่งทันที “เนื้อแพะย่างพริกเยอะๆ สิบไม้ค่ะเถ้าแก่!”

เมื่อได้เนื้อย่างร้อนๆ มะลิก็แจกให้อาชูสองไม้ ส่วนตัวเองถือเคี้ยวอย่างเมามัน รสชาติเผ็ดร้อนชาลิ้นทำให้ร่างบางถึงกับซี้ดซ้าดอย่างสะใจ

ในขณะนั้นเอง... ณ ซอกตรอกมืดข้างแผงขายหม้อดินเผา!

ชายฉกรรจ์ในชุดชาวบ้านธรรมดา แต่แววตาดุดันอำมหิต—มือสังหารรับจ้างที่ได้รับคำสั่งจากจดหมายลับของอนุเฉินและขั้วอำนาจเบื้องบน กำลังแฝงตัวอยู่ในเงามืด มือขวาของมันล้วงเข้าไปจับด้าม ‘มีดสั้นอาบยาพิษ’ ใต้แขนเสื้อแน่น!

‘ผู้หญิงคนนี้... มัวแต่เพลิดเพลินกับการกินจนไม่ระวังตัว!’ มือสังหารแสยะยิ้มเหี้ยม ‘ตายเสียเถอะนังตัวดี!’

ฟึ่บ!

มือสังหารพุ่งตัวออกจากเงามืดอย่างเงียบเชียบและรวดเร็ว อาศัยจังหวะที่ผู้คนเดินเบียดเสียด เงื้อมีดสั้นเล็งตรงไปยังแผ่นหลังของมะลิในระยะไม่ถึงสามก้าว!

ทว่า... ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง!

“อืมมม! เนื้อแพะไม้นี้มันช่างติดมันสะใจจริงๆ!”

มะลิเคี้ยวเนื้อชิ้นสุดท้ายหมดพอดี นางรู้สึกแสบลิ้นจากพริกหม่าล่าจนอยากจะรีบทิ้งไม้ไผ่ มะลิจึงสะบัดข้อมืออย่างแรง เหวี่ยงไม้เสียบเนื้อย่างปลายแหลมเปี๊ยวไปทางด้านหลังเพื่อเล็งลงถังขยะเทศบาล (ซึ่งในยุคโบราณไม่มี มีเพียงกองเศษผัก)!

ฟิ้ววววววว—!

ไม้ไผ่แหลมคมพุ่งแหวกอากาศด้วยแรงเหวี่ยงอันทรงพลัง...

ฉึกกกกกก!!

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกส์!!”

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังลั่นจนตลาดแทบแตก! ปลายไม้ไผ่ที่เคลือบด้วยน้ำมันพริกหม่าล่าเผ็ดร้อน เสียบทะลุผ่านรูกางเกง ปักเข้าตรง ‘ง่ามนิ้วโป้งเท้า’ ของมือสังหารอย่างแม่นยำระดับมิลลิเมตร! แถมน้ำมันพริกหม่าล่ายังซึมเข้าแผลสดๆ ทันที!

“โอ๊ยยยยยยย! แสบ! ร้อนนนน! เท้าข้าาาา!”

มือสังหารหน้าเขียวคล้ำ สะดุ้งโหยงสุดตัวจนมีดสั้นอาบยาพิษหลุดมือกระเด็นตกลงพื้น! ร่างของมันเสียหลักสะดุดชายกางเกงตัวเอง ลื่นไถลหัวทิ่มพุ่งเข้าชน ‘แผงหม้อดินเผา’ ข้างทางอย่างจัง!

โครมมมมมมม! เพล้งงงงงงงง!

หม้อดินนับสิบใบหล่นลงมาทับหัวมือสังหารจนแตกกระจาย ร่างของมันนอนชักกระตุก ตาเหลือก สลบเหมือดคาซากเศษกระเบื้องเคลือบในพริบตา!

“กรี๊ดดดดดดดด!” อาชูตกใจแทบสิ้นสติ รีบยกถุงซาลาเปาและห่อเกาลัดคั่วขึ้นมาบังหน้าคุณหนูสามไว้แน่น “คุณหนูระวังเจ้าค่ะ! มีคนบ้าพุ่งชนหม้อแตกเจ้าค่ะ!”

มะลิที่เพิ่งหันกลับมามอง ขมวดคิ้วแน่นด้วยความรำคาญใจ

“เฮ้อ... คนเมืองหลวงนี่ซุ่มซ่ามกันจังวะ เดินอีท่าไหนให้หัวทิ่มใส่แผงหม้อชาวบ้านเนี่ย? เสียของหมด!” มะลิบ่นอุบอิบ ก่อนจะหันไปคว้าแก้วน้ำชาจากมืออาชูขึ้นมาดูดแก้เผ็ด “ไปเถอะอาชู แถวนี้ฝุ่นหม้อดินฟุ้งหมดแล้ว!”

ทว่า... ฝั่งของเวินเชียนฟานและองครักษ์เงา!

ชินอ๋องยืนตัวแข็งทื่อ ดวงตาคมกริบเบิ่งกว้าง! ชางสิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับอ้าปากค้างจนแมลงวันแทบจะบินเข้าไปทำรัง!

‘สะ... ซัดอาวุธลับไม้ไผ่ไร้เงาข้ามไหล่... โดยไม่ต้องหันกลับไปมอง!’

เวินเชียนฟานขนลุกซู่ไปทั่วทั้งร่าง ลมหายใจสะดุดกึก ‘มีดสั้นอาบยาพิษของมือสังหารยังไม่ทันได้เฉียดกายนาง แต่นางกลับใช้เพียง ไม้เสียบเนื้อย่างอาบพิษหม่าล่า สยบศัตรูในกระบวนท่าเดียว! ซ้ำยังควบคุมทิศทางให้ศัตรูล้มไปกระแทกหม้อดินเพื่อกลบเกลื่อนร่องรอยการสังหารได้อย่างแนบเนียนไร้ที่ติ!’

ชินอ๋องเหงื่อกาฬไหลพรากเต็มแผ่นหลัง จ้องมองแผ่นหลังของมะลิที่กำลังเดินดูดน้ำชาอย่างสบายอารมณ์ด้วยความหวาดผวาปนเลื่อมใสถึงขีดสุด

‘ซูเหมย... วรยุทธ์และจิตสังหารของเจ้านั้น ช่างลึกล้ำและเหี้ยมโหดเกินกว่าที่ข้าประเมินไว้มากนัก!’

ยามเชิน (ประมาณ 15.30 น.)

บนรถม้าขากลับสู่วังชินอ๋อง...

บรรยากาศภายในรถม้าครานี้ยิ่งทวีความตึงเครียดหนักกว่าขามาเป็นร้อยเท่า!

อาชูนั่งกอดกองห่ออาหารและขนมนับสิบห่อไว้เต็มตัก ข้าวของพะรุงพะรังจนโผล่พ้นมาถึงคาง สาวใช้ตัวน้อยนั่งกะพริบตาปริบๆ ยังไม่หายตกใจกับเหตุการณ์คนหัวทิ่มใส่หม้อดินเมื่อครู่

ส่วนมะลินั้น นั่งเอนหลังพิงเบาะอย่างสบายอุรา มือเรียวลูบท้องที่อิ่มตึง พลางใช้มือตบๆ ไปที่ ‘กระเป๋าซ่อนใต้แขนเสื้อและกระโปรง’ ที่บัดนี้พองโตแน่นเอี๊ยดไปด้วยห่อเกาลัดคั่ว ขนมเปี๊ยะ และเนื้อย่างหมักซอสที่แอบห่อกลับมา

“อ่า... อิ่มจัง ตังค์อยู่ครบ!” มะลิพึมพำยิ้มแป้นอย่างมีความสุข “ขอบคุณท่านอ๋องมากนะคะสำหรับทริปนี้ สตรีทฟู้ดเมืองหลวงนี่เด็ดดวงสมคำร่ำลือจริงๆ วันหลังพามาอีกนะคะ!”

เวินเชียนฟานที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ไม่ได้ฟังคำขอบคุณของนางแม้แต่น้อย!

สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีของชินอ๋อง จับจ้องไปที่ ‘ความพองโตผิดปกติ’ ใต้แขนเสื้อและกระโปรงของมะลิ รวมทั้งกองห่อกระดาษปริศนาบนตักของอาชูด้วยความเครียดเกร็งระดับสูงสุด!

‘แขนเสื้อพองโต... ชายกระโปรงซ่อนรูป... และห่อสัมภาระนับสิบห่อ!’

เวินเชียนฟานกำหมัดแน่นจนข้อต่อนิ้วดัง ก๊อก! สมองประมวลผลยุทธศาสตร์อย่างบ้าคลั่ง

‘นางใช้เวลาเพียงสองชั่วยามกลางตลาด... รวบรวมทั้ง แผนที่ยุทธศาสตร์ ผังพระราชวัง เข็มพิษ และดินระเบิดลับ ซ่อนไว้ใต้ร่มผ้าจนพองโตขนาดนั้น!’

ชินอ๋องสูดลมหายใจเข้าลึก หัวใจเต้นระทึกด้วยความหวาดระแวงขั้นสุดยอด

‘จอมมารซูเหมย... นางสะสมอาวุธและยุทธภัณฑ์ไว้เต็มตัวขนาดนี้ เป้าหมายต่อไปของนางย่อมไม่ใช่แค่การก่อกวนในวังอ๋องแน่... แต่นางกำลังเตรียมนำคลังแสงเคลื่อนที่นี้ บุกเข้าไปถล่ม วังหลวงอย่างแน่นอน!’