ตอนที่ 20

ยามเฉินผันผ่านสู่ยามสี่ (ประมาณ 09.30 น.) ณ หอบรรพชน วังชินอ๋อง

บรรยากาศภายในหอบรรพชนอันเป็นที่ประดิษฐานป้ายชื่อบรรพบุรุษตระกูลเวิน เย็นชืดและอบอวลไปด้วยกลิ่นควันธูปสลัว...

‘เฉินเจียวเม่ย’ หรือ ‘อนุเฉิน’ นั่งชันเข่าอยู่บนพื้นหินขัดเงา ใบหน้าสวยงามผัดแป้งหนาเตอะเมื่อวันก่อน บัดนี้ซีดเผือดดุจคนตาย ขอบตาซูบดำคล้ำเพราะไม่ได้นอนทั้งคืน มือขวาที่ถือพู่กันสั่นงันงกจนแทบจะจับพู่กันไม่อยู่!

แกร๊ก... แกร๊ก...

เสียงพู่กันลากบนกระดาษสาสั่นกระตุกอย่างน่าสงสาร... ผ่านไปหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็มๆ นางเพิ่งคัด ‘กฎบรรพชนตระกูลเวิน’ ไปได้เพียงสิบสองจบ จากทั้งหมดหนึ่งร้อยจบ!

“ม... มือข้า... นิ้วข้าจะหักแล้ว...” อนุเฉินละล่ำละลักสะอื้นไห้ น้ำตาไหลนองหน้า “ท่านพ่อ... เสด็จพี่องค์ชายใหญ่... เหตุใดป่านนี้ยังไม่ส่งคนมาช่วยข้าอีก...”

ตึง... ตึง... ตึง...

เสียงก้าวเท้าอันหนักแน่นดังขึ้นจากทางเดินหน้าหอบรรพชน!

‘ชางสิง’ องครักษ์คนสนิทของชินอ๋อง เดินถือม้วนคำสั่งทางการก้าวเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้านาง สายตาคมกริบมองอนุเฉินด้วยความสมเพชและเย็นชา

“องครักษ์ชาง!” อนุเฉินตาลุกวาว พุ่งตัวเข้ามาเกือบจะจับชายเสื้อชางสิง “ท่านพ่อกับองค์ชายใหญ่ยื่นเรื่องต่อฝ่าบาทเพื่อพาข้าออกจากหอบรรพชนแล้วใช่หรือไม่! ท่านอ๋องปล่อยข้าแล้วใช่ไหม!”

ชางสิงแค่นหัวเราะในลำคอ คลี่ม้วนคำสั่งออกแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงดังกังวาน

“อนุเฉิน... สำนักประหารหลวงเพิ่งมีคำสั่งประหารชีวิตเสนาบดีเฉินและองค์ชายใหญ่ ฐานก่อกบฏต่อแผ่นดินและลอบวางยาพิษฮ่องเต้! ส่วนตระกูลเฉินและตระกูลฝงถูกถอดถอนยศถาบรรดาศักดิ์ทั้งหมดและเนรเทศยกตระกูลไปเป็นทาสชายแดนแล้วพะยะค่ะ!”

เพล้งงงงงง!

พู่กันในมือของอนุเฉินหลุดมือร่วงลงพื้นแตกกระจาย!

อนุเฉินตาถลนหลุดจากเบ้า ร่างกายเกร็งกระตุกสติแตกช็อกค้างไปทันที! “ท... ท่านพ่อโดนประหาร?! องค์ชายใหญ่โดนประหาร?! เป็นไปได้อย่างไร! กองกำลังองครักษ์เกราะดำนับร้อยชีวิตของพวกเขามีหรือจะพ่ายแพ้!!”

“พ่ายแพ้หรือ?” ชางสิงเหยียดยิ้ม “กองกำลังทหารกบฏนับร้อยชีวิต ถูก ‘อนุซูเหมย’ สยบด้วย ‘กระบวนท่าขาเป็ดปักกิ่งไร้เงา’ จนหัวหน้าแม่ทัพกบฏลื่นไถลหัวทิ่มเสาหินสลบเหมือด ยอมจำนนหมดสิ้นต่อหน้าพระพักตร์! ยามนี้นางได้รับพระราชทาน ‘ป้ายทองพฤกษาเสวยพระกระยาหารฟรีตลอดชีวิต’ จากฝ่าบาท กลายเป็นยอดขุนพลผู้กอบกู้ราชวงศ์เวินไปเรียบร้อยแล้ว!”

“สะ... สยบกองทัพด้วยขาเป็ดปักกิ่งชิ้นเดียว?!”

อนุเฉินทรุดวูบลงไปนอนกองกับพื้นดิน น้ำตาไหลทะลักด้วยความขวัญผวาจัดระดับสิบ! ร่างกายสั่นงันงกปานผีเข้า!

‘นัง... นังซูเหมยมันไม่ใช่คน! มันคือนางมารร้ายจำแลงกายมา!’ อนุเฉินกรีดร้องในใจด้วยความสยองขวัญสุดขีด ‘มือสังหารอันดับหนึ่งก็โดนเปลือกส้มมันเล่นงาน... กองทัพกบฏนับร้อยก็โดนขาเป็ดมันถล่มพินาศ! ข้า... ข้ากล้าดีอย่างไรไปท้าทายจอมมารผู้นี้!’

ทันใดนั้นเอง...

แจ๊บ... แจ๊บ... จ๊วบ...

เสียงเคี้ยวอาหารดังอย่างมีความสุขดังขึ้นจากประตูหน้าหอบรรพชน!

มะลิในชุดฮั่นฝูสีฟ้าพาสเทลตัวหลวม เดินผิวปากก้าวระรื่นเข้ามา ในมือถือ ‘หมั่นโถวนึ่งร้อนๆ ลูกใหญ่เท่ากำปั้น’ ยัดเข้าปากแล้วเคี้ยว แจ๊บๆ แก้มตุ่ย!

มะลิหยุดก้าวเดิน เลิกคิ้วมองอนุเฉินที่นอนกองน้ำตานองหน้าอยู่บนพื้น แล้วหันไปทักชางสิงชิลๆ

“อ้าว... พี่ชางสิง! มาทำอะไรแถวนี้คะ? อ๋องให้มาตรวจงานคัดลายมือเหรอคะ?” มะลิถามพลางกลืนหมั่นโถวลงคอดัง อ๊อก!

พริบตาที่อนุเฉินเงยหน้าขึ้นเห็นร่างของ ‘จอมมารซูเหมย’...

พรวดดดดด!

อนุเฉินละล่ำละลักคลานเข่าพรวดๆ เข้ามาคุกเข่าหมอบกราบแทบเท้าของมะลิอย่างไม่คิดชีวิต! โขกศีรษะลงกับพื้นหินดัง ปัง! ปัง! จนแป้งบนหน้าลอกกระจาย!

“ท่านแม่ทัพซูเหมย! ท่านจอมมารซูเหมย!” อนุเฉินร้องไห้โฮเสียงแหลมสูง “ข้าผิดไปแล้วเจ้าค่ะ! ข้ามันตามืดบอด ไร้สติปัญญา กล้าส่งยาพิษและจ้างนักฆ่าไปรบกวนท่าน! โปรดเมตตาประทานอภัยชีวิตข้าด้วยเจ้าค่ะ! ข้าสัญญาว่าจะคัดกฎบรรพชนร้อยจบ และยอมเป็นข้ารับใช้ซื่อสัตย์ใต้เบื้องพระบาทท่านตลอดชีวิตเจ้าค่ะ!”

มะลินิ่งค้างไปสามวิ ก้มมองอนุเฉินที่กำลังโขกศีรษะกราบเท้าเธออย่างงงงวยสุดขีด!

‘เชี่ยเอ๊ย... ยายป้าแป้งหนานี่เป็นอะไรของนางวะ?’ มะลิคิดในใจงวยงง (เมื่อวานยังเชิดหน้าส่งสายตาอาฆาตใส่กูอยู่เลย วันนี้ลงไปนอนกราบเท้ากูซะงั้น? อ๋องสั่งกักบริเวณจนสติแตกหรือหิวน้ำหิวข้าววะเนี่ย?)

มะลิมองหมั่นโถวร้อนๆ นุ่มๆ ในมือครึ่งลูกที่เหลืออยู่... แล้วถอนหายใจยาวด้วยความสงสารปนเอ็นดู

“เออๆ... อดอยากจนต้องลงมาหมอบกราบขอข้าวขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?” มะลิเอ่ยด้วยน้ำเสียงเห็นใจ “เอ้า! ฉันแบ่งหมั่นโถวให้ครึ่งลูกละกัน กินซะจะได้มีแรงคัดหนังสือต่อ!”

มะลิยื่นหมั่นโถวครึ่งลูกส่งให้อนุเฉินอย่างชิลๆ แล้วหมุนตัวเดินฮัมเพลงเคี้ยวหมั่นโถวอีกครึ่งลูกออกไปทางสวนดอกไม้หน้าตาเฉย!

ทว่า... ฝั่งของอนุเฉิน!

นางสองมือประคองรับ ‘หมั่นโถวครึ่งลูก’ มาถือไว้แน่นกอดอก น้ำตาไหลนองหน้าด้วยความซาบซึ้งใจและศรัทธาสุดขีด!

‘สวรรค์ชั้นฟ้า...!’ อนุเฉินปาดน้ำตาร้องไห้โฮ ‘นาง... นางไม่เพียงไม่สังหารข้า แต่นางยังประทานอาหารและประทานอภัยชีวิตให้ข้า! มอบหมั่นโถวเพื่อบอกข้าว่า... ‘หากเจ้ายอมสยบ ข้าก็จะเลี้ยงดูเจ้า’! จอมมารซูเหมย... ท่านช่างเปี่ยมไปด้วยความเมตตาและทรงบารมีลึกล้ำยิ่งนัก!’

ชางสิงที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมด ถึงกับคุกเข่าลงข้างหนึ่งด้วยความเลื่อมใส “อนุซู... สยบจิตใจศัตรูด้วยหมั่นโถวครึ่งลูก! ช่างเป็นยุทธศาสตร์การครองใจคนที่เหนือชั้นยิ่งนัก!”

ยามเว่ย (ประมาณ 14.00 น.) ณ ศาลากลางน้ำ สวนหลังวังอ๋อง

บรรยากาศยามบ่ายร่มรื่น สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดโชยเอากลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาและผืนน้ำอบอวล...

มะลินั่งไขว่ห้างเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้หวายหนานุ่ม ในมือถือ ‘ป้ายทองพฤกษาเสวยฟรีตลอดชีวิต’ ขึ้นมาส่องกับแสงแดดวาววับ พลางใช้นิ้วมือแกะเกาลัดคั่วที่เหลือยัดเข้าปากอย่างมีความสุขไร้สิ่งใดเปรียบเทียบ!

“ฮู้ววว... ป้ายทองคำแท้หนักแน่นปั๋ง!” มะลิพึมพำยิ้มแป้น “กินฟรีตลอดชีวิตในวังหลวง... สวัสดิการระดับซูเปอร์ VIP ว้อย! คุ้มค่าที่ตรอมใจมาอยู่ยุคโบราณจริงๆ!”

ตึง... ตึง...

เสียงก้าวเท้าอันผ่อนคลายดังขึ้นจากสะพานไม้...

‘เวินเชียนฟาน’ ในชุดขุนนางลำลองสีน้ำเงินเข้มขลิบเงิน เดินก้าวเข้ามาในศาลากลางน้ำอย่างเงียบเชียบ ร่างสูงโปร่งสง่างามดูหล่อออร่าจับ ทว่าสายตาคมกริบของเขากลับจ้องมองใบหน้าน่ารักยิ้มแป้นของมะลิด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง!

ชินอ๋องผู้เติบโตมาท่ามกลางสนามการเมืองอันเหี้ยมโหด ไร้ความไว้เนื้อเชื่อใจ ต้องคอยระแวงผู้คนและสวมหน้ากากเย็นชามาตลอดชีวิต...

ทว่า เมื่อเขาจ้องมองมะลิ หญิงสาวที่ปฏิเสธทั้งยศถาบรรดาศักดิ์ ตำแหน่งชายาเอก หรือเงินทองมหาศาล... แต่นางกลับเลือกเพียง ‘ป้ายกินฟรี’ และนั่งยิ้มหัวเราะอย่างบริสุทธิ์ใจให้กับเกาลัดคั่วเม็ดเล็กๆ ตรงหน้า...

ตึก... ตึก...

หัวใจของชินอ๋องพลันกระตุกเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งเคาะอย่างห้ามไม่ได้!

‘นาง... มิได้เหมือนสตรีใดในแผ่นดินนี้เลยแม้แต่น้อย’ เวินเชียนฟานคิดในใจด้วยความรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด ‘นางไร้ซึ่งความทะเยอทะยานทางการเมือง ไร้ซึ่งความเสแสร้ง... สิ่งที่นางต้องการ มีเพียงความผาสุกและความสมบูรณ์ในชีวิตเท่านั้น’

ชินอ๋องเดินเข้าไปหยุดยืนข้างเก้าอี้ของมะลิ เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่นุ่มนวลลงกว่าปกติถึงสามส่วน

“ซูเหมย...”

มะลิชะงักมือที่กำลังแกะเกาลัด เงยหน้าขึ้นมองท่านอ๋องสุดหล่อที่ยืนจ้องเธออยู่ มะลิยักคิ้วให้ส่งยิ้มกวนประสาท

“สวัสดีค่ะท่านอ๋อง! ลมอะไรพัดมาถึงศาลากลางน้ำเนี่ยคะ? หรือว่าจะมาขอดู ‘ป้ายกินฟรีตลอดชีวิต’ ของฉันคะ? ไม่ให้จับนะคะ บอกไว้ก่อน!”

เวินเชียนฟานยกยิ้มมุมปากเบาๆ สูดลมหายใจเข้าลึก ก้าวลงไปนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามมะลิ

“ข้ามิได้จะมาแย่งป้ายทองของเจ้า...” ชินอ๋องเอ่ยเสียงเรียบ นัยน์ตาคมกริบฉายแววอ่อนโยน “ข้าเพียงอยากมา... ขอบใจเจ้าอย่างจริงจัง”

มะลิเลิกคิ้วงงงวย “ขอบใจฉันเรื่องอะไรคะ?”

“ทุกเรื่อง...” เวินเชียนฟานจ้องลึกลงไปในดวงตาของมะลิ “ทั้งเรื่องสยบกบฏในวังหลวง... เรื่องปกป้องข้าและฝ่าบาท... รวมถึงเรื่องที่เจ้ายอมยืนเคียงข้างข้าในฐานะพันธมิตรลับ”

มะลิฟังแล้วเอามือทาบอก ยิ้มแป้นกลอกตารำคาญใจเบาๆ (เอาอีกละ... มะโนอวยกูกู้ชาติอีกละ! กูแค่สะบัดขาเป็ดกันคนแย่งกินนะเว้ย! แต่น่ารักดีว่ะ พูดจาดีแบบนี้มีแววเลี้ยงบุฟเฟต์เพิ่ม!)

“โอ้โห... ท่านอ๋องพูดจาน่ารักจังเลยนะคะวันนี้!” มะลิหัวเราะร่า ยื่นถุงเกาลัดไปตรงหน้า “เอ้า! ฉันแบ่งเกาลัดคั่วให้กินสองเม็ด ถือเป็นรางวัลที่พูดจาเข้าหูค่ะ!”

เวินเชียนฟานยื่นมือเรียวยาวออกไปรับเกาลัดคั่วจากมือของมะลิ... ทว่า ปลายนิ้วของชินอ๋องดันไปสัมผัสถูก ‘ผิวมือนุ่มๆ’ ของมะลิโดยไม่ได้ตั้งใจ!

วูบ!

กระแสไฟฟ้าประหลาดแล่นผ่านร่างของทั้งคู่!

มะลิตาโตเล็กน้อย รู้สึกหน้าผ่าวขึ้นมาเบาๆ (เชี่ยเอ๊ย... มือชินอ๋องนี่อบอุ่นจังวะ? แอบหวั่นไหวตามสไตล์สาวโสดปี 2026 นะเนี่ย!)

ส่วนเวินเชียนฟานนั้น... เหงื่อซึมฝ่ามือ หัวใจเต้นระทึกปานจะทะลุออกมานอกอก! ชินอ๋องรีบดึงมือกลับ แกะเปลือกเกาลัดยัดเข้าปากแก้เขินทันที!

“อืม... เกาลัดคั่วของเจ้า รสชาติดียิ่งนัก” ชินอ๋องเอ่ยเสียงขรึมกลบเกลื่อนความลนลาน

มะลิส่งยิ้มหวานกวนประสาท ยักคิ้วให้พระเอก “แน่นอนสิคะ! มือระดับฉันเลือกมากับมือ! ว่าแต่มื้อเย็นนี้... วังอ๋องจะเลี้ยงอะไรฉันคะ? ถ้าไม่มีเป็ดปักกิ่ง ฉันจะใช้ป้ายทองสั่งครัวหลวงส่งตรงมาจากวังหลวงนะคะ!”

เวินเชียนฟานหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาเปี่ยมไปด้วยความเอ็นดู

“ข้าสั่งให้พ่อครัวจัดเตรียมเป็ดปักกิ่งและหอยเชลล์นึ่งเหล้าจีนไว้ให้เจ้าเรียบร้อยแล้ว...” ชินอ๋องเอ่ยด้วยน้ำเสียงสายเปย์ตัวพ่อ “กินให้เต็มที่... ไม่ต้องแอบห่อใส่กระโปรงกลับบ้านอีกแล้วเข้าใจหรือไม่”

“กรี๊ดดดดด! ท่านอ๋องสายเปย์ที่จริงใจ!” มะลิตบโต๊ะปัง ยิ้มแป้นจนแก้มแทบแตก!

ยามซวี (ประมาณ 19.30 น.) ณ ห้องทำงานชินอ๋อง

บรรยากาศภายในห้องทำงานกลับมาตึงเครียดและเคร่งขรึมอีกครั้ง... แสงเทียนบนเชิงหงส์ส่องสว่างสลัวๆ

เวินเชียนฟานยืนกอดอกอยู่หลังโต๊ะทำงาน สายตาคมกริบจ้องมอง ‘ม้วนสาส์นลับประทับตราครุฑดำ’ ที่วางอยู่บนโต๊ะ โดยมีชางสิงและโม่เฟิงคุกเข่ารอรับคำสั่ง

“เรียนท่านอ๋อง...” ชางสิงรายงานด้วยน้ำเสียงตึงเครียดระดับสูงสุด “สาส์นลับด่วนพิเศษส่งตรงมาจากชายแดนทางเหนือพะยะค่ะ! คณะทูตพิเศษแห่ง ‘แคว้นเป่ยเยี่ยน’ มหาอำนาจแคว้นข้างเคียง กำลังเดินทางมุ่งหน้าสู่เมืองหลวงของพวกเราในอีกเจ็ดวันข้างหน้าพะยะค่ะ!”

เวินเชียนฟานขมวดคิ้วแน่น “แคว้นเป่ยเยี่ยน? พวกมันส่งคณะทูตมาครานี้ มีวัตถุประสงค์อันใด?”

โม่เฟิงกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ รายงานเสริม “สายลับรายงานว่า... คณะทูตครานี้ นำโดย ‘องค์ชายสามแห่งเป่ยเยี่ยน’ ทรงพา ‘ยอดฝีมือค่ายกลพรรคมาร’ และแม่ทัพไร้พ่ายมาด้วยพะยะค่ะ! พวกมันอ้างว่ามาเชื่อมสัมพันธ์... แต่วัตถุประสงค์ที่แท้จริง คือการส่งยอดฝีมือมาท้าประลองค่ายกลและวรยุทธ์ เพื่อข่มขู่ยึดเมืองชายแดนของเราพะยะค่ะ!”

ชางสิงเอ่ยด้วยความกังวล “ท่านอ๋องพะยะค่ะ... ยอดฝีมือพรรคมารแคว้นเป่ยเยี่ยนขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและกลอุบายพิสดาร งานนี้เกรงว่าราชสำนักของเราจะรับมือได้ยากพะยะค่ะ!”

ทว่า... เวินเชียนฟานฟังแล้ว กลับมิได้มีความเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย!

ชินอ๋องยันกายลุกขึ้นยืน สะบัดชายเสื้อสีดำขลิบทองอย่างสง่างาม สายตาคมกริบฉายแววมุ่งมั่นและความมั่นใจระดับจักรวาล!

“เป่ยเยี่ยนส่งยอดฝีมือและพรรคมารมาท้าทายรึ?” เวินเชียนฟานเหยียดยิ้มทรงอำนาจที่มุมปาก “พวกมันคงยังไม่รู้... ว่ายามนี้ แคว้นต้าซิงของเรามียอดขุนพลสติปัญญาเลิศล้ำ ผู้สยบได้ทั้งค่ายกล ยาพิษ และกองทัพกบฏ อยู่ข้างกายข้า!”

ชางสิงและโม่เฟิงฟังแล้วตาโต ตบหน้าอกตัวเองเข้าใจทันที “ท่านอ๋องหมายถึง... อนุซูเหมยพะยะค่ะ!!”

“ถูกต้อง!” เวินเชียนฟานพยักหน้าด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ต่อให้พวกมันนำพรรคมารหรือค่ายกลไร้เทียมทานใดมา... ย่อมมิอาจรอดพ้นสติปัญญาของ ‘จอมมารซูเหมย’ ไปได้!”

.

ตัดกลับมาที่... เรือนท้ายสวน!

บรรยากาศภายในห้องพักเรือนท้ายสวน...

มะลินั่งไขว่ห้างอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง โดยมีอาชูกำลังช่วยกาง ‘ผังเมืองหลวงและตำแหน่งครัวเสวย’ ออกเต็มโต๊ะ!

มะลิใช้นิ้วมือชี้ผังเมืองหลวง วางแผนยุทธศาสตร์อย่างจริงจังระดับชาติ!

“อาชู... ดูนี่!” มะลิชี้นิ้วสั่งการยิ้มร่า “พรุ่งนี้เช้า... เราจะใช้ ‘ป้ายทองกินฟรีตลอดชีวิต’ ประเดิมร้านแรกที่ ‘เหลาอาหารหรูเหลียนฮวา’ กินซุปหูฉลามจักรพรรดิ! ตอนเที่ยงแวะเข้า ‘ครัวหลวงวังหลวง’ ฟาดเป็ดปักกิ่งหกตัว! ส่วนตอนเย็น... แวะไป ‘ห้องเครื่องวังอ๋อง’ กินกุ้งมังกรนึ่งเหล้าจีน!”

อาชูจ้องมองคุณหนูสามด้วยสายตาตื่นตะลึงและศรัทธาสุดขีด “คุณหนูสาม... ท่านกำลังวางแผนยุทธศาสตร์กวาดล้างเสบียงมหาอำนาจทั่วทั้งเมืองหลวงจริงๆ ด้วยเจ้าค่ะ!”

มะลิหัวเราะร่า ชูป้ายทองคำขึ้นฟ้า ยักคิ้วมั่นหน้าเกินร้อย!

“แน่นอนสิอาชู! มีป้ายทองกินฟรีทั้งที... กูจะกินให้เกลี้ยงแผ่นดินเลยคอยดู!” มะลิเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ พลางยกขนมเปี๊ยะเข้าปากเคี้ยว กรวบ! อย่างมีความสุข ไร้ซึ่งความวิตกกังวลต่อศึกใหญ่แคว้นข้างเคียงที่กำลังจะมาถึงเลยแม้แต่นิดเดียว!!