ตอนที่ 16

ยามอู่แก่ๆ (ประมาณ 11.30 น.) ณ ลานหน้าประตูพระราชวังหลวง

สามวันผันผ่านอย่างรวดเร็วดุจโกหก...

บรรยากาศหน้าประตูทางเข้าพระราชวังหลวงอันยิ่งใหญ่โอ่อ่าเต็มไปด้วยขบวนรถม้าหรูหราของเหล่าเชื้อพระวงศ์ เสนาบดี และคุณหนูตระกูลขุนนางชั้นสูงที่พากันแต่งตัวประดับเครื่องประดับทองคำและแพรพรรณสีสดใส เดินเชิดหน้าชูตาก้าวเข้าสู่งานเลี้ยงบุปผาต้อนรับฤดูใบไม้ร่วง

กึก...

รถม้าไม้ชิงชันประดับตราสัญลักษณ์วังชินอ๋องเคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบ ณ ลานทางเข้าโถงจัดเลี้ยงใหญ่

ทหารองครักษ์รีบเข้ามาเทียบม้านั่ง... ร่างสูงโปร่งสง่างามของ ‘เวินเชียนฟาน’ ก้าวลงจากรถม้าในชุดขุนนางเต็มยศสีดำขลิบทองดูทรงอำนาจดุจพญาอินทรี ทว่าสายตาคมกริบของเขากลับหันไปจ้องมองประตูรถม้าด้านหลังด้วยความเครียดเกร็งระดับสูงสุด!

“เชิญ... อนุซู” ชินอ๋องเอ่ยเสียงต่ำเรียบ

พริบตาที่ผ้าม่านเกี้ยวถูกเปิดออก... ร่างของ ‘ซูเหมย’ หรือ ‘มะลิ’ ก็ค่อยๆ ก้าวลงมาจากรถม้า!

ทว่า... ภาพที่ปรากฏต่อสายตาของทุกคน ณ ลานวังหลวง ทำเอาบรรดาคุณหนูขุนนางและเชื้อพระวงศ์รอบข้างถึงกับชะงักกึก ปากอ้ากว้าง ตาค้างกันเป็นแถบ!

มะลิใส่ชุดฮั่นฝูสีฟ้าอมเขียวทรงกว้างพิเศษ... ทว่าชุดในวันนี้ไม่ได้ดูพริ้วไหวอ่อนหวานดุจกุลสตรีจีนโบราณเลยแม้แต่น้อย! เพราะ ‘กระเป๋าซ่อนใต้กระโปรงและชายเสื้อ’ ที่สั่งให้อาชูเย็บขยายเพิ่มอีกสามเท่าบวกกับถุงซับในยัดไส้ ส่งผลให้ชุดฮั่นฝูของนางพองหนาแน่นเอี๊ยดจนรูปร่างพองโตดุจหมอนข้างขนาดมหึมา!

ยามที่มะลิก้าวเดิน... นางจำต้องเดินอ้าขาเล็กน้อยและก้าวอุ้ยอ้ายไปข้างหน้าด้วยความหนักอึ้งดุจเพนกวินยักษ์เดินบนลานน้ำแข็ง!

ตึง... ตึง... ตึง...

เสียงก้าวเท้าอันหนักแน่นผิดมนุษย์ทำเอาพื้นหินขัดเงาหน้าวังหลวงแทบสะเทือน!

บรรดาคุณหนูตระกูลขุนนางรอบข้างพากันยกพัดขนนกขึ้นปิดปาก ซุบซิบและส่งสายตาดูถูกเย้ยหยันกันสนุกปาก

“สวรรค์... นั่นหรืออนุภรรยาใหม่ของชินอ๋อง? แต่งตัวประหลาดแท้!”

“พองหนาเหมือนหมอนข้างสอดไส้ผ้าห่ม! ไร้รสนิยมสมเป็นอนุภรรยาจากตระกูลขุนนางตกอับ!”

“กิริยาอาการเดินอ้าขาอุ้ยอ้ายเช่นนั้น... ช่างขายหน้าตระกูลเวินต่อหน้าพระพักตร์ยิ่งนัก!”

ทว่า... ฝั่งของ ‘เวินเชียนฟาน’ ชินอ๋องสายมโนระดับจักรวาล!

ชินอ๋องจ้องมองการก้าวเดินอันหนักแน่น พองหนา และไร้ทรวดทรงของมะลิด้วยดวงตาคมกริบที่สั่นระริก เหงื่อกาฬเริ่มซึมฝ่ามือด้วยความยำเกรงและทึ่งจัด!

‘สะ... เสื้อเกราะอ่อนสงครามพิเศษซ่อนคลังแสง!’ เวินเชียนฟานสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ประมวลผลยุทธศาสตร์อย่างสะพรึงกลัว!

‘นางใส่ชุดพองหนาไร้รูปทรง เพื่อซ่อนทั้งเข็มพิษ ยันต์มหาอุตม์ ระเบิดควัน และศัสตราวุธยุทธศาสตร์ไว้ใต้ร่มผ้าแน่นเอี๊ยดจนหนักอึ้ง!’

ชินอ๋องมองการก้าวเดินอุ้ยอ้ายของมะลิแล้วขบกรามแน่น ‘การเดินก้าวอ้าขาหนักแน่นเช่นนั้น... แท้จริงแล้วคือการถ่วงดุลน้ำหนักอาวุธใต้กระโปรง! ช่างเป็นยุทธศาสตร์การเตรียมพร้อมรบที่ไร้ช่องโหว่ยามต้องบุกเข้าถิ่นศัตรู! จอมมารซูเหมย... เจ้าช่างรอบคอบยิ่งนัก!’

มะลิที่กำลังเดินอุ้ยอ้าย (เพราะกระเป๋าเสื้อและกระโปรงหนักมาก) หันไปเห็นชินอ๋องยืนจ้องด้วยสายตาจริงจัง นางก็ยักคิ้วให้พระเอกหนึ่งที พลางกระซิบเสียงเบา

“สวัสดีค่ะท่านอ๋อง... วันนี้ชุดหนูกระชับดีไหมคะ? พร้อมลงสนามสุดๆ!”

เวินเชียนฟานพยักหน้าตอบรับด้วยสีหน้าเครียดจัด “ดีมาก... รักษาระดับคลังแสงของเจ้าไว้ให้ดี อย่าให้ศัตรูจับพิรุธได้!”

มะลิ: ‘เอ๊ะ... คลังแสง? อ๋องหมายถึงถุงซ่อนของกินใต้กระโปรงใช่ปะ? เออ รู้กันๆ!’ มะลิส่งยิ้มหวานยักคิ้วรับรู้!

ตึงงงงงงงงง!

เสียงฆ้องโบราณดังสะท้อนไปทั่ว ‘โถงบุปผาตระการ’ ณ พระราชวังหลวง...

บรรยากาศภายในโถงจัดเลี้ยงใหญ่ตระการตาโอ่อ่า โอ่โถงประดับประดาด้วยเสาหินปิดทองคำแท้และผ้าม่านแพรพริ้วไหว เสียงดนตรีมโหรีราชสำนักบรรเลงไพเราะ เสนาบดี ขุนนางชั้นสูง และเชื้อพระวงศ์นับร้อยชีวิตนั่งประจำตำแหน่งสองฝั่งโต๊ะเสวยยาว

ณ พระตำหนักหัวโถง... ‘ฮ่องเต้’ ผู้มีพระพักตร์เปี่ยมบารมี นั่งที่ประธานคู่กับ ‘ฝงฮองเฮา’ สตรีผู้มีสายตาเย็นชาและรังสีอำมหิตปิดไม่มิด ถัดมาคือ ‘องค์ชายใหญ่’ และ ‘องค์รัชทายาท’

ทว่า สิ่งที่ตรึงสายตาของมะลิไว้แน่นยิ่งกว่าพระพักตร์ของฮ่องเต้...

คือ ‘โต๊ะจีนจักรพรรดิไฮเอนด์’ ที่จัดวางอยู่เบื้องหน้า!

บนโต๊ะเสวยประดับด้วยจานกระเบื้องเคลือบปิดทองคำแท้ อัดแน่นไปด้วยมหาเสบียงระดับเจ็ดดาวที่หาทานไม่ได้บนโลกมนุษย์:

เป็ดปักกิ่งวังหลวงย่างสีทองฉ่ำน้ำซอส หนังกรอบวาววับส่งกลิ่นหอมเตะจมูก

ซุปหูฉลามจักรพรรดิ น้ำซุปทองคำเคี่ยวเข้มข้นมีเนื้อหูฉลามแผ่นโตลอยฟ่อง

กุ้งมังกรวังหลวงนึ่งเหล้าจีน ตัวยักษ์เท่าแขนเด็ก ราดด้วยซอสกระเทียมฉ่ำๆ

ขนมเปี๊ยะเสวยประดับทองคำแท้ ขนมกุ้ยฮวา และผลไม้แช่เย็นสดฉ่ำ!

พริบตาที่สายตาของมะลิปะทะเข้ากับกองทัพอาหารบนโต๊ะ...

วูบ!

ดวงตาของมะลิเปลี่ยนเป็นประกายเงินดอลลาร์ $100$ และรูปของกินทันที! หัวใจเต้นระทึกด้วยความฟินระดับร้อยแปดสิบจังหวะต่อนาที! น้ำลายสอในคอจนต้องแอบกลืนลงคอดัง เอื้อก!

‘เชี่ยเอ๊ยยยยยยยยยย!!’ มะลิตะโกนกรีดร้องในใจอย่างเบิกบานสุดขีด!

‘นี่มันบุฟเฟต์ฮ่องกงระดับเจ็ดดาวของจริงว้อยยยย! เป็ดปักกิ่งย่างหนังกรอบ! ซุปหูฉลาม! กุ้งมังกรยักษ์! สวรรค์ชัดๆ! งานนี้กูจะโซ้ยให้ราบคาบ แล้วใชักระเป๋าซ่อนใต้กระโปรงขยายสามเท่า ห่อกลับบ้านไปฝากอาชูให้พูนเรือนเลยคอยดู!’

มะลิเดินดุ่มๆ เข้าไปนั่งลงบนเก้าอี้ข้างชินอ๋องปุ๊บ! ตาจ้องมองเป็ดปักกิ่งหนังกรอบตรงหน้าไม่กลอกไปไหนแม้แต่มิลลิเมตรเดียว!

บรรยากาศบนโต๊ะเสวยเริ่มอึมครึม เมื่อฝงฮองเฮาเหยียดยิ้มเย็น ชะโงกหน้าจากตั่งลงมามองมะลิด้วยสายตาถากถาง

“อะแฮ่ม...” ฝงฮองเฮากระแอมขึ้น เสียงแหลมสูงทรงอำนาจดังกลบเสียงดนตรี “ได้ยินว่า... ชินอ๋องให้ความโปรดปราน ‘อนุซูเหมย’ ผู้นี้เป็นอย่างยิ่ง ถึงขั้นพาเข้าวังมาร่วมงานเลี้ยงบุปผาด้วยตนเอง...”

องค์ชายใหญ่ที่นั่งข้างๆ รีบประสานเสียงเหยียด “ถูกต้องพะยะค่ะเสด็จแม่... แต่วันนี้การแต่งตัวของคุณหนูสามตระกูลซูช่าง ‘แปลกประหลาด’ ยิ่งนัก ชุดพองหนาไร้รูปทรง ราวกับไม่รู้จักกาลเทศะและธรรมเนียมราชสำนัก สมเป็นสายเลือดจากตระกูลตกอับจริงๆ!”

ฝงฮองเฮายิ้มสะใจ เอ่ยคำคมข่มขู่ต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้ “นั่นสิ... สตรีที่ไร้การอบรม ย่อมไม่อาจเชิดชูบารมีของวังอ๋องได้ หากวันหน้ากระทำความผิดร้ายแรงขึ้นมา เกรงว่าชินอ๋องจะต้องพลอยแปดเปื้อนไปด้วย...”

การถากถางด้วยคำศัพท์ราชสำนักสูงศักดิ์นี้ ทำเอาบรรดาขุนนางรอบข้างพากันเงียบกริบ เกรงกลัวรังสีฆ่าฟันของฝั่งฮองเฮา...

ทว่า... ฝั่งของมะลิ!

นางไม่ได้ฟัง! ไม่ได้สนใจ! และไม่ได้รับรู้ถึงรังสีฆ่าฟันใดๆ ทั้งสิ้น!

เคร้ง!

มะลิคว้า ‘ตะเกียบคู่ทองคำแท้’ บนโต๊ะขึ้นมาอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ! ยื่นไปคีบเอาหนังเป็ดปักกิ่งชิ้นโตฉ่ำซอส ยัดเข้าปากดัง กรวบ! เคี้ยวกรวบๆ แก้มตุ่ยด้วยสีหน้าสุขสุดๆ!

ตามด้วยการใช้มือเรียวสวยคว้าก้ามกุ้งมังกรยักษ์ขึ้นมาแกะ แกะๆ! ยัดเนื้อกุ้งเด้งดึ๋งเข้าปากแล้วเคี้ยว จ๊วบ! จ๊วบ! อย่างเมามัน!

ฝงฮองเฮาที่กำลังร่ายคำคมถากถางถล่มตระกูลซูถึงประโยคสำคัญ... ถึงกับคำพูดค้างกลางอากาศ! ปากอ้าพะงาบๆ จ้องมองมะลิที่กำลังนั่งแทะกุ้งมังกรแก้มตุ่ยอย่างตกตะลึงสุดขีด!

“จ... เจ้า! นังซูเหมย!” ฝงฮองเฮาเค้นเสียงสั่นด้วยความโมโหที่โดนเมิน 100%!

มะลิกลืนเนื้อกุ้งมังกรลงคอดัง อื๊อก! หันไปมองฝงฮองเฮาแป้งหนาบนพระตั่งด้วยสายตางงงวย ก่อนจะส่งยิ้มหวาน จากนั้นใช้ตะเกียบคีบก้ามกุ้งมังกรยักษ์ยื่นข้ามโต๊ะไปจ่อตรงหน้าพระตั่งฮองเฮา

“แหม... ฮองเฮาคะ! พูดเยอะๆ คอแห้งนะคะ รับก้ามกุ้งมังกรนึ่งเหล้าจีนไปแทะสักก้ามไหมคะ? เนื้อหวานเด้งดึ๋ง ตัดเลี่ยนคำคมได้ดีมากเลยค่ะ!”

พรวดดดดด!

ขุนนางขวัญอ่อนฝั่งซ้ายถึงกับสำลักน้ำชาพุ่งพรวด!

ฝงฮองเฮาหน้าเขียวสลับแดง เส้นเลือดที่ขมับเต้นตึ๊บๆ ลมออกหูด้วยความอับอายและโมโหจนจุกอก พูดคำคมถากถางต่อไม่ได้อีกเลยแม้แต่คำเดียว!

งานเลี้ยงในวังหลวงขึ้นชื่อเรื่อง ‘สมรภูมิลอบวางยาพิษ’...

เวินเชียนฟานและชางสิงยืนเกร็งตัว สายตาคมกริบสอดส่องตรวจดูจานอาหารและขันทีรับใช้อย่างระมัดระวังสูงสุด ซ่อนเข็มเงินสกัดพิษไว้ในแขนเสื้อแน่นหนา

ทว่า... ในขณะที่ขันทีทดสอบพิษยังไม่ทันได้เดินนำเข็มเงินมาตรวจจานอาหารบนโต๊ะเสวย!

มะลิก็กวาดสายตามองอาหารทุกจานตรงหน้า แล้วลงมือจ้วงคีบเข้าปากอย่างรวดเร็ว!

กรวบ! (ซุปหูฉลาม)

จ๊วบ! (กุ้งมังกรนึ่ง)

งับ! (ขนมเปี๊ยะเสวยปิดทอง)

มะลิกินอาหารทุกจานตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อย ไร้ความลังเล ไร้ความเกรงกลัว ไม่รอให้ใครมาตรวจพิษทั้งสิ้น!

เวินเชียนฟานที่นั่งอยู่ข้างๆ เหงื่อกาฬไหลพรากเปียกชุ่มแผ่นหลัง จ้องมองการกลืนอาหารอย่างตะกลามรวดเร็วของมะลิด้วยความทึ่งปนหวาดผวาถึงขีดสุด!

‘กินอาหารทุกจานโดยไม่รอเข็มเงินทดสอบพิษเลยแม้แต่นิดเดียว!’ เวินเชียนฟานมือสั่นระริก สมองประมวลผลยุทธศาสตร์อย่างสยองขวัญ!

‘นางกำลังใช้วิชาปราณภายในสแกนละอองพิษและย่อยสลายพิษวังหลวงในกระเพาะอาหารทันทีที่กลืนลงไป!’

ชินอ๋องสูดหายใจลึก ‘พิษไร้รสของฝงฮองเฮาที่แอบแฝงมาในอาหาร... ถูกพลังปราณอสูรในกระเพาะของนางย่อยสลายกลายเป็นสารอาหารบริสุทธิ์ในเสี้ยววินาที! วิชาสยบพิษของจอมมารซูเหมย... ลึกล้ำเกินมนุษย์ไปแล้ว!’

ชางสิงและโม่เฟิงที่ซุ่มอยู่ด้านหลัง ถึงกับคุกเข่าลงด้วยความเลื่อมใสปนสยองขวัญ “ท่านอ๋องพะยะค่ะ... อนุซูสลายพิษวังหลวงทั้งโต๊ะด้วยกระเพาะอาหารพะยะค่ะ!”

มะลิที่กำลังเคี้ยวเป็ดปักกิ่งแก้มตุ่ย หันไปส่งยิ้มกวนประสาทให้ชินอ๋อง

“อื้มมม! ท่านอ๋องคะ เป็ดปักกิ่งวังหลวงนี่หนังกรอบฉ่ำซอสจริงเว้ย! รีบกินสิคะ เดี๋ยวคนอื่นแย่งหมดนะ!”

เวินเชียนฟานมองมะลิด้วยสายตาเลื่อมใสสูงสุด พยักหน้าตอบรับด้วยความยำเกรง

“ขอบใจเจ้ามาก ซูเหมย... ที่ช่วยสลายภัยพิบัติบนโต๊ะอาหารให้ข้า!”

มะลิ: ‘เอ๊ะ... สลายภัยพิบัติ? อ๋องหมายถึงช่วยกินไม่ให้ของเหลือทิ้งเสียดายของใช่ปะ? เออ น่ารักมาก!’

ต่างคนต่างยิ้ม... ต่างคนต่างเข้าใจกันไปคนละมิติมหาจักรวาลอย่างสมบูรณ์แบบ ท่ามกลางสายตาช็อกค้างของคนทั้งวังหลวง!