ตอนที่ 27

ยามเฉิน (ประมาณ 08.00 น.) ณ ลานหน้าเรือนหลัง วังชินอ๋อง

แสงแดดยามเช้าอันอบอุ่นสาดส่องลงมากระทบลานหินอ่อนกว้างขวางของเรือนหลัง ทว่าบรรยากาศเบื้องหน้ากลับตลบอบอวลไปด้วยความอัศจรรย์ใจอันยากจะหาคำบรรยาย!

‘เวินเชียนฟาน’ ในชุดคลุมขุนนางสีดำปักดิ้นทองคำลายพยัคฆ์เหิน ยืนตระหง่านกอดอกอย่างสง่างาม ใบหน้าคมสันเรียบตึงดุจรูปปั้นหินสลัก ทว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับเปี่ยมไปด้วยเจตจำนงเด็ดเดี่ยวขั้นสูงสุด

เบื้องหลังของชินอ๋องคือ ‘ชางสิง’ องครักษ์คนสนิทที่กำลังยืนคุม ‘หีบไม้เนื้อดีเปิดอ้า’ จำนวนสามใบ... ข้างในนั้นอัดแน่นไปด้วยทองคำแท่งเหลืองอร่ามสะท้อนแสงแดด และปึกตั๋วเงินธนาคารหลวงกองพะเนิน!

เบื้องหน้าของชินอ๋อง... คือบรรดาอนุภรรยานับสิบชีวิตที่ถูกขุนนางและเชื้อพระวงศ์ส่งตัวเข้ามาก่อนหน้านี้ ทุกนางต่างยืนตัวสั่นงันงก ก้มหน้าตัวลีบแทบจะจมหายไปในพื้นดิน!

“ตลอดเวลาที่ผ่านมา...” น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของเวินเชียนฟานดังกึกก้องไปทั่วลานเรือน “พวกเจ้าถูกส่งเข้ามาด้วยเหตุผลทางการเมือง ข้าไม่เคยแตะต้องตัวพวกเจ้า และข้าเชื่อว่าพวกเจ้าก็มิได้มีใจเสน่หาในตัวข้าอย่างแท้จริง”

ชินอ๋องสะบัดแขนเสื้ออย่างเด็ดขาด

“นับแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป... ข้าขอประกาศยกเลิกพันธะอนุภรรยาทั้งหมดในเรือนหลัง! ข้าขอมอบตั๋วเงินคนละหนึ่งพันตำลึง ทองคำแท่ง และ ‘หนังสือหย่าขาด’ ที่ลงตราประทับของข้า ให้พวกเจ้าได้กลับไปใช้ชีวิตอย่างอิสระ จะแต่งงานใหม่หรือกลับบ้านเดิมก็ตามใจชอบ!”

กริบ...

ลานเรือนหลังเงียบสงัดไปสามวินาทีเต็มๆ!

บรรดาอนุภรรยาทั้งหมดต่างเบิ่งตากว้างเท่าไข่ห่าน อ้าปากค้างจนแมลงวันแทบจะบินเข้าไปทำรัง!

หลังจากที่พวกนางได้เห็นชะตากรรมของ ‘อนุเฉิน’ ที่สติแตกจนต้องคลานเข่าไปกราบแทบเท้าขอหมั่นโถวครึ่งลูกจาก ‘จอมมารซูเหมย’... พวกนางต่างพากันนอนผวาฝันร้ายทุกคืน เกรงว่าวันดีคืนดีจะถูกมะลิใช้วิชาสะบัดกระดูกปลา หรือค่ายกลเปลือกส้มสังหารทิ้งคาวัง!

พอได้ยินว่าท่านอ๋องเปิดทางรอด แถมยังแจกเงินก้อนมหาศาลพร้อมทองคำแท่ง...

ตุบ! ตุบ! ตุบ!

เสียงหัวเข่ากระแทกพื้นดังระงมไปทั่วลาน!

“ขอบพระทัยท่านอ๋องเพคะ! ฮืออออออออ!”

“ขอบพระคุณท่านอ๋องที่เมตตาไว้ชีวิตพวกเราเพคะ!”

บรรดาอนุต่างพากันกราบกรานน้ำตานองหน้าด้วยความดีใจดุจนักโทษแดนประหารได้รับอภัยโทษ! ไม่รอช้า แต่ละนางรีบกุลีกุจอพุ่งตัวเข้าไปกอบโกยตั๋วเงินและทองคำแท่ง คว้ากระเป๋าสัมภาระที่เตรียมไว้ แล้วสับตีนแตกวิ่งแน่บออกจากประตูด้านข้างของวังอ๋องอย่างรวดเร็วปานลมกรดประหนึ่งกลัวชินอ๋องจะเปลี่ยนใจ!

และในจังหวะนั้นเอง...

“หาววววววววววว... ง่ำๆ...”

เสียงหาวหวอดใหญ่ดังแว่วมาจากหัวมุมทางเดินเรือนพัก...

‘มะลิ’ ในชุดนอนฮั่นฝูตัวโคร่ง เดินเกาพุงก้าวเตาะแตะออกมาจากเรือนท้ายสวนเพื่อจะเดินไปสูดอากาศยามเช้า

ทว่า... สายตาของสาวคอนเทนต์ครีเอเตอร์ปี 2026 ดันปะทะเข้ากับภาพที่บรรดาอนุภรรยาต่างหอบตลับทองคำแท่งและซองกระดาษสีขาว วิ่งยิ้มร่าหน้าบานผ่านประตูกันออกไปเป็นแถว!

วูบ!

ดวงตากลมโตของมะลิเบิ่งกว้าง ประกายตาขยายโตเท่าไข่เป็ด!

สมองสาวออฟฟิศเริ่มประมวลผลด้วยความเร็วแสงระดับ 5G ทันที!

‘เชี่ยเอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!’

มะลิตะโกนกรีดร้องในใจจนเซลล์สมองแทบระเบิด!

‘นี่มัน... นี่มันคือโครงการ ‘Early Retire สมัครใจลาออกก่อนกำหนด’ จ่ายเงินชดเชยเลิกจ้างก้อนโตชัดๆ ว้อยยยย! บริษัทท่านอ๋องเปิดแพ็กเกจเลิกจ้างฟ้าผ่า แจกทั้งทองทั้งตั๋วเงินก้อนมหึมาให้พนักงานเก็บกระเป๋ากลับบ้าน!’

มะลิกลืนน้ำลายลงคอดัง เอื้อก! ยืนกัดเล็บด้วยความอิจฉาตาร้อนผ่าว

‘แล้วทำไม... แล้วทำไมกูถึงไม่ได้ซองขาวกับเขาบ้างวะ?! ฉันก็เป็นอนุภรรยาในนามเหมือนกันนะเว้ย! ถ้าได้เงินชดเชยก้อนนั้นมา ฉันคงเอาไปเปิดแฟรนไชส์ร้านชานมไข่มุกพ่นไฟกลางเมืองหลวงโบราณ รวยเละไม่ต้องมานั่งลุ้นหัวขาดในวังอ๋องแล้วแท้ๆ!’

ด้วยความน้อยใจและเสียดายผลประโยชน์ มะลิจึงเดินกอดอก หน้ามุ่ย แก้มป่อง ตรงดิ่งเข้าไปหาเวินเชียนฟานที่กำลังยืนมองส่งพวกอนุด้วยความพึงพอใจ

“ท่านอ๋องคะ!” มะลิส่งเสียงกระเง้ากระงอด กอดอกเชิดหน้าใส่ “ลำเอียงนะคะเนี่ย! ทำไมบริษัท เอ๊ย ทำไมวังอ๋องเปิดโครงการแจกเงินก้อนชดเชยให้คนอื่นตั้งเยอะแยะ แต่ไม่เห็นแจกซองขาวเงินชดเชยให้ฉันบ้างเลยล่ะคะ?! ฉันก็ทำงานรับใช้หลังขดหลังแข็งเหมือนกันนะ!”

เวินเชียนฟานชะงักกึก!

ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย จ้องมองใบหน้าน่ารักที่กำลังทำแก้มป่อง ปากยื่น และแววตาน้อยอกน้อยใจของมะลิ...

หัวใจของชินอ๋องพลันกระตุกเต้นระรัวดุจกลองศึก! รอยยิ้มละมุนละไมพาดผ่านริมฝีปากหยักลึก สมองอัจฉริยะของพญามัจจุราชทำการถอดรหัสความงอนของนางไปไกลถึงเก้าสิบเก้าชั้นฟ้าทันที!

‘นางทำหน้าแง่งอน... ตัดพ้อว่าเหตุใดข้าจึงแจกเงินปล่อยตัวผู้อื่น แต่ไม่ยอมปล่อยนาง...’

เวินเชียนฟานสูดลมหายใจเข้าลึก หัวใจพองโตจนแทบคับอก!

‘สวรรค์ชั้นฟ้า... นางกำลัง ‘หึงหวง’ ข้าอย่างลึกซึ้ง! คำว่า ‘แจกเงินชดเชย’ ย่อมหมายถึงการขับไล่ไสส่ง! นางกลัวว่าข้าจะทอดทิ้งนาง กลัวว่าข้าจะมอบหนังสือหย่าขาดเพื่อผลักไสนางออกไปจากวังอ๋องแห่งนี้! นางรักข้าและต้องการผูกมัดอยู่เคียงข้างข้าถึงเพียงนี้เชียวรึ!’

หมับ...

เวินเชียนฟานก้าวเท้าเข้าไปประชิดร่างบาง ยกมือหนาอันอบอุ่นขึ้นลูบพวงแก้มนุ่มของมะลิอย่างแผ่วเบา แววตาคมกริบเชื่อมหวานและลึกล้ำจนแทบจะกลืนกินนางเข้าไปทั้งตัว

“ซูเหมย... ยอดดวงใจของข้า” น้ำเสียงของชินอ๋องทุ้มต่ำและนุ่มนวลหยดย้อย “สตรีเหล่านั้นเป็นเพียงคนนอกที่ข้าต้องการกำจัดทิ้งไปให้พ้นทางรักของเรา... ส่วนเจ้า เจ้าคือสตรีหนึ่งเดียวที่ข้าจะไม่มีวันมอบหนังสือหย่าขาดให้เด็ดขาด! ต่อให้ต้องแลกด้วยทองคำทั้งใต้หล้า... ข้าก็ไม่มีวันปล่อยเจ้าไปจากอ้อมแขนของข้า!”

มะลิ: “...หืมมม?” (ยืนกะพริบตาปริบๆ หน้าเหวอ)

‘เอ้า... เชี่ยไรเนี่ย? กูแค่ทวงเงินค่าชดเชยเลิกจ้าง ทำไมตัดบทเป็นปฏิเสธการจ่ายเงินแล้วกอดกูแน่นกว่าเดิมวะ?! สรุปคือไม่ยอมจ่ายซองขาว กะจะดองงานกูไว้ผลาญบุฟเฟต์ต่อไปใช่ปะ?! เออ! อยู่กินฟรีต่อก็ได้วะ!’

มะลิถอนหายใจยาว ยักไหล่ปลงๆ “โอเคค่ะท่านอ๋อง! ไม่จ่ายเงินก้อนเลิกจ้างก็ไม่เป็นไรค่ะ! ถือว่าฉันเซ็นสัญญาทาสกินฟรียาวๆ ไปนะคะ!”

เวินเชียนฟานยิ้มละมุน “ข้าจะเลี้ยงดูเจ้าจนแก่เฒ่า...”

ยามซื่อ (ประมาณ 10.00 น.) ณ ถนนสายหลัก สู่ภัตตาคารหมื่นเมฆา

กึก... ตึง... ตึง...

เสียงฝีเท้าอันหนักแน่นผิดมนุษย์มนาทำให้ชาวบ้านร้านตลาดต้องเหลียวหลังมองเป็นตาเดียว!

มะลิใน ‘ชุดฮั่นฝูสีชมพูบานเย็นทรงกว้างพิเศษ’ ที่ให้อาชูเย็บซับในและช่องกระเป๋าซ่อนใต้กระโปรงขยายเพิ่มอีก 4 เท่า เดินอ้าขาเล็กน้อย ก้าวอุ้ยอ้ายดุจเพนกวินยักษ์แบกเป้สัมภาระ โดยมี ‘อาชู’ เดินถือถุงผ้าใบโตตามหลังมาติดๆ

“คุณหนูสามเจ้าคะ...” อาชูกระซิบกระซาบเสียงสั่น มองซ้ายมองขวา “ภัตตาคารหมื่นเมฆาแห่งนี้ เป็นเหลาอาหารอันดับหนึ่งที่รับรองเฉพาะเชื้อพระวงศ์และขุนนางขั้นหนึ่งเท่านั้นนะเจ้าคะ... พวกเราแต่งตัวพองหนาพิลึกเช่นนี้ เถ้าแก่จะไม่ใช้ไม้กวาดไล่ตะเพิดพวกเราออกมาหรือเจ้าคะ?”

มะลิหันมาเอานิ้วเคาะหน้าผากสาวใช้ดัง เป๊าะ!

“แกจะปอดแหกไปทำไมยะอาชู!” มะลิเชิดหน้าขึ้นอย่างมั่นหน้าเกินร้อย “ในอกเสื้อฉันมีอะไร? มี ‘ป้ายทองคำพฤกษาเสวยฟรีตลอดชีวิต’ ที่มีตราประทับฮ่องเต้อยู่นะเว้ย! มีบัตรดำ VIP พรีเมียมขนาดนี้ ใครกล้าไล่ เดี๋ยวฉันจะเอาป้ายทองฟาดกบาลให้หัวปูดเลยคอยดู!”

เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูใหญ่ของ ‘ภัตตาคารหมื่นเมฆา’...

อาคารไม้สักทองสามชั้นโอ่อ่าอลังการ ป้ายหน้าร้านแกะสลักด้วยทองคำแท้ กลิ่นหอมกรุ่นของเป็ดตุ๋นยาจีนและเกี๊ยวกุ้งน้ำใสลอยฟุ้งเตะจมูกมะลิอย่างจังจนน้ำลายสอ!

“เหวยๆๆ! สตรีร่างพิลึกสองคนนั้นน่ะ หยุดเดี๋ยวนี้!”

‘เถ้าแก่ภัตตาคาร’ ร่างท้วมในชุดผ้าไหมหรูหรา วิ่งกระหืดกระหอบออกมายืนขวางธรณีประตู ชักสีหน้ารังเกียจมองดูชุดพองหนา 4 เท่าของมะลิ

“ที่นี่คือภัตตาคารหมื่นเมฆา! รับรองเฉพาะชนชั้นสูง! พวกเจ้าแต่งตัวพองโตดุจหมอนข้างยัดนุ่น คิดจะแอบเข้ามาขโมยเศษอาหารหรืออย่างไร! ไสหัวไป...”

ปังงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!

ยังไม่ทันที่เถ้าแก่จะพ่นคำดูถูกจบ มะลิก็ล้วงมือเข้าไปในสาบเสื้อ ควักเอา ‘ป้ายทองคำแท้แกะสลักรูปพฤกษาและตราประทับมังกรแห่งองค์ฮ่องเต้’ ออกมาฟาดกระแทกลงบนโต๊ะต้อนรับหน้าประตูเสียงดังสนั่นหวั่นไหวจนโต๊ะไม้สะเทือนปานเกิดแผ่นดินไหว!

“ดูให้เต็มสองลูกกะตาค่ะเถ้าแก่!” มะลิเท้าสะเอว ตะโกนลั่นร้านด้วยความสะใจ “ป้ายทองคำแท้พระราชทานเสวยฟรีตลอดชีวิต มีตราฮ่องเต้หราขนาดนี้ ตาบอดหรือไงคะ! รีบเปิดห้อง VIP ชั้นหนึ่ง แล้วประเคนอาหารที่ดีที่สุดออกมาเดี๋ยวนี้! ไม่งั้นฉันจะสั่งปิดร้านแกข้อหาลบหลู่เบื้องสูง!”

กริบ...

เถ้าแก่ภัตตาคารตาค้าง จ้องมองตราประทับมังกรทองบนป้ายทองคำแท้... ใบหน้าท้วมพลันซีดเผือดไร้สีเลือด แข้งขาสั่นพั่บๆ ปานคนจับไข้หัวลม!

ตุบ!

“ฮะ... ฮ่องเต้พระราชทาน! ป้ายทองคำแท้แห่งราชสำนัก!”

เถ้าแก่และเสี่ยวเอ้อร์นับสิบนายเข่าอ่อนยวบ ทรุดลงไปคุกเข่าหมอบกราบแทบเท้าของมะลิจนหน้าผากแนบพื้นหิน!

“ข้าน้อยมีตาสวรรค์แต่มองไม่เห็นเขาไท่ซาน! ขอแม่นางโปรดประทานอภัยด้วยขอรับ! เชิญด้านในขอรับ! จัดโต๊ะเสวยที่ดีที่สุดเดี๋ยวนี้!!”

เพียงไม่ถึงหนึ่งเค่อ... ณ โต๊ะอาหารไม้ชิงชันกลางโถงชั้นล่าง

กองทัพอาหารเลิศรสระดับจักรพรรดิก็ถูกยกมาประเคนเต็มโต๊ะจนแทบไม่มีที่ว่าง!

เป็ดตุ๋นยาจีนหม้อไฟ น้ำซุปสีทองส่งควันฉุย กลิ่นหอมโสมและตังกุยเตะจมูก เนื้อเป็ดตุ๋นจนเปื่อยนุ่มแทบละลาย

เกี๊ยวน้ำกุ้งยักษ์น้ำใส แป้งเกี๊ยวบางใสเห็นเนื้อกุ้งลายเสือตัวโตเท่ากำปั้นเด้งดึ๋ง

ขาหมูน้ำแดงสูตรโบราณ หนังสีน้ำตาลแดงวาววับเนื้อนุ่มชุ่มฉ่ำ

และ ซาลาเปาไส้หมูแดงเนื้อแน่น ลูกโตเท่ากำปั้นนึ่งร้อนๆ ส่งไอน้ำพวยพุ่งนับสิบเข่ง!

มะลิไม่รอช้า คว้าตะเกียบขึ้นมาทันที!

นางใช้ช้อนตักน้ำซุปเกี๊ยวกุ้งซดเข้าปากดัง ซี้ดดดดดดด! ตามด้วยการคีบเกี๊ยวกุ้งตัวยักษ์เข้าปากแล้วเคี้ยว กรุบ! กรวบ! แก้มตุ่ยสองข้างพองออกดุจกระรอกกักตุนอาหาร!

“อื้มมมมมมม! อร่อยเหี้ยๆ เลยว้อยอาชู!” มะลิโยกหัวไปมาอย่างมีความสุขไร้ขีดจำกัด “กุ้งเด้งสู้ฟัน ซุปหวานฉ่ำปอด! ฟินสุดยอด!”

“อร่อยจนแทบลืมหายใจเลยเจ้าค่ะคุณหนูสาม!” อาชูแทะขาหมูน้ำแดงอย่างเมามัน

ยามซื่อปลายๆ ณ ชั้นสอง มุมมืดหลังฉากกั้นไม้ฉลุลาย ภัตตาคารหมื่นเมฆา

ท่ามกลางเสียงพูดคุยจอแจของชั้นล่าง...

ณ มุมมืดอันเงียบสงัดหลังฉากกั้นชั้นสอง ร่างสูงโปร่งของบุรุษหนุ่มในชุดผ้าไหมสีเทาหม่น นั่งนิ่งสงบดุจรูปสลักไร้ลมหายใจ แววตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวสีอำพันจับจ้องลอดผ่านรอยแยกของฉากกั้นไม้ลงไปยังโต๊ะของมะลิโดยไม่กะพริบตาแม้แต่เสี้ยววินาที!

เขาคือ ‘เยี่ยหาน’ หัวหน้าหน่วยองครักษ์เงาอันดับหนึ่งแห่งมหาจักรวรรดิตะวันออก!

บุรุษผู้มีฝีมือดาบไร้รอยเงา สังหารศัตรูมานับพันโดยที่ชายเสื้อไม่เคยเปื้อนเลือด เขาได้รับพระราชโองการลับข้ามแคว้น ให้แฝงตัวเข้ามาตามหา “องค์หญิงเก้าผู้หายสาบสูญ” ผู้มีสายเลือดมังกรบรรพกาลศักดิ์สิทธิ์!

คำอธิบายบุคลิกขององค์หญิงเก้าที่เขาได้รับจากมหาจักรพรรดิคือ:

‘นางผู้ครอบครองสายเลือดมังกรบรรพกาล ย่อมมีบุคลิกสง่างาม ล้ำลึก สุขุมเยือกเย็น และไม่แยแสต่อสิ่งไร้สาระในโลกีย์วิสัย!’

เยี่ยหานหรี่ตาลง จ้องมองสตรีร่างพองหนาที่กำลังนั่งแกะเนื้อเป็ดตุ๋นอยู่เบื้องล่าง...

ภาพที่ปรากฏต่อสายตาเขา:

มะลินั่งนิ่ง ไม่สนใจสายตาของชาวบ้านที่มองชุดฮั่นฝูพอง 4 เท่าของนางเลยแม้แต่น้อย นางไม่มองซ้าย ไม่มองขวา ใบหน้าเรียบเฉย (เพราะกำลังตั้งสมาธิกับการเคี้ยวเกี๊ยวกุ้ง) สองแก้มพองตุ่ย เคี้ยวอาหารอย่างสม่ำเสมอด้วยจังหวะหนักแน่นมั่นคง!

เยี่ยหานสูดลมหายใจเข้าลึก หัวใจเต้นระทึกด้วยความทึ่งจัด!

สมองระดับยอดสายลับมหาจักรวรรดิเริ่มหมุนวนถอดรหัสภาพเบื้องหน้าอย่างบ้าคลั่ง!

‘สตรีผู้นี้...’ เยี่ยหานเหงื่อซึมฝ่ามือ ลมหายใจสะดุดกึก

‘นางนั่งอยู่ท่ามกลางสายตาดูถูกและคำซุบซิบของฝูงชนนับร้อย... แต่นางกลับมิได้มีโทสะ ไม่แม้แต่จะปรายตามองสิ่งรบกวนรอบกาย! จิตใจของนางสงบนิ่งดุจผืนน้ำในคืนไร้ลม!’

เยี่ยหานลอบมองจังหวะการเคี้ยวอาหารของนางด้วยความเลื่อมใส

‘การเคี้ยวอาหารอย่างหนักแน่นสม่ำเสมอ... มิใช่ความตะกลาม! แต่มันคือการฝึกกำหนดลมหายใจและสมาธิขั้นสูงสุด! ช่างเป็นบุคลิกที่สุขุมเยือกเย็น สง่างาม และไม่แยแสต่อโลกีย์วิสัยโดยแท้จริง! นางมีคุณสมบัติแห่งสายเลือดมังกรบรรพกาลอย่างไม่ต้องสงสัย!’

ทว่า... เยี่ยหานเป็นคนรอบคอบ

‘ข้าต้องทดสอบเพื่อยืนยันอีกขั้น... ด้วยรหัสลับที่มีเพียงราชวงศ์บูรพาเท่านั้นที่ล่วงรู้!’