ตอนที่ 22

ยามซวี (ประมาณ 19.00 น.) ณ ลานหน้าประตูโถงจัดเลี้ยง พระราชวังหลวง 

บรรยากาศหน้าประตูโถงจัดเลี้ยงพระราชวังหลวงยามนี้ ตกอยู่ในความเงียบงันอันหนาวเหน็บและตึงเครียดถึงขีดสุด... 

ม่านหมอกพิษสีดำสนิทแผ่พวยพุ่งหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นสูงเสียดฟ้า ไอความร้อนและรังสีฆ่าฟันแผ่ออกมาจนใบไม้รอบข้างเหี่ยวเฉาและสลายกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา! นี่คือ ‘ค่ายกลหมื่นมารสลายวิญญาณ’ สุดยอดค่ายกลสังหารโบราณของแคว้นเป่ยเยี่ยน! 

‘องค์ชายสามแห่งเป่ยเยี่ยน’ ยืนกอดอกอยู่ข้างค่ายกล แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมมองดูเหล่าขุนนางต้าซิงที่ยืนหน้าซีดเผือด ขาสั่นพั่บๆ อยู่เบื้องหน้า 

“ฮ่าๆๆ! ฮ่องเต้ต้าซิง ขุนนางต้าซิง!” องค์ชายสามตะโกนก้องเสียงดังกังวานเย้ยหยัน “ค่ายกลหมื่นมารนี้ ขวางทางเดินสู่โถงเสวยไว้หมดสิ้น! หากต้าซิงไร้ผู้กล้า ไม่มีใครสามารถเดินผ่านค่ายกลนี้เข้าไปได้ภายในหนึ่งก้านธูป... ก็จงคุกเข่าลง แล้วลงนามในสัญญายกเมืองชายแดนห้าเมืองให้เป่ยเยี่ยนเสียเถิด!” 

‘ปรมาจารย์ค่ายกลพรรคมาร’ ในชุดคลุมดำมืดมิด ลูบเครายาวพลางหัวเราะเสียงแหลมสูงชวนขนหัวลุก 

“ค่ายกลของข้า... ผสานกลไกค่ายกลเก้าชั้นฟ้าและพิษมารสลายกระดูก! ต่อให้เป็นยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ยุทธ์ หากก้าวล่วงล้ำเข้ามาเพียงสามก้าว... อวัยวะภายในย่อมแหลกสลายเป็นผงธุลี!” 

“จริงหรือพะยะค่ะ?!” ขุนนางเฒ่าฝ่ายต้าซิงคนหนึ่งส่งเสียงสั่นเครือ ละล่ำละลักหันไปสั่งองครักษ์ “ลอง... ลองโยนอาวุธเข้าไปทดสอบดูซิ!” 

หัวหน้าองครักษ์หลวงชักหอกเหล็กกล้าหนักห้าสิบชั่ง แล้วขว้างพุ่งทะยานเข้าไปในม่านควันดำดัง ฟิ้ว! 

ซู่...! 

พริบตาที่ปลายหอกเหล็กสัมผัสถูกม่านหมอกดำ... โลหะเหล็กกล้าแข็งแกร่งพลันถูกกัดกร่อน ละลายกลายเป็นผงฝุ่นเหล็กสีดำร่วงกราวลงพื้นดินภายในเวลาไม่ถึงสองวินาที! 

“เฮือกกกก!” 

เหล่าขุนนาง เชื้อพระวงศ์ และองครักษ์หลวงต้าซิงนับร้อยชีวิต ต่างพากันสะดุ้งสุดตัว หน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เข่าอ่อนทรุดลงไปนั่งกองกับพื้นด้วยความขวัญผวาสุดขีด! 

ฮ่องเต้ผู้ประทับยืนอยู่หน้าขบวนขมวดพระขนงแน่น พระหัตถ์ที่กุมด้ามกระบี่มังกรสั่นระริก 

“เชียนฟาน...” ฮ่องเต้ตรัสกระซิบเสียงเครียดเกร็ง “ค่ายกลพรรคมารนี้โหดเหี้ยมยิ่งนัก... ราชสำนักเราจะส่งใครไปแก้ค่ายกลได้เล่า?” 

‘เวินเชียนฟาน’ ในชุดขุนนางสีดำขลิบทองยืนกอดอกแน่น สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องมองม่านหมอกดำด้วยความเย็นเยียบ ก่อนจะค่อยๆ หันสายตาไปมองหญิงสาวร่างพองหนาข้างกาย... 

‘ซูเหมย... สตรีผู้สยบทั้งมือสังหาร ยาพิษ และกองทัพกบฏ!’ ชินอ๋องสูดลมหายใจเข้าลึก ‘ยามนี้ แผ่นดินและห้าเมืองชายแดน อยู่ในกำมือของเจ้าแล้ว!’ 

. 

ทว่า... ตัดสลับมาที่มุมมองของ ‘มะลิ’! 

สาวคอนเทนต์ครีเอเตอร์ยุค 2026 ยืนจุ้มปุ๊กอยู่ในชุดฮั่นฝูสีฟ้าพาสเทลทรงกว้างพิเศษ ที่ยัดถุงซับในขยายท้อง 4 เท่าจนร่างพองกลมดุจเพนกวินยักษ์... 

ในมือขวาของนางถือถ้วยน้ำชาเย็นชื่นใจ ส่วนมือซ้ายกำ ‘ถุงกระดาษใส่เกาลัดคั่วร้อนๆ’ ที่แอบพกติดตัวมาจากวังอ๋องไว้แน่นหนา! 

มะลิไม่ได้ฟังเรื่องห้าเมืองชายแดน ไม่ได้มองเห็นหอกเหล็กที่ละลายเป็นผงเลยแม้แต่น้อย! 

เพราะสายตาของมะลิยามนี้... ถูกตรึงแน่นอยู่กับ ‘จานหมูหันย่างสีทองอร่ามตัวเบ้อเร่อ’ ที่วางประดับอยู่บนโต๊ะเสวยใหญ่หลังม่านควันดำฝั่งตรงข้าม!! 

และที่เด็ดดวงไปกว่านั้น... กลิ่นหนังหมูหันกรอบๆ ฉ่ำซอสหวานมัน ลอยแหวกอากาศมาเตะเข้าจมูกมะลิอย่างจัง! 

ฟุดฟิด... ฟุดฟิด! 

มะลิตาลุกวาวเป็นประกายเงินดอลลาร์ $100$ ผสมรูปหมูหันย่างทันที! ลิ้นเลียริมฝีปาก น้ำลายสอในปากจนแทบจะกลืนไม่ทัน! 

‘เชี่ยเอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยย!!’ มะลิตะโกนกรีดร้องในใจด้วยความตะกลามระดับสิบแปด! 

‘หมูหันย่างหนังกรอบฉ่ำซอสตัวยักษ์! หนังสีทองวาววับส่งกลิ่นหอมเตะจมูกกูขนาดนี้! แล้วไอ้เตาย่างหมูหันร้านไหนมันมารมควันขวางทางเดินฟะ! ควันดำเหม็นไหม้ลอยคลุ้งบังหมูหันกูหมด!’ 

มะลิหันไปส่งสายตามุ่งมั่นให้ชินอ๋อง แล้วพยักหน้าหงึกๆ “ท่านอ๋องคะ... ดิฉันทนกลิ่นควันนี้ไม่ไหวแล้วค่ะ! ดิฉันขอตัวเดินไปที่โต๊ะก่อนนะคะ!” 

เวินเชียนฟานมองมะลิด้วยสายตาซาบซึ้งและเลื่อมใสสุดขีด! ชินอ๋องพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น “ไปเถิด ซูเหมย... ปลดปล่อยวิชาของเจ้า สยบพวกมันให้สิ้นซาก!” 

มะลิ: ‘เออ! รู้กัน! ฝากเปิดทาง เดี๋ยวฉันไปฟาดหมูหันเอง!’ 

. 

ตึง... ตึง... ตึง... 

มะลิเริ่มก้าวเท้าเดินอุ้ยอ้ายด้วยความหนาแน่นของชุดฮั่นฝูพอง 4 เท่า... ก้าวอาดๆ ตรงดิ่งเข้าไปหาม่านหมอกดำของค่ายกลหมื่นมารแบบไม่กลัวฟ้าดิน! 

ปรมาจารย์ค่ายกลพรรคมารแห่งเป่ยเยี่ยนเห็นร่างพองกลมเดินเข้ามา ก็เบิ่งตากว้าง หัวเราะร่าด้วยความดูแคลน 

“ฮ่าๆๆ! ต้าซิงสิ้นไร้ไม้ตอกถึงขั้นส่งสตรีอ้วนพอง ไร้พลังยุทธ์ มารนหาที่ตายเชียวรึ!” ปรมาจารย์ค่ายกลแสยะยิ้มเหี้ยม “ก้าวเท้าเข้าไปเถิดนังหนู! ก้าวแรกเจ้าจะเวียนหัว ก้าวที่สองเลือดลมตีกลับ และก้าวที่สาม... ร่างของเจ้าจะแหลกสลายกลายเป็นผง!” 

องค์ชายสามหัวเราะเยาะ “เตรียมเซ็นสัญญายกเมืองได้เลยต้าซิง!” 

ทว่า... ในวินาทีที่มะลิก้าวเท้าข้ามเข้าสู่ม่านหมอกดำนั่นเอง! 

วูบ... วูบ... 

หลังเสาหินประดับโคมไฟ... เงาร่างของ ‘ยมทูตหมายเลข 7’ วาร์ปโผล่มาครึ่งตัว ใบหน้าซีดเผือด เหงื่อเม็ดโตไหลทะลักราวกับเขื่อนแตก! 

“แม่หนูมะลิ!!” ยมทูตหมายเลข 7 กรีดร้องกระซิบเสียงหลง “ค่ายกลพิษระดับนรกชั้นแปดขนาดนี้ เจ้าอย่าเพิ่งเดินดุ่มๆ เข้าไปขิตรอบสองนะเว้ย! ถ้าร่างนี้พัง ข้าโดนถีบไปขัดกระทะทองแดงแปดแสนปีแน่ๆ!” 

ยมทูตหมายเลข 7 ไม่รอช้า สองมือสะบัดพัดสีดำ ร่ายเวทมนตร์บิดเบือนมิติอย่างบ้าคลั่ง! 

ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! 

ละอองไอพิษสีดำที่กำลังจะพุ่งเข้ากัดกร่อนร่างของมะลิ... พลันถูกกระแสลมเวทมนตร์นรกพัดเบี่ยงทิศทาง พุ่งแหวกออกเป็นช่องว่างรอบตัวมะลิอย่างเนียนกริบ! 

มะลิเดินก้าวที่หนึ่งผ่านไปอย่างสบายอารมณ์ พลางยกถ้วยชาขึ้นจิบ อึกๆ “อื้มมม... ควันเยอะจังวะ มอเตอร์ไซค์ท่อไอเสียพังหรือไงเนี่ย?” 

ปรมาจารย์ค่ายกล: “...!!” (ตาค้าง ก้าวแรกไม่เป็นอะไรเลยรึ?!) 

. 

และแล้ว... จังหวะมหากาพย์แห่งความซวยปนโชคดีก็มาถึง! 

มะลิเตรียมจะก้าวเท้าที่สองเพื่อพุ่งไปหาหมูหัน... 

ทว่า ด้วยความที่ ‘ชุดฮั่นฝูสีฟ้าพาสเทล’ ตัวนี้ ถูกยัดถุงซับในและกระเป๋าซ่อนขยาย 4 เท่าจนชายกระโปรงด้านล่างพองหนาและยาวลากพื้นมากเกินไป! 

ยามที่มะลิก้าวสับขาอย่างเร่งรีบ... ปลายรองเท้าผ้าปักลายดอกไม้ของนาง ดันไปเหยียบเข้ากับ ‘ชายกระโปรงซับในของตัวเอง’ อย่างจัง!! 

กึก! 

“หวายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!” 

มะลิกรีดร้องเสียงหลง ร่างพองหนาเสียหลักหมุนคว้างกลางอากาศสามร้อยหกสิบองศา! 

ด้วยแรงเหวี่ยงอันมหาศาลจากการเสียการทรงตัว... มือขวาที่ถือ ‘ถ้วยน้ำชาเย็นชื่นใจ’ และมือซ้ายที่ถือ ‘ถุงลูกเกาลัดคั่วร้อนๆ หนักอึ้ง’ หลุดมือลอยละลิ่วแหวกม่านหมอกดำพุ่งตรงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วปานดาวตก! 

ฟิ้ววววววววววววว—! 

และตำแหน่งที่ถ้วยน้ำชาและถุงเกาลัดคั่วพุ่งตรงไปนั้น... 

ดันเป็นพิกัด ‘เสาหินศิลาโลหิต’ ขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่หลังกระถางธูปทองเหลือง... ซึ่งเป็น ‘ตาค่ายกลหลัก’ (Core Array Eye) จุดศูนย์รวมพลังปราณและกลไกสปริงค่ายกลหมื่นมาร ที่ปรมาจารย์ค่ายกลซ่อนไว้อย่างแนบเนียนที่สุดในสามโลก!! 

โป๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!! 

ถุงเกาลัดคั่วเนื้อแข็งพุ่งกระแทกเข้าใส่เสาศิลาโลหิตเต็มรักจนเสาหินแตกร้าว! เม็ดเกาลัดคั่วเม็ดโตนับสิบเม็ดกระดอนเข้าไป ‘อุดรูกลไกฟันเฟืองสปริง’ ของค่ายกลจนติดขัดแน่นเอี๊ยด! 

ไม่เพียงแค่นั้น! ถ้วยน้ำชาใบโตลอยตามมาคว่ำเทกระจาด น้ำชาเย็นเฉียบสาดซัดเปียกชุ่มเข้าใส่ ‘แผ่นยันต์อักขระมารสีม่วง’ ที่กำลังเดินกระแสพลังปราณอย่างจัง! 

ซู่... เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมม!! 

น้ำชาตัดวงจรอักขระอาคม เกาลัดคั่วขัดฟันเฟืองกลไก! ส่งผลให้พลังปราณมารมหาศาลที่สะสมอยู่ เกิดการย้อนกลับของกระแสพลังอย่างรุนแรงและบ้าคลั่ง! 

บึ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!! 

แรงระเบิดของกลไกพรรคมารส่งคลื่นกระแทกพัดเอาม่านหมอกพิษสีดำ ควันเหม็นไหม้ และอักขระมารทั้งหมด แตกกระจายสลายหายวับไปในอากาศภายในเวลาเพียงสามวินาที! 

ท้องฟ้ายามค่ำคืนเหนือพระราชวังหลวงกลับมาแจ่มใส ดวงจันทร์ส่องสว่างนวลตา ทางเดินสู่โถงจัดเลี้ยงโล่งเตียนไร้สิ่งกีดขวาง! 

. 

ความเงียบสงัดระดับสุสานโบราณเข้าปกคลุมลานหน้าวังหลวงอีกครั้ง... 

เงียบชนิดที่ว่าเสียงเข็มตกยังดังสะท้อน! 

“อ่อก... อั่ก... พรวดดดดดดดดดดดดดดด!!” 

เสียงกระอักเลือดสดๆ ดังลั่นขึ้นจากริมฝีปากของปรมาจารย์ค่ายกลพรรคมาร! 

แรงสะท้อนกลับของค่ายกลหมื่นมารที่พังพินาศ ฉีกกระชากเส้นชีพจรและลมปราณในร่างของปรมาจารย์เฒ่าจนแหลกเหลว! เขาสำลักเลือดสดๆ พุ่งพรวดเต็มหน้าอกเสื้อคลุมดำ ร่างกายสั่นสะท้าน เข่าอ่อนทรุดลงไปคุกเข่ากระแทกพื้นหิน ดวงตาเหลือกถลน จ้องมองมะลิตาค้างด้วยความสยองขวัญถึงขีดสุดของชีวิต! 

“ม... ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้!” ปรมาจารย์ค่ายกลเค้นเสียงสั่นเครือ น้ำตาผสมเลือดไหลนองหน้า “นาง... นางมองออกถึงจุดตายของค่ายกลตั้งแต่ก้าวแรก! ซ้ำยังแสร้งทำเป็นเสียหลัก... เพื่อใช้วัตถุไร้ลักษณ์อย่างเม็ดเกาลัดและหยดน้ำชา สลายตาค่ายกลหลักในพริบตาเดียว!” 

ปรมาจารย์เฒ่ายกมือสั่นระริกชี้ไปทางมะลิ “วิชาแก้ค่ายกลไร้เงาของนาง... ลึกล้ำยิ่งกว่ามหาเทพจุติ! ข้า... ข้าพ่ายแพ้แล้ว!” 

พูดจบ ปรมาจารย์ค่ายกลก็หงายหลังตึง สลบเหมือดหมดสติไปทันที! 

ฝั่งองค์ชายสามแห่งเป่ยเยี่ยน: หน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ขาสองข้างสั่นพั่บๆๆๆ ปานเจ้าเข้า ปากอ้าค้างจนกรามแทบค้าง! 

“ค... ค่ายกลหมื่นมารที่ไร้เทียมทานของข้า... พังพินาศในสามวินาที?!” องค์ชายสามอุทานเสียงหลงแทบสิ้นสติ 

. 

ทว่า... ฝั่งของ ‘เวินเชียนฟาน’ และ ‘ฮ่องเต้ต้าซิง’! 

ชินอ๋องยืนตัวเกร็งตึง ดวงตาคมกริบเบิ่งกว้าง เหงื่อกาฬไหลทะลักเปียกชุ่มแผ่นหลังเสื้อคลุม! สมองระดับอัจฉริยะกำลังประมวลผลยุทธศาสตร์อย่างสะพรึงกลัวปนเลื่อมใสสลับซับซ้อนถึงแปดสิบแปดชั้น! 

‘สวรรค์ชั้นฟ้า...!’ เวินเชียนฟานขนลุกซู่ไปทั่วทั้งร่าง หัวใจเต้นระทึกดุจกลองศึก! 

‘วิชาทำลายค่ายกลไร้เงาสยบพรรคมาร!’ ชินอ๋องเหงื่อซึมฝ่ามือ ‘นางแกล้งทำเป็นสะดุดล้ม แกล้งทำเป็นซุ่มซ่าม... เพื่อปกปิดร่องรอยการปล่อยพลังยุทธศาสตร์! นางใช้เกาลัดคั่วทำลายฟันเฟือง และใช้น้ำชาลัดวงจรยันต์สะกดอย่างแม่นยำระดับเสี้ยวเส้นผม!’ 

เวินเชียนฟานมองแผ่นหลังพองหนาของมะลิด้วยสายตาเทิดทูนและยำเกรงสูงสุดในชีวิต! 

‘จอมมารซูเหมย... เจ้าใช้เพียงน้ำชาหนึ่งถ้วย กอบกู้เมืองชายแดนห้าเมืองของต้าซิงไว้ได้โดยไม่ต้องเสียเลือดเนื้อแม้แต่หยดเดียว!’ 

ฮ่องเต้ทรงน้ำตาคลอเบ้า ทรงปรบพระหัตถ์ดังกึกก้อง “ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยมยิ่งนัก! ตระกูลซูสร้างยอดแม่ทัพกอบกู้แผ่นดินโดยแท้จริง!” 

เหล่าขุนนางต้าซิงนับร้อยต่างพากันโห่ร้องสรรเสริญดังกึกก้องไปทั่วทั้งพระราชวังหลวง! 

“อนุซูเหมยจงเจริญ! ยอดขุนพลไร้พ่ายต้าซิงจงเจริญ!” 

. 

ตัดกลับมาที่... ตัวการทำลายค่ายกล! 

มะลิที่เพิ่งยันกายลุกขึ้นมาจากพื้นหินขัดเงา สะบัดชายกระโปรงพองหนาปัดฝุ่นออกเบาๆ นางขมวดคิ้วแน่น พลางบ่นอุบอิบด้วยความหงุดหงิดใจ 

“เฮ้อ... ทางเดินรมควันบ้านี่ ลื่นฉิบหาย! เกือบสะดุดหน้าทิ่มอดกินหมูหันแล้วไหมล่ะ!” 

มะลิไม่สนใจเสียงโห่ร้องสรรเสริญ ไม่สนใจปรมาจารย์ค่ายกลที่นอนสลบจมกองเลือดอยู่ข้างทางเลยแม้แต่น้อย! 

นางเดินก้าวอุ้ยอ้ายดุจเพนกวินยักษ์ ตรงดิ่งเข้าไปที่โต๊ะเสวยใหญ่ คว้าเอา ‘ตะเกียบคู่ทองคำแท้’ บนโต๊ะขึ้นมาอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ! 

หมับ! 

มะลิใช้ตะเกียบคีบเอา ‘หนังหมูหันย่างสีทองกรอบฉ่ำซอส’ ชิ้นโตเท่าฝ่ามือ ยัดเข้าปากทันที! 

กรวบ! กรวบ! กรวบ! 

เสียงเคี้ยวหนังหมูหันกรอบสนั่นดังลั่นโถงจัดเลี้ยง! รสชาติหวานมัน กรอบนอกนุ่มใน และน้ำซอสเข้มข้น ทำเอามะลิถึงกับหลับตาพริ้ม เคี้ยวตุ้ยๆ ด้วยสีหน้าฟินระดับขึ้นสวรรค์ชั้นเจ็ด! 

“อื้มมมมมมมมมมมมมม! อร่อยโคตรๆ ว้อยยยยย!” มะลิพึมพำอย่างมีความสุขล้นพ้น “หนังกรอบสะใจ ซอสฉ่ำปอด! คุ้มค่าที่เดินฝ่าควันรมหมูมาจริงๆ!” 

องค์ชายสามแห่งเป่ยเยี่ยนที่ยืนมองดูมะลินั่งเคี้ยวหมูหันอย่างเอร็ดอร่อย กัดฟันกรอดจนเส้นเลือดขมับปูดโปนด้วยความแค้นและอับอายขายขี้หน้าต่อหน้าธารกำนัล! 

‘นังปีศาจซูเหมย... เจ้าหักหน้าเป่ยเยี่ยนของข้า!’ องค์ชายสามขบกรามแน่น หันไปส่งสัญญาณลับให้หมอพิษข้างกาย 

‘ทำลายค่ายกลได้ก็อย่าเพิ่งลำพองใจไป... ในงานเลี้ยงคืนนี้ ข้าเตรียม ‘สุราพิษเพลิงกัลป์’ และ ‘อาหารหม่าล่าอาบพิษไร้รส’ ไว้รอเจ้าแล้ว! ข้าจะดูสิว่ากระเพาะของเจ้า จะทนทานพิษสังหารของเป่ยเยี่ยนได้หรือไม่!’ 

ศึกประลองรอบแรกจบลงด้วยชัยชนะของสายกิน... ทว่า ศึกประลองอาหารอาบพิษรอบสอง กำลังจะเปิดฉากขึ้นในตอนถัดไป!