ตอนที่ 26

ยามไฮ่ (ประมาณ 22.00 น.) บนรถม้าพระราชทาน มุ่งหน้ากลับสู่วังชินอ๋อง

ความเงียบสงัดอันแสนอบอุ่นและโรแมนติกยังคงอบอวลอยู่ภายในรถม้าไม้ชิงชัน...

กลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อแกะย่างคลุกพริกยี่หร่าที่ตลบอบอวล ผสมผสานเข้ากับแสงสลัวสีส้มจากโคมไฟดวงน้อยที่แกว่งไกวตามจังหวะการเคลื่อนตัวของล้อรถม้า

มือหนาอันอบอุ่นของ ‘เวินเชียนฟาน’ ยังคงกุมมือเรียวสวยของมะลิไว้แน่นหนา ไม่ยอมปล่อยแม้เพียงเสี้ยววินาที

แววตาคมกริบที่เคยเย็นเยียบดุจพญามัจจุราชผู้สังหารศัตรูนับหมื่น บัดนี้กลับอ่อนยวบยาบ หวานเชื่อม และทอดมองสตรีตรงหน้าด้วยความเว้าวอนจริงใจจากก้นบึ้งหัวใจ น้ำเสียงทุ้มต่ำสะท้อนก้องกังวานในพื้นที่แคบๆ

“ข้าอยากให้เจ้า... อยู่เคียงข้างกายข้าตลอดไป ไม่ใช่เพื่อผลประโยชน์ใดๆ แต่ในฐานะ ‘สตรีเพียงหนึ่งเดียวในดวงใจ’ ของข้า... เจ้าจะยินดีหรือไม่?”

เวินเชียนฟานหลับตาพริ้มลงเล็กน้อย หัวใจของชินอ๋องเต้นระทึกรัวเร็วปานเสียงกลองศึกในสมรภูมิ

ในหัวของอ๋องหนุ่มเริ่มจินตนาการไปไกล... นางจะก้มหน้าเอียงอายจนแก้มแดงก่ำ? นางจะหลั่งน้ำตาด้วยความซาบซึ้งในความรักอันบริสุทธิ์? หรือนางจะโผเข้าซบอกกว้างของเขาด้วยความสะเทิ้นอายตามจริตกุลสตรีในวังหลวง?

ทว่า...

ตัดสลับมาที่สัญญาณคลื่นสมองของ ‘มะลิ’ สาวคอนเทนต์ครีเอเตอร์สายถอดสมองยุค 2026!

วูบ!

ดวงตากลมโตของมะลิเบิ่งกว้าง ขยายโตเท่าไข่ห่านสองฟองวางซ้อนกัน! ประกายตาสีน้ำตาลสุกใสสว่างวาบ เปล่งประกายวาววับเป็นรูปสัญลักษณ์ดอลลาร์ $100$ ผสมบัตรสมาชิกพรีเมียมบุฟเฟต์ตลอดชีพทันที!

สมองของสาววัยทำงานยุคใหม่ทำการประมวลผลคำสารภาพรักเมื่อครู่ด้วยความเร็วแสงระดับ 5G!

‘เชี่ยเอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!’

มะลิตะโกนกรีดร้องในหัวจนเซลล์สมองแทบระเบิดเป็นละอองทอง!

‘นี่มัน... นี่มันคือข้อเสนอในฝันของพนักงานออฟฟิศชัดๆ ว้อย! ประธานบริษัทหมื่นล้านสายเปย์มายื่นสัญญาจ้างงานแบบ Uncapped Bonus ตลอดชีพ! มีพูลวิลล่าเรือนท้ายสวนให้อยู่ฟรี มีหมูหัน เป็ดปักกิ่ง กุ้งมังกรให้กินฟรีวันละหกมื้อ มีป้ายทองคำการันตีของฮ่องเต้คุ้มกะลาหัว แถมตัวเจ้าของบริษัทยังหล่อลากดินระดับดาราเกาหลีผสมพระเอกซีรีส์ย้อนยุค มายื่นหน้าขอเซ็นสัญญาเป็น ‘สปอนเซอร์ VIP ส่วนตัว’ เลี้ยงดูปูเสื่อกูตลอดชาติ!’

มะลิกลืนน้ำลายลงคอดัง เอื้อก! จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังหลับตาพริ้มรอคำตอบด้วยความตื่นเต้นระดับสิบริกเตอร์

‘ปฏิเสธก็โง่ดักดานเป็นควายเผือกแล้วว้อยยยย!’

หมับ!

มะลิไม่รอช้า นางดึงมือออกจากอุ้งมืออุ่นของชินอ๋องอย่างรวดเร็ว ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างจนปากแทบฉีกถึงรูหู

และในจังหวะที่เวินเชียนฟานกำลังเอียงหน้ารอคอยอ้อมกอดอันอ่อนช้อยนั้นเอง...

ปังงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!

ฝ่ามือพิฆาตของมะลิฟาดกระแทกลงบนแผ่นหลังกว้างของชินอ๋องเต็มแรงดุจพ่อค้าเขียงหมูตบไหล่เพื่อนร่วมรุ่น!

“อั่กกกกกกก—!!”

เวินเชียนฟานสะดุ้งสุดตัว หลังแอ่นโค้งไปข้างหน้า ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตาคมกริบเบิกโพลงแทบถลนหลุดจากเบ้า! อาการจุกเสียดแล่นพล่านตั้งแต่กระดูกสันหลังลามไปถึงกระบังลมจนแทบจะกระอักลมหายใจออกมาเป็นไอควัน!

ยังไม่ทันที่ชินอ๋องจะได้สูดลมหายใจเข้าปอด มะลิก็เอื้อมสองมือไปจับไหล่หนาของเขาเขย่ารัวๆ ตะโกนลั่นรถม้าด้วยน้ำเสียงมั่นหน้าเกินร้อยระดับร้อยเดซิเบล!

“ดีลค่ะท่านอ๋อง! สัญญาสปอนเซอร์ VIP เหมาจ่ายเลี้ยงดูตลอดชีพแบบนี้ ใครปฏิเสธก็โง่ดักดานแล้วค่ะ!”

มะลิชี้หน้าตัวเองอย่างภาคภูมิใจ พลางหัวเราะร่าเสียงใสกังวาน

“ไม่ต้องกังวลเลยนะคะท่านอ๋อง! นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ฉันจะอยู่เป็นดาวเด่นผลาญบุฟเฟต์ข้างกายท่านตลอดไปเลยค่ะ! เลี้ยงง่าย ไม่ดื้อ ไม่ซน ขอแค่มีหมูหันกับเนื้อแกะย่างให้แทะทุกมื้อ รับรองว่าฉันจะยืนหยัดเคียงข้างท่านอ๋องจนกว่าจะแก่ตายไปข้างหนึ่งเลยค่ะ ฮ่าๆๆๆ!”

กริบ...

รถม้าทั้งคันตกอยู่ในความเงียบงัน... มีเพียงเสียงหอบหายใจดัง ฮั่ก... ฮั่ก... ของเวินเชียนฟานที่กำลังเอามือข้างหนึ่งยันพนักพิง อีกมือหนึ่งลูบแผ่นหลังที่ยังแสบร้อนจากฝ่ามือของนาง

ชินอ๋องนั่งนิ่งค้างไปห้าวินาทีเต็มๆ... ดวงตาคมกริบกะพริบปริบๆ มองรอยยิ้มแป้นแล้นและแววตาจริงใจไร้สิ่งเจือปนของมะลิ

และแล้ว... สมองระดับมหาอัจฉริยะของพญามัจจุราชแห่งต้าซิง ก็เริ่มหมุนวนถอดรหัส ‘หมัดฮุกช็อตฟีล’ เมื่อครู่นี้อย่างบ้าคลั่ง!

‘ตบหลังข้าอย่างหนักแน่น... สัมผัสรุนแรงที่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว...’

เวินเชียนฟานค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่งตรง ความเจ็บปวดที่แผ่นหลังพลันแปรเปลี่ยนเป็นกระแสความอบอุ่นซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย! รอยยิ้มละมุนละไมที่ไม่เคยมีผู้ใดได้เห็น ค่อยๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากคมคาย

หัวใจของชินอ๋องเต้นรัวแรงจนแทบจะระเบิดออกมาด้วยความสุขล้นพ้น!

‘สวรรค์ชั้นฟ้า... ช่างเป็นการตอบรับรักที่เปิดเผย จริงใจ และไร้ซึ่งจริตมารยาเสแสร้งดุจสตรีในวังหลวง!’

เวินเชียนฟานลอบมองมะลิด้วยแววตาคลั่งรักระดับเก้าสิบเก้าชั้นฟ้า

‘นางมิได้เขินอายแกล้งทำเป็นบิดกาย... แต่นางฟาดฝ่ามือลงบนหลังข้า เพื่อแสดงให้เห็นถึงพันธะสัญญาอันหนักแน่นดุจขุนเขา! คำว่า ‘ดีล’ ย่อมเป็นรหัสลับแห่งความภักดีอันเป็นนิรันดร์! และคำว่า ‘ดาวเด่นข้างกายตลอดไป’ ของนาง... ช่างไพเราะและจับขั้วหัวใจข้ายิ่งนัก!’

“ดี...” เวินเชียนฟานเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวลและอ่อนโยนจนหยดย้อย เขายกมือขึ้นลูบศีรษะมะลิเบาๆ “ในเมื่อเจ้าตกลง... สัญญานี้จะผูกมัดเจ้าไว้ข้างกายข้าชั่วชีวิต ใครหน้าไหนก็ไม่มีวันพรากเจ้าไปได้!”

มะลิ: “สบายมากค่ะท่านอ๋อง! สัญญาซื้อขาย เอ๊ย สัญญาเลี้ยงดูนี้ ฉันจะกอดไว้แน่นยิ่งกว่าทองคำแท่งเลยค่ะ!”

ยามไฮ่ปลายๆ (ประมาณ 22.45 น.) ณ เรือนท้ายสวน วังชินอ๋อง

กึก... ตึง...

รถม้าพระราชทานเทียบจอดสนิทหน้าประตูด้านข้างของวังอ๋อง

มะลิก้าวลงจากรถม้าด้วยความทุลักทุเลสุดขีด... ยามนี้นางจำต้องเดินกางขาเตาะแตะอุ้ยอ้ายดุจเพนกวินยักษ์แบกสัมภาระ เพราะ ‘กระเป๋าซ่อนใต้กระโปรงและแขนเสื้อขยาย 4 เท่า’ อัดแน่นไปด้วยห่อเนื้อแกะย่างเสียบไม้พันไม้ที่ทยอยขนมาตามหลัง หมูหันครึ่งตัว และขนมเปี๊ยะเสวยปิดทองคำแท้ จนร่างกลมพองแทบจะกลิ้งแทนเดิน!

“ท่านอ๋องคะ! ฝันดีนะคะ พรุ่งนี้เช้าเจอกันที่สมรภูมิอาหารเช้าค่ะ!” มะลิโบกมือหยอยๆ ล่ำลาพระเอก

เวินเชียนฟานยืนกอดอก ยิ้มส่งนางด้วยสายตาเปี่ยมรัก “พักผ่อนเถิด ยอดดวงใจของข้า...”

เมื่อประตูด้านข้างปิดลง มะลิก็รีบสาวเท้ากึ่งเดินกึ่งวิ่งเตาะแตะตรงดิ่งเข้าสู่ห้องพักเรือนท้ายสวนทันที!

ปัง!

บานประตูห้องนอนถูกผลักเปิดออกอย่างแรง!

“คุณหนูสามกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ— ว้ายยยยยยยยยยยยยยยยยย!”

‘อาชู’ สาวใช้คนสนิทที่กำลังนั่งสวดมนต์รออยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ถึงกับกรีดร้องเสียงหลง ตาค้าง อ้าปากกว้างจนแมลงวันบินเข้าไปวางไข่ได้สามตลบ!

ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือ มะลิกำลังถลกชายกระโปรงขึ้น ปลดเชือกมัดกระเป๋าซ่อนลับ และเทสัมภาระทั้งหมดลงบนโต๊ะไม้กลางห้องดัง...

ตึง! ตึง! โครมมมมมมมมมมมมม! พรวดดดดดดดดดด!

กองทัพห่อใบบัวและกล่องไม้บรรจุ ‘เนื้อแกะย่างเสียบไม้คลุกผงยี่หร่าหม่าล่า’ นับร้อยๆ ไม้... ชิ้นส่วนหมูหันหนังกรอบสีทองอร่าม... และขนมมงคลวังหลวง หลั่งไหลทะลักออกมาพูนสูงขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็น ‘ภูเขาขนาดย่อม’ อยู่กลางโต๊ะไม้!

กลิ่นหอมฉุยของเนื้อย่างเตาถ่าน ผสมผสานกับกลิ่นเครื่องเทศยี่หร่าและพริกหม่าล่าเผ็ดร้อน ฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้องพักจนแสบจมูกด้วยความฟิน!

ตุบ!

เสียงหัวเข่ากระแทกพื้นไม้ดังสนั่น!

อาชูเข่าอ่อนยวบ ทรุดกายลงกราบแทบเท้าโต๊ะเสบียง สองมือประสานกันแน่น น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม ร้องไห้โฮออกมาด้วยความซาบซึ้งและศรัทธาสุดขีดในชีวิต!

“คุณหนูสาม... ฮือออออออออออออออ!” อาชูปาดน้ำตาร้องไห้สะอึกสะอื้น “ท่าน... ท่านมิใช่แค่อนุภรรยาธรรมดาแล้วเจ้าค่ะ! แต่ท่านคือ ‘เทพธิดาแห่งคลังเสบียงสวรรค์’ โดยแท้จริง! เนื้อแกะย่างของเป่ยเยี่ยน... ขนมมงคลของฮ่องเต้... ข้าไม่เคยคิดฝันเลยว่าในชีวิตนี้ บ่าวต่ำต้อยอย่างข้าจะได้เห็นอาหารบรรณาการกองสูงท่วมหัวขนาดนี้เจ้าค่ะ!”

“โอ๊ยยย อาชูเอ๋ย เลิกร้องไห้ดราม่าเป็นละครน้ำเน่าได้แล้วยะ!” มะลิหัวเราะร่า เดินไปตบไหล่สาวใช้เบาๆ “มาช่วยกันแกะไม้แกะห่อเร็ว! คืนนี้เปิดตี้สตรีทฟู้ดแดนเหนือกันว้อยยยย!”

มะลิคว้าเนื้อแกะย่างไม้อวบขึ้นมาหนึ่งไม้ ยัดเข้าปากแล้วเคี้ยว กรวบ! กรวบ! รสสัมผัสเนื้อนุ่มชุ่มฉ่ำ ละมุนลิ้น ผงยี่หร่าหอมฉุนตัดเลี่ยนด้วยพริกหม่าล่าชาลิ้นเบาๆ ทำเอามะลิถึงกับหลับตาพริ้ม โยกหัวตามจังหวะเคี้ยวอย่างมีความสุข

“ง่ำๆๆ! อื้มมมมม! โคตรเด็ด! อาชู กินนี่เร็ว เนื้อแกะติดมันเน้นๆ!”

“ขอบพระคุณเจ้าค่ะคุณหนูสาม! ฮือออ อร่อยจนลิ้นจะละลายแล้วเจ้าค่ะ!” สองนายบ่าวนั่งแทะเนื้อแกะย่างกันอย่างเมามัน

ระหว่างที่เคี้ยวเนื้อแกะตุ้ยๆ มะลิก็เอื้อมมือไปหยิบ ‘แผนผังเมืองหลวงและร้านอาหารชื่อดัง’ ที่กางทิ้งไว้บนเตียงขึ้นมาดู

นิ้วเรียวสวยจิ้มลงไปบนจุดสีแดงขนาดใหญ่ใจกลางเมืองหลวง แววตามะลิตาลุกวาวเป็นประกายเงินดอลลาร์ $100$ อีกครั้ง

“อาชู... พรุ่งนี้เช้า เตรียมชุดฮั่นฝูขยาย 4 เท่าตัวเก่งไว้ให้พร้อมนะ!” มะลิเคี้ยวเนื้อแกะพลางสั่งการเสียงแจ๋ว

“จะไปไหนหรือเจ้าคะคุณหนูสาม?” อาชูถามทั้งที่เนื้อแกะยังเต็มปาก

มะลิเชิดหน้าขึ้น ยิ้มแป้นอย่างมีเลศนัย

“เราจะเปิดทริป ‘ทัวร์กินฟรีวันที่สอง’ สู่ ‘ภัตตาคารหมื่นเมฆา’ เหลาอาหารอันดับหนึ่งของเมืองหลวง! พรุ่งนี้ฉันจะใช้ป้ายทองคำแท้ ไปสั่งเป็ดตุ๋นยาจีนกับเกี๊ยวน้ำกุ้งยักษ์มากินให้พุงกางไปเลยคอยดู!”

ยามจื่อ (ประมาณ 23.30 น.) ณ ห้องทำงานชินอ๋อง

ตัดภาพมาที่ห้องทำงานใหญ่ของเวินเชียนฟาน...

บรรยากาศภายในห้องทำงานเงียบสงัด แสงเทียนบนเชิงหงส์ส่องสว่างวูบวาบ ลมราตรีพัดโชยเข้ามาทางบานหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้

เวินเชียนฟานนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้เนื้อดี... ทว่า ท่าทางของพญามัจจุราชในยามนี้กลับแปลกประหลาดไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง!

อ๋องหนุ่มนั่งเท้าคาง อมยิ้มน้อยยิ้มใหญ่คนเดียวใต้แสงเทียนอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในประวัติศาสตร์ต้าซิง! มือขวาของเขายกขึ้นลูบแผ่นหลังที่ยังคงปวดระบมจากฝ่ามือของมะลิเบาๆ พลางพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงละมุนละไม

“ดีลค่ะท่านอ๋อง... ดาวเด่นข้างกายตลอดไปรึ... หึๆ ช่างเป็นสตรีที่น่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนัก...”

ฟิ้วววววววววววววว—!

ทันใดนั้นเอง! กระแสลมกรรโชกแรงพลันพัดกระหน่ำเข้ามาทางหน้าต่างอย่างบ้าคลั่ง!

เปลวเทียนดับวูบลงเหลือเพียงควันสีขาวสลัว!

ตึง!

เงาร่างสีดำสนิทของ ‘โม่เฟิง’ องครักษ์เงามือหนึ่ง พุ่งทะยานผ่านหน้าต่างเข้ามา ทรุดกายลงคุกเข่ากระแทกพื้นหินอย่างรุนแรง!

“ท่านอ๋องพะยะค่ะ!”

เสียงของโม่เฟิงสั่นเครือ แหบพร่า และเต็มไปด้วยความตระหนกตกใจถึงขีดสุดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน! ใบหน้าใต้ผ้าคลุมสีดำซีดเผือดจนกลายเป็นสีเทา เหงื่อกาฬไหลทะลักเปียกชุ่มขมับ ร่างกายสั่นสะท้านดุจคนจับไข้หัวลม!

เวินเชียนฟานหุบรอยยิ้มลงทันควัน แววตาอ่อนโยนพลันแปรเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจกระบี่กล้าในพริบตาเดียว

“โม่เฟิง... มีเรื่องอันใด? เหตุใดจึงเสียมารยาทเช่นนี้!” ชินอ๋องเอ่ยเสียงต่ำเย็นเยียบ

โม่เฟิงสองมือสั่นระริก ค่อยๆ ชู ‘กระบอกไม้ไผ่ทองคำแท้’ ขนาดเท่าฝ่ามือขึ้นเหนือศีรษะ

สิ่งที่ทำให้บรรยากาศในห้องทำงานเย็นเฉียบดั่งตกสู่ก้นบึ้งน้ำแข็ง... คือตราประทับครั่งสีแดงสดดุจโลหิตที่ปิดผนึกปากกระบอกไม้ไผ่ไว้อย่างแน่นหนา!

บนตราครั่งสีเลือดนั้น... ปรากฏลวดลายสลักอันทรงอำนาจสูงสุดในใต้หล้า ลวดลาย “มังกรทองห้าเล็บขดหงส์เพลิง”!!

“เรียน... เรียนท่านอ๋อง!” โม่เฟิงละล่ำละลักรายงานด้วยน้ำเสียงสยองขวัญ “เมื่อครู่นี้... หน่วยองครักษ์เวหาดักจับ ‘เหยี่ยวเวหาข้ามทวีป’ ที่บินข้ามแนวเทือกเขาหมื่นลี้มาจากแดนไกลได้พะยะค่ะ! ที่ขานกเหยี่ยว... มีกระบอกไม้ไผ่ทองคำประทับตราครั่งสีเลือดนี้ผูกติดมาด้วย!”

เวินเชียนฟานขมวดคิ้วแน่นจนเป็นปม ลมหายใจสะดุดกึก

‘ตรามังกรทองห้าเล็บขดหงส์เพลิง... ตราสัญลักษณ์สูงสุดของราชวงศ์แห่ง ‘มหาจักรวรรดิตะวันออก’ มหาอำนาจอันดับหนึ่งแห่งแผ่นดินที่ยิ่งใหญ่กว่าต้าซิงและเป่ยเยี่ยนรวมกันนับสิบเท่า!’

หมับ!

เวินเชียนฟานเอื้อมมือไปคว้ากระบอกไม้ไผ่มาเปิดออก ดึงเอาม้วนผ้าไหมสีทองอร่ามที่ซ่อนอยู่ข้างในออกมากางอ่านใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามา

สายตาคมกริบสแกนผ่านตัวอักษรสีเลือดในม้วนผ้าไหม...

พริบตานั้นเอง!

ร่างกายของเวินเชียนฟานพลันแข็งทื่อดุจถูกสาปเป็นหิน! ลมหายใจขาดห้วง ดวงตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีดจนแทบไม่เชื่อสายตาตนเอง!

ข้อความในสาส์นลับระบุไว้อย่างชัดเจนและสะเทือนเลื่อนลั่น:

‘ถึง... หน่วยสืบราชการลับแดนบูรพา

ยืนยันเบาะแสแน่ชัดแล้ว... สตรีผู้มีนามว่า ‘ซูเหมย’ ในแคว้นต้าซิง มิใช่บุตรสาวที่แท้จริงของตระกูลซูขุนนางตกอับแต่อย่างใด! ทว่านางคือ “องค์หญิงเก้าผู้หายสาบสูญแห่งมหาจักรวรรดิตะวันออก” ผู้มีสายเลือดมังกรบรรพกาลศักดิ์สิทธิ์ที่พลัดพรากไปเมื่อสิบแปดปีก่อน!

บัดนี้ มหาจักรพรรดิทรงมีพระราชโองการสูงสุด สั่งการให้ ‘หน่วยองครักษ์เงาอันดับหนึ่งแห่งมหาจักรวรรดิ’ นำโดย ‘เยี่ยหาน’ แฝงตัวข้ามพรมแดนเข้าสู่ต้าซิง เพื่อตามหาตัวองค์หญิงเก้าและนำเสด็จกลับคืนสู่บัลลังก์บูรพาเดี๋ยวนี้!’

กร๊อบบบบ!

เสียงม้วนผ้าไหมและกระบอกไม้ไผ่ทองคำในมือของเวินเชียนฟาน ถูกบดขยี้ด้วยพลังปราณโทสะจนแหลกละเอียดเป็นผงร่วงกราวลงสู่พื้นโต๊ะ!

บรรยากาศทั่วทั้งห้องทำงานพลันลดฮวบลงสู่จุดเยือกแข็ง รังสีสังหารอันมหาศาลและจิตสังหารอันดำมืดระเบิดพวยพุ่งออกมาจากร่างของชินอ๋องจนโต๊ะทำงานสั่นสะเทือน!

“องค์หญิงเก้าแห่งมหาจักรวรรดิตะวันออกรึ...”

เวินเชียนฟานเค้นเสียงต่ำลึกออกมาจากลำคอ ดวงตาคมกริบที่เคยอ่อนโยน บัดนี้ลุกโชนไปด้วยประกายเพลิงสีชาดและแววตาอำมหิตดุจพญามัจจุราชคลั่งรัก!

ชินอ๋องกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เอ่ยเสียงกร้าวสะท้านราตรี

“ต่อให้เป็นมหาจักรวรรดิตะวันออก... ต่อให้ต้องยกทัพทำลายล้างทั้งแผ่นดิน... ใครหน้าไหนก็อย่าหวังจะมาพรากนางไปจากข้า!”

ทว่า... ตัดภาพกลับไปที่เรือนท้ายสวนยามดึกสงัด...

“คร่อกกกกกกก... ฟี้... ง่ำๆ...”

มะลินอนอ้าปากหวอ ขาก่ายหมอนข้างอยู่บนเตียงนุ่มๆ น้ำลายยืดหยดแหมะลงบนหมอน มือขวายังคงกำไม้เสียบเนื้อแกะย่างเปล่าๆ ไว้แน่นหนา ละเมอยิ้มหวานออกมาอย่างมีความสุขสุดขีด

“แฮะๆ... เป็ดตุ๋น... เกี๊ยวน้ำกุ้งยักษ์... บุฟเฟต์ฟรี... อร่อยจังว้อยยยย...”