ตอนที่ 24

ยามซวีปลายๆ (ประมาณ 20.00 น.) ณ โถงจัดเลี้ยงใหญ่ พระราชวังหลวง แม้กลิ่นหอมของเนื้อตุ๋นหม่าล่าและควันพิษเพลิงกัลป์เพิ่งจะจางหายไป... ทว่า บรรยากาศภายในโถงจัดเลี้ยงใหญ่ของพระราชวังหลวง กลับมิได้คลายความตึงเครียดลงเลยแม้แต่น้อย!

“บัดซบ! บัดซบที่สุด!” องค์ชายสามแห่งเป่ยเยี่ยนกระทืบเท้าลงบนพื้นหินขัดเงาเสียงดังตึง! ใบหน้าหล่อเหลาเหี้ยมเกรียมบัดนี้บิดเบี้ยวจนน่าเกลียด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบๆ สองศึกแรก... ทั้งค่ายกลหมื่นมารที่ฝึกฝนมานับสิบปี และสุราพิษเพลิงกัลป์ที่ใช้สังหารยอดฝีมือไร้พ่าย กลับถูก ‘นังอนุอ้วนพอง’ สยบลงด้วยเกาลัดคั่วและน้ำจิ้มซีฟู้ด! หากค่ำคืนนี้เป่ยเยี่ยนต้องล่าถอยกลับไปมือเปล่า ชื่อเสียงมหาอำนาจแดนเหนือคงถูกหัวเราะเยาะไปอีกสามร้อยปี!

“เป่ยเยี่ยนของเรายังมิได้พ่ายแพ้!” องค์ชายสามคำรามก้อง หันขวับไปมองชายชราผมขาวโพลนในชุดคลุมผ้าไหมสีเทาหม่นที่นั่งหลับตานิ่งอยู่ด้านหลัง “ท่าน ‘เซียนหมากไร้พ่ายแห่งแดนเหนือ’... ถึงเวลาที่ท่านต้องออกโรงแล้ว!”

ชายชราลืมตาขึ้นช้าๆ แววตาคู่นั้นลึกล้ำดุจมหาสมุทรไร้ก้นบึ้ง เขาลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นบนเสื้อคลุมเบาๆ ก่อนจะก้าวอาดๆ ออกมาหยุดยืนกลางลานโถง ขันทีร่างกำยำสี่นายช่วยกันยก ‘โต๊ะศิลาหยกดำ’ ขนาดมหึมาเข้ามาวางตั้งกึ่งกลาง บนโต๊ะศิลา... สลักลวดลายตารางหมากรุกโบราณที่แผ่ไอเย็นเยียบชวนสะท้านขวัญ เม็ดหมากสีขาวและสีดำทำจากหยกวิญญาณพันปีส่องประกายวาววับ

“นี่คือ... ‘กระดานหมากเก้ามังกรล้อมพยัคฆ์’!” เซียนหมากแดนเหนือเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ก้องกังวานดุจระฆังโบราณ “ตลอดสามสิบปีที่ผ่านมา ข้าประลองหมากกลยุทธ์ทั่วทั้งแปดทิศ มิเคยพ่ายแพ้แก่ผู้ใด! กระดานหมากนี้จำลองพิชัยสงครามเก้าทัพ หากผู้ใดวางหมากผิดพลาดแม้เพียงตาเดียว จิตวิญญาณจะถูกค่ายกลบนกระดานกลืนกิน ลมปราณตีกลับจนเส้นเลือดสมองแตกดับ!” องค์ชายสามกอดอก แสยะยิ้มชั่วร้าย “ข้าขอท้าประลองปัญญาและกลยุทธ์! หากฝ่ายต้าซิงไม่มีปัญญาแก้หมากกลกระดานนี้ได้ภายในยี่สิบตา... ก็จงก้มหัว แล้วยกเมืองชายแดนห้าเมืองให้เป่ยเยี่ยนเสียเถิด!”

“หมากกลเก้ามังกรล้อมพยัคฆ์รึ?!” ขุนนางราชบัณฑิตเฒ่าของต้าซิงถึงกับหน้าซีดเผือด อุทานเสียงสั่น “นั่นคือหมากกลมรณะที่เคยบีบให้แม่ทัพแคว้นใต้กระอักเลือดตายคากระดานเมื่อสิบปีก่อน! ใครจะไปแก้ได้กันเล่า!” 

ฮ่องเต้ขมวดพระขนงแน่น พระหัตถ์กำแน่นด้วยความตึงเครียด เวินเชียนฟานยืนนิ่งสงบ ทว่าสายตาคมกริบกลับก้มลงมองสตรีข้างกายที่ยังคงยืนเคี้ยวอะไรบางอย่างตุ้ยๆ ไม่หยุดหย่อน... ‘กระดานหมากกลยุทธ์สงคราม...’ ชินอ๋องสูดลมหายใจเข้าลึก หัวใจเต้นระทึก ‘ศึกนี้มิใช่การประลองกำลัง แต่คือการฟาดฟันด้วยสติปัญญาและค่ายกลจิตวิทยาขั้นสูงสุด! ซูเหมย... เจ้าผู้มีปัญญาล้ำเลิศดุจเทพเซียน จะแก้หมากกลนี้เช่นไร?’

ทว่า... ตัดสลับมาที่มุมมองของ ‘มะลิ’! สาวคอนเทนต์ครีเอเตอร์ยุค 2026 ยืนลูบท้องที่ตึงเปรี๊ยะอยู่ใต้ชุดฮั่นฝูพอง 4 เท่า... ปากของนางยังคงมันแผล็บเพราะเพิ่งฟาดเนื้อตุ๋นหม่าล่าไปชามโต ความเผ็ดชาที่ปลายลิ้นเริ่มทำให้นางกระหายของหวานอย่างรุนแรง! ลำคอแห้งผาก อยากหาอะไรหวานๆ เปรี้ยวๆ มาเคี้ยวล้างปากให้ชื่นใจ!

และในจังหวะนั้นเอง... สายตาอันแหลมคมของมะลิก็เหลือบไปเห็นโต๊ะหินอ่อนตรงกลางลาน! บนโต๊ะมีตารางสี่เหลี่ยมคล้ายกระดานเกม แถมยังมี ‘เม็ดหยกกลมเกลี้ยงสีขาวขุ่นกับสีดำขลับ’ วางเรียงรายอยู่สองฝั่ง มองดูเผินๆ ช่างเหมือนลูกอมโบราณเคลือบน้ำตาล หรือไม่ก็เม็ดช็อกโกแลตผสมกัมมี่เยลลี่ไม่มีผิด!

‘หืมมม? นั่นมันกระดานบอร์ดเกมเหรอวะ?’ มะลิตาลุกวาวเป็นประกาย นึกถึงสมัยนั่งเล่นบอร์ดเกมคาเฟ่กับแก๊งเพื่อนยุค 2026 ขึ้นมาทันที ‘อ๋ออออ! ไอ้พวกคนโบราณนี่ กินข้าวอิ่มแล้วไม่มีเน็ตเล่น เลยชวนเล่นเกมกระดานล้างปากสินะ! ดูสิ มีลูกอมเม็ดกลมๆ เตรียมไว้เป็นเดิมพันด้วย! แต่แหม... เม็ดหินพวกนั้นดูแข็งจะตาย เคี้ยวไปฟันหักพอดี สู้ขนมหวานของกูไม่ได้หรอก!’

มะลิไม่รอช้า นางล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อพองหนา หยิบเอา ‘ถุงผ้าแพรใส่พุทราจีนแห้งเชื่อมน้ำตาล’ และ ‘ลูกบ๊วยเค็มอบน้ำผึ้ง’ เม็ดโตเท่าหัวแม่มือที่แอบจิ๊กมาจากโต๊ะเสวยของชินอ๋องออกมาถือไว้แน่น! มะลิหันไปสบตากับชินอ๋องแล้วยักคิ้วให้หนึ่งที “ท่านอ๋องคะ... กินคาวไม่กินหวานสันดานไพร่ค่ะ! เดี๋ยวฉันขอตัวไปเล่นเกมกินขนมล้างปากแป๊บเดียวนะคะ!”

เวินเชียนฟานชะงักกึก มองถุงผ้าแพรในมือมะลิสลับกับรอยยิ้มมั่นใจเกินร้อยของนาง... พลันนั้น ขนแขนของชินอ๋องก็ลุกซู่ไปทั้งร่าง! ‘กินคาวไม่กินหวาน... สันดานไพร่?!’ ชินอ๋องทวนคำพูดแปลกประหลาดนั้นในใจ สมองอัจฉริยะประมวลผลยุทธศาสตร์อย่างบ้าคลั่งแปดสิบแปดชั้นทันที! ‘สวรรค์ชั้นฟ้า! นางกำลังบอกข้าว่า... การสยบพิษหม่าล่าเมื่อครู่เป็นเพียง ‘อาหารคาว’ จานแรก! และหมากกระดานนี้คือ ‘อาหารหวาน’ ที่นางจะใช้บดขยี้ศักดิ์ศรีของเป่ยเยี่ยนให้แหลกคามือ! ถุงผ้าในมือนางต้องบรรจุยอดศัสตราวุธทางปัญญาไว้แน่แท้!’ 

ชินอ๋องพยักหน้าตอบรับด้วยแววตาเลื่อมใสปนยำเกรงสูงสุด “ไปเถิด ซูเหมย... สั่งสอนพวกมันให้รู้ซึ้งถึงกลยุทธ์แห่งต้าซิง!” 

มะลิ: ‘เออ! เล่นเกมแป๊บเดียว เดี๋ยวกลับมาแทะหมูหันต่อ!’

ตึง... ตึง... ตึง... ร่างกลมพองของมะลิก้าวเดินอุ้ยอ้ายอาดๆ ผ่าวงล้อมเข้าไปนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามของเซียนหมากแดนเหนืออย่างไม่สะทกสะท้าน! เซียนหมากเฒ่าปรายตามองมะลิ แสยะยิ้มเย็นชา “แม่นางน้อย... หมากกลเก้ามังกรล้อมพยัคฆ์นี้ หากเจ้าไม่มีความรู้เรื่องค่ายกลแปดทิศ เจ้าจะ...”

“คุณปู่ขา อย่าเพิ่งสวดมนต์ค่ะ รีบเริ่มเกมเถอะ หนูรีบ!” มะลิขัดคอหน้าตาเฉย พลางเท ‘พุทราจีนเชื่อมน้ำตาลสีแดงเข้ม’ และ ‘ลูกบ๊วยเค็มสีน้ำตาลทอง’ กองลงบนมุมโต๊ะหินดังแกร๊กๆ! 

เซียนหมากแดนเหนือขมวดคิ้วแน่น “เจ้าเอาผลไม้แห้งพวกนี้มาทำอะไร? ไร้มารยาทสิ้นดี!” 

“เอ้า! ก็เอามาเป็นตัวเดินเกมไงคะคุณปู่!” มะลิเถียงฉอดๆ “หมากหินของปู่มันดูแข็ง เคี้ยวไม่ลง ใช้พุทราจีนกับบ๊วยเค็มของหนูนี่แหละ นุ่มลิ้น อร่อยด้วย! ตาปู่เดินก่อนเลยค่ะ จัดมา!”

เซียนหมากเฒ่าแค่นเสียงเหี้ยม ‘โอหังนัก! ข้าจะบดขยี้จิตวิญญาณเจ้าให้กระอักเลือดตั้งแต่ตาแรก!’ 

เพียะ! เซียนหมากเป่ยเยี่ยนคีบเม็ดหมากสีดำ วางกระแทกลงกึ่งกลางกระดานเสียงดังสนั่น! “มังกรทมิฬทะยานฟ้า ปิดล้อมทิศประจิม!” คลื่นลมปราณเย็นเยียบแผ่ซ่านออกจากเม็ดหมากหยกดำทันที ลมหายใจของเหล่าราชบัณฑิตต้าซิงสะดุดกึก นี่คือกลศึกเปิดกระดานที่บีบให้ฝ่ายตรงข้ามต้องตั้งรับอย่างจนตรอก!

ทว่า... ในสายตาของมะลิ! ‘หืม? วางตรงกลางเหรอ? กะจะเล่นชิงพื้นที่ล่ะสิ!’ มะลินึกถึงกติกากระดาน ‘หมากฮอสผสมโอเทลโล่ (Othello)’ ที่ตนเองเคยเป็นแชมป์ประจำห้อง ม.ต้น ขึ้นมาทันที! มะลิไม่รอช้า คว้า ‘ลูกพุทราจีนเชื่อม’ สีแดงเข้มเม็ดโต จิ้มกระแทกลงบนช่องว่างข้างๆ เม็ดหมากดำทันควัน! แปะ! “พุทราจีนดักหน้า!” มะลิประกาศเสียงใส เซียนหมากเฒ่าชะงัก ‘หมากตานี้... มิได้อยู่ในตำราพิชัยสงครามเล่มใดในใต้หล้า! นางวางหมากไร้รูปแบบเพื่อลวงข้าอย่างนั้นรึ?!’ 

เพียะ! เซียนหมากเป่ยเยี่ยนวางหมากดำตัวที่สองประกบ “พยัคฆ์ซุ่มซ่อนเล็บ ตลบหลังมังกร!”

มะลิแสยะยิ้มร้ายกาจทันที! ‘ฮ่าๆๆ! เข้าล็อกกูแล้วไอ้ทนายหน้าหอ!’ 

มะลิคว้าลูกพุทราจีนอีกเม็ด วางกระแทกลงอีกฝั่งของหมากดำทันที! ปัง! “เสร็จกู! หัวท้ายประกบดำ! โอเทลโล่กินรวบ!” มะลิตะโกนลั่นโถง ก่อนจะยื่นมือเรียวสวยไปหยิบเม็ดหมากหยกดำของเซียนหมากเฒ่าขึ้นมา แล้วโยนปึงลงในชามข้างตัวหน้าตาเฉย! “ตาฉันกินหมากปู่แล้วนะคะ! หมากดำโดนพุทราจีนสองเม็ดหนีบหัวท้าย ต้องเปลี่ยนเป็นของหนูค่ะ!”

“จ... เจ้าว่าอย่างไรนะ?!” เซียนหมากแดนเหนือเบิ่งตากว้างเท่าไข่เป็ด อ้าปากค้างจนเคราขาวสั่นระริก “เจ้า... เจ้าหยิบหมากของข้าออกไปดื้อๆ เช่นนี้ได้อย่างไร?! กติกาหมากรุกแปดทิศมีที่ไหนให้หยิบหมากคู่ต่อสู้ออกไปหน้าตาเฉย!” 

“อ้าว! ก็กติกาโอเทลโล่ไงล่ะลุง!” มะลิเถียงหน้าตาย “ขนาบหัวขนาบหาง สีตรงข้ามก็ต้องโดนกินสิคะ! ปู่ไม่เคยเล่นเหรอ? ตกยุคจังวะ!”

พูดจบ มะลิก็หยิบลูกบ๊วยเค็มเข้าปากเคี้ยว กรุบๆ ดังลั่นโถง “อื้มมม... เปรี้ยวหวานเค็มครบรส ชื่นใจชะมัด!” 

เซียนหมากเฒ่า: “...!!” (หน้าเริ่มเขียวคล้ำ มือสั่นระริก) 

องค์ชายสาม: “...!!” (กัดฟันกรอดจนแทบแตก)

เซียนหมากเฒ่าพยายามตั้งสติอย่างยิ่งยวด เหงื่อกาฬเริ่มผุดพรายเต็มหน้าผาก ‘ใจเย็นไว้... นางกำลังใช้มารยาจิตวิทยาปั่นหัวข้า! ข้าต้องใช้ค่ายกลเก้ามังกรกลืนสมุทร บดขยี้นาง!’ 

เพียะ! เพียะ! เพียะ! เซียนหมากเฒ่าวางหมากดำรวดเดียวสามตัว หมายจะสร้างค่ายกลล้อมกรอบปิดตายทุกทิศทาง! “ค่ายกลเก้ามังกรกลืนสมุทร! ทางเดินของเจ้าถูกปิดตายหมดสิ้นแล้ว นังหนู!”

ทว่า มะลิกลับกลอกตามองบนด้วยความเบื่อหน่าย 

“โอ๊ยยย ปู่ วางเรียงแถวตรงแบบนี้ มันเข้าทาง ‘หมากฮอสกินสามต่อ’ ชัดๆ!” มะลิหัวเราะร่า คว้าพุทราจีนเม็ดโตกระโดดข้ามเม็ดหมากดำทีละตัว! ปึ๊ก! ปึ๊ก! ปึ๊ก! “หนึ่งต่อ! สองต่อ! สามต่อ! เข้าฮอสว้อยยยยยยยย!!” มะลิตบโต๊ะหินดัง ปัง! แล้วกวาดมือเรียบ หยิบเม็ดหมากหยกดำทั้งสามเม็ดของเซียนหมากเป่ยเยี่ยนมาถือไว้ในมือ แล้วโยนลงชามดัง เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! 

“หมากดำของปู่โดนกินเรียบกระดานแล้วค่ะ! แถมพุทราจีนของหนูเดินทะลุไปสุดกระดานแล้วด้วย ต้องติดยศเป็น ‘ซูเปอร์ฮอสพุทราเชื่อม’ เดินได้สี่ทิศแปดทางนะคะปู่!”

ความเงียบสงัดระดับป่าช้าเข้าปกคลุมทั่วทั้งโถงจัดเลี้ยงอีกครั้ง... เงียบชนิดที่ว่าได้ยินเสียงมะลิเคี้ยวพุทราจีน แจ๊บๆ ดังสะท้อนกังวาน!

“อ่อก... อึก... อั่ก!” เซียนหมากไร้พ่ายแห่งแดนเหนือ จ้องมองกระดานหินที่บัดนี้เต็มไปด้วยเม็ดพุทราจีนและลูกบ๊วยเค็มวางสะเปะสะปะ... รูปแบบค่ายกลเก้ามังกรที่เขาท่องจำมาสามสิบปี ถูกทำลายยับเยินอย่างหาสาเหตุไม่ได้! ไร้ตรรกะ ไร้ตำราพิชัยสงคราม ไร้ทฤษฎีใดๆ ในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ! สมองของเซียนหมากเฒ่าเกิดการ Short-Circuit อย่างรุนแรง! เส้นเลือดในดวงตาทั้งสองข้างแตกโพละจนแดงก่ำ!

“ห... หมากกลอะไรกัน... ‘เข้าฮอสพุทราเชื่อม’ รึ?!” เซียนหมากเฒ่ายกสองมือขึ้นกุมขมับ ร้องไห้โฮออกมาด้วยความสติแตกสุดขีด “ข้าคิดคำนวณล่วงหน้าไว้สามร้อยแปดสิบตา... แต่นางกลับใช้ ‘ผลไม้เชื่อม’ กระโดดข้ามหัวมังกรของข้าหน้าตาเฉย! นางมิได้เล่นหมากรุก... แต่นางกำลังใช้พลังจิตวิญญาณแห่งความว่างเปล่า กลืนกินกระดานหมากของข้าจนสิ้นซาก!” 

พรวดดดดดดดดดดดดดดดด!! เซียนหมากเฒ่ากระอักเลือดสดๆ พุ่งทะลักออกจากปาก ร่างกายชักกระตุกงึกๆ สองทีก่อนจะหงายหลังตึง ตกเก้าอี้สลบเหมือดคาพื้นหินไปทันที!

“ท่านเซียนหมากกกกกก!!” องค์ชายสามแห่งเป่ยเยี่ยนกรีดร้องเสียงหลง หน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เข่าอ่อนยวบทรุดฮวบลงกับพื้นดินอย่างหมดสภาพ!

ทว่า... ตัดสลับมาที่ฝั่งของ ‘เวินเชียนฟาน’ และ ‘ฮ่องเต้ต้าซิง’! ชินอ๋องยืนตัวเกร็งตึง ดวงตาคมกริบเบิ่งกว้างเท่าไข่นกกระจอกเทศ เหงื่อกาฬไหลทะลักเปียกชุ่มเสื้อคลุมขุนนาง! สมองระดับอัจฉริยะกำลังประมวลผลยุทธศาสตร์อย่างสะพรึงกลัวปนเลื่อมใสสลับซับซ้อนถึงเก้าสิบเก้าชั้นฟ้า!

‘สวรรค์ชั้นฟ้า...!’ เวินเชียนฟานขนลุกซู่ไปทั่วทั้งร่าง หัวใจเต้นระทึกปานกลองศึกรัว! ‘วิชาหมากไร้ลักษณ์สยบเซียน!’ ชินอ๋องเหงื่อซึมฝ่ามือ ลมหายใจสะดุดกึก ‘นางจงใจไม่ใช้เม็ดหมากหยก... แต่นางใช้ ‘พุทราจีนเชื่อม’ เพื่อส่งสัญญาณยุทธศาสตร์ว่า กองทัพและปัญญาของเป่ยเยี่ยน เป็นเพียงขนมหวานขบเคี้ยวในมือนางเท่านั้น!’ 

เวินเชียนฟานมองแผ่นหลังพองหนาของมะลิด้วยสายตาเทิดทูนบูชาดุจเทพธิดาจุติ! ‘นางแกล้งสร้างกติกาพิสดารขึ้นมาใหม่ เพื่อทำลายกรอบความคิดและตำราพิชัยสงครามของศัตรูให้แหลกสลาย! จอมมารซูเหมย... สติปัญญาด้านกลยุทธ์ของเจ้า ช่างล้ำลึกจนปีศาจยังต้องหลั่งน้ำตา!’

“ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!” ฮ่องเต้ต้าซิงทรงลุกขึ้นประทับยืน ทรงพระสรวลลั่นวังหลวงอย่างสะพระทัยสุดขีด! พระหัตถ์ตบลงบนพนักตั่งทองคำดังปัง! “ยอดเยี่ยม! ปราบเซียนหมากไร้พ่ายด้วยพุทราจีนเพียงไม่กี่เม็ด! สติปัญญาของอนุซูเหมยช่างสะท้านปฐพีโดยแท้จริง!” เหล่าขุนนางต้าซิงนับร้อยต่างพากันคุกเข่า โห่ร้องสรรเสริญดังกึกก้องกัมปนาท! “อนุซูเหมยจงเจริญ! จอมปราชญ์หญิงไร้พ่ายแห่งต้าซิงจงเจริญ!!”

ตัดกลับมาที่... ผู้ชนะเกมบอร์ดเกม! มะลิที่เพิ่งกลืนลูกบ๊วยเค็มลงคอดัง อื๊อก! สะดุ้งโหยง มองเซียนหมากที่นอนสลบจมกองเลือดอยู่บนพื้นด้วยสายตางุนงงสุดขีด ‘เอ้า... เชี่ยไรอีกล่ะเนี่ย?!’ มะลิเกาหัวแกรกๆ สบถในใจอย่างหงุดหงิด (เล่นแพ้แค่ตาสองตา ถึงกับชักตาตั้งเลือดพุ่งสลบไปเลยเหรอวะ?! หัวร้อนง่ายฉิบหายคนยุคโบราณเนี่ย! เล่นเกมแพ้แล้วพาลชัดๆ!)

มะลิส่ายหัวอย่างระอาใจ นางกวาดเอาเม็ดพุทราจีนเชื่อมที่เหลือบนกระดาน ยัดใส่ถุงผ้าแพรเก็บเข้าแขนเสื้ออย่างประหยัดมัธยัสถ์ ก่อนจะหันขวับไปมอง ‘องค์ชายสามแห่งเป่ยเยี่ยน’ ที่กำลังคุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้น... บัดนี้ เป่ยเยี่ยนพ่ายแพ้ยับเยินหมดรูปทั้งสามด่าน! และถึงเวลาที่มะลิจะคิดบัญชีค่าเหนื่อยล้างปากในศึกครั้งนี้แล้ว!