LOGINพูดจบต้นข้าวก็เอามือทั้งสองข้างมากดตรงกลางลำตัวของตัวเอง เพราะรู้สึกปวดร้าวไปหมด ร่างเล็กลุกขึ้นมาจากเตียงและกำลังจะก้าวไปหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่
หมับ! แขนเรียวถูกมือหนาของพายุจับคว้าเอาไว้
“จะหยุดแค่นี้?” เขาถามย้ำออกไปอีกครั้งด้วยอารมณ์ที่ยังค้าง
“อืม” ต้นข้าวตอบกลับมาเพียงประโยคสั้น ๆ และแกะมือเขาออกห่างจากตัวเอง ร่างเล็กเดินไปคว้าเสื้อผ้ามาสวมใส่อย่างรวดเร็ว ทุกการกระทำมีพายุยืนมองอยู่ตลอดเวลา
ผ่านไปสักพัก
ร่างเล็กที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว เธอเดินไปหยิบกระเป๋าตัวเองเป็นอย่างสุดท้ายมาไว้บนไหล่ ต้นข้าวควานหาของในกระเป๋าจากนั้นก็โยนเงินก้อนหนึ่งลงบนเตียง พายุที่มีผ้าเช็ดตัวพันอยู่รอบเอวยืนมองในสิ่งที่เธอทำเรียบนิ่ง ร่างเล็กเงยหน้ามามองเขาด้วยใบหน้าเฉยชาและพูดขึ้น
“เงินสำหรับค่าตัวพี่” ต้นข้าวพูดจบก็กำลังจะหมุนตัวเตรียมเดินออกไป แต่เสียงทุ้มด้านหลังพูดแทรกขึ้นมาก่อน
“เอาเงินเธอคืนไป พี่ไม่ได้ต้องการ”
“ทำไม? พอเป็นเงินข้าวก็ไม่ต้องการขึ้นมาเฉย ๆ เลยหรอ ปกติพี่ก็รับงานแบบนี้อยู่แล้ว ถือว่าวันนี้ได้ข้าวเป็นลูกค้าแล้วกัน”
“พี่รับแค่งานกินข้าว เที่ยว ดื่มปกติทั่วไป งานแบบนี้ไม่เคยรับ”
“ค่ะ” ร่างเล็กตอบกลับไปเพียงแค่นั้น และกำลังจะหมุนตัวอีกครั้ง แต่ครั้งนี้พายุพุ่งเข้ามากระชากแขนเธอให้หันกลับไป
“พอได้ลองแล้ว พี่ทำไม่ถูกใจหรือไง? ถึงเฉยชาขนาดนี้”
ต้นข้าวมองหน้าเขาเรียบนิ่ง ความรู้สึกก่อนหน้าที่เธอรู้ดีว่าเขาทำแบบนั้นเพราะกำลังเห็นเธอเป็นแค่เงาของขวัญข้าวเท่านั้น เสียงราบเรียบตอบกลับไป
“ตอนแรกนึกว่ามันจะดีกว่านี้ แต่พอได้ลอง ไม่เห็นจะดีอย่างที่คิด”
“หึ! ลองทำให้จบก่อนไหมล่ะ จะได้รู้ว่ามันดีหรือไม่ดี”
“ไม่ต้อง” ต้นข้าวสะบัดแขนตัวเองออกจากเขา และล้วงเข้าไปหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาเพื่อกดหาใครบางคน
“เดี๋ยวไปส่ง” เสียงทุ้มของพายุพูดขึ้นใกล้ ๆ
“ไม่ต้อง กลับเองได้”
“ดูเวลาด้วยว่ามันกี่โมงแล้ว อย่าเรื่องมาก”
“ก็บอกว่าไม่ต้อง!!”
อยู่ ๆ ต้นข้าวก็พูดเสียงดังใส่เขา จนพายุต้องเป็นฝ่ายเงียบเอง ครืด ครืด ครืด~ เสียงโทรศัพท์ของคนตัวเล็กดังขึ้น ต้นข้าวหลุบมองและเห็นว่าเป็นเบอร์ของ ‘วิน’ เพื่อนชายคนสนิทของเธอ พายุที่อยู่ใกล้เขาหลุบมองชื่อบนหน้าจอตาม ในจังหวะที่ร่างเล็กกำลังจะกดรับสาย
หมับ! โทรศัพท์ในมือเธอถูกพายุคว้าไปไว้กับตัวเขา ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นไปมองด้วยท่าทางไม่พอใจ เพราะเธอกำลังจะให้เพื่อนมารับ
“เอาคืนมา” ต้นข้าวกระโดดขึ้นไปจะคว้าโทรศัพท์ แต่พายุที่สูงกว่าเขายื่นมือไว้จนสุดแขน และมองคนตัวเล็กที่กำลังแสดงอาการหงุดหงิดอยู่ตลอดเวลา
พายุเอื้อมแขนไปรวบเอวบางและดึงเข้ามาหาตัวเอง ต้นข้าวไม่ได้สนใจ เธอแค่ต้องการของของตัวเองคืนเท่านั้น
“บอกให้เอาคืนมา วินจะมารับ”
“ก็บอกว่าจะไปส่ง”
“ข้าวก็บอกแล้วว่ากลับเองได้ วินอยู่แถวนี้พอดี”
“สรุปมันคือเพื่อนหรือแฟนกันแน่ เห็นตัวติดกันตลอด”
ต้นข้าวหยุดพยายามคว้าของด้านบน เธอยืนนิ่งและถอนหายใจออกมา ร่างเล็กเงยหน้ามองคนตัวสูงและพูดออกไป
“ตอนนี้แค่เพื่อน อนาคตก็ไม่แน่”
“เหอะ! ถ้างั้นทำไมไม่ให้มันทำครั้งแรกกับเธอล่ะต้นข้าว จะมาอ่อยพี่เพื่อ?”
“เคยบอกไปแล้วว่าแค่อยากลอง เพื่อน ๆ ข้าวใคร ๆ ก็อยากลองกับพี่ทั้งนั้น”
“ก็เลยคิดว่าพอได้พี่แล้ว ตัวเองจะกลายเป็นผู้ชนะ แบบนั้นถูกไหม?”
“เมื่อกี้ไม่นับ ถือว่าข้าวยังไม่เคยมีอะไรกับใคร”
“แล้วที่คาอยู่ในตัวเธอเมื่อกี้ เรียกว่าอะไร?”
ร่างเล็กนิ่งและชะงักไปครู่หนึ่ง เธอเบือนหน้าหนีแล้วพูดตอบกลับไป “ลืม ๆ ไปซะ ต่อไปข้าวจะเลิกจีบพี่แล้ว”
พายุที่ยืนฟังอยู่ หัวคิ้วเขากระตุกหงึก ๆ ขึ้นมาเมื่อได้ยินประโยคนั้น ปกติต้นข้าวต่อให้เธอเสียใจแค่ไหนเวลาที่เขาชอบพูดอะไรแรง ๆ ใส่หรือทำให้น้อยใจ เธอไม่เคยพูดคำนี้ออกมาเลยสักครั้ง ต้นข้าวเป็นคนประเภทที่โกรธง่ายหายเร็ว เขาไม่ต้องง้อเธอก็หายงอนเองแล้ว
“หึ! เดี๋ยวพรุ่งนี้เธอก็มาจีบพี่อีก พนันกันไหมล่ะ?” พายุพูดออกไปด้วยท่าทางมั่นใจ แต่ครั้งนี้ต้นข้าวหันกลับมามองเขาเรียบนิ่ง ร่างเล็กพูดตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน
“สองปี มันมากพอแล้วที่ข้าวจะทุ้มเทให้คนคนหนึ่ง ในเมื่อพี่ไม่ได้รู้สึก ข้าวก็ไม่อยากยื้อแล้วเหมือนกัน ตอนนี้ข้าวขึ้นมหาลัยแล้ว ข้าวไม่อยากปิดกั้นตัวเอง”
“…” ไม่รู้ทำไมกลางอกของเขาถึงรู้สึกแปลกขึ้นมา เมื่อได้ยินว่าเธอจะหยุดทุกอย่างแล้ว
“เรื่องของพี่ขวัญ ยังไงพี่ขวัญเขาก็ยังไม่ได้แต่งงาน โอกาสเลิกกันก็อาจจะมี พี่ยังพอมีความหวังอยู่บ้างถ้าชอบพี่สาวของข้าวจริง ๆ” ร่างเล็กพูดออกไปจากความรู้สึกของเธอในตอนนี้ ต้นข้าวเหนื่อยมากแล้วกับเรื่องพวกนี้ ตอนนี้เธอโตพอที่จะเริ่มต้นใหม่กับคนอื่นได้แล้วจริง ๆ
“ถ้าพี่ได้ขวัญจริง เธอว่ามันไม่แปลกหรือไงข้าว ที่พี่น้องเคยมีอะไรกับผู้ชายคนเดียวกัน”
“เมื่อกี้มันไม่ได้เรียกว่ามีอะไรกันนะพี่พายุ”
“เหอะ!” พายุหลุดหัวเราะออกมาและกัดฟันพูดออกไป “เสียบไปแล้ว ขยับไปแล้ว เลือดเธอยังติดอยู่ตรงของพี่อยู่เลย อยากดูไหม?”
“ถ้างั้นข้าวก็ไม่ถือ ถ้าวันหนึ่งพวกพี่ลงเอยกันขึ้นมาจริง ๆ ข้าวจะไม่บอกพี่ขวัญ โอเคไหม?” ต้นข้าวที่เห็นว่าพายุเงียบไปทันทีที่เธอพูดจบ เธอเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์ตัวเองมา ครั้งนี้พายุปล่อยให้เธอหยิบมันไป
“ถ้าจะโทรให้มันมารับ ก็คุยบนนี้ มันมาแล้วค่อยลงไป”
“ค่ะ”
ต้นข้าวเบี่ยงตัวหลบเขา ก่อนจะไปนั่งอยู่ปลายเตียง ส่วนพายุที่ยังยืนหันหลังให้เธออยู่ เขารู้สึกปวดขมับตุบ ๆ และเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มอย่างไม่เข้าใจตัวเองว่าตอนนี้เป็นอะไร
‘อื้อวิน’ เสียงหวานของคนด้านหลังพูดขึ้นกับปลายสาย พายุหมุนตัวและเดินไปหยิบน้ำในตู้เย็นมายกดื่ม
‘มารับข้าวหน่อยสิ เดี๋ยวส่งหมุดให้ อยู่แถวร้านที่วินนั่งอยู่นั้นแหละ’
‘ยังไม่ได้กินเลย’
‘ไปร้านนั้นไหมที่เคยไปครั้งก่อน’
‘อ่อเรื่องอาทิตย์หน้าหรอ ข้าวขอแม่แล้ว แม่ให้ไปได้’ ต้นข้าวพูดประโยคนี้จบก็หันมาเห็นพายุที่ยืนกินน้ำมองมาทางเธออยู่ ‘เดี๋ยวเรื่องนี้ค่อยคุยดีกว่า รีบมานะข้าวรอ’
ต้นข้าวกดวางสายไป และพิมพ์ข้อความบนหน้าจอรัว ๆ โดยไม่ได้เงยหน้ามาสนใจสายตาที่พายุมองมาอยู่
“อาทิตย์หน้าจะไปไหน?” เสียงทุ้มพูดถามออกมา
“…” ความเงียบเป็นสิ่งเดียวที่ต้นข้าวตอบเขา เธอไม่ได้ยินและสนใจแค่หน้าจออย่างเดียว พายุถอนหายใจออกมาและวางขวดน้ำลง ร่างสูงเดินมาหยุดตรงหน้าร่างเล็กบนเตียง ดวงตากลมของต้นข้าวเหลือบไปมองตรงกลางลำตัวของเขาที่มีผ้าเช็ดตัวปิดอยู่ จากนั้นก็ตอบส่ง ๆ กลับไป
“ไปบ้านวินที่ต่างจังหวัด”
“ไปเพื่อ?”
“วินชวน”
“ชวนแล้วต้องไป?”
“ก็ข้าวรู้จักพ่อแม่วินหมด มันแปลกตรงไหน?”
“ต่างจังหวัดเขาเอาแค่แฟนไป เธอเป็นแฟนมันหรือไงถึงเสนอหน้าไป”
“…” ต้นข้าวไม่ตอบเขาอีกครั้ง เธอมองหน้าจอและปัดดูอะไรไปเรื่อย
พายุเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มอีกครั้งและพยักหน้ารัว ๆ ที่เธอท้าทายแบบนี้ ร่างสูงดันที่ไหล่บางให้เธอนอนราบไปกับเตียง ต้นข้าวสะดุ้งเฮือกและลนลานทันที
“ทำอะไรของพี่”
“อยากลองทำให้จบไหม?”
“ข้าวบอกแล้วว่าไม่”
ข้อมือเล็กถูกจับกดลงบนเตียงอีกครั้ง พายุโน้มหน้าลงมาซุกไซ้ที่ซอกคอขาวและใช้ลิ้นลากเลียอยู่ตรงนั้นจนต้นข้าวขนลุกซู่ไปทั้งตัว
“พี่พายุ ข้าวบอกว่าไม่”
พายุเริ่มใช้ปากดูดเบา ๆ ตรงผิวขาว ต้นข้าวเอียงหน้าหลบและพยายามดิ้นอีกครั้ง ครืด ครืด~ เสียงโทรศัพท์ในมือร่างเล็กดังขึ้น เธอรีบสะบัดข้อมือตัวเองออกในจังหวะที่พายุไม่ทันระวัง นิ้วเรียวกดรับสายและพูดออกไปทันที
“วินถึงแล้... อื้อ~”
เสียงพูดของคนตัวเล็กถูกกลืนหายไปในลำคอทันทีเมื่อพายุประกบริมฝีปากของเขามาจูบกับเธออย่างดูดดื่มและเร่าร้อนกว่าในตอนแรกด้วยซ้ำ เสียงปลายสายดังเล็ดลอดออกมาให้คนบนเตียงทั้งสองคนได้ยิน
‘วินไปรับไม่ได้แล้ววะข้าว รถแม่งเสีย’
‘เดี๋ยวแค่นี้ก่อนนะข้าว ช่างมาแล้ว’
🌪️ ช่วงพูดคุย 🌾
มันไม่รักน้องแน่นะ บักห่านิ พอเขาจะไปรั้งเพื่อ!
ปัจจุบัน (หลายเดือนผ่านไป)ร่างเล็กของต้นข้าวกำลังวุ่นวายอยู่กับเอกสารบนโต๊ะ เธอนั่งไล่เช็กรายการสินค้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียดแกรก~ เสียงประตูห้องทำงานภายในโกดังเก็บของถูกเปิดเข้ามา ร่างสูงของพายุเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย“เป็นยังไงบ้างคะ?” ร่างเล็กลุกขึ้นและเดินไปหาคนรัก ต้นข้าวเข้าไปกอดเอวหนาไว้แน่นและถามเขาเสียงเบา“เสียหายเท่าไรคะ?”พายุส่ายหน้าช้า ๆ และเอาหน้ามาซบที่ไหล่เล็ก ต้นข้าวลูบที่หลังเขาเบา ๆ และพูดออกไป“ไม่เป็นไรนะ ของรอบหน้าเราเช็กกันละเอียดกว่านี้นะคะ ครั้งนี้ถือว่าเป็นบทเรียนไป” พายุโอบเอวบางและดึงเข้าหาตัว เขาผละหน้าออกและกดจูบขมับเธอไป“เราจะรวยกันแล้วนะข้าว”“หืม? ยังไงคะ” ร่างเล็กรีบผละหน้าออกมาถามเขา พายุเอาหน้าผากตัวเองมาแนบชิดกับหน้าผากเธอเอาไว้และพูดออกไปด้วยรอยยิ้ม“ของที่ส่งไปผิดก็จริง แต่ทางฝั่งนั้นเขาชอบกว่าของที่เขาสั่ง แถมยังสั่งเพิ่มล็อตใหญ่กว่าเดิม รอบนี้พี่ได้เกือบยี่สิบล้านเลย”“จริงเหรอคะ?” ต้นข้าวเบิกกว้างถามออกไป พายุหยักหน้ารัว ๆ ต้นข้าวเขาไปกอดเขาไว้แน่น ทั้งสองคนกอดกันกลมด้วยความดีใจ“แฟนของข้าวเก่งที่สุด เห็นไหมคะ ข้าวบอกแล้วว่าถ้าพี่คิ
หลายวันผ่านไปร่างเล็กของต้นข้าวกำลังจะเดินไปตลาดแถวบ้าน เธอเดินออกมาอย่างคนเหม่อลอย เพราะตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมา เธอไม่ได้ไปไหนเลย แถมช่วงนี้ยังเป็นช่วงปิดเทอมและมีเรื่องมากมายเข้ามาอีกบรื้น บรื้น~ เสียงท่อรถมอเตอร์ไซค์ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ต้นข้าวไม่ได้สนใจมันมากนัก เธอเดินต่อไปเรื่อย ๆ แต่รถคันนั้นมาหยุดจอดตรงหน้าเธอ ต้นข้าวยืนมองนิ่ง ๆ และเห็นว่าเป็นพายุที่เปิดหมวกกันน็อกออกมา“ไง?” เสียงทุ้มพูดขึ้น แต่ต้นข้าวเลือกจะเมินและกำลังจะเบี่ยงตัวเดินไปอีกทาง ร่างสูงก้าวลงมาและวิ่งมาขวางทางเธอเอาไว้“อะไร?” ร่างเล็กพูดถามออกไปอย่างไม่สบอารมณ์ร่างสูงตรงหน้าถอดหมวกกันน็อกออกและถอดเสื้อคลุมโยนไปไว้ตรงรถตัวเอง ต้นข้าวมองสำรวจคนตรงหน้าที่ร่างกายเขาเปลี่ยนไป จากเด็กหนุ่มที่ไม่มีรอยสัก ตอนนี้เขาก็เริ่มมีรอยสักขึ้นมา แถมพายุยังไปเจาะหูมาใหม่และดูดีกว่าเดิมเยอะ“มองอะไรขนาดนั้นคนสวย” เสียงทุ้มพูดถามออกไป ต้นข้าวเงยหน้าสบตาเขาและพูดตอบไป“จำข้าวไม่ได้เหรอ?”“ทำไมจะจำไม่ได้”“ก็นี่ไง พี่จะเข้ามาจีบข้าว”“เหอะ!” เสียงทุ้มหลุดพูดออกไป เขาเดินมาใกล้เธอเล็กน้อยและพูดต่อ “อะไรที่ทำให้คิดว่าฉันจีบเธอ”“พี่
ย้อนกลับไปตอนต้นข้าวอยู่มัธยมร่างเล็กของต้นข้าวในชุดนักเรียนมัธยมต้น วันนี้เธอสอบวันสุดท้ายและพรุ่งนี้จะได้ปิดเทอมสักที ต้นข้าวเดินมาตามซอยทางเข้าบ้านครืน ครืน~ เสียงฟ้าร้องอยู่ ๆ ก็ดังขึ้นมา และแค่เสี้ยววินาทีเม็ดฝนก็ตกลงมา ต้นข้าวบีบเอาเสื้อคลุมที่เธอพกไปโรงเรียนด้วยอยู่แล้วมาคลุมหน้าจนเหลือแค่ตาของเธอ ร่างเล็กรีบวิ่งไปข้างหน้าเพราะอีกไม่นานก็จะถึงบ้านเธอแล้ว“เฮ้ย! หลบดิวะ!” เสียงของใครบางคนพูดขึ้นทางด้านหลังเธอต้นข้าวหันขวับไปมองและเห็นว่าเป็นพี่ชายที่อยู่ข้างบ้าน และเธอจำเขาได้ว่าเขาคือ ‘พายุ’ ร่างเล็กมองคนที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาวิ่งไม่สนใจใคร“เชี้ย!!” เสียงของพายุหลุดออกมา ต้นข้าวหยุดวิ่งและยืนมองว่าเขาตอนนี้พายุขาติดอยู่ท่อน้ำที่ปิดไม่สนิท ยังโชคดีที่ท่อนั้นไม่ได้ลึกอะไร แต่ดูจากตรงนี้แผลของเขาก็น่าจะใหญ่พอตัว“แม่ง! อะไรวะเนี่ย” เด็กหนุ่มในชุดนักเรียนมัธยมปลายร้องโวยวายออกมา ต้นข้าวที่ยืนเปียกฝนอยู่ เธอจะเดินเขาไปเลยก็ยังไงอยู่ ร่างเล็กเดินไปใกล้เขาและพูดขึ้น“พายุใช่ไหม?” พายุหันมามองคนด้านหลัง และพยายามมองให้ชัด ๆ ว่าเธอคือใคร เพราะต้นข้าวเอาเสื้อปิดหน้าและหัวจนมองไม่ชัด
ดวงตากลมของต้นข้าวหันมาสนใจสิ่งตรงหน้าอีกครั้ง เธอใช้สองฝ่ามือกำรูดแท่งเนื้อร้อนในจังหวะเนิบนาบ ร่างเล็กขยับหน้าเข้าไปกดจูบมันตั้งแต่ส่วนหัวไปจนถึงส่วนโคน พายุขบกรามแน่นอีกครั้ง ฝ่ามือแกร่งลูบที่หัวคนรักไปมาด้วยความเอ็นดูต้นข้าวใช้ลิ้นตวัดเลียส่วนหัวบวมเปล่งและลากเลียลงไปเรื่อย ๆ อย่างชำนาญ เพราะเธอทำให้เขาแทบทุกครั้งที่มีอะไรกัน เธอเริ่มดูดและเอามันเข้าไปในโพรงปากนุ่มของตัวเอง และขยับหัวเข้าออกไปมา พายุหายใจถี่จนหน้าอกแกร่งสั่นกระเพื่อม“อ่อก อ่อก” เสียงลามกจากสิ่งที่ต้นข้าวทำดังออกมา จนพายุต้องพูดห้ามเธอไปเบา ๆ ว่าอย่าส่งเสียดังมากยิ่งเขาทำแบบนั้นต้นข้าวยิ่งรู้สึกตื่นเต้นไปหมด เธอเร่งจังหวะรัวเร็วและอยากให้เขาเสร็จรอบแรกแล้ว พายุฝืนตัวเองไม่ให้ส่งเสียงอะไรออกไป เขาเชิดหน้าขึ้นหลับตาพริ้มรับความเสียวซ่านที่คนรักมอบให้ ต้นข้าวขยับหัวเร็วกว่าเดิม พร้อมใช้มือทั้งสองข้างช่วยเร่งจังหวะไปด้วย“ซี้ด~” เสียงทุ้มกระเส่าดังเบา ๆ เพราะเริ่มทนไม่ไหวต้นข้าวผละหน้าออกมาสลับโลมเลียและเอามันเข้าปากซ้ำแล้วซ้ำเล่า พายุหลุบมองเธออีกครั้ง เพราะตอนนี้ความสุขของเขาอยู่ที่ส่วนปลายและพร้อมปลดปล่อยออกมาแล
# ลานแคมป์ปิ้งพายุแบกของมาวางไว้ตรงลานกว้างริมน้ำตก เขาเลือกมุมที่ไม่ค่อยมีคนมากางเต็นท์ตรงนี้มากนัก แม้วันนี้จะมีคนมาบ้างเพราะเป็นวันหยุด แต่ก็ไม่ได้เยอะจนแออัดเกินไป“พี่ยุ อันนี้คืออะไรคะ ข้าวต้องเอาไปไว้ตรงไหน?” ร่างเล็กยกอุปกรณ์ขึ้นมาชูให้เขาดู พายุเดินไปหาคนตัวเล็กและหยิบแผ่นวิธีการกางเต็นท์และอุปกรณ์ต่าง ๆ มาสอนเธอ เขาเองไม่ค่อยได้มาเที่ยวแบบนี้มากนัก แต่เพราะรู้ว่าจะได้มาเที่ยวกับคนรัก พายุก็ศึกษาข้อมูลและวิธีการทุกอย่างไว้หมดแล้ว“ที่รักจับตรงนี้ เดี๋ยวพี่ทำตรงนี้เอง”“โอเคค่ะ”ทั้งสองคนช่วยกันกางเต็นท์กันวุ่นวายเล็กน้อย แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปด้วยดี เพราะพายุเขาจัดการเองแทบจะทั้งหมด ต้นข้าวได้แต่ทำในสิ่งที่เขาสั่งออกมาพายุเข้าไปในเต็นท์เพราะจะจัดการที่นอนและทำความสะอาดข้างในให้ ต้นข้าวเห็นเขาเข้าไป เธอรีบพุ่งตัวตามเข้าไปทันทีร่างเล็กคลานและแทรกตัวเข้ามานอนราบไปกับผ้าใบที่ยังไม่มีที่นอนปู พายุหลุบมองคนใต้ร่างและถามออกไป“ทำอะไรข้าว พี่ยังไม่ได้เช็ดเลย”“ไม่เปื้อนหรอกค่ะ ของใหม่นะ กลิ่นยังใหม่อยู่เลย ไม่เชื่อพี่ลองดม” ต้นข้าวเอื้อมแขนไปคล้องลำคอหนาและดึงเขาลงมาใกล้หน้าตัวเอง พา
หลายวันผ่านไปร่างเล็กของต้นข้าวกำลังเตรียมเสื้อผ้า เพราะวันพรุ่งนี้พายุจะพาเธอไปเที่ยวต่างจังหวัด"ที่รักเสร็จหรือยัง พี่เหงา” เสียงทุ้มพูดขึ้นด้านหลัง ต้นข้าวที่นั่งอยู่ตรงพื้นหันไปมองเขาและพูดตอบกลับไป“ใกล้เสร็จแล้วค่ะ ของพี่ ข้าวเอาชุดนอนไปสองตัวนะ”พายุย่อตัวลงและเข้ามากอดคนรักจากทางด้านหลัง พร้อมกับพรมจูบแก้มเธอรัว ๆ ต้นข้าวหัวเราะออกมา เพราะหนวดเขามันทิ่มแก้มเธอจนจั๊กจี้ไปหมด“อื้อ! อย่ามากวน ข้าวเก็บเสื้อผ้าอยู่นะ”คนตัวสูงไม่ฟังคำห้ามของเธอ พายุเลื่อนมือมาบีบหน้าอกทั้งสองข้างของเธอเล่นไปมา และเริ่มใช้ปากดูดเบา ๆ ตรงซอกคอขาว“อื้อ~ ข้าวบอกว่าอย่ากวนไง”“ห้ามพี่แต่ก็ไม่ผลักเลยนะ เคลิ้มเชียว”ต้นข้าวหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ เธอหันหน้าไปหาเขาและนั่งคร่อมตักแกร่งเอาไว้ แขนเรียวคล้องลำคอหนาเอาไว้แน่น พายุนั่งลงไปนั่งกับพื้นห้องและเอามือบีบก้นกลมเล่น“พี่ยุรักน้องข้าวไหมคะ?”“พี่ยุรักน้องข้าวที่สุดครับ”ร่างเล็กยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ และกดจูบปากเขารัว ๆ “พูดแบบนี้ข้าวก็เขินนะ”“นี่ขนาดเขินนะ”ทั้งสองคนยิ้มหวานให้กัน บ่งบอกว่าตอนนี้กำลังคลั่งรักกันขนาดไหน ดวงตากลมของต้นข้าวมองสำรวจกล้ามหน้าแ







