บททั้งหมดของ คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา!: บทที่ 11 - บทที่ 20

โมเน่ถูกบังคับให้มานั่งร่วมโต๊ะอาหารเย็นกับผู้ใหญ่ทั้งสี่คน พ่อ,โรม, คุณวรโชติ, และไคบรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะกินกันไม่ลง แต่ฉันก็ยังแอบยิ้มในใจอย่างมั่นใจว่าไคจะต้องเริ่มบทสนทนาด้วยคำว่าถอนหมั้นพ่อของฉัน เริ่มเปิดประเด็นด้วยสีหน้าจริงจัง“คุณโชคครับ ผมต้องขออภัยแทนไคด้วยที่เกิดเรื่องวุ่นวายในงานกุศลเมื่อคืนก่อน...” พ่อกล่าวอย่างเหนื่อยใจ “มันเป็นความผิดของโมเน่ล้วนๆ ที่ทำตัวไม่เหมาะสม... อาการป่วยของเธอทำให้เราทุกคนลำบากใจ”“ไม่ต้องคิดมากหรอกครับเรื่องแบบนี้มันห้ามกันไม่ได้”ถึงฉันจะรู้สึกผิดแต่ก็ตัดสินใจว่านี่คือโอกาสสุดท้ายที่จะหลุดพ้นจากนรกนี้“คุณพ่อคะ... คุณวรโชติคะ” ฉันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่นอบน้อมที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทำให้ทุกคนหันมามอง“อะไรอีกล่ะโมเน่?” คุณพ่อถามอย่างเหนื่อยใจ“หนูขอพูดเรื่องที่สำคัญที่สุดได้ไหมคะ” ฉันสูดหายใจลึกๆ แล้วมองตรงไปที่ไค “หนูคิดว่า... เราควรยกเลิกงานหมั้นนี้เสียเถอะค่ะ”เสียงความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะอาหารทันที ทุกคนตกใจ ยกเว้นไคที่ยิ้มเล็กน้อย เขารู้ทันแผนของฉันดี“หนูเข้าใจว่าการหมั้นนี้เป็นเรื่องธุรกิจ แต่หลังจากที่หนู... หนูมีอาการทางสมอ

“โอ๊ย! เจ็บนะพี่ดีดหน้าผากหนูทำไม” ฉันโวยวายออกมาทันทีเพราะเมื่อกี้ที่เขาดีดมา เขาใส่เต็มแรงแถมดีดเสร็จยังมีหน้ามายิ้มอย่างพึงพอใจเสียด้วยนะที่เห็นฉันเจ็บ “สมควร พูดมาแต่ละอย่างเหมือนไม่ได้ใช้สมองคิด การประชุมนั้นสำคัญฉันจะไม่มีทางยกเลิกให้กับคู่หมั้นแบบเธอเด็ดขาด” แรงมากนี้ถ้าไม่ใช่ฉันที่โดนด่าอยู่คงมีจุกอกกันบ้าง เนี้ยละพระเอกคนเดิม พูดแรงๆ แบบนี้แปลว่าฉันมาถูกทาง พอจะเปิดปากพูดอีกรอบเขาก็ดันขู่ฉันว่าถ้าพูดคำว่าถอนหมั้นออกมาเขาจะจูบฉันให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยแถมยังเอามือทั้งสองข้างกดไหล่ของฉันให้นั่งอยู่กับที่เพื่อไม่ให้ลุกหนีอีกด้วย “งั้นตอนเย็นพี่ก็พาหนูไปงานเลี้ยงได้ไหม ถ้าไม่ได้อันนี้แปลว่าพี่ไม่อยากเข้าใกล้หนู ปากบอกจะช่วยแท้ๆ” “ใช่ฉันบอกจะช่วยเธอ แต่ไม่ได้บอกว่าจะช่วยด้วยการพาไปเจอสังคมนะ ฉันบอกจะพาไปหาแพทย์” “ก็หนูจะไป มันช่วยได้เยอะไม่เชื่อก็ไปดูงานวิจัยได้เลยว่าการออกไปเจอสังคมจะช่วยกระตุ้นสมองนะคะ อันนี้พูดความจริงไม่ได้โกหกนะ!!” นี้เป็นไง เถียงขาดใจยกงานวิจัยขึ้นมาราวกับคนมีความรู้ ดีนะเมื่อคืนก่อนหาข้อมูลมาเผื่อจำเป็นได้ใช้ ซึ่งมันได้ใช้จริงรู้สึกภูมิใจก

ย้อนกลับไปเมื่อวานก่อนทันทีที่โมเน่เดินออกไปไคก็เรียกให้อริณเข้ามาทันที อริณเดินเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมืออริณกับไครู้จักกันมานานและสนิทกันมาก แต่ในที่ทำงานความสัมพันธ์ของทั้งสองจะถูกแยกออกอย่างชัดเจน เวลางานทั้งสองคือเจ้านายและลูกน้องส่วนนอกเวลางานทั้งสองคือเพื่อนกันหากเธอทำผิดกฎของบริษัท เขาก็จะลงโทษเธอตามระเบียบเช่นเดียวกับพนักงานคนอื่นโดยไม่มีข้อยกเว้นเพราะถ้าหากเขาเห็นแก่ความเป็นเพื่อนและละเว้นการลงโทษและเผิกเฉยต่อความผิดของเธอมันอาจส่งผลกระทบต่อองค์กรได้“เธอว่าช่วงนี้คู่หมั้นของฉันเป็นยังไง”“คะ?” อริณขมวดคิ้วทันทีที่ไคพูดถึงโมเน่ “ช่วงนี้คู่หมั้นของฉันเปลี่ยนไป”เขาเงียบไปสักพักก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงพฤติกรรมแปลกๆ ของโมเน่ “ชอบสร้างปัญหาจนน่าปวดหัวแต่ก็น่ารักในเวลาเดียวกัน โดยเฉพาะตอนที่เธอทำหน้าไม่สบอารมณ์”“…….” อริณเม้มปากแน่นเมื่อได้ยินสิ่งที่ไคพูด“ช่างเป็นคนที่น่าสนใจนะเธอว่าไหม”“ไม่รู้สิคะ ฉันก็บอกไม่ถูกปกติเวลาเราสองคนเจอกันคุณโมเน่ก็มักจะหาเรื่องฉันตลอด ตอนที่คุณโมเน่ออกมาจากห้องของบอสเธอก็มองฉันแบบไม่เป็นมิตรเหมือนทุกครั้งนะคะ”เธอพูดออกมาด้วยรอยย

ด้านของรัชตะที่กำลังมีความสุขที่ลูกสาวของตัวเองได้ไปออกงานสำคัญกับว่าที่คู่หมั้นเมื่อไม่กี่นาที ก่อนที่แม่ของเขาจะโทรมาต่อว่าเขารอบที่สองเพราะรอบก่อนที่โมเน่ไปสร้างวรีกรรมมาจนรัชตะโดนด่า ว่าทำไมไม่ดูแลลูกให้ดีกว่านี้จนเขาต้องกุมขมับเพราะวันที่ลูกสาวตัวดีกลับมาในวันนั้นยังเห็นเธอเดินเข้ามาในบ้านด้วยรอยยิ้มที่มีความสุขจนคิดว่าไปเจอเรื่องอะไรดี ๆ มาเสียอีก ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายกับเรื่องของลูกสาวตนเอง จนมีสายเรียกเขาจากโทรศัพท์เพียงแค่อ่านชื่อก็ไม่มีเหตุจำเป็นที่จะต้องเมินเฉย(คุณอาครับ)เสียงปลายดังขึ้นแต่เหมือนจะได้ยินเสียงลูกของตัวเองแค่เสี้ยววิแค่นั้นก็ไม่ได้ยินเสียงเธออีกเลย(ผมจะขออนุญาตคุณอาเรื่องที่จะให้โมเน่มาอยู่ที่บ้านของผมจะได้ไหมครับ ผมจะดูแลเธออย่างดีจนกว่าเราจะหมั้นกัน)พอได้ยินแบบนั้นเรื่องอะไรที่เขาจะปฏิเสธ ได้แต่ฝากฝังลูกสาวให้กับว่าที่คู่หมั้นของเธอ ยิ่งทั้งสองใกล้ชิดกันเรื่องอะไร ๆ ก็จะได้ง่ายขึ้น“งั้นอาฝากดูแลน้องด้วยนะ”แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาภายในห้อง เผยให้เห็นร่างระหงส์ที่กำลังนั่งหน้านิ่งคิ้วขมวดอยู่บนเตียงแบบไม่สบอารมณ์ เธอไม่คาดคิดเลยว่าเขาจ

เสียงฟ้าร้องครืนครั่นช่วยกลบเสียงฝีเท้าของโมเน่ได้เป็นอย่างดี เธอรอจนแน่ใจว่าเสียงฝีเท้าหนักๆ ของไคเงียบหายไปทางห้องทำงาน จึงเริ่มลงมือตามแผนหลบหนีที่วางไว้ทั้งคืนโมเน่สวมเสื้อคลุมสีเข้มทับชุดนอนเนื้อนุ่ม มือเรียวเอื้อมไปบิดกลอนประตูเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้แก๊ก!ทางเดินในคฤหาสน์มืดสลัว มีเพียงแสงฟ้าแลบที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างเป็นระยะ บรรยากาศวูบวาบดูน่าขนลุก โมเน่เม้มปากแน่นหัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอไม่ได้ใช้บันไดหลักเพราะรู้ดีว่าไคต้องติดกล้องวงจรปิดไว้แน่"ต้องไปทางระเบียงเชื่อม..." เธอกระซิบปลอบใจตัวเองโมเน่เดินย่องไปตามโถงทางเดินแคบๆ ของโซนห้องพักแขก ทว่าจังหวะที่กำลังจะเลี้ยวโค้งแสงไฟจากไฟฉายของบอดี้การ์ดด้านล่างก็สาดวูบขึ้นมาทาบบนผนัง!"เฮ้ย! ใครอยู่ตรงนั้น!" เสียงตะโกนจากข้างล่างทำเอาโมเน่สะดุ้งตัวจนเธอรีบทรุดตัวลงหมอบต่ำกับพื้นแผ่นหลังเล็กลีบติดผนังจนแทบจะรวมเป็นเนื้อเดียวกัน แสงไฟสาดส่องผ่านไปอย่างเฉียดฉิว บ่งบอกว่าเจ้าของเสียงเดินผ่านไปแล้ว"ฟู่ เกือบไป..."เธอลุกขึ้นวิ่งกระหืดกระหอบไปยังระเบียงส่วนตัวที่เชื่อมต่อกับสวนหลังบ้าน แผนคือการปีนลงทางระเบีย