คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา!의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

เธอถามด้วยน้ำเสียงจริงจังผิดปกติ สายตาจ้องมองถ้วยชาในมือแทนที่จะสบตาเขาไคนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ไม่ว่าเธอจะเป็นใคร ตราบใดที่เธอยังเป็นคนที่อยู่ตรงหน้าพี่แบบนี้ พี่ก็จะรักเธอเหมือนเดิม"คำตอบนั้นทำให้โมเน่รู้สึกใจหวิวจนแทบพูดอะไรต่อไม่ออก เธอได้แต่ก้มหน้าจิบชาต่อเงียบ ๆ ปล่อยให้คำพูดของเขาแทรกซึมเข้าไปในใจลึก ๆบ่ายวันนั้น เธอนั่งอยู่คนเดียวในห้องนอน มองโทรศัพท์ที่วางเงียบอยู่บนโต๊ะ ความรู้สึกผิดต่อพ่อที่โกหกทุกวันยังคงกัดกินใจไม่หาย ในขณะเดียวกันความรู้สึกที่เริ่มก่อตัวขึ้นต่อไคก็ยิ่งทำให้สถานการณ์ทั้งหมดซับซ้อนขึ้นไปอีกเย็นวันนั้น พี่โรมแวะมาเยี่ยมเธอถึงคฤหาสน์ไคเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เธอย้ายมาอยู่ที่นี่ เขายิ้มให้น้องสาวอย่างอบอุ่นก่อนจะนั่งลงคุยด้วยกันที่ริมสระน้ำหลังบ้าน"พ่อโทรมาคุยกับพี่บ่อยขึ้นนะช่วงนี้ ดูมีความสุขมากเลย" พี่โรมเอ่ยขึ้นพลางมองน้องสาวอย่างสังเกตการณ์ "แต่พี่ก็แปลกใจอยู่นะ ว่าทำไมเธอถึงดูไม่ค่อยยินดีกับเรื่องนี้เท่าไหร่"โมเน่นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มบาง ๆ "หนูก็ดีใจนะคะพี่โรม แค่...รู้สึกกดดันนิดหน่อยที่ต้องทำให้พ่อสมหวังตลอดเวลา" เ

ก่อนหน้าที่จะไปถึงจุดนั้น ย้อนกลับไปในช่วงบ่ายของวันเดียวกัน อริณเดินทางไปพบพ่อแม่ของไคที่คฤหาสน์อีกครั้งหนึ่ง คราวนี้เธอนำเอกสารเกี่ยวกับงานแต่งงานไปให้ดูอย่างขยันขันแข็ง แฝงความหวังไว้ว่าจะได้ยินข่าวคราวความคืบหน้าจากฝั่งวรโชติบ้าง"หนูอริณมาอีกแล้วเหรอ วันนี้มาเรื่องอะไรจ๊ะ" แม่ของไคถามด้วยรอยยิ้มอบอุ่นราวกับเป็นลูกสาวคนหนึ่งของบ้าน"อริณเอารายชื่อดอกไม้ประดับงานมาให้คุณแม่เลือกค่ะ กลัวว่าคุณโมเน่จะไม่มีแรงมาช่วยเลือกเพราะยังไม่ค่อยสบาย" เธอตอบพลางยื่นแฟ้มเอกสารให้ ระหว่างนั้นก็แอบสอดแทรกคำพูดที่ฟังดูเป็นห่วงใยเรื่องอาการของโมเน่เข้าไปด้วยอย่างแนบเนียน"อาการของหนูโมเน่ยังไม่ดีขึ้นเลยเหรอคะ" อริณถามพลางทำสีหน้ากังวล "อริณได้ยินมาว่าบางทีอาการความจำเสื่อมแบบนี้อาจจะมีสาเหตุอื่นซ่อนอยู่ก็ได้นะคะ อริณเป็นห่วงจริง ๆ ค่ะ"แม่ของไคฟังแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความเป็นห่วง แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น เพียงแค่ขอบคุณอริณที่เอาใจใส่ครอบครัวมากขนาดนี้ ไม่รู้เลยว่าคำพูดเหล่านั้นเป็นเพียงเมล็ดพันธุ์แห่งความสงสัยที่อริณค่อย ๆ หว่านไว้ทีละนิดเพื่อรอวันเก็บเกี่ยวผลหลังจากคุยกับแม่ของไคเสร็

เขาพูดเสียงหนักแน่นเย็นชา สายตาจับจ้องไปที่วรโชติอย่างไม่หวั่นเกรง"ไค นี่มันเรื่องของครอบครัวฉัน แกไม่มีสิทธิ์มายุ่ง!" วรโชติตะโกนกลับด้วยความโกรธ พยายามจะก้าวเข้ามาใกล้อีกครั้งแต่ถูกไคขวางไว้อย่างมั่นคง"ผมมีสิทธิ์เต็มที่ครับ เพราะโมเน่คือคู่หมั้นของผม" ไคตอบกลับทันทีโดยไม่หวั่นไหว น้ำเสียงเย็นชาแต่แฝงไปด้วยความมุ่งมั่นที่ไม่มีใครกล้าท้าทายไม่รอให้พี่โรมกับวรโชติอ้าปากพูดอะไรต่อ ไคก็ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ใส่ทันที สายตาเหลือบไปทางอริณที่ยืนแอบดูสถานการณ์อยู่ห่าง ๆ ด้วย เขาสังเกตเห็นเธอมาตั้งแต่แรกแต่แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น"อีกอย่างนึงครับ...ถ้าโมเน่ต้องไปรับการบำบัดอย่างที่คุณพ่อว่า ลูกในท้องของเธอที่เป็นทายาทคนเดียวของผม ใครจะรับผิดชอบ?"คำพูดนั้นทำให้ทุกคนในที่นั้นเงียบกริบไปชั่วขณะ วรโชติถึงกับอ้าปากค้าง มือที่เอื้อมไปคว้าตัวลูกสาวหยุดชะงักกลางอากาศ แม้แต่พี่โรมก็อึ้งไปเหมือนกัน หันมามองโมเน่ด้วยสายตาตกใจสุดขีด"ท...ท้อง?" วรโชติพึมพำด้วยความไม่เชื่อสายตาตัวเอง เสียงสั่นเครือจนแทบไม่เป็นคำพูดโมเน่ที่ได้ยินคำพูดของไคก็ตกใจไม่แพ้กัน เธอกำลังจะเถียงกลับทันทีว่า "ฉันไม่ได้ท้อง!"

นอกห้องพักฟื้น อริณยืนแอบฟังอยู่หน้าประตูอย่างเงียบ ๆ มือของเธอกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อฝ่ามือจนแทบเลือดซิบ ความจริงเรื่องที่โมเน่ตั้งท้องเป็นเหมือนจุดจบของความฝันทั้งหมดที่เธอเฝ้าถนอมมานาน เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดลงทุกวินาที'ไม่มีทาง...ไม่มีทางที่ไคจะทิ้งเด็กคนนี้ไปได้แน่ ๆ' เธอคิดในใจพลางกัดฟันแน่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความเจ็บแค้นและสิ้นหวัง มือที่กำอยู่ข้างลำตัวสั่นเทาจนต้องพิงผนังไว้เพื่อประคองตัวพี่โรมที่เดินมาเยี่ยมน้องสาวพอดีก็เห็นอริณยืนแอบฟังอยู่หน้าห้องพักฟื้นแบบนั้น เขาชะงักฝีเท้าเล็กน้อยแล้วสังเกตเห็นแวว ตาของเลขาคนนี้ที่ดูผิดปกติไปจากที่เคยเห็น มีอะไรบางอย่างในสายตานั้นที่ทำให้เขาเริ่มสงสัยขึ้นมาทันที"คุณอริณมาทำอะไรอยู่ตรงนี้ครับ" พี่โรมถามด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่สายตากลับจับจ้องอย่างสังเกตการณ์ พยายามอ่านสีหน้าของเธอให้ออกให้ได้มากที่สุดอริณสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบยิ้มกลบเกลื่อน "อ๋อ...มาเยี่ยมคุณโมเน่น่ะค่ะ เป็นห่วงมากเลยค่ะพอดี" เธอตอบด้วยรอยยิ้มที่ดูฝืน ๆ ผิดปกติจากที่เคยเห็นพี่โรมพยักหน้ารับคำแต่ในใจกลับเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวต่าง ๆ เข้าด้วยกัน ต

เธอเอื้อมมือมาลูบผมของไคเบา ๆ อย่างเอ็นดู ก่อนจะกระซิบกับตัวเองเบา ๆ ว่า "นี่ฉันกำลังจะตกหลุมรักไอ้พี่ไก่คนนี้จริง ๆ แล้วสินะ" เธอนอนมองเพดานห้องเงียบ ๆ อยู่นาน ครุ่นคิดถึงเส้นทางชีวิตที่พลิกผันไปไกลจากแผนเดิมที่วางไว้มากมายเหลือเกิน จากที่ตั้งใจจะถอนหมั้นหนีไปให้ไกลที่สุด กลับกลายเป็นว่าตอนนี้เธอกำลังจะมีลูกกับชายคนที่เธอเคยคิดว่าเป็นแค่ตัวร้ายในนิยาย 'ถ้าโมเน่คนเก่ารู้เรื่องนี้เข้า เธอจะโกรธฉันไหมนะ' โมเน่คิดในใจพลางถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ หลับตาลงด้วยความอ่อนเพลีย ปล่อยให้ความคิดวุ่นวายทั้งหมดพักผ่อนไปพร้อมกับเธอในค่ำคืนนั้น เช้าวันรุ่งขึ้น ไคตื่นขึ้นมาก่อนโมเน่ตามเคย เขานั่งมองเธอที่ยังหลับสนิทอยู่ด้วยสายตาอ่อนโยน มือลูบท้องเธอเบา ๆ ผ่านผ้าห่มอย่างระมัดระวัง ราวกับกำลังทักทายลูกน้อยที่ยังไม่รู้จักหน้าตา "อรุณสวัสดิ์ลูก" เขากระซิบเบา ๆ กับหน้าท้องของโมเน่ น้ำเสียงอ่อนโยนที่ไม่มีใครเคยได้ยินจากเขามาก่อนตลอดชีวิตการทำงาน โมเน่ที่แอบตื่นมาได้ยินคำพูดนั้นพอดี รีบหลับตาแกล้งทำเป็นยังหลับอยู่ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความประหลาดใจปนซาบซึ้งใจ เธอไม่เคยคิดเลยว่าไคจะมีด้านที่อ่อนโยน