LOGINShare
บทที่ 11
publish date:
2026-08-24 15:01:32โมเน่ถูกบังคับให้มานั่งร่วมโต๊ะอาหารเย็นกับผู้ใหญ่ทั้งสี่คน พ่อ,โรม, คุณวรโชติ, และไคบรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะกินกันไม่ลง แต่ฉันก็ยังแอบยิ้มในใจอย่างมั่นใจว่าไคจะต้องเริ่มบทสนทนาด้วยคำว่าถอนหมั้น
พ่อของฉัน เริ่มเปิดประเด็นด้วยสีหน้าจริงจัง “คุณโชคครับ ผมต้องขออภัยแทนไคด้วยที่เกิดเรื่องวุ่นวายในงานกุศลเมื่อคืนก่อน...” พ่อกล่าวอย่างเหนื่อยใจ “มันเป็นความผิดของโมเน่ล้วนๆ ที่ทำตัวไม่เหมาะสม... อาการป่วยของเธอทำให้เราทุกคนลำบากใจ” “ไม่ต้องคิดมากหรอกครับเรื่องแบบนี้มันห้ามกันไม่ได้” ถึงฉันจะรู้สึกผิดแต่ก็ตัดสินใจว่านี่คือโอกาสสุดท้ายที่จะหลุดพ้นจากนรกนี้ “คุณพ่อคะ... คุณวรโชติคะ” ฉันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่นอบน้อมที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทำให้ทุกคนหันมามอง “อะไรอีกล่ะโมเน่?” คุณพ่อถามอย่างเหนื่อยใจ “หนูขอพูดเรื่องที่สำคัญที่สุดได้ไหมคะ” ฉันสูดหายใจลึกๆ แล้วมองตรงไปที่ไค “หนูคิดว่า... เราควรยกเลิกงานหมั้นนี้เสียเถอะค่ะ” เสียงความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะอาหารทันที ทุกคนตกใจ ยกเว้นไคที่ยิ้มเล็กน้อย เขารู้ทันแผนของฉันดี “หนูเข้าใจว่าการหมั้นนี้เป็นเรื่องธุรกิจ แต่หลังจากที่หนู... หนูมีอาการทางสมองกระทบกระเทือน และจากพฤติกรรมของหนูที่ผ่านมา มันชัดเจนว่า... คุณไคไม่ได้เต็มใจที่จะหมั้นกับหนูเลย และเขาก็ไม่ชอบที่หนูทำตัวแปลกๆ ในที่สาธารณะ หนูไม่อยากให้เขาต้องมาทนทุกข์กับคู่หมั้นที่ป่วยและทำตังไม่น่ารักอย่างหนูค่ะ” รัชตะกำลังจะอ้าปากดุด่าลูกสาว แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร ไคก็วางช้อนเงินลงบนจานเสียงดัง จนทุกคนสะดุ้ง เคร้ง! เขายิ้มอย่างอบอุ่นและแสนดีที่สุดในโลก แล้วมองตรงมาที่ฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเห็นอกเห็นใจอย่างร้ายกาจ “ใครบอกว่าพี่ไม่ชอบเธอ?” คำพูดสั้นๆ นั้นทำให้ทั้งโต๊ะเงียบกริบยิ่งกว่าเดิม ฉันรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ เพราะนั่นไม่ใช่คำตอบที่ฉันเตรียมไว้! คุณรัชตะกับคุณวรโชติมองหน้ากันอย่างสับสน ส่วนโรมที่นั่งเงียบๆ มาตลอด ก็เลิกคิ้วขึ้นอย่างสนใจ ดูเหมือนเขาจะเริ่มสนุกกับเกมนี้แล้ว ไคใช้จังหวะที่ทุกคนตกตะลึง ปล่อยให้ความเงียบกินเวลาสักพักเพื่อเพิ่มน้ำหนักให้กับคำพูดของเขา “ผมต้องขอโทษแทนโมเน่ด้วยนะครับคุณพ่อคุณอา” ไคกล่าวกับผู้ใหญ่ด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกถึงความเป็นห่วงใย “ผมรู้ว่าการกระทำเมื่อคืนในงานเลี้ยงเป็นเรื่องที่น่าตกใจ แต่เราทราบดีว่าอาการป่วยจากอุบัติเหตุทำให้โมเน่มีความคิดที่สับสนและรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควร” ไคหันกลับมามองฉัน ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยที่ดูจริงใจจนน่าขยะแขยง “โมเน่...” ไคใช้มือข้างหนึ่งเอื้อมมาจับมือฉันที่กำแน่นอยู่บนตัก แล้วบีบมันอย่างอ่อนโยน “พี่ไม่เคยคิดว่าเธอไม่น่ารักเลยนะครับ ที่พี่ตอบโต้ไปบ้างก็เพราพี่เป็นห่วงเธอ” อี๋!! ฉันไม่อยากรู้เลยว่าตัวเองตอนนี้ทำหน้าขยะแขยงระดับไหนแต่มันต้องแย่มากแน่! “และพี่ก็ไม่ต้องการเห็นเธอทำร้ายตัวเองด้วยการออกไปก่อเรื่องแบบนี้อีก” ไคหันไปมองคุณรัชตะและพ่อตัวเองอีกครั้ง “ผมขอรับรองต่อทุกท่านว่า ผมจะไม่มีวันถอนหมั้นกับโมเน่เด็ดขาดครับ” “ห้ะ!” “ไม่ว่าความสัมพันธ์ของเราจะทำให้ธุรกิจต้องเผชิญกับข่าวลือมากมายแค่ไหน... ผมจะอยู่เคียงข้างเธอ” ไคพูดต่อ “ผมจะพาเธอไปพบแพทย์เฉพาะทางที่ดีที่สุดในอเมริกาเพื่อรักษาอาการทางจิตที่เกิดขึ้นจากการสมองเสื่อม และผมจะดูแลเธอเอง จนกว่าเธอจะหายเป็นปกติครับ” เล่นแบบนี้เลยเหรอ! (คนที่สมองเสื่อมมีสิทธิ์ที่จะมีอาการทางจิตร่วมด้วย) เหลือจะเชื่อไอ้บ้านี่มันเตรียมพร้อมมาหมดเลยนี่! ฉันแทบจะกระชากมือกลับคว้าเชิงเทียนมาทุบหัวเขา แต่ไคกลับบีบมือฉันแน่นขึ้นเล็กน้อย ทำให้ฉันขยับตัวไม่ได้ ฉันมองเข้าไปในดวงตาของเขา แล้วก็เห็นความตอแหล! อยู่ภายในนั้นเต็มไปหมด อยากจะเอานิ้วจิ้มตาให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย แถมหมอนี่กำลังใช้อาการป่วยของฉัน มาเป็นเครื่องมือในการเล่นงานฉันแบบนี้เลยเหรอ ให้ตายสิ! ‘เธอกักขังอิสระฉันมาตั้งนานพอเบื่อก็คิดจะไปเลยหรอ มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกยัยโง่’ ไคยิ้มอย่างอ่อนโยน คุณวรโชติยิ้มอย่างพอใจ ส่วนคุณรัชตะโล่งใจจนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “เห็นไหมโมเน่ คุณไคเขารักและเข้าใจลูกขนาดนี้ ลูกจะพูดเรื่องถอนหมั้นอีกไม่ได้แล้วนะ” คุณรัชตะกล่าวอย่างเด็ดขาด เขายิ้มให้ฉันอย่างมีชัย ในขณะที่ฉันรู้สึกเหมือนตกนรกทั้งเป็น หึ รอบนี้ฝากไว้ก่อนเถอะ รอบหน้าฉันเอาคืนแน่! To be continued
Latest chapter
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 41
"ทำไมมันถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้" เธอพึมพำกับตัวเอง น้ำตาคลอเบ้าโดยไม่รู้ตัว มือกำแก้วกาแฟแน่นจนข้อนิ้วขาวเธอนึกถึงคืนหนึ่งเมื่อหลายเดือนก่อนที่ไคทำงานดึกจนดึกดื่น เธอเป็นคนเดียวที่อยู่เป็นเพื่อนเขาจนถึงเช้า ทั้งคู่นั่งคุยกันเรื่องต่าง ๆ นานาจนเธอเผลอคิดไปว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขากำลังจะพัฒนาไปในทิศทางที่ดีขึ้น แต่สุดท้ายทุกอย่างก็เป็นเพียงความเข้าใจผิดของเธอฝ่ายเดียวเท่านั้นเธอจ่ายเงินค่ากาแฟแล้วเดินออกจากร้านด้วยสีหน้าที่แข็งกร้าวขึ้นกว่าเดิม ระหว่างเดินไปที่รถ โทรศัพท์ของเธอสั่นขึ้นพร้อมข้อความจากเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งที่แจ้งว่าบริษัทกำลังจะจัดงานเลี้ยงพันธมิตรอีกครั้งในสัปดาห์หน้า และคราวนี้ไคประกาศชัดเจนว่าจะพาโมเน่ไปร่วมงานด้วยอย่างเป็นทางการในฐานะภรรยาที่กำลังตั้งครรภ์ข่าวนี้ยิ่งจุดไฟความแค้นในใจอริณให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อฝ่ามือ ในหัวเริ่มคิดแผนการใหม่ที่อันตรายกว่าเดิมหลายเท่า แผนที่เธอจะไม่ยอมพลาดอีกต่อไปไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตามคืนนั้น เธอนั่งอยู่คนเดียวในห้องพักส่วนตัว ไล่เรียงรายชื่อคนสนิทที่ยังทำงานอยู่ในคฤหาสน์ของไคที่เธอเคยให้ควา
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 40
หลังจากโมเน่ออกจากโรงพยาบาลได้ไม่กี่วัน ไคก็สั่งรื้อห้องว่างที่อยู่ใกล้ห้องนอนของตัวเองทันที เปลี่ยนให้กลายเป็นห้องเด็กอ่อนสีพาสเทลน่ารักน่าชัง ผนังถูกทาสีฟ้าอ่อนสลับเหลืองอ่อน มีตุ๊กตาหมีตัวใหญ่วางอยู่มุมห้อง เขาซื้อหนังสือ "คู่มือคุณพ่อมือใหม่" มาอ่านทุกคืนอย่างตั้งใจ พร้อมสั่งอาหารออร์แกนิกทุกมื้อมาให้โมเน่กินอย่างพิถีพิถัน"วันนี้ต้องกินผักใบเขียวเยอะ ๆ นะ ดีต่อลูกในท้อง" ไคยื่นจานสลัดให้พลางนั่งเฝ้าดูจนกว่าเธอจะกินหมดจาน"พี่จู้จี้เหมือนคุณยายเลยนะคะเนี่ย" โมเน่บ่นพึมพำแต่ก็ยอมกินตามที่บอกอยู่ดี แอบยิ้มในใจกับความเอาใจใส่ที่ไม่เคยได้รับจากใครมาก่อนไคปฏิเสธการเข้าออฟฟิศแทบทุกวัน สั่งให้ยกเลิกการประชุมสำคัญที่มีอริณเป็นคนดูแลทั้งหมด เพราะรู้ดีว่าโมเน่ไม่สบายใจทุกครั้งที่รู้ว่าทั้งคู่ยังต้องติดต่อกันเรื่องงานการกระทำนี้ทำให้ภาพลักษณ์ของอริณในบริษัทดูด้อยค่าลงทันที เพราะแม้แต่บอสของเธอเองก็ไม่ยอมรับโทรศัพท์ให้พูดคุยเรื่องงานด้วยซ้ำ อริณต้องเดินเข้าไปทำงานท่ามกลางสายตานินทาของพนักงานคนอื่นที่รู้กันทั่วบริษัทแล้วว่าตอนนี้คุณไคติดคู่หมั้นหนักมาก จนไม่สนใจเรื่องงานเหมือนเดิม"ได้ย
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 39
เธอเอื้อมมือมาลูบผมของไคเบา ๆ อย่างเอ็นดู ก่อนจะกระซิบกับตัวเองเบา ๆ ว่า "นี่ฉันกำลังจะตกหลุมรักไอ้พี่ไก่คนนี้จริง ๆ แล้วสินะ" เธอนอนมองเพดานห้องเงียบ ๆ อยู่นาน ครุ่นคิดถึงเส้นทางชีวิตที่พลิกผันไปไกลจากแผนเดิมที่วางไว้มากมายเหลือเกิน จากที่ตั้งใจจะถอนหมั้นหนีไปให้ไกลที่สุด กลับกลายเป็นว่าตอนนี้เธอกำลังจะมีลูกกับชายคนที่เธอเคยคิดว่าเป็นแค่ตัวร้ายในนิยาย 'ถ้าโมเน่คนเก่ารู้เรื่องนี้เข้า เธอจะโกรธฉันไหมนะ' โมเน่คิดในใจพลางถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ หลับตาลงด้วยความอ่อนเพลีย ปล่อยให้ความคิดวุ่นวายทั้งหมดพักผ่อนไปพร้อมกับเธอในค่ำคืนนั้น เช้าวันรุ่งขึ้น ไคตื่นขึ้นมาก่อนโมเน่ตามเคย เขานั่งมองเธอที่ยังหลับสนิทอยู่ด้วยสายตาอ่อนโยน มือลูบท้องเธอเบา ๆ ผ่านผ้าห่มอย่างระมัดระวัง ราวกับกำลังทักทายลูกน้อยที่ยังไม่รู้จักหน้าตา "อรุณสวัสดิ์ลูก" เขากระซิบเบา ๆ กับหน้าท้องของโมเน่ น้ำเสียงอ่อนโยนที่ไม่มีใครเคยได้ยินจากเขามาก่อนตลอดชีวิตการทำงาน โมเน่ที่แอบตื่นมาได้ยินคำพูดนั้นพอดี รีบหลับตาแกล้งทำเป็นยังหลับอยู่ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความประหลาดใจปนซาบซึ้งใจ เธอไม่เคยคิดเลยว่าไคจะมีด้านที่อ่อนโยน
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 38
ข่าวการตั้งท้องของโมเน่แพร่ไปถึงพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายอย่างรวดเร็ว ความโกรธเคืองเรื่อง "ข่าวลบ" ที่เคยเป็นปัญหาใหญ่เมื่อวานถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้นดีใจที่จะได้หลานทายาทคนแรกของทั้งสองตระกูลในทันทีวรโชติที่เคยโกรธจัดจนบุกมาที่คฤหาสน์ไค ตอนนี้กลับนั่งยิ้มแก้มปริอยู่ที่โรงพยาบาล พูดคุยกับพ่อของไคทางโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นราวกับลืมเรื่องที่ทะเลาะกันไปเมื่อวานจนหมดสิ้น"งั้นเราจัดงานแต่งงานให้เร็วที่สุดเลยไหมครับ อ้างเรื่องสุขภาพของโมเน่ก็ได้ครับ จะได้ไม่มีใครมาว่าอะไรได้" วรโชติเสนอด้วยความกระตือรือร้น มือถือโทรศัพท์แนบหูอย่างใกล้ชิดทั้งสองฝ่ายเห็นพ้องต้องกันทันทีที่จะจัดงานแต่งงานอย่างสมเกียรติและรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทุกอย่างถูกวางแผนใหม่หมดภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง ทั้งสถานที่ วันเวลา และรายชื่อแขกที่ต้องเชิญในห้องพักฟื้น พี่โรมแอบเข้ามาคุยกับโมเน่สองต่อสองระหว่างที่ไคออกไปคุยธุระข้างนอก เขายืนยันกับน้องสาวว่าตอนนี้พ่อสงบลงแล้วและรู้สึกผิดที่ด่วนตัดสินใจโดยไม่ฟังเหตุผลก่อน"พี่กำลังสืบหาคนปล่อยข่าวอยู่นะ" พี่โรมกระซิบเบา ๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ในห้อง "พี่มั่นใจว่าเป็นฝีม
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 37
นอกห้องพักฟื้น อริณยืนแอบฟังอยู่หน้าประตูอย่างเงียบ ๆ มือของเธอกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อฝ่ามือจนแทบเลือดซิบ ความจริงเรื่องที่โมเน่ตั้งท้องเป็นเหมือนจุดจบของความฝันทั้งหมดที่เธอเฝ้าถนอมมานาน เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดลงทุกวินาที'ไม่มีทาง...ไม่มีทางที่ไคจะทิ้งเด็กคนนี้ไปได้แน่ ๆ' เธอคิดในใจพลางกัดฟันแน่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความเจ็บแค้นและสิ้นหวัง มือที่กำอยู่ข้างลำตัวสั่นเทาจนต้องพิงผนังไว้เพื่อประคองตัวพี่โรมที่เดินมาเยี่ยมน้องสาวพอดีก็เห็นอริณยืนแอบฟังอยู่หน้าห้องพักฟื้นแบบนั้น เขาชะงักฝีเท้าเล็กน้อยแล้วสังเกตเห็นแวว ตาของเลขาคนนี้ที่ดูผิดปกติไปจากที่เคยเห็น มีอะไรบางอย่างในสายตานั้นที่ทำให้เขาเริ่มสงสัยขึ้นมาทันที"คุณอริณมาทำอะไรอยู่ตรงนี้ครับ" พี่โรมถามด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่สายตากลับจับจ้องอย่างสังเกตการณ์ พยายามอ่านสีหน้าของเธอให้ออกให้ได้มากที่สุดอริณสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบยิ้มกลบเกลื่อน "อ๋อ...มาเยี่ยมคุณโมเน่น่ะค่ะ เป็นห่วงมากเลยค่ะพอดี" เธอตอบด้วยรอยยิ้มที่ดูฝืน ๆ ผิดปกติจากที่เคยเห็นพี่โรมพยักหน้ารับคำแต่ในใจกลับเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวต่าง ๆ เข้าด้วยกัน ต
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 36
โมเน่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างเชื่องช้า สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานสีขาวสะอาดตาของห้องพักฟื้น เธอกะพริบตาสองสามครั้งเพื่อปรับสายตา ก่อนจะรู้ตัวว่ากำลังนอนอยู่บนเตียงคนไข้ในห้องวีไอพีที่หรูหราที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา สายน้ำเกลือระโยงระยางอยู่ที่หลังมือข้างขวา เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดังเป็นจังหวะเบา ๆ อยู่ข้างเตียงคนแรกที่เธอเห็นไม่ใช่พ่อหรือพี่โรมอย่างที่คาดคิด แต่กลับเป็นไคที่นั่งไขว่ห้างอ่านเอกสารอยู่บนโซฟาข้างเตียง สีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แม้ดวงตาจะยังคงมีร่องรอยความอ่อนล้าให้เห็นอยู่ลาง ๆโมเน่ค่อย ๆ นึกย้อนถึงเหตุการณ์ที่คฤหาสน์ ภาพพ่อที่มาบุกเข้ามาด้วยความโกรธ ภาพไคที่ทิ้งระเบิดคำพูดใส่ทุกคน แล้วเธอก็อาเจียนออกมาต่อหน้าคนทั้งบ้านก่อนจะหมดสติไป เธอได้แต่ถอนหายใจยาวด้วยความอึดอัดใจ พยายามขยับตัวเล็กน้อยแต่รู้สึกอ่อนแรงไปทั้งร่าง"ตื่นแล้วเหรอ" ไคเงยหน้าขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงขยับตัว เขาวางเอกสารลงแล้วรีบลุกขึ้นเดินมาที่ข้างเตียงด้วยท่าทีรีบร้อนกว่าที่สีหน้าแสดงออก"หนู...หนูเป็นอะไรไปคะ" โมเน่ถามด้วยเสียงแหบแห้ง ลำคอแห้งผากจนแทบพูดไม่ออกไคยื่นแก้วน้ำมาให้เธอจิบก่อนจะตอ
You May Also Like
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
พราวนภา81.3K viewsSo Love คลั่งรักเพื่อนสนิท 18+ ( Set 2 หนุ่มฮอตใคร่รัก 4/5)
บีน่าเลดี้233.6K viewsแอคเคาท์(ลับ) ของท่านประธาน
ลานิรินน์203.3K viewsรอยร้าวรัก
Sitha77.1K viewsบ่วงเสน่หา พ่อสามี
พิมพ์ใจ147 viewsห้วงรักหวนคืน
ม่านซู/เหมือนนับหมื่น320 viewsเมื่อประธานไร้ใจ...ต้องกลายเป็นหมาโบ้
วาตานิช10 viewsพี่ครับ เปลี่ยนจากกัดเป็นรักได้ไหม?
ศรีอักษรรินทร์80 views
