Mag-log inShare
บทที่ 11
Petsa ng paglalathala:
2026-08-24 15:01:32โมเน่ถูกบังคับให้มานั่งร่วมโต๊ะอาหารเย็นกับผู้ใหญ่ทั้งสี่คน พ่อ,โรม, คุณวรโชติ, และไคบรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะกินกันไม่ลง แต่ฉันก็ยังแอบยิ้มในใจอย่างมั่นใจว่าไคจะต้องเริ่มบทสนทนาด้วยคำว่าถอนหมั้น
พ่อของฉัน เริ่มเปิดประเด็นด้วยสีหน้าจริงจัง “คุณโชคครับ ผมต้องขออภัยแทนไคด้วยที่เกิดเรื่องวุ่นวายในงานกุศลเมื่อคืนก่อน...” พ่อกล่าวอย่างเหนื่อยใจ “มันเป็นความผิดของโมเน่ล้วนๆ ที่ทำตัวไม่เหมาะสม... อาการป่วยของเธอทำให้เราทุกคนลำบากใจ” “ไม่ต้องคิดมากหรอกครับเรื่องแบบนี้มันห้ามกันไม่ได้” ถึงฉันจะรู้สึกผิดแต่ก็ตัดสินใจว่านี่คือโอกาสสุดท้ายที่จะหลุดพ้นจากนรกนี้ “คุณพ่อคะ... คุณวรโชติคะ” ฉันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่นอบน้อมที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทำให้ทุกคนหันมามอง “อะไรอีกล่ะโมเน่?” คุณพ่อถามอย่างเหนื่อยใจ “หนูขอพูดเรื่องที่สำคัญที่สุดได้ไหมคะ” ฉันสูดหายใจลึกๆ แล้วมองตรงไปที่ไค “หนูคิดว่า... เราควรยกเลิกงานหมั้นนี้เสียเถอะค่ะ” เสียงความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะอาหารทันที ทุกคนตกใจ ยกเว้นไคที่ยิ้มเล็กน้อย เขารู้ทันแผนของฉันดี “หนูเข้าใจว่าการหมั้นนี้เป็นเรื่องธุรกิจ แต่หลังจากที่หนู... หนูมีอาการทางสมองกระทบกระเทือน และจากพฤติกรรมของหนูที่ผ่านมา มันชัดเจนว่า... คุณไคไม่ได้เต็มใจที่จะหมั้นกับหนูเลย และเขาก็ไม่ชอบที่หนูทำตัวแปลกๆ ในที่สาธารณะ หนูไม่อยากให้เขาต้องมาทนทุกข์กับคู่หมั้นที่ป่วยและทำตังไม่น่ารักอย่างหนูค่ะ” รัชตะกำลังจะอ้าปากดุด่าลูกสาว แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร ไคก็วางช้อนเงินลงบนจานเสียงดัง จนทุกคนสะดุ้ง เคร้ง! เขายิ้มอย่างอบอุ่นและแสนดีที่สุดในโลก แล้วมองตรงมาที่ฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเห็นอกเห็นใจอย่างร้ายกาจ “ใครบอกว่าพี่ไม่ชอบเธอ?” คำพูดสั้นๆ นั้นทำให้ทั้งโต๊ะเงียบกริบยิ่งกว่าเดิม ฉันรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ เพราะนั่นไม่ใช่คำตอบที่ฉันเตรียมไว้! คุณรัชตะกับคุณวรโชติมองหน้ากันอย่างสับสน ส่วนโรมที่นั่งเงียบๆ มาตลอด ก็เลิกคิ้วขึ้นอย่างสนใจ ดูเหมือนเขาจะเริ่มสนุกกับเกมนี้แล้ว ไคใช้จังหวะที่ทุกคนตกตะลึง ปล่อยให้ความเงียบกินเวลาสักพักเพื่อเพิ่มน้ำหนักให้กับคำพูดของเขา “ผมต้องขอโทษแทนโมเน่ด้วยนะครับคุณพ่อคุณอา” ไคกล่าวกับผู้ใหญ่ด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกถึงความเป็นห่วงใย “ผมรู้ว่าการกระทำเมื่อคืนในงานเลี้ยงเป็นเรื่องที่น่าตกใจ แต่เราทราบดีว่าอาการป่วยจากอุบัติเหตุทำให้โมเน่มีความคิดที่สับสนและรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควร” ไคหันกลับมามองฉัน ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยที่ดูจริงใจจนน่าขยะแขยง “โมเน่...” ไคใช้มือข้างหนึ่งเอื้อมมาจับมือฉันที่กำแน่นอยู่บนตัก แล้วบีบมันอย่างอ่อนโยน “พี่ไม่เคยคิดว่าเธอไม่น่ารักเลยนะครับ ที่พี่ตอบโต้ไปบ้างก็เพราพี่เป็นห่วงเธอ” อี๋!! ฉันไม่อยากรู้เลยว่าตัวเองตอนนี้ทำหน้าขยะแขยงระดับไหนแต่มันต้องแย่มากแน่! “และพี่ก็ไม่ต้องการเห็นเธอทำร้ายตัวเองด้วยการออกไปก่อเรื่องแบบนี้อีก” ไคหันไปมองคุณรัชตะและพ่อตัวเองอีกครั้ง “ผมขอรับรองต่อทุกท่านว่า ผมจะไม่มีวันถอนหมั้นกับโมเน่เด็ดขาดครับ” “ห้ะ!” “ไม่ว่าความสัมพันธ์ของเราจะทำให้ธุรกิจต้องเผชิญกับข่าวลือมากมายแค่ไหน... ผมจะอยู่เคียงข้างเธอ” ไคพูดต่อ “ผมจะพาเธอไปพบแพทย์เฉพาะทางที่ดีที่สุดในอเมริกาเพื่อรักษาอาการทางจิตที่เกิดขึ้นจากการสมองเสื่อม และผมจะดูแลเธอเอง จนกว่าเธอจะหายเป็นปกติครับ” เล่นแบบนี้เลยเหรอ! (คนที่สมองเสื่อมมีสิทธิ์ที่จะมีอาการทางจิตร่วมด้วย) เหลือจะเชื่อไอ้บ้านี่มันเตรียมพร้อมมาหมดเลยนี่! ฉันแทบจะกระชากมือกลับคว้าเชิงเทียนมาทุบหัวเขา แต่ไคกลับบีบมือฉันแน่นขึ้นเล็กน้อย ทำให้ฉันขยับตัวไม่ได้ ฉันมองเข้าไปในดวงตาของเขา แล้วก็เห็นความตอแหล! อยู่ภายในนั้นเต็มไปหมด อยากจะเอานิ้วจิ้มตาให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย แถมหมอนี่กำลังใช้อาการป่วยของฉัน มาเป็นเครื่องมือในการเล่นงานฉันแบบนี้เลยเหรอ ให้ตายสิ! ‘เธอกักขังอิสระฉันมาตั้งนานพอเบื่อก็คิดจะไปเลยหรอ มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกยัยโง่’ ไคยิ้มอย่างอ่อนโยน คุณวรโชติยิ้มอย่างพอใจ ส่วนคุณรัชตะโล่งใจจนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “เห็นไหมโมเน่ คุณไคเขารักและเข้าใจลูกขนาดนี้ ลูกจะพูดเรื่องถอนหมั้นอีกไม่ได้แล้วนะ” คุณรัชตะกล่าวอย่างเด็ดขาด เขายิ้มให้ฉันอย่างมีชัย ในขณะที่ฉันรู้สึกเหมือนตกนรกทั้งเป็น หึ รอบนี้ฝากไว้ก่อนเถอะ รอบหน้าฉันเอาคืนแน่! To be continued
Pinakabagong kabanata
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 26
โมเน่นิ่งไปชั่วครู่ ใจหวิวขึ้นมาแปลก ๆ กับคำพูดนั้น เธอรู้สึกอบอุ่นในอกแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนเลยตลอดที่อยู่ในร่างนี้ เธอเดินตามไคเข้ารถอย่างเงียบ ๆ ปล่อยให้ความรู้สึกในใจค่อย ๆ ตกตะกอนไปตลอดทางเมื่อกลับถึงคฤหาสน์ ไคจูงมือเธอเดินขึ้นห้องด้วยสีหน้าพึงพอใจ แสงไฟในโถงบันไดสลัวรางส่องกระทบใบหน้าทั้งสองขณะเดินขึ้นไปด้วยกัน เขาต้อนเธอเข้ามุมกำแพงข้างประตูห้องนอน มือทั้งสองยันอยู่ข้างศีรษะเธอ"วันนี้ทำดีมากเลยนะ หมูเน่" เขากระซิบใกล้ใบหู น้ำเสียงต่ำทุ้มเต็มไปด้วยความพอใจ "รางวัลของเด็กดีที่ช่วยเล่นละครให้พี่วันนี้ คือการที่พี่จะดูแลเธอ...ทั้งคืน"โมเน่รู้สึกใจเต้นรัวจนแทบได้ยินเสียงตัวเอง ริมฝีปากอ้าจะเถียงกลับแต่ไม่มีคำไหนหลุดออกมาได้เลยสักคำ มีเพียงแสงไฟในห้องที่ค่อย ๆ ถูกปิดลงพร้อมกับประตูที่ปิดสนิทตามหลัง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันของค่ำคืนที่รอคอยอยู่เบื้องหลังประตูบานนั้นเช้าวันรุ่งขึ้น โมเน่ตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกเพลีย ๆ แต่ในใจกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด เธอเหลือบมองไคที่ยังหลับสนิทอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าคมเข้มที่ยามหลับดูอ่อนโยนกว่ายามตื่นมากนัก เธอเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวก่อนจะร
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 25
"หนูจะต้องใส่ชุดนี้จริง ๆ เหรอคะ" โมเน่บ่นพึมพำขณะยืนหน้ากระจกบานใหญ่ มองชุดเดรสสีชมพูอ่อนที่คนใช้ช่วยกันแต่งตัวให้ตั้งแต่หัวจรดเท้า ผมถูกจัดทรงสวยหรู หน้าตาแต่งแต้มให้ดูอ่อนหวานผิดจากที่เธอคุ้นชิน กระโปรงบานเบาสะบัดตามจังหวะที่เธอขยับตัวไปมาอย่างไม่สบายใจ"สวยแล้ว เธอต้องไปกินข้าวที่บ้านพ่อแม่ฉันวันนี้" ไคยืนพิงกรอบประตูมองเธออย่างพอใจ สายตาส่องประกายชื่นชมจนโมเน่ต้องหันหนีเพราะเขินจนหน้าร้อนวูบ"ทำไมต้องแต่งขนาดนี้ด้วยล่ะคะ กินข้าวแค่มื้อเดียวเอง" เธอเอ่ยพลางดึงชายกระโปรงเบา ๆ ด้วยความอึดอัด ไม่คุ้นเคยกับชุดที่หรูหราขนาดนี้เลยสักนิด"เพราะเธอเป็นคู่หมั้นของฉันไง" เขาตอบง่าย ๆ พร้อมยื่นมือมาให้เธอจับ นิ้วเรียวของเธอวางลงบนฝ่ามือกว้างของเขาอย่างไม่มีทางเลือกระหว่างทางไปคฤหาสน์วรโชติใหญ่ โมเน่นั่งนิ่งอยู่ในรถ มองวิวข้างทางที่ผ่านไปเรื่อย ๆ ใจคิดถึงสิ่งที่จะต้องเผชิญข้างหน้า เธอไม่รู้เลยว่าวันนี้จะมีอะไรรอเธออยู่บ้างทว่าเมื่อเดินเข้าไปในห้องอาหารของคฤหาสน์วรโชติใหญ่ สิ่งแรกที่โมเน่เห็นทำเอาใบหน้าเธอเปลี่ยนสีทันที เพราะมีอริณนั่งอยู่ที่โต๊ะเรียบร้อยแล้ว ในชุดทำงานเรียบร้อยเหมือนเช
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 24
ไคหัวเราะเบา ๆ ในลำคอก่อนจะถอยออกไปอย่างใจเย็น "รู้ตัวแล้วสินะว่าใครจะแพ้เกมนี้ก่อนกัน" เขาทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องทำงานไปต่อประชุมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งเสียงหัวเราะแผ่วเบาไว้ข้างหลังโมเน่ยืนนิ่งอึ้งอยู่หน้าห้อง มือกำผ้าเช็ดตัวแน่น หน้าแดงจนร้อนวูบไปทั้งใบหน้า เธอรีบเดินหนีขึ้นห้องด้วยฝีเท้าเร็วผิดปกติ ปิดประตูดังปัง แล้วทรุดตัวลงนั่งพิงประตูอยู่อย่างนั้น หัวใจยังคงเต้นแรงไม่หยุด'ไอ้บ้าเอ๊ย มันไม่กลัวสายตาคนในที่ประชุมเลยเหรอ!' เธอคิดในใจพลางเอามือทั้งสองปิดหน้าที่ยังคงร้อนผ่าวอยู่คืนต่อมา เธอลองใหม่อีกครั้ง คราวนี้แอบย่องเข้าไปในห้องทำงานตอนไคกำลังตรวจเอกสารสำคัญ แสงไฟสีเหลืองนวลจากโคมตั้งโต๊ะส่องกระทบใบหน้าเขาที่กำลังจดจ่ออยู่กับกองเอกสารสูงเป็นตั้ง เธอนั่งลงตักเขาแบบไม่ขออนุญาต แขนโอบรอบคอ ทำหน้าเหมือนแมวเหมียวขอความรัก"พี่ไก่คะ เบื่องานแล้ว มาเล่นกับหนูดีกว่า" เธอกระซิบข้างหูพลางเป่าลมหายใจเบา ๆ ตามสูตรในนิยายที่เคยอ่านมา มือเรียวเล่นอยู่ที่ปกเสื้อของเขาอย่างเป็นธรรมชาติไควางปากกาลงอย่างสงบ มือหนึ่งโอบเอวเธอไว้แน่น อีกมือลูบผมที่ยังหอมกลิ
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 23
แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านลูกไม้เข้ามาตกกระทบใบหน้า โมเน่ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกปวดหัวตุบ ๆ และอีกสิ่งหนึ่งที่หนักอึ้งกว่านั้นคือความรู้สึกผิดที่ก่อตัวอยู่เต็มอกเธอนอนขดตัวอยู่บนเตียงนุ่ม มองเพดานห้องนอนที่คุ้นตาไปหมดแล้ว ภาพเมื่อคืนผุดขึ้นมาในหัวทีละฉากราวกับหนังที่เล่นซ้ำไม่มีวันจบ สายฝนที่สาดกระเซ็นเข้ามาทางระเบียง เสียงฟ้าร้องคำรามอยู่ไกล ๆ อ้อมแขนที่รัดแน่นจนหนีไม่หลุด และริมฝีปากร้อนผ่าวที่กดทับลงมาอย่างไม่ยอมปล่อยเธอเอามือทั้งสองข้างทาบหน้าตัวเองแล้วกรี๊ดลั่นอยู่ในใจ กลิ้งตัวไปมาบนที่นอนจนผ้าห่มพันกันยุ่งเหยิง'ไม่นะ ไม่ ๆๆๆ นี่มันไม่ใช่แผนที่วางไว้เลยสักนิด!'โมเน่พยายามนึกทบทวนเหตุผลทางวิทยาศาสตร์มาปลอบใจตัวเอง เธอเคยเรียนมาว่าตอนหวาดกลัวใกล้ตายหรือตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน ร่างกายจะหลั่งสารอะดรีนาลีนออกมาปริมาณมาก และสารตัวนี้เองที่มักทำให้สมองสับสนระหว่างความกลัวกับความตื่นเต้นทางอารมณ์อื่น ๆ ใช่แล้ว มันคือ "อุบัติเหตุ" ล้วน ๆ ไม่เกี่ยวอะไรกับใจเธอสักนิดเดียวเธอพยักหน้ากับตัวเองอย่างมั่นใจในทฤษฎีที่คิดขึ้นมาเอง ก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตัวเ
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 22 nc 3/3
เขาคำรามต่ำก่อนจะรูดซิปลงปลดกางเกงทิ้งไป ร่างกายกำยำเปลือยเปล่าปรากฏโฉมทุกสัดส่วน ความเป็นชายขนาดยักษ์เด้งทะลักออกมาอย่างทรงพลังทั้งยาวใหญ่และหนา เส้นเลือดปูดโปนตามความยาว ส่วนปลายบานแดงฉ่ำมันวาวเยิ้ม โมเน่เหมือนถูกกระชากสติกลับมาดวงตาเธอเบิกกว้างอย่างลืมตัว ดวงตากลมโตสั่นระริกจับจ้องความยิ่งใหญ่ตรงหน้าในหัวประมวลผลวุ่นวายจนเผลอคิดพิเรนทร์ ‘คนเขียนนิยายเรื่องนี้ใส่เลขผิดหรือเปล่าเนี่ย?! ใหญ่ขนาดนี้ฉันได้ตายคาเตียงแน่ๆ’ร่างเล็กพยายามถดตัวหนีจนแผ่นหลังชนหัวเตียง แต่ไคกลับคว้าข้อเท้าเธอไว้แล้วลากกลับมาอยู่ใต้ร่างอย่างง่ายดาย เขาโน้มตัวลงมาทับจนเธอสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุและขนาดอันน่าเกรงขามที่บดเบียดอยู่ตรงหน้าขา"เป็นอะไร..." ไคหัวเราะทุ้มในลำคอ เมื่อเห็นท่าทีช็อกสุดขีดของสาวน้อยใต้ร่าง เขาขยับกายเข้าไปใกล้จนส่วนหัวที่ฉ่ำวาวเฉียดกรายร่องนุ่มที่เปียกชุ่ม"พี่ไก่ ไม่เอา! มันใหญ่ไป ฉันไม่ไหวหรอก!""ทำไมจะไม่ไหว ยังไม่ได้ลองเลย" ไคกระซิบข้างหู เสียงทุ้มแหบพร่าเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม "ปากเธอยังด่าฉันแซ่บขนาดนั้น มาดูสิ้ว่าปากล่างจะแซ่บขนาดไหน""ไอ้คนลามก! ปล่อยนะ!""หึ ด่าสิ ด่าอี
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 21 nc 2/3
"ไม่! ปล่อยฉันนะ!" โมเน่แผดเสียงพลางปัดป้องพัลวัน เธอพยายามจะรวบสาบเสื้อเข้าหากันและปัดมือใหญ่ของเขาออกไป แต่พละกำลังของตัวเองกลับน้อยนิดเหลือเกินเมื่อเทียบกับเขา ไคใช้มือเพียงข้างเดียวรวบข้อมือทั้งสองของเธอไว้แน่นแล้วกดลงกับเตียงนุ่ม"พี่ไก่! ไอ้คนบ้า! ปล่อย!" โมเน่ดิ้นรนสุดชีวิต ทว่าไคกลับใช้นิ้วหนาแกะกระดุมเสื้อเธอออกอย่างใจเย็นและยั่วเย้าเม็ดแรกหลุดออก เผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่ขึ้นสีระเรื่อ เม็ดที่สองและสามตามมาติดๆ แม้โมเน่จะบิดกายหนีและพยายามจะหุบไหล่เพื่อปกปิดเพียงใด ไคก็จัดการกระชากอาภรณ์ที่เปียกชื้นนั้นให้พ้นทางจนทรงเสน่ห์อวบอิ่มเด้งออกมาสู้สายตาอย่างโจ่งแจ้งไคกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาของเขาแผดเผาจนโมเน่รู้สึกร้อนไปทั้งตัว เขาโน้มหน้าลงประทับจูบบนรอยแดงเก่าที่เขาเคยฝากไว้ ลิ้นร้อนชื้นวนเวียนปลุกเร้าจนร่างบางสะท้านเฮือก ความพยศในตอนแรกเริ่มมลายกลายเป็นความซ่านสยิว"สวยชิบ ถ้ามีของดีก็น่าจะเอามาอวดกันแต่แรกสิ"“หยุดเถอะ ขอร้อง” โมเน่กัดริมฝีปากมองไคที่จัดการสลัดอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายทิ้งไป ไคหยุดชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างบางที่สั่นสะท้านอยู่ใต้ร่างอย่างห
Maaari mong magustuhan
ชีวิตหลังความตายของเซินมาน
จี้เสี่ยวนวน100.4K viewsล่าหัวใจ คุณภรรยา(เก่า)ที่รัก
น้ำหมึกหิมะ103.6K viewsรวมเรื่องแซ่บ (9) NC20+
Beefy Cat119.2K viewsปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน
ปลาคาร์ปตัวน้อย149.6K viewsหัวใจต้องมนตรา
ศรีปุรัม มณีปุรัม87 viewsเพลย์บอยพิฆาตรัก NC25+
เพื่อนแพง/เผิงโหย่ว/อักษรสีเพลิง59 viewsวิวาห์ลวงเหนือบัลลังก์
Ladyporn10 viewsบอส อย่านะ! เดี๋ยวความลับแตก
ฮาเร รา76 views
