INICIAR SESIÓNCompartir
บทที่ 10
Fecha de publicación:
2026-08-24 14:59:53ไม่ถึงชั่วโมงต่อมา ไคก็กลับมาถึงห้องทำงานส่วนตัวบนตึกสูงของเขา เขาถอดเสื้อนอกออกแล้วโยนมันลงบนโซฟาอย่างแรงด้วยความโกรธที่แทบจะระเบิดออกมา
“ซอสช็อกโกแลตใส่ไมโครโฟน เธอคิดว่าฉันเป็นตัวตลกหรือไง!” เขาไม่เคยรู้สึกอับอายขายหน้าเท่านี้มาก่อนในชีวิต การกล่าวสุนทรพจน์ที่สำคัญที่สุดแห่งปีของเขาต้องพังไม่เป็นท่า เพราะคู่หมั้นที่อ้างว่าความจำเสื่อมและเห็นไมโครโฟนเป็นงู! “คุณไคครับ ข่าวเริ่มออกแล้วครับ...” ผู้ช่วยคนสนิทเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก ไคหันไปมองหน้าจอโทรทัศน์ขนาดใหญ่ในห้องทำงาน ซึ่งกำลังฉายภาพหน้าตรงของเขาที่ยืนอยู่ข้างไมโครโฟนเปื้อนซอสช็อกโกแลต และพาดหัวข่าวก็ทำให้น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบยิ่งกว่าเดิม "เกิดอะไรขึ้นกับทายาทดัง? คู่หมั้นโชว์ความแปลก! ต้องคิดหนักเรื่องการร่วมลงทุนหรือไม่?" “ยอดเยี่ยม” ไคหัวเราะในลำคออย่างบ้าคลั่ง “เธอเล่นได้สมบทบาทมาก โมเน่! เธอใช้ความจำเสื่อมเป็นโล่กำบังได้แนบเนียน ทำให้ฉันไม่สามารถทำอะไรเธอได้เลย” ไคเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ มองแสงไฟระยิบระยับของกรุงเทพ ด้วยสายตาคมกริบ เขาใช้ความคิดอย่างหนัก... จะถอนหมั้นตอนนี้ไม่ได้! ถ้าถอนหมั้นตอนนี้ มันจะดูเหมือนเขายอมแพ้ให้กับผู้หญิงป่วย ที่ทำให้เขาอับอาย และจะส่งผลเสียต่อความน่าเชื่อถือทางธุรกิจของเขาอย่างรุนแรง “คิดผิดแล้ว ถ้าคิดว่าฉันจะถอนหมั้นง่ายๆ แค่นี้!” อีกด้าน “โอ๊ย! ลูกสาวกู ออกบ้านทีมีแต่เรื่อง” มือข้างหนึ่งรัชตะกุมขมับไว้แน่นด้วยความปวดหัวอย่างแสนสาหัส เขามองไปยังโรมที่นั่งอยู่บนโซฟา “ใครอนุญาตให้แกพาน้องไปไม่ทราบ” “พ่อครับ ผมก็อยู่คุมตลอดนะ” โรมถอนหายใจยาว “แต่จู่ๆ น้องก็กรี๊ดแล้วบอกว่าเห็นงูในไมโครโฟน... หมอก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอครับ ว่าบางทีอาการของคนไข้ที่สมองกระทบกระเทือนก็จะมีพฤติกรรมแปลกๆ ที่ควบคุมไม่ได้แบบนี้” “ฉันรู้!” คุณรัชตะกุมขมับแน่นขึ้น “แต่... โอ๊ย ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน! ฉันก็สงสารลูกนะ แต่ถ้างานหมั้นนี้พัง... บริษัทเราจะทำยังไง!” คุณรัชตะเดินวนไปมาอย่างสับสนระหว่างความโกรธและความรู้สึกเห็นใจลูกสาวที่น่าสงสาร กริ๊ง... กริ๊ง... โทรศัพท์บ้านดังขึ้น โรมรีบเดินไปรับสาย และสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นจริงจังในทันที “ครับ... คุณวรโชติครับ... ครับ” ในขณะที่พ่อกับพี่ชายกำลังวุ่นวายกับการรับมือกับสถานการณ์อยู่ด้านล่าง โมเน่ กำลังอยู่ในห้องด้วยรอยยิ้มที่สดใสราวกับคนบ้า ฮ่าๆ! แผนฉันได้ผลจริงๆ! ฉันมั่นใจกว่าร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าสิ่งที่ไคจะทำต่อไปคือการ ถอนหมั้น! ไม่มีใครที่ไหนจะยอมให้คู่หมั้นป่วยที่ทำลายธุรกิจตัวเองขนาดนี้! การโทรมาอย่างรวดเร็วของพ่อไคต้องเป็นการขอยุติการหมั้นอย่างแน่นอน! “เตรียมตัวสู่การเป็นอิสระได้เลย ยัยน้ำฟ้า” ฉันเตือนตัวเองในกระจกด้วยความตื่นเต้น ไม่นานหลังจากนั้น เสียงรถยนต์คันหรูของตระกูลวรโชติก็เข้ามาจอดที่หน้าคฤหาสน์ ไคเดินเข้ามาในบ้านด้วยชุดสูทที่เนี้ยบที่สุด ใบหน้าของเขาดูสุขุมนุ่มลึกอย่างน่าประหลาด มาไวกว่าที่คิดอีกนะเนี่ย To be continued
Último capítulo
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 26
โมเน่นิ่งไปชั่วครู่ ใจหวิวขึ้นมาแปลก ๆ กับคำพูดนั้น เธอรู้สึกอบอุ่นในอกแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนเลยตลอดที่อยู่ในร่างนี้ เธอเดินตามไคเข้ารถอย่างเงียบ ๆ ปล่อยให้ความรู้สึกในใจค่อย ๆ ตกตะกอนไปตลอดทางเมื่อกลับถึงคฤหาสน์ ไคจูงมือเธอเดินขึ้นห้องด้วยสีหน้าพึงพอใจ แสงไฟในโถงบันไดสลัวรางส่องกระทบใบหน้าทั้งสองขณะเดินขึ้นไปด้วยกัน เขาต้อนเธอเข้ามุมกำแพงข้างประตูห้องนอน มือทั้งสองยันอยู่ข้างศีรษะเธอ"วันนี้ทำดีมากเลยนะ หมูเน่" เขากระซิบใกล้ใบหู น้ำเสียงต่ำทุ้มเต็มไปด้วยความพอใจ "รางวัลของเด็กดีที่ช่วยเล่นละครให้พี่วันนี้ คือการที่พี่จะดูแลเธอ...ทั้งคืน"โมเน่รู้สึกใจเต้นรัวจนแทบได้ยินเสียงตัวเอง ริมฝีปากอ้าจะเถียงกลับแต่ไม่มีคำไหนหลุดออกมาได้เลยสักคำ มีเพียงแสงไฟในห้องที่ค่อย ๆ ถูกปิดลงพร้อมกับประตูที่ปิดสนิทตามหลัง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันของค่ำคืนที่รอคอยอยู่เบื้องหลังประตูบานนั้นเช้าวันรุ่งขึ้น โมเน่ตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกเพลีย ๆ แต่ในใจกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด เธอเหลือบมองไคที่ยังหลับสนิทอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าคมเข้มที่ยามหลับดูอ่อนโยนกว่ายามตื่นมากนัก เธอเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวก่อนจะร
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 25
"หนูจะต้องใส่ชุดนี้จริง ๆ เหรอคะ" โมเน่บ่นพึมพำขณะยืนหน้ากระจกบานใหญ่ มองชุดเดรสสีชมพูอ่อนที่คนใช้ช่วยกันแต่งตัวให้ตั้งแต่หัวจรดเท้า ผมถูกจัดทรงสวยหรู หน้าตาแต่งแต้มให้ดูอ่อนหวานผิดจากที่เธอคุ้นชิน กระโปรงบานเบาสะบัดตามจังหวะที่เธอขยับตัวไปมาอย่างไม่สบายใจ"สวยแล้ว เธอต้องไปกินข้าวที่บ้านพ่อแม่ฉันวันนี้" ไคยืนพิงกรอบประตูมองเธออย่างพอใจ สายตาส่องประกายชื่นชมจนโมเน่ต้องหันหนีเพราะเขินจนหน้าร้อนวูบ"ทำไมต้องแต่งขนาดนี้ด้วยล่ะคะ กินข้าวแค่มื้อเดียวเอง" เธอเอ่ยพลางดึงชายกระโปรงเบา ๆ ด้วยความอึดอัด ไม่คุ้นเคยกับชุดที่หรูหราขนาดนี้เลยสักนิด"เพราะเธอเป็นคู่หมั้นของฉันไง" เขาตอบง่าย ๆ พร้อมยื่นมือมาให้เธอจับ นิ้วเรียวของเธอวางลงบนฝ่ามือกว้างของเขาอย่างไม่มีทางเลือกระหว่างทางไปคฤหาสน์วรโชติใหญ่ โมเน่นั่งนิ่งอยู่ในรถ มองวิวข้างทางที่ผ่านไปเรื่อย ๆ ใจคิดถึงสิ่งที่จะต้องเผชิญข้างหน้า เธอไม่รู้เลยว่าวันนี้จะมีอะไรรอเธออยู่บ้างทว่าเมื่อเดินเข้าไปในห้องอาหารของคฤหาสน์วรโชติใหญ่ สิ่งแรกที่โมเน่เห็นทำเอาใบหน้าเธอเปลี่ยนสีทันที เพราะมีอริณนั่งอยู่ที่โต๊ะเรียบร้อยแล้ว ในชุดทำงานเรียบร้อยเหมือนเช
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 24
ไคหัวเราะเบา ๆ ในลำคอก่อนจะถอยออกไปอย่างใจเย็น "รู้ตัวแล้วสินะว่าใครจะแพ้เกมนี้ก่อนกัน" เขาทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องทำงานไปต่อประชุมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งเสียงหัวเราะแผ่วเบาไว้ข้างหลังโมเน่ยืนนิ่งอึ้งอยู่หน้าห้อง มือกำผ้าเช็ดตัวแน่น หน้าแดงจนร้อนวูบไปทั้งใบหน้า เธอรีบเดินหนีขึ้นห้องด้วยฝีเท้าเร็วผิดปกติ ปิดประตูดังปัง แล้วทรุดตัวลงนั่งพิงประตูอยู่อย่างนั้น หัวใจยังคงเต้นแรงไม่หยุด'ไอ้บ้าเอ๊ย มันไม่กลัวสายตาคนในที่ประชุมเลยเหรอ!' เธอคิดในใจพลางเอามือทั้งสองปิดหน้าที่ยังคงร้อนผ่าวอยู่คืนต่อมา เธอลองใหม่อีกครั้ง คราวนี้แอบย่องเข้าไปในห้องทำงานตอนไคกำลังตรวจเอกสารสำคัญ แสงไฟสีเหลืองนวลจากโคมตั้งโต๊ะส่องกระทบใบหน้าเขาที่กำลังจดจ่ออยู่กับกองเอกสารสูงเป็นตั้ง เธอนั่งลงตักเขาแบบไม่ขออนุญาต แขนโอบรอบคอ ทำหน้าเหมือนแมวเหมียวขอความรัก"พี่ไก่คะ เบื่องานแล้ว มาเล่นกับหนูดีกว่า" เธอกระซิบข้างหูพลางเป่าลมหายใจเบา ๆ ตามสูตรในนิยายที่เคยอ่านมา มือเรียวเล่นอยู่ที่ปกเสื้อของเขาอย่างเป็นธรรมชาติไควางปากกาลงอย่างสงบ มือหนึ่งโอบเอวเธอไว้แน่น อีกมือลูบผมที่ยังหอมกลิ
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 23
แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านลูกไม้เข้ามาตกกระทบใบหน้า โมเน่ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกปวดหัวตุบ ๆ และอีกสิ่งหนึ่งที่หนักอึ้งกว่านั้นคือความรู้สึกผิดที่ก่อตัวอยู่เต็มอกเธอนอนขดตัวอยู่บนเตียงนุ่ม มองเพดานห้องนอนที่คุ้นตาไปหมดแล้ว ภาพเมื่อคืนผุดขึ้นมาในหัวทีละฉากราวกับหนังที่เล่นซ้ำไม่มีวันจบ สายฝนที่สาดกระเซ็นเข้ามาทางระเบียง เสียงฟ้าร้องคำรามอยู่ไกล ๆ อ้อมแขนที่รัดแน่นจนหนีไม่หลุด และริมฝีปากร้อนผ่าวที่กดทับลงมาอย่างไม่ยอมปล่อยเธอเอามือทั้งสองข้างทาบหน้าตัวเองแล้วกรี๊ดลั่นอยู่ในใจ กลิ้งตัวไปมาบนที่นอนจนผ้าห่มพันกันยุ่งเหยิง'ไม่นะ ไม่ ๆๆๆ นี่มันไม่ใช่แผนที่วางไว้เลยสักนิด!'โมเน่พยายามนึกทบทวนเหตุผลทางวิทยาศาสตร์มาปลอบใจตัวเอง เธอเคยเรียนมาว่าตอนหวาดกลัวใกล้ตายหรือตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน ร่างกายจะหลั่งสารอะดรีนาลีนออกมาปริมาณมาก และสารตัวนี้เองที่มักทำให้สมองสับสนระหว่างความกลัวกับความตื่นเต้นทางอารมณ์อื่น ๆ ใช่แล้ว มันคือ "อุบัติเหตุ" ล้วน ๆ ไม่เกี่ยวอะไรกับใจเธอสักนิดเดียวเธอพยักหน้ากับตัวเองอย่างมั่นใจในทฤษฎีที่คิดขึ้นมาเอง ก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตัวเ
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 22 nc 3/3
เขาคำรามต่ำก่อนจะรูดซิปลงปลดกางเกงทิ้งไป ร่างกายกำยำเปลือยเปล่าปรากฏโฉมทุกสัดส่วน ความเป็นชายขนาดยักษ์เด้งทะลักออกมาอย่างทรงพลังทั้งยาวใหญ่และหนา เส้นเลือดปูดโปนตามความยาว ส่วนปลายบานแดงฉ่ำมันวาวเยิ้ม โมเน่เหมือนถูกกระชากสติกลับมาดวงตาเธอเบิกกว้างอย่างลืมตัว ดวงตากลมโตสั่นระริกจับจ้องความยิ่งใหญ่ตรงหน้าในหัวประมวลผลวุ่นวายจนเผลอคิดพิเรนทร์ ‘คนเขียนนิยายเรื่องนี้ใส่เลขผิดหรือเปล่าเนี่ย?! ใหญ่ขนาดนี้ฉันได้ตายคาเตียงแน่ๆ’ร่างเล็กพยายามถดตัวหนีจนแผ่นหลังชนหัวเตียง แต่ไคกลับคว้าข้อเท้าเธอไว้แล้วลากกลับมาอยู่ใต้ร่างอย่างง่ายดาย เขาโน้มตัวลงมาทับจนเธอสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุและขนาดอันน่าเกรงขามที่บดเบียดอยู่ตรงหน้าขา"เป็นอะไร..." ไคหัวเราะทุ้มในลำคอ เมื่อเห็นท่าทีช็อกสุดขีดของสาวน้อยใต้ร่าง เขาขยับกายเข้าไปใกล้จนส่วนหัวที่ฉ่ำวาวเฉียดกรายร่องนุ่มที่เปียกชุ่ม"พี่ไก่ ไม่เอา! มันใหญ่ไป ฉันไม่ไหวหรอก!""ทำไมจะไม่ไหว ยังไม่ได้ลองเลย" ไคกระซิบข้างหู เสียงทุ้มแหบพร่าเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม "ปากเธอยังด่าฉันแซ่บขนาดนั้น มาดูสิ้ว่าปากล่างจะแซ่บขนาดไหน""ไอ้คนลามก! ปล่อยนะ!""หึ ด่าสิ ด่าอี
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 21 nc 2/3
"ไม่! ปล่อยฉันนะ!" โมเน่แผดเสียงพลางปัดป้องพัลวัน เธอพยายามจะรวบสาบเสื้อเข้าหากันและปัดมือใหญ่ของเขาออกไป แต่พละกำลังของตัวเองกลับน้อยนิดเหลือเกินเมื่อเทียบกับเขา ไคใช้มือเพียงข้างเดียวรวบข้อมือทั้งสองของเธอไว้แน่นแล้วกดลงกับเตียงนุ่ม"พี่ไก่! ไอ้คนบ้า! ปล่อย!" โมเน่ดิ้นรนสุดชีวิต ทว่าไคกลับใช้นิ้วหนาแกะกระดุมเสื้อเธอออกอย่างใจเย็นและยั่วเย้าเม็ดแรกหลุดออก เผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่ขึ้นสีระเรื่อ เม็ดที่สองและสามตามมาติดๆ แม้โมเน่จะบิดกายหนีและพยายามจะหุบไหล่เพื่อปกปิดเพียงใด ไคก็จัดการกระชากอาภรณ์ที่เปียกชื้นนั้นให้พ้นทางจนทรงเสน่ห์อวบอิ่มเด้งออกมาสู้สายตาอย่างโจ่งแจ้งไคกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาของเขาแผดเผาจนโมเน่รู้สึกร้อนไปทั้งตัว เขาโน้มหน้าลงประทับจูบบนรอยแดงเก่าที่เขาเคยฝากไว้ ลิ้นร้อนชื้นวนเวียนปลุกเร้าจนร่างบางสะท้านเฮือก ความพยศในตอนแรกเริ่มมลายกลายเป็นความซ่านสยิว"สวยชิบ ถ้ามีของดีก็น่าจะเอามาอวดกันแต่แรกสิ"“หยุดเถอะ ขอร้อง” โมเน่กัดริมฝีปากมองไคที่จัดการสลัดอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายทิ้งไป ไคหยุดชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างบางที่สั่นสะท้านอยู่ใต้ร่างอย่างห
También te puede gustar
สตรีขี่ม้าออกศึก
ปาเย่วเซิ่งเซี่ย1.4M vistasน้องเมียเอามัน (หลาย P) PWP
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว1.1M vistasบำเรอรัก❤️คุณหมอมาเฟีย NC18++
Me'JinJIn97.9K vistasม่านหมอก
นิยายของเนม108.3K vistasหวนรัก คืนปรารถนา
โมรียา1.4K vistasบ้านนอกคอกรัก
มนัชชนก67 vistasท่านประธานขา อย่าหยุดคลั่งรักฉัน
หอมกลิ่นอายฝน62 vistasNo one gets Theo | เขตหวงห้ามของธีโอ
AloneKing55 vistas
