บทที่ 12

เมื่อกลับมาถึงบ้านโมเน่ก็ขอแยกตัวขึ้นห้องมาทันทีโดยไม่พูดอะไรแต่ระหว่างทางที่นั่งอยู่บนรถ โรมเอาแต่แซวโมเน่ไม่เลิกเสียทีส่วนคนเป็นพ่ออย่างคุณรัชตะก็พร่ำตำหนิจนโมเน่หูชา ทำไมการถอนหมั้นกับไอ้พระเอกบ้านั่นถึงได้ยากเย็นขนาดนี้กัน รอบก่อนที่ทำให้เขาอับอายก็นึกว่าจะยอมถอนหมั้นแล้วด้วยซ้ำ

“ให้ตายเถอะ”

โมเน่สบถออกมาอย่างหงุดหงิดก่อนจะทิ้งตัวลงนอนไปที่เตียง ถ้าแผนเดิมใช้ไม่ได้ผลก็คงต้องเปลี่ยนแผนกันเสียหน่อย บางทีอาจจะต้องเล่นงานเขาแบบคนดีๆ ที่ไม่มีใครกล้าทำ ในนิยายถ้าจำไม่ผิดช่วงนี้ไคมีประชุมสำคัญกับนักธุรกิจจากยุโรป อืมชื่ออะไรกันนะค่อนข้างที่จะยาวพอสมควร เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะดีดนิ้วดังเปาะเมื่อนึกออก

“เอ็ดเวิร์ด บรูคส์”

นักธุรกิจผู้ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเคร่งครัดในมารยาท คนที่จะร่วมธุรกิจกับเขาได้ต้องเป็นคนที่ตรงต่อเวลาไม่ควรที่จะปล่อยให้เขาต้องรอนานจนเกินและห้ามผิดนัดเป็นอันขาดแต่ถ้าเหตุผลมากพอเขาก็จะมองข้ามไป ที่สำคัญเขาไม่ชอบให้ใครขัดจังหวะในช่วงเจรจา

โมเน่หัวเราะออกมาเบา ๆ ทันทีที่คิดแผนร้ายออกรอบนี้ฉันมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ไม่มีพลาดแน่นอน หึหึ แทบรอให้ถึงวันนั้นไม่ไหวแล้วถึงแม้มันอาจจะส่งผลกระทบต่อภาพลักษณ์ของโมเน่โดยตรงแล้วใครสนกันปกติโมเน่มีภาพลักษณ์ดีๆ เหมือนกับคนอื่นที่ไหนกัน

อีกสองสามวันก็จะถึงวันประชุมของเขากับ เอ็ดเวิร์ด บรูคส์ฉันควรบุกไปหาเขาที่บริษัทดีไหมนะหรือจะส่งข้อความไปหาดี อืมถ้าคุยในแชทบางทีเขาอาจจะปฏิเสธได้โดยง่าย สู้ไปตื้อเขาที่บริษัทจะดีกว่าเพราะฉันจะได้แสดงละครได้

พอคิดได้แบบนั้นโมเน่ก็ตั้งหน้าตั้งตารอวันนั้นอย่างใจจดใจจ่อ

“ไปไหน” โรมทักโมเน่ขึ้นมาเมื่อเห็นเธอในสภาพที่แต่งหน้าทำผมเพราะตั้งแต่ที่เธอออกจากโรงพยาบาลกับตอนที่จะออกงานเธอแทบจะไม่แต่งหน้าเลย

“ไปหาคู่หมั้นค่ะ” เธอยิ้มให้กับโรมอย่างอารมณ์ดี เธอรอให้ถึงวันนี้โดยเฉพาะเลย

“จะไปสร้างปัญหาอีกหรือไง” โรมพูดออกมาราวกับรู้ทันแผนของเธอ

“โอ๊ย พี่เห็นหนูเป็นคนยังไง”

“เป็นคนที่นิสัยไม่ดี” เพียงแค่คำสั้นๆ ก็ทำให้เธอมุ่ยปากออกมาแต่ก็ช่วยไม่ได้โมเน่คนก่อนนิสัยไม่ดีนี่นะยิ่งสร้างเรื่องเพิ่มก็ยิ่งตอกย้ำเข้าไปอีก

“พี่อะ ก็แค่อยากไปหาไม่ได้ไปสร้างเรื่องสักหน่อย ปกติหนูก็ไปหาเขาตลอดไม่ใช่เหรอ”

“เหรอ ตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลเธอก็ไม่ได้ไปหาเขานะ ไม่ได้จะไปสร้างเรื่องจริง?” โรมเลิกคิ้วถามแบบไม่เชื่อใจ

“จริ๊งง” ตอบกลับไปแบบเสียงสูงก่อนจะรีบเดินออกจากบ้านมาถ้าไม่รีบออกตอนนี้คงจะยืนเถียงกันไม่รู้จบ นี้สินะที่เขาว่าอย่ามีพี่ชายที่รู้นิสัยเราจะหมดไส้หมดพุง

โมเน่เดินไปที่ลานจอดรถก่อนจะขึ้นไปนั่งแล้วให้คนขับรถพาไปที่บริษัทของเขาแต่ถ้าไปหาเขาก็ต้องเจอกับอริณด้วยหรือเปล่านะนางเอกของเรื่อง ในนิยายบรรยายว่าเธอเป็นคนที่สวยมีความอดทนสูงและเป็นคนดีมากๆ แบบกอไก่ล้านตัว

หวังว่าถ้าเจอตัวจริงแล้วเธอคงจะเหมือนกับตัวหนังสือที่บรรยายถึงนิสัยและบุคลิกของเธอนะเพราะไม่ว่าโมเน่จะทำยังไงกับเธอ เธอก็ยิ้มสู้ตลอดหรือแม้กระทั่งตอนอยู่กับโมเน่สองคนเธอก็ยังสุภาพกับโมเน่เสมอ

ไม่นานตัวรถก็ขับมาจอดอยู่ที่หน้าบริษัทของเขาเพียงแค่คนเปิดประตูเห็นหน้าฉันก็ทำท่าตกใจไม่ใช่น้อยราวกับเห็นผี ฉันแค่ยิ้มให้พร้อมกับบอกขอบคุณอย่างเป็นมิตรก่อนจะเดินเข้าบริษัทมาทันที

ตลอดทางเดินมีทั้งสายตาและคำซุบซิบมากมายที่เล็ดรอดออกมาให้ได้ยินแต่ใครแคร์กัน เป้าหมายของฉันคือการไปหาประธานบริษัทแต่ระหว่างทางฉันก็ไปถามพวกพนักงานบ้างอะไรบ้างคือถ้าไม่ถามฉันจะเดินไปมั่ว

“เฮ้อถึงสักที” เดินจนเมื่อยในที่สุดก็ถึงมีโต๊ะอยู่ด้านหน้าห้องน่าจะเป็นของเลขาแต่ไม่มีคนอยู่ ปกติแล้วถ้าจะเข้าห้องประธารก็ต้องผ่านเลขาก่อนเพื่อให้เลขารายงานหรือเปล่านะ

ช่างเถอะเข้าไปก่อนดีกว่ายังไงโมเน่คนก่อนก็มักจะเดินเข้าไปแบบไม่ผ่านใครอยู่แล้วนี้เนอะ โมเน่เอื้อมมือดันประตูเข้าไปก่อนจะเห็นเขากำลังนั่งตรวจเอกสารอยู่

“งานดูเยอะนะคะ” สิ้นเสียงของเธอเขาก็เงยหน้าขึ้นมามอง เลิกคิ้วสูงอย่างแปลกใจที่เห็นคนตรงหน้ามาที่นี่

“หืม ไม่คิดว่าเธอจะมาหาฉันถึงที่นี่เลยนะ” เขายิ้มออกมา

“ก็อยากมาหาคู่หมั้นของตัวเองเหมือนทุกครั้งที่เคยทำยังไงละคะ” เขาหัวเราะในลำออกมาก่อนจะเชิญให้ฉันนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามเขา

“ปกติที่เธอมาก็ไม่ค่อยจะมีเรื่องดีๆ เธอต้องการอะไรก็พูดมาสิครับคุณว่าที่คู่หมั้น” แหม มีแวะมาเหน็บแนบกันด้วยนะคะคุณพระเอก

“พี่ไก่ อุ้ยขอโทษนะคะพี่ไคพอดีมันคล้องจองกันเกินไป” เธอยิ้มออกมา “พี่จำคำที่พี่พูดได้ไหมคะว่าจะพาหนูไปหาแพทย์เฉพาะทางที่ดีที่สุดของอเมริกา”

“จำได้ ทำไมครับ?”

“พี่ไม่ต้องพาหนูไปแล้วนะคะหนูมีวิธีที่จะช่วยรักษาหนูแบบง่ายๆ แบบไม่ต้องบินลัดฟ้าไปที่อเมริกา”

“หืม งั้นเหรอแบบไหนครับ”

โมเน่ยิ้มกรุบกริบออกมาก่อนจะลองเชิงถามเขาเรื่องนักธุรกิจจากยุโรป ตอนแรกเขาก็ไม่ยอมบอกจนฉันตื้อเขาจนดูน่ารำคาญเขาเลยยอมปริปากออก ช่วงเช้ามีประชุมและช่วงเย็นก็จะมีงานเลี้ยงต้อนรับแขกคนอื่นๆ ที่เป็นพวกนักลงทุนของบริษัทเขา

“พาหนูไปประชุมด้วยสิคะ”

“ไม่ได้” เขาตอบออกมาทันทีแบบเสียงแข็ง

“ทำไมละคะการเจอสังคมเยอะๆ จะยิ่งช่วยกระตุ้นความทรงจำของหนูนะคะไหนบอกจะช่วยหนู” โมเน่แสร้งตีเศร้าออกมา

“การเจอ เอ็ดเวิร์ด มันจะช่วยกระตุ้นอะไรเธอ เธอไม่ได้รู้จักเขานอกจากว่าอยากจะไปสร้างเรื่องเสียมากกว่า”

เอออันนี้ก็จริงที่เขาพูดมาก็มีเหตุผล เอ็ดเวิร์ด กับโมเน่ไม่รู้จักกันแถมโมเน่ก็ไม่เคยเจอหน้าด้วย ให้ตายสิไม่ทันคิดเรื่องนี้เลย แต่ไม่เป็นไรฉันไม่ยอมแพ้หรอกนะ

“งั้นพรุ่งนี้พี่ไก่เอ๊ย พี่ไคก็พาหนูออกไปเที่ยวสิคะ”

“หูเธอหนวกหรือไงฉันก็พึ่งบอกไปว่ามีประชุมตอนเช้า”

“พี่ก็ยกเลิกการประชุมสิคะ”

สิ้นเสียงของฉันเขาก็ถอนหายใจออกมาก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินอ้อมโต๊ะมาหาฉันที่นั่งอยู่พร้อมกับยกมือขึ้นมาไว้ที่ระดับเดียวกันกับหน้าของฉัน ตอนแรกก็ไม่ค่อยใจว่าเขากำลังจะทำอะไรจนกระทั่งเขาดีดหน้าผากของฉันจนเกิดเสียง

ป๊อก

To be continued