คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา!의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

ชั่วพริบตาคำประท้วงถูกกลืนหายไปในลำคอทันทีที่ไคโน้มตัวลงบดขยี้ริมฝีปากเธออย่างดุดัน ปากหนารุกรานรุนแรงบดเบียดจนโมเน่รู้สึกถึงรสฝาดของเลือดที่ซึมออกมา ลิ้นร้อนรุ่มรุกไล้เข้าไปในโพรงปากหวานอย่างบ้าคลั่ง พันเกี่ยวเรียกร้องจนร่างบางสะดุ้งเฮือก “อื้มมมม!” โมเน่ดิ้นรนสุดแรง มือเล็กขยำเสื้อเชิ้ตที่เปียกชุ่มของเขาจนยับยู่ยี่ พยายามจะผลักไสอกแกร่งที่เหมือนกำแพงหินออกไป แต่พละกำลังของเธอกลับมลายหายไปกับรสจูบ จากที่เคยทุบตีกลับเปลี่ยนเป็นโอบรั้งลำคอหนาไว้แน่นเพื่อหาที่ยึดเกาะ "ฮึ่ม..." ไคครามต่ำในลำคออย่างพึงพอใจ เมื่อเห็นยัยตัวแสบเริ่มอ่อนระทวยในอ้อมแขนเขายิ่งย่ามใจ บดจูบเน้นย้ำซ้ำๆ อย่างหิวกระหาย มือใหญ่ที่หยาบกร้านลูบไล้แผ่นหลังโค้งเว้าที่เปียกโชก ก่อนจะเลื่อนลงไปบีบเค้นสะโพกกลมกลึง แรงบดเบียดของร่างกายกำยำทำให้โมเน่สัมผัสได้ถึงความร้อนรุ่มที่พุ่งพล่านสวนทางกับอากาศที่หนาว "ไอ้พี่ไก่... ปล่อย...อื้อออ" เธอพยายามจะถอนปากออกเพื่อหายใจ แต่ไคกลับตามไปประกบปิดแน่น ก่อนจะดูดดึงอย่างรุนแรงจนเธอเผลอครางเครือออกมา "เธอมันเข้ากับฉันได้ดีชะมัด โมเน่!" ไคถอนจูบออกมาเพียงนิดเพื่อกระซิบข้างหู

เขาคำรามต่ำก่อนจะรูดซิปลงปลดกางเกงทิ้งไป ร่างกายกำยำเปลือยเปล่าปรากฏโฉมทุกสัดส่วน ความเป็นชายขนาดยักษ์เด้งทะลักออกมาอย่างทรงพลังทั้งยาวใหญ่และหนา เส้นเลือดปูดโปนตามความยาว ส่วนปลายบานแดงฉ่ำมันวาวเยิ้ม โมเน่เหมือนถูกกระชากสติกลับมาดวงตาเธอเบิกกว้างอย่างลืมตัว ดวงตากลมโตสั่นระริกจับจ้องความยิ่งใหญ่ตรงหน้าในหัวประมวลผลวุ่นวายจนเผลอคิดพิเรนทร์ ‘คนเขียนนิยายเรื่องนี้ใส่เลขผิดหรือเปล่าเนี่ย?! ใหญ่ขนาดนี้ฉันได้ตายคาเตียงแน่ๆ’ร่างเล็กพยายามถดตัวหนีจนแผ่นหลังชนหัวเตียง แต่ไคกลับคว้าข้อเท้าเธอไว้แล้วลากกลับมาอยู่ใต้ร่างอย่างง่ายดาย เขาโน้มตัวลงมาทับจนเธอสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุและขนาดอันน่าเกรงขามที่บดเบียดอยู่ตรงหน้าขา"เป็นอะไร..." ไคหัวเราะทุ้มในลำคอ เมื่อเห็นท่าทีช็อกสุดขีดของสาวน้อยใต้ร่าง เขาขยับกายเข้าไปใกล้จนส่วนหัวที่ฉ่ำวาวเฉียดกรายร่องนุ่มที่เปียกชุ่ม"พี่ไก่ ไม่เอา! มันใหญ่ไป ฉันไม่ไหวหรอก!""ทำไมจะไม่ไหว ยังไม่ได้ลองเลย" ไคกระซิบข้างหู เสียงทุ้มแหบพร่าเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม "ปากเธอยังด่าฉันแซ่บขนาดนั้น มาดูสิ้ว่าปากล่างจะแซ่บขนาดไหน""ไอ้คนลามก! ปล่อยนะ!""หึ ด่าสิ ด่าอี

ไคหัวเราะเบา ๆ ในลำคอก่อนจะถอยออกไปอย่างใจเย็น "รู้ตัวแล้วสินะว่าใครจะแพ้เกมนี้ก่อนกัน" เขาทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องทำงานไปต่อประชุมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งเสียงหัวเราะแผ่วเบาไว้ข้างหลังโมเน่ยืนนิ่งอึ้งอยู่หน้าห้อง มือกำผ้าเช็ดตัวแน่น หน้าแดงจนร้อนวูบไปทั้งใบหน้า เธอรีบเดินหนีขึ้นห้องด้วยฝีเท้าเร็วผิดปกติ ปิดประตูดังปัง แล้วทรุดตัวลงนั่งพิงประตูอยู่อย่างนั้น หัวใจยังคงเต้นแรงไม่หยุด'ไอ้บ้าเอ๊ย มันไม่กลัวสายตาคนในที่ประชุมเลยเหรอ!' เธอคิดในใจพลางเอามือทั้งสองปิดหน้าที่ยังคงร้อนผ่าวอยู่คืนต่อมา เธอลองใหม่อีกครั้ง คราวนี้แอบย่องเข้าไปในห้องทำงานตอนไคกำลังตรวจเอกสารสำคัญ แสงไฟสีเหลืองนวลจากโคมตั้งโต๊ะส่องกระทบใบหน้าเขาที่กำลังจดจ่ออยู่กับกองเอกสารสูงเป็นตั้ง เธอนั่งลงตักเขาแบบไม่ขออนุญาต แขนโอบรอบคอ ทำหน้าเหมือนแมวเหมียวขอความรัก"พี่ไก่คะ เบื่องานแล้ว มาเล่นกับหนูดีกว่า" เธอกระซิบข้างหูพลางเป่าลมหายใจเบา ๆ ตามสูตรในนิยายที่เคยอ่านมา มือเรียวเล่นอยู่ที่ปกเสื้อของเขาอย่างเป็นธรรมชาติไควางปากกาลงอย่างสงบ มือหนึ่งโอบเอวเธอไว้แน่น อีกมือลูบผมที่ยังหอมกลิ

โมเน่นิ่งไปชั่วครู่ ใจหวิวขึ้นมาแปลก ๆ กับคำพูดนั้น เธอรู้สึกอบอุ่นในอกแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนเลยตลอดที่อยู่ในร่างนี้ เธอเดินตามไคเข้ารถอย่างเงียบ ๆ ปล่อยให้ความรู้สึกในใจค่อย ๆ ตกตะกอนไปตลอดทางเมื่อกลับถึงคฤหาสน์ ไคจูงมือเธอเดินขึ้นห้องด้วยสีหน้าพึงพอใจ แสงไฟในโถงบันไดสลัวรางส่องกระทบใบหน้าทั้งสองขณะเดินขึ้นไปด้วยกัน เขาต้อนเธอเข้ามุมกำแพงข้างประตูห้องนอน มือทั้งสองยันอยู่ข้างศีรษะเธอ"วันนี้ทำดีมากเลยนะ หมูเน่" เขากระซิบใกล้ใบหู น้ำเสียงต่ำทุ้มเต็มไปด้วยความพอใจ "รางวัลของเด็กดีที่ช่วยเล่นละครให้พี่วันนี้ คือการที่พี่จะดูแลเธอ...ทั้งคืน"โมเน่รู้สึกใจเต้นรัวจนแทบได้ยินเสียงตัวเอง ริมฝีปากอ้าจะเถียงกลับแต่ไม่มีคำไหนหลุดออกมาได้เลยสักคำ มีเพียงแสงไฟในห้องที่ค่อย ๆ ถูกปิดลงพร้อมกับประตูที่ปิดสนิทตามหลัง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันของค่ำคืนที่รอคอยอยู่เบื้องหลังประตูบานนั้นเช้าวันรุ่งขึ้น โมเน่ตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกเพลีย ๆ แต่ในใจกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด เธอเหลือบมองไคที่ยังหลับสนิทอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าคมเข้มที่ยามหลับดูอ่อนโยนกว่ายามตื่นมากนัก เธอเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวก่อนจะร

เสียงประท้วงกลายเป็นเสียงครางเครือเมื่อเขาเริ่มขบเม้มติ่งหูเธอ ก่อนจะสบตาคู่สวยอย่างหลงไหล"โกรธก็ส่วนโกรธแต่ร่างกายเธอมันบอกว่าอยากได้รางวัล แล้วนะยัยหมูเน่" ไคกระตุกยิ้มผู้ชนะก่อนจะโน้มลงจูบมือซุกซน เลื่อนลงไปบีบเฟ้นเอวคอดกิ่วอย่างหมั่นเขี้ยว ก่อนจะสอดหายเข้าไปใต้ชายเสื้อที่ยังหลงเหลืออยู่ สัมผัสกับผิวหน้าท้องแบนราบแล้วลากไล้ขึ้นมาจนถึงทรวงทรงอวบหยุ่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้บราลูกไม้"อื้อ พี่ไก่"โมเน่ครางเครือในลำคอเมื่อฝ่ามือหนากอบกุมความนุ่มนิ่มนั้นไว้เต็มแรงบีบ เขาปลดตะขอเสื้อชั้นในออกอย่างชำนาญในพริบตาเดียว แล้วถลกมันขึ้นไปกองอยู่ด้านบนปล่อยให้อกอวบคู่สวยชูชันท้าทายสายตาไคจ้องมองมันด้วยแววตาหลงใหล เขาไม่ได้กระชากเสื้อผ้าเธอออกจนหมด แต่เลือกที่จะปล่อยให้เสื้อเชิ้ตและกระโปรงสั้นยังคงพันธนาการร่างกายเธอไว้บางส่วน มือหนึ่งบีบเค้นอกอวบหยุ่นนิ้วโป้งคลึงวนยอดอกแดงก่ำช้าๆ ส่วนอีกมือก็สอดลึกเข้าไปใต้กระโปรงบีบเฟ้นสะโพกมน"นุ่มชะมัด ยัยหมูเน่ของพี่เนี่ย"ไคกดร่างหนาลงทับซ้อนบดเบียดความแข็งแกร่งเข้าหาความนุ่มนวลอย่างจงใจ จนโมเน่สัมผัสได้ถึงความร้อนระอุที่พุ่งพล่านอยู่กลางกาย โมเน่พลางบ