แชร์

34 บีบคั้น

last update วันที่เผยแพร่: 2026-09-05 22:30:02

“ข้าไปต้มยาก่อน คุณหนูพักผ่อนอยู่ในห้องถ้าไม่ใช่ข้าอย่าเปิดประตูนะเจ้าคะ” ซ่งเอ๋อเป็นห่วงความปลอด

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
บทที่ถูกล็อก

บทล่าสุด

  • ชาตินี้ข้าจะหอบลูกหนีจากท่านอ๋องไร้ใจ   61 สุขสมหวัง

    ไม่นานหมอหลวงก็เดินทางมาถึงจวนจวิ้นอ๋องสีหน้าเหนื่อยล้ามาก เมื่อล้างแผลและใส่โอสถให้ท่านอ๋องเสร็จก็เอ่ยขึ้นว่า “ช่วงนี้แผลห้ามโดนน้ำนะพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋องทรงถนอมพระวรกายด้วยเถิด” หรือจะพูดกันให้เข้าใจง่าย ๆ ว่าท่านอ๋องได้โปรดอย่าเจ็บป่วยบ่อยอีกเลย เนื่องจากจักรพรรดิติดตามพระอาการของจวิ้นอ๋องอย่างใกล้ชิด คาดว่าพระองค์ก็คงรู้สึกผิดมากเช่นกัน ที่ทำให้หานเถิงซีพิการต้องนั่งรถเข็นนานหลายเดือน“หมอหลวงอย่าทำสีหน้าเช่นนั้นสิ ข้าไม่ให้ท่านต้องลำบากใจนานหรอก” แน่นอนว่าหานเถิงซีบังคับให้หมอหลวงทูลความเท็จกับจักรพรรดิ เรื่องที่เขาพิการนั้นไม่เป็นความจริง เพียงแต่ต้องการความสงบสุขก็เท่านั้น คุณหนูอยากปีนป่ายขึ้นที่สูงพวกนั้นจะได้เลิกฝันลม ๆ แล้ง ๆ เสียทีหมอหลวงยิ้มแห้ง “แล้วเมื่อใดที่ท่านอ๋องจะทรงเลิกเล่นเป็นคนพิการเสียทีพ่ะย่ะค่ะ” เมื่อพันผ้าสะอาดที่มือให้จวิ้นอ๋องเสร็จแล้วก็สอบถามขึ้น บุรุษองอาจมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างใช้ความคิด เขาพยายามคิดทบทวนเรื่องทั้งหมดอย่างถ้วนถี่และละเอียดรอบคอบ องค์หญิงใหญ่อภิเษกสมรสกับองค์ชายสามแล้ว และกำลังทรงพระครรภ์ มู่อิงอิงกลายเป็นชายาของหานหรงชิง

  • ชาตินี้ข้าจะหอบลูกหนีจากท่านอ๋องไร้ใจ   60 ออดอ้อน

    “เจ้าว่าข้าร้าย เจ้าต่างหากที่ร้ายกว่าข้า” หานเถิงซียกสุรารินให้หานหลิน หานหรงชิงอยากได้ชายาของเขาดีนัก สุดท้ายก็ตกม้าตายได้แต่งงานกับมู่อิงอิงแทน โดยมีหานหลินจัดแจงให้อยู่เบื้องหลังสองบุรุษหัวเราะเสียงดังลั่น ช่างเป็นภาพที่มีความสุขเสียจริง ทว่าความสุขนั้นได้มลายหายไปก็ตอนที่“เสด็จพี่ทรงยืนได้ตั้งแต่เมื่อไรกันเพคะ” เพียงถูกพระชายาทักทายเช่นนั้น หานเถิงซีก็แกล้งเป็นลมหมดสติและทำจอกสุราหล่นแตกกระจัดกระจาย หานหลินตกใจมากที่สหายแสดงงิ้วใหญ่ถึงเพียงนั้นถางเมิ่งหรูเดินดุ่มเข้าไปหาหานเถิงซีแล้วใช้มือฟาดตามตัวของเขา “ตื่นเดี๋ยวนี้เลยเพคะ หม่อมฉันไม่เชื่ออีกแล้ว” ทั้งที่นางเป็นห่วงเขามาก แต่ทว่าคนป่วยที่หายดีตั้งนานแล้วกลับสร้างเรื่องโกหกหลอกลวง“โอ๊ย! พะ พอแล้ว ยอมแล้ว” หานเถิงซีลืมตาตื่นขึ้น โดยมีหานหลินยืนหัวเราะอยู่ฝั่งเดียวกันกับถางเมิ่งหรู“ไม่ต้องมาหัวเราะเลยเพคะ องค์ชายเจ็ดก็เหมือนกัน รวมหัวกับท่านอ๋องโกหกหม่อมฉัน” ถางเมิ่งหรูโกรธและพานไปถึงหานหลินด้วย“ข้าไม่เกี่ยวนะ แผนนี้จวิ้นอ๋องคิดเองคนเดียว” หานหลินยกมือชูทั้งสองข้าง แสดงออกว่าเขาไม

  • ชาตินี้ข้าจะหอบลูกหนีจากท่านอ๋องไร้ใจ   59 ซื่อจื่อ

    ขันทีเหลียนรู้ว่าท่านอ๋องทรงอยากเห็นหน้าซื่อจื่อจึงอุ้มเข้ามาให้พระชายา “พวกเราได้ลูกชายนะเพคะ” ถางเมิ่งหรูอุ้มลูกเอียงให้จวิ้นอ๋องทรงเห็นหน้าลูก เจ้าก้อนแป้งตัวแดงเพราะมีผิวขาวจัดทำท่าหาวให้พระบิดาเห็นแล้วลืมตาขึ้นมาสบตามองเป็นครั้งแรก“น่าเอ็นดูมาก” หานเถิงซีน้ำตาคลอ เขาถูกแส้ฟาดเจ็บปางตายก็ยังไม่เคยหลั่งน้ำตาออกมาสักหยด แต่เพียงได้เห็นหน้าลูกชายคนแรกกลับเสียน้ำตาให้เสียอย่างนั้นถางเมิ่งหรูเห็นหานเถิงซีดีใจที่เห็นหน้าลูก ในใจนางนั้นก็รู้สึกอบอุ่นมาก เห็นว่าเขาทุ่มเทรักษาสัญญาก็รู้สึกขอบคุณ แต่ทว่าก็รู้สึกผิดด้วยเช่นเดียวกัน“ซื่อจื่อยังไม่มีชื่อจริง ท่านอ๋องจะให้มีชื่อว่าอะไรดีหรือเพคะ” เดิมทีถางเมิ่งหรูคิดว่าบุตรในครรภ์ต้องเป็นบุตรีจึงเตรียมชื่อเดิมจากชาติก่อนไว้ให้ ทว่ากลับคาดการณ์ผิดไปหมิงเอ๋อไม่กลับมาเกิด ดังนั้นบุตรชายผู้นี้นางจะให้จวิ้นอ๋องเป็นคนตั้งชื่อให้แทนบุรุษยื่นมือมาสัมผัสแก้มบุตรชายอย่างเบามือ “ให้มีพระนามว่า หานหมิงเฟย” เพียงสตรีได้ยินก็ตกใจไม่น้อยไม่คิดว่าจะมีคำว่า ‘หมิง’ ในชื่อบุตรหานเถิงซีมองหน้าถางเมิ่งหรูนิ่งงันเพร

  • ชาตินี้ข้าจะหอบลูกหนีจากท่านอ๋องไร้ใจ   58 คลอดลูก

    ถางเมิ่งหรูถูกเตือนสติ นางจึงพยักหน้าลงแล้วไม่คิดเรื่องจวิ้นอ๋องอีก ตอนนี้บุตรในครรภ์ของนางนั้นสำคัญมากกว่าสิ่งใดทั้งหมด ความเจ็บปวดยังคงเหมือนกับชาติก่อนแต่ว่าชาตินี้ดีกว่าตรงที่นางไม่ลำบากและโดดเดี่ยว เพราะว่าวางแผนเตรียมตัวมาดีเลยทำให้พระชายาให้กำเนิดซื่อจื่อด้วยความราบรื่น“ออกแรงเบ่งอีกพ่ะย่ะค่ะ” หมอหลวงพยายามดึงซื่อจื่อออกมา ครั้งนี้ถางเมิ่งหรูได้รับโอสถบำรุงดีมากเลยทำให้ทารกในครรภ์มีขนาดตัวที่ใหญ่กว่าครั้งก่อน“อะอือ!!!” สตรีโฉมสะคราญออกแรงเบ่งจนสุดกำลัง นางใช้มือทั้งสองข้างกำผ้าสีขาวที่พาดกับขื่อแน่นแล้วพยายามที่จะคลอดลูกออกมา ไม่นานนักเสียงของทารกน้อยก็ร้องดังขึ้นมา“อุแว้! อุแว้!” เสียงของทารกที่ดังออกมานั้นทำให้ทุกคนในตำหนักปีกซ้ายโล่งใจ มี่เอ๋อกับจิงจิงจึงช่วยกันทำความสะอาดพระวรกายของซื่อจื่อแล้วห่อด้วยผ้าไหมสีเหลืองทอง จากนั้นก็เอามาให้พระชายาดูพระพักตร์“ได้ซื่อจื่อจริง ๆ เพคะ” จิงจิงน้ำตาคลอเพราะการที่พระชายาให้กำเนิดทารกเป็นเพศชายจะช่วยทำให้ท่านอ๋องพ้นเคราะห์ครั้งนี้ได้“ลูกชายอย่างนั้นหรือ...” นี่คือสิ่งที่ถางเมิ่งหรูแปลกใจมาก เนื่

  • ชาตินี้ข้าจะหอบลูกหนีจากท่านอ๋องไร้ใจ   57 ถึงเวลา

    ลี่ลี่กับหว่านเนียนมองหน้ากัน “ไม่ได้เพคะ พระชายามีพระครรภ์แก่มากแล้ว พวกหม่อมฉันต้องดูแลให้ดี” เพราะเกรงว่าอาจเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้น จึงไม่ทำตามรับสั่งของพระชายา“พวกเจ้ากลัวข้าคิดมากหรือ” แน่นอนว่านางได้ยินข่าวเรื่องพระราชโองการแต่งตั้งมู่อิงอิงเป็นพระชายาเอกแล้ว แน่นอนว่านางต้องเลื่อนลงมาเป็นชายารองเพราะความไม่เหมาะสมบางประการ เรื่องนี้แม้คาดการณ์เอาไว้แล้ว แต่ก็ยากที่จะทำใจยอมรับเช่นเดียวกัน“ไม่ใช่อย่างนั้นนะเพคะ” พวกนางกำนัลรีบก้มหน้าลงทันทีถางเมิ่งหรูนับนิ้วมือดูก็รู้ว่าตนเองใกล้คลอดเต็มที่แล้ว นางคิดไว้แล้วว่าจะรอคลอดลูกและเลี้ยงลูกจนแข็งแรงในระดับหนึ่งถึงค่อยตัดสินใจไปจากที่นี่อีกครั้ง ถ้าจวิ้นอ๋องทำตามสัญญาที่ให้กันไว้ไม่ได้ ต่อให้ต้องตายนางก็จะพาลูกไปจากสถานที่แห่งนี้ให้จงได้“เย่หลิน เจ้าไปติดต่อหมอข้างนอกให้ข้า” ถางเมิ่งหรูเกรงว่าตนจะคลอดก่อนกำหนด ช่วงนี้จวิ้นอ๋องวุ่นวายอยู่แต่ในวังหลวง นางไม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไร“เพคะ” เย่หลินเป็นคนเดียวที่ไม่ถามมากความและไว้ใจได้“ส่วนพวกเจ้าต้มน้ำร้อนเตรียมเอาไว้” เพราะมีประสบการณ์คลอดลูกมาก่

  • ชาตินี้ข้าจะหอบลูกหนีจากท่านอ๋องไร้ใจ   56 ไม่ให้หนี

    “พวกเราลงพร้อมกันดีกว่า” เพียงร่างกายได้สัมผัสกับน้ำอุ่น ความผ่อนคลายก็เข้ามาเยือน บุรุษช่วยถูหลังให้สตรีอย่างไม่ถือสาว่าตนนั้นเป็นจวิ้นอ๋องแห่งแคว้น“พะ พอแล้ว ให้หม่อมฉันทำให้ท่านอ๋องบ้างเพคะ” ถางเมิ่งหรูเกรงใจเพราะเรื่องเช่นนี้ควรเป็นสตรีที่ต้องทำ ไม่ใช่บุรุษที่มีอำนาจอย่างเขาสายตาร้อนแรงจ้องผ่านม่านหมอกไอน้ำสบกับนัยน์ตาหงส์ที่มองมาด้วยเช่นเดียวกัน และเพียงไม่นานท้ายทอยของโฉมสะคราญก็ถูกประคองให้เข้ามาใกล้ ริมฝีปากหยักสวยกดลงบนกลีบปากที่ชาดเจือจางแต่ยังคงทิ้งสีสันไว้บนนั้น“อื้อ~” ถางเมิ่งหรูส่งเสียงครางในลำคอแผ่วเบาด้วยความพึงพอใจ ทรวงเต้าอวบอิ่มถูกหยอกเย้าที่ยอดสีอ่อนจนแข็งชูชันเป็นตุ่มไต แล้วริมฝีปากหยักสวยก็ผละออกเนิบช้าอย่างอ้อยอิ่ง“ตอนนี้เจ้าอาจไม่เชื่อใจว่าข้าจะรักเจ้ากับลูกจริงหรือไม่ ในสักวันหนึ่งข้าจะพิสูจน์ให้เห็นว่าข้านั้นรักเจ้ามากที่สุด” หานเถิงซีรู้อยู่แก่ใจ ความเย็นชาที่เขามอบให้นางนั้นมากจนเกินเยียวยา ไม่อาจรักษาใจให้หายจากความเจ็บช้ำใจภายในระยะเวลาแค่ไม่กี่เดือน ต่อจากนี้เขาจะตั้งใจเป็นสามีและบิดาให้ดีที่สุดถางเมิ่งหรูได้ยินป

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status