เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 3 เก็บของเอง
วันที่เผยแพร่:
2026-09-02 00:12:54บรืนนน... เอี๊ยด!
ณ คอนโดxx ใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงเต็ม รถคันหรูก็ปราดแล่นเข้ามาจอดอยู่ที่บริเวณหน้าทางเข้าคอนโดมิเนียมหรูระดับไฮเอนด์ใจกลางเมือง “นี่กุญแจคอนโด เธอขึ้นไปเองนะ หมายเลขห้องก็ติดอยู่ที่กุญแจแล้ว” เขาเอ่ยขึ้นพลางหยิบพวงกุญแจพร้อมคีย์การ์ดส่งมาตรงหน้าฉัน โดยไม่มีท่าทีว่าจะดับเครื่องยนต์หรือก้าวลงจากรถแม้แต่น้อย “พี่คะ...” ฉันเอ่ยเรียกเขาไว้น้ำเสียงแผ่วเบา สายตามองลอดกระจกรถไปยังระบบรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวดและเจ้าหน้าที่ในชุดยูนิฟอร์มดียามยืนเฝ้าประตูทางเข้าอย่างแน่นหนา “อะไรอีกล่ะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำถามกลับมาเ พร้อมกับแสดงความรำคาญออกมาอย่างไม่ปิดบัง “พี่... พาหนูขึ้นไปส่งที่ห้องก่อนดีกว่าค่ะ” ฉันแย้ง ก่อนจะพยายามเอ่ยอธิบาย “คอนโดหรูและระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนาขนาดนี้ ถ้าพี่ที่เป็นเจ้าของห้องไม่พาหนูเข้าไปด้วยตัวเอง รปภ. เขาจะยอมปล่อยให้หนูเข้าเหรอคะ... แถมกระเป๋าเดินทางหนูก็หนักมากด้วย” “ชิททท ยุ่งยากจริง...” เขาสบถเบา ๆ ในลำคอ คิ้วหนาเริ่มขมวดเข้าหากันแน่น จากนั้นก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ราวกับฉันเป็นภาระชิ้นโต แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยอมหักพวงมาลัยเลี้ยวรถไปยังที่จอดรถสำหรับผู้พักอาศัยทันที เมื่อจอดรถไว้ที่ลานจอดส่วนตัวของคอนโดเรียบร้อยแล้ว เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาก็เดินลงมาเปิดท้ายรถ มือหนาลากกระเป๋าเดินทางสองใบใหญ่ของฉันออกมาวางบนพื้นอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง ตึง! “เดินตามมาเร็ว ๆ มีเวลาไม่มาก เดี๋ยวต้องรีบไปหาเพื่อนอีก” เขาเอ่ยเสียงเรียบ เดินนำหน้าไปยังลิฟต์ชั้นจีโดยไม่คิดจะรอฉันเลยสักนิด “ขอบคุณนะคะพี่ไจโร... ขอโทษด้วยนะค่ะที่ทำให้ลำบาก” ฉันพูด แล้วได้แต่เร่งก้าวเท้าลากกระเป๋าใบโตเดินตามหลังแผ่นหลังกว้างของเขาไปเงียบ ๆ ณ ห้อง 2022 “ถึงแล้ว เข้าไปจัดของเอง” เสียงเรียบเฉยของพี่ไจโรดังขึ้นเมื่อเรามาหยุดอยู่หน้าห้อง เขาแตะคีย์การ์ด เปิดประตูบานใหญ่ออก แล้วช่วยยกกระเป๋าเดินทางใบโตสองใบของฉันเข้าไปวางไว้ตรงโซนรับแขกด้านใน “ขอบคุณค่ะพี่ไจโร” ฉันยกมือไหว้เบา ๆ “เออ... เตียงนอน เรานอนกันคนละครึ่ง อยากนอนฝั่งซ้ายหรือขวาก็เลือกเอาเอง เสื้อผ้าก็นั่น ตู้เสื้อผ้ามีสองตู้ แยกฝั่งไว้ให้แล้ว” เขาพยักพยักพะเยิดหน้าไปทางห้องนอนใหญ่ พลางอธิบายด้วยน้ำเสียงเป็นงานเป็นการ ไร้ซึ่งความใส่ใจหรือความนุ่มนวล “ค่ะ” ฉันรับคำอย่างคนว่าง่าย จากนั้นเดินเข้าไปในห้องนอนแล้วทรุดตัวลงนั่งยอง ๆ ข้างกระเป๋า พลางรูดซิปเปิดออกเพื่อเตรียมแยกของใช้ส่วนตัวและเสื้อผ้าเข้าตู้ตามที่เขาบอก ครืด... ครืด...~ ทันใดนั้นเอง เสียงระบบสั่นและเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูของพี่ไจโรก็ดังขึ้น ขัดจังหวะความเงียบภายในห้อง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ ก่อนที่บรรยากาศรอบตัวเขาจะเปลี่ยนไปในพริบตา ไม่รอช้าชายหนุ่มรีบกดรับสายพลางกรอกเสียงหัวเราะทุ้มต่ำใส่ปลายสาย ซึ่งคงเป็นเพื่อนในกลุ่มของเขาที่โทรตามให้รีบไปมหาวิทยาลัย “เออ ๆ กำลังไป จะเร่งอะไรนักหนาวะ... เออ เดี๋ยวซื้อกาแฟเข้าไปเลี้ยงด้วย” เขายิ้มซึ่ง เป็นรอยยิ้มที่สดใส ผ่อนคลาย และเต็มไปด้วยเสน่ห์อย่างที่ฉันไม่เคยได้สัมผัสเลยตลอดสามปีที่ผ่านมาหลังจากที่เขาเข้ามาเรียนมหาลัย วินาทีนั้นฉันหยุดมือที่กำลังจัดเสื้อผ้า แล้วแอบช้อนสายตาขึ้นมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกจุกแน่นในอก นี่เป็นครั้งแรกในรอบสามปีที่ฉันได้เห็นเขายิ้มกว้างขนาดนี้... แต่รอยยิ้มอันแสนอบอุ่นนั้น ไม่เคยมีวันไหนที่มันถูกส่งมาให้ฉันเลยสักครั้ง เขาขี้เล่นและใจดีกับคนทั้งโลก มีเพียงกับฉันเท่านั้น... ที่ได้รับแค่ความเย็นชาและไร้ความรู้สึก ติ๊ด! เสียงตัดสายโทรศัพท์ดังขึ้นพร้อมกับที่พี่ไจโรยัดมือถือลงกระเป๋ากางเกง รอยยิ้มสดใสเมื่อครู่หายวับไปทันตา เหลือเพียงใบหน้าเรียบเฉยตามเดิมเมื่อเขาหันกลับมามองฉัน “ลูกพลับ พี่ไปก่อนนะ เพื่อนตามแล้ว มีอะไรก็ทักมาแล้วกัน” “ค่ะ...” ฉันตอบรับเสียงแผ่ว พลางมองแผ่นหลังกว้างของเขาที่หมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว เสียงประตูห้องปิดลงพร้อมกับเสียงล็อคอัตโนมัติที่ดังตามหลัง ราวกับเป็นสัญญาณเตือนว่าความอบอุ่นเพียงน้อยนิดในพื้นที่แห่งนี้ได้ก้าวออกไปพร้อมกับเขาแล้ว ทิ้งไว้เพียงฉัน... ที่นั่งอยู่ท่ามกลางความเงียบเหงาในห้องกว้างใหญ่ตามลำพัง
บทล่าสุด
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา บทที่ 6 เจออะไรบางอย่างที่ด้านหลังครัว
ครึ่งชั่วโมงต่อมา หลังจากที่ฉันได้นั่งพักและกินยาบรรเทาอาการปวดท้องตามที่เภสัชกรแนะนำ ประสิทธิภาพของยาก็เริ่มออกฤทธิ์ ความเจ็บปวดที่เคยมวนเกร็งบริเวณท้องน้อยค่อย ๆ บรรเทาลง “เป็นยังไงบ้างลูกพลับ หน้าตาดูดีขึ้นมาเยอะแล้วนี่” แพรไหมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสดใส ดวงตากลมโตมองสำรวจใบหน้าฉันด้วยความห่วงใยอย่างไม่ปิดบัง“ดีขึ้นเยอะเลยค่ะแพรไหม ขอบคุณมากๆ เลยนะ ถ้าไม่ได้แพรไหมช่วยไว้เมื่อกี้ ลูกพลับคงแย่แน่ ๆ” ฉันส่งรอยยิ้มจริงใจไปให้เธอ รู้สึกโชคดีเหลือเกินที่ได้เจอเพื่อนใหม่ที่น่ารักขนาดนี้ตั้งแต่ยังไม่ทันเปิดเทอม“โอ๊ย ไม่ต้องขอบคุณแล้ว พูดขอบคุณจนแพรไหมจะลอยแล้วเนี่ย” เธอหัวเราะร่าอย่างเป็นกันเอง ก่อนจะยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา “อุ๊ย ตายแล้ว ฉันต้องรีบกลับหอไปจัดห้องต่อแล้วล่ะ ช่างเขานัดเอาตู้เย็นมาส่งช่วงบ่ายพอดีเลย”“งั้นแพรไหมรีบไปเถอะ เดี๋ยวช่างจะรอ”“โอเคจ้ะ! งั้นพรุ่งนี้เช้าเจอกันหน้าคอนโดลูกพลับเจ็ดโมงครึ่งนะ เดี๋ยวพวกเราแลกไลน์กันไว้ก่อนดีกว่า มีอะไรจะได้ทักหา”จากนั้นเราสองคนก็แลกคอนแทกต์ไลน์และเบอร์โทรศัพท์กันเรียบร้อย พร้อมกับกำชับให้ฉันดูแลตัวเองดี ๆ ก่อนจะโบกมือลาและวิ่งข้ามถ
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา บทที่ 5 เพื่อนใหม่
เมื่อลงมาถึงชั้นล่าง เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและพนักงานต้อนรับมองฉันด้วยสายตาสงสัย แต่ด้วยความประหม่าและความเจ็บปวด ฉันจึงทำได้เพียงก้มหน้าก้าวผ่านประตูอัตโนมัติออกไป พอก้าวมาถึงหน้าคอนโด เป็นไปตามที่เขาบอก... ฝั่งตรงข้ามของคอนโดมีร้านสะดวกซื้อและร้านขายยาตั้งอยู่จริง ๆ เพียงแต่ต้องเดินข้ามถนนสี่เลนที่มีรถสัญจรไปมารวดเร็ว ฉันยืนรอสัญญาณไฟจราจรด้วยความขาก้าวแทบไม่ออก สายตามองแสงไฟสีแดงที่สลับเป็นสีเขียวอย่างพร่ามัว “ฮึบไว้ลูกพลับ... อีกแค่นิดเดียว” ฉันพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวขาพาตัวเองข้ามถนนไปจนถึงฝั่งตรงข้าม และเดินตรงเข้าไปในร้านขายยาขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ข้างร้านสะดวกซื้อ กรุ๊งกริ๊ง~ เสียงกระดิ่งหน้าประตูร้านดังขึ้น ฉันประคองตัวเองไปที่เคาน์เตอร์เภสัชกร สั่งยาแก้ปวดประจำเดือนและเดินไปหยิบผ้าอนามัยในร้านสะดวกซื้อติดกันอย่างรวดเร็ว ความอบอุ่นภายในร้านไม่ได้ช่วยให้อาการปวดท้องเบาบางลงเลยแม้แต่น้อย หลังจากชำระเงินเสร็จ ฉันก็ถือถุงยาและของใช้ก้าวออกมาหน้าร้าน พลางมองหาที่นั่งพักเพื่อบรรเทาอาการหน้ามืด แต่ในขณะที่ฉันกำลังจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ม้านั่งยาวหน้าร้านสะดวก
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา บทที่ 4 ปวดท้อง
ปึก! หลังจากเสียงประตูห้องปิดลง ความเงียบสงัดก็เข้าปกคลุมไปทั่วห้อง ฉันถอนหายใจออกมาเบา ๆ พลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ที่นี่เป็นคอนโดสุดหรูที่เป็นระเบียบสมกับเป็นเขา ทุกอย่างในห้องนี้ดูมีราคาและสะท้อนตัวตนของเจ้าของห้องได้เป็นอย่างดี เว้นเสียแต่ตะกร้าผ้าและตู้เสื้อผ้าว่างเปล่าอีกฝั่งที่ทำไว้ราวกับจำใจต้องแบ่งให้ฉันอยู่ขณะที่ฉันคิด มือบางก็นำเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวออกมาจากกระเป๋า แล้วจัดเก็บเข้าตู้ทีละชิ้น พยายามทำตัวให้เรียบร้อยที่สุด ไม่วางของเกะกะหรือสร้างความรำคาญใจให้เจ้าของห้องตามที่ได้ตั้งใจไว้ แต่ในขณะที่กำลังก้ม ๆ เงย ๆ พับชุดนักศึกษาเตรียมไว้สำหรับวันปฐมนิเทศในวันพรุ่งนี้ ความรู้สึกวูบโหว่งและชื้นแฉะบริเวณช่องท้องส่วนล่างก็แล่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน อ๊ะ... ฉันชะงักมือที่กำลังถือเสื้อนักศึกษา พร้อมกับความรู้สึกปวดเกร็งมวนท้องน้อยค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นทีละนิด มันเป็นความรู้สึกที่คุ้นเคยดีจนไม่ต้องเสียเวลาเดา...ใช่ค่ะ ประจำเดือนของฉันมาแล้ว แถมยังมาผิดวันผิดเวลา และเล่นงานฉันหนักตั้งแต่ยังจัดของไม่เสร็จ ขณะนั้ฉันเอื้อมมือไปกุมท้องน้อยเอาไว้ พยายามพยุงตัวเองลุกขึ้นเดินไปยังตู้เสื้อผ้า
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา ตอนที่ 3 เก็บของเอง
บรืนนน... เอี๊ยด!ณ คอนโดxxใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงเต็ม รถคันหรูก็ปราดแล่นเข้ามาจอดอยู่ที่บริเวณหน้าทางเข้าคอนโดมิเนียมหรูระดับไฮเอนด์ใจกลางเมือง“นี่กุญแจคอนโด เธอขึ้นไปเองนะ หมายเลขห้องก็ติดอยู่ที่กุญแจแล้ว”เขาเอ่ยขึ้นพลางหยิบพวงกุญแจพร้อมคีย์การ์ดส่งมาตรงหน้าฉัน โดยไม่มีท่าทีว่าจะดับเครื่องยนต์หรือก้าวลงจากรถแม้แต่น้อย“พี่คะ...” ฉันเอ่ยเรียกเขาไว้น้ำเสียงแผ่วเบา สายตามองลอดกระจกรถไปยังระบบรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวดและเจ้าหน้าที่ในชุดยูนิฟอร์มดียามยืนเฝ้าประตูทางเข้าอย่างแน่นหนา“อะไรอีกล่ะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำถามกลับมาเ พร้อมกับแสดงความรำคาญออกมาอย่างไม่ปิดบัง“พี่... พาหนูขึ้นไปส่งที่ห้องก่อนดีกว่าค่ะ” ฉันแย้ง ก่อนจะพยายามเอ่ยอธิบาย “คอนโดหรูและระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนาขนาดนี้ ถ้าพี่ที่เป็นเจ้าของห้องไม่พาหนูเข้าไปด้วยตัวเอง รปภ. เขาจะยอมปล่อยให้หนูเข้าเหรอคะ... แถมกระเป๋าเดินทางหนูก็หนักมากด้วย”“ชิททท ยุ่งยากจริง...”เขาสบถเบา ๆ ในลำคอ คิ้วหนาเริ่มขมวดเข้าหากันแน่น จากนั้นก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ราวกับฉันเป็นภาระชิ้นโต แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยอมหักพวงมาลัยเลี้ยวรถ
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา ตอนที่ 2 ข้อตกลงของเรา
หลังจากขนของขึ้นรถและเอ่ยลาคุณแม่เสร็จ ฉันก็เดินตามหลังร่างสูงของพี่ไจโรออกมารับลมด้านนอก พร้อมกับมองแผ่นหลังของเขาเดินไปยังรถสปอร์ตคันหรู พอมาถึงที่รถ เขาก็ยื่นมือมาช่วยเปิดประตูฝั่งข้างคนขับให้ฉันเหมือนที่เคยทำเป็นประจำในอดีต “ขอบคุณค่ะ” ฉันพึมพำเบา ๆ แล้วก้าวขึ้นไปนั่ง จากนั้นเขาก็ปิดประตูให้ตามมารยาท ปึก! ทันทีที่เขาก้าวขึ้นมาประจำตำแหน่งเบาะคนขับ เสียงเครื่องยนต์ก็ดังกระหึ่มขึ้น จากนั้นพี่ไจโรก็เหยียบคันเร่งออกสู่ถนนใหญ่ รถออกตัวมาได้สักพัก ภายในรถก็เข้าสู่ความเงียบอยู่พักใหญ่ ฉันกับพี่ไจโรต่างฝ่ายต่างจมอยู่ในความคิดของตัวเอง มีเพียงเสียงแอร์ที่ดังอย่างชัดเจน จู่ ๆ น้ำเสียงราบเรียบที่ปราศจากความรู้สึกของเขาก็เอ่ยทลายความเงียบขึ้นมา “ลูกพลับ” “ค่ะพี่... ว่าไงคะ” ฉันหันไปมองใบหน้าด้านข้างของเขาด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ แอบหวังลึก ๆ ว่าเขาอาจจะมีคำหวานหรือประโยคห่วงใยให้กันบ้าง “อยู่ที่มหาลัย... อย่าให้ใครรู้ว่าเราย้ายมาอยู่ด้วยกัน” น้ำเสียงที่ราบเรียบไร้ร่องรอยความขี้เล่นเหมือนที่เขาใช้กับคนอื่น ทำเอาหัวใจฉันกระตุกวูบ “ค่ะ พี่...” “แล้วก็เรื่องสำคัญอีก
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา ตอนที่ 1 สาเหตุที่หมั้น
“ลูกพลับจ้ะ หนูเรียนมหาลัยแล้ว ย้ายไปอยู่คอนโดเดียวกับไจโรนะลูก”น้ำเสียงนุ่มนวลของคุณหญิงฉัตรสุดาเอ่ยขึ้น ขัดจังหวะที่ฉันกำลังนั่งจัดเรียงเอกสารสำหรับการไปปฐมนิเทศมหาวิทยาลัยในวันพรุ่งนี้“ค่ะ คุณแม่”ฉันตอบรับคำสั้นๆ ด้วยท่าทางเรียบร้อยและว่าง่ายตามปกติ “อีกเดี๋ยวไจโรก็คงมารับแล้วล่ะ แม่โทรบอกเขาไว้ตั้งแต่เช้าแล้ว”“ค่ะ”“อยู่ที่นั่นก็ทำตัวเป็นเด็กดี ตั้งใจเรียนนะลูก... แล้วก็อย่าลืมแวะมาหาแม่บ้างล่ะ”“ค่ะ”ฉันคลี่ยิ้มบางเบาตอบกลับผู้มีพระคุณ มันเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่ซุกซ่อนความรู้สึกอันหลากหลายเอาไว้ใต้ท่าทีสงบเรียบหกปีเต็มแล้วสินะที่ฉันเข้ามาอาศัยอยู่ใต้ร่มเงาของตระกูลนพรัตน์เตโชหรัญ นับตั้งแต่พ่อและแม่ของฉันสละชีวิตเพื่อปกป้อง ไจโร ลูกชายคนเดียวของคุณหญิงฉัตรสุดาจากอุบัติเหตุครั้งใหญ่หลังจากที่ท่านทั้งสองจากไปอย่างกะทันหัน เด็กสาวตัวเล็ก ๆ อย่างฉันก็ไม่เหลือญาติที่ไหนอีก ดังนั้นครอบครัวฝ่ายชายจึงรับเลี้ยงดูฉันด้วยความกตัญญู และชดเชยด้วยการหยิบยื่นตำแหน่งคู่หมั้นของไจโรมาให้ ซึ่งเป็นพันธะที่ฉันไม่อาจปฏิเสธได้เลยอีกอย่างตลอดหลายวันที่ผ่านมา ใจฉันจดจ่ออยู่กับการย้ายไปอยู่คอนโดเดียว
บางทีคุณอาจจะชอบ
