บทที่ 4 ปวดท้อง

ปึก!

หลังจากเสียงประตูห้องปิดลง ความเงียบสงัดก็เข้าปกคลุมไปทั่วห้อง ฉันถอนหายใจออกมาเบา ๆ พลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ที่นี่เป็นคอนโดสุดหรูที่เป็นระเบียบสมกับเป็นเขา ทุกอย่างในห้องนี้ดูมีราคาและสะท้อนตัวตนของเจ้าของห้องได้เป็นอย่างดี เว้นเสียแต่ตะกร้าผ้าและตู้เสื้อผ้าว่างเปล่าอีกฝั่งที่ทำไว้ราวกับจำใจต้องแบ่งให้ฉันอยู่

ขณะที่ฉันคิด มือบางก็นำเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวออกมาจากกระเป๋า แล้วจัดเก็บเข้าตู้ทีละชิ้น พยายามทำตัวให้เรียบร้อยที่สุด ไม่วางของเกะกะหรือสร้างความรำคาญใจให้เจ้าของห้องตามที่ได้ตั้งใจไว้ แต่ในขณะที่กำลังก้ม ๆ เงย ๆ พับชุดนักศึกษาเตรียมไว้สำหรับวันปฐมนิเทศในวันพรุ่งนี้ ความรู้สึกวูบโหว่งและชื้นแฉะบริเวณช่องท้องส่วนล่างก็แล่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน

อ๊ะ...

ฉันชะงักมือที่กำลังถือเสื้อนักศึกษา พร้อมกับความรู้สึกปวดเกร็งมวนท้องน้อยค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นทีละนิด มันเป็นความรู้สึกที่คุ้นเคยดีจนไม่ต้องเสียเวลาเดา...ใช่ค่ะ ประจำเดือนของฉันมาแล้ว แถมยังมาผิดวันผิดเวลา และเล่นงานฉันหนักตั้งแต่ยังจัดของไม่เสร็จ

ขณะนั้ฉันเอื้อมมือไปกุมท้องน้อยเอาไว้ พยายามพยุงตัวเองลุกขึ้นเดินไปยังตู้เสื้อผ้าอีกฝั่งเพื่อค้นหาผ้าอนามัยในกระเป๋าเดินทาง แต่เมื่อรื้อดูจนทั่วกระเป๋ากลับพบความจริงที่ทำให้ต้องใจเสีย... ฉันลืมหยิบถุงยาและของใช้ส่วนตัวฝั่งของใช้สตรีมาจากบ้านใหญ่ เพราะมัวแต่ประหม่าและรีบร้อนกับการย้ายมาอยู่กับเขา

ตุบ... ตุบ...

ความปวดเกร็งเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับมีคนเอามือบีบเค้นเค้นมดลูกของฉันจนร้อนผ่าวไปหมด ฉันได้แต่ทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียงกว้าง กัดริมฝีปากแน่นเพื่ออดกลั้นความเจ็บปวด

อีกอย่างคอนโดแห่งนี้ฉันเพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าซูเปอร์มาร์เก็ตหรือร้านสะดวกซื้อที่ใกล้ที่สุดอยู่ตรงไหน และในยามที่ร่างกายอ่อนแอไร้ที่พึ่งแบบนี้ คนเดียวที่ฉันพึ่งพาได้...ก็มีแค่เขาคนเดียวเท่านั้น

ไม่รอช้าฉันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา จากนั้นกดเปิดแอปพลิเคชันสายโทรเข้า แล้วจ้องมองชื่อพี่ไจโรบนหน้าจออยู่ครู่ใหญ่ด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ

ฉันกลัว... กลัวว่าจะไปรบกวนเวลาของเขา กลัวเขาจะหงุดหงิดใส่ แต่ความปวดท้องที่เริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบหายใจไม่ออก ก็บีบบังคับให้ฉันต้องกดโทรออกไปในที่สุด

ตื้ด... ตื้ด...

เสียงสัญญาณรอสายดังอยู่เกือบสิบวินาทียาวนานราวกับเป็นปี ในใจฉันภาวนาขอให้เขารับสายด้วยความเห็นใจ จนกระทั่งสัญญาณตัดไปพร้อมกับเสียงทุ้มต่ำติดรำคาญที่ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางเสียงเพลงและเสียงหัวเราะเฮฮาของกลุ่มเพื่อนที่ดังเล็ดลอดเข้ามาในสาย

(“ว่าไง มีอะไรอีก?”)

น้ำเสียงกระด้างนั้นทำให้คำพูดของฉันจุกอยู่ที่คอ ฉันกุมโทรศัพท์แน่น ฝืนเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก

“พี่ไจโรคะ... คือว่า...”

(“มีอะไรก็รีบพูดมา ฉันอยู่กับเพื่อน นั่งเงียบอยู่นั่นแหละ จะพูดหรือไม่พูด?”)

เขาเร่งด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดอย่างไม่ปิดบัง ความอดทนของเขามีให้ฉันน้อยนิดเสียจนน่าตกใจ ต่างจากเวลาที่เขาคุยกับเพื่อนๆ หรือคนอื่นอย่างสิ้นเชิง

“คือ... หนูอยากถามว่า ใกล้ๆ คอนโดมีร้านขายยาไหมคะ พอดีหนู...”

(“โธ่เอ๊ย เรื่องแค่นี้เนี่ยนะ เธอโตจนจะเข้ามหาลัยอยู่แล้วนะลูกพลับ กะอีแค่หาของกินของใช้ ร้านสะดวกซื้อใต้คอนโดหรือตรงข้ามฝั่งถนนก็มีเปิดตั้งเยอะแยะ ทำไมไม่รู้จักออกไปเดินดูเองบ้าง คอนโดมันไม่ได้ตั้งอยู่กลางป่าสักหน่อย”)

“ขอโทษค่ะพี่ไจโร... หนูปวดท้องหนักมาก แล้วก็...”

(“เงียบทำไมอีกล่ะ? ปวดท้องก็กินยาพาราไปสิ ในตู้น่าจะมีอยู่ มัวแต่เงียบอยู่นั่นแหละ กวนเวลาคนอื่นจริง... แค่นี้นะ ฉันยุ่งอยู่!”)

ติ๊ด!

สัญญาณถูกตัดสายไปอย่างไร้ความเมตตา ทิ้งให้ฉันนั่งถือโทรศัพท์ค้างไว้อยู่ท่ามกลางความเงียบงัน เสียงหัวเราะสนุกสนานของเขาที่ได้ยินผ่านสายเมื่อครู่ ยังคงก้องอยู่ในหัว... ย้ำเตือนความจริงที่แสนเจ็บปวดว่า สำหรับเขาแล้ว ฉันเป็นแค่ภาระที่น่ารำคาญใจ ไม่ว่าจะเจ็บป่วยหรือลำบากแค่ไหน เขาก็ไม่เคยคิดที่จะยื่นมือมาช่วย หรือแม้แต่จะรับฟังให้จบประโยคด้วยซ้ำ

วินาทีนั้นความน้อยใจพลันแล่นเข้ามาในอกจนขอบตาร้อนผ่าว แต่น้ำตาไม่อาจช่วยบรรเทาอาการปวดท้องที่เริ่มรุนแรงขึ้นได้ ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ ถอนหายใจออกมาเพื่อเรียกสติ และบอกตัวเองว่า พึ่งใครไม่ได้ ก็ต้องพึ่งตัวเอง

ไม่รอช้าฉันพยุงร่างกายอันสั่นเทาลุกขึ้นจากเตียง หยิบกระเป๋าสะพายใบเล็กและคีย์การ์ดใส่กระเป๋า ก้าวขาออกจากห้อง 2022 ด้วยความยากลำบาก โดยทุกก้าวที่เดินผ่านโถงทางเดินไปจนถึงลิฟต์ ความรู้สึกปวดมวนในท้องน้อยกัดกินจนฉันต้องเดินก้มตัว มือข้างหนึ่งกุมท้องไว้แน่น