97

        หลายวันมานี้เยียนหรานต้องหอบผ้าของทหารมาซักที่ริมฝั่งทะเลสาบ จะหนีก็หนีไม่ได้ ทหารตามนางทุกฝีก้าวจริง ๆ อีกทั้งพิษหนอนวสันต์มักจะกำเริบตลอด

หลังจากที่ซักผ้าเสร็จ เยียนหรานก็พลันตากผ้าไว้ที่ราวไม้ไผ่ 

นางต้องตกใจเมื่อเจอนายกองเนี่ย หลายวันแล้วที่นางไม่ได้เจอเขา 

"ปล่อยข้า" 

"เยียนหราน เจ้ามันหญิงแพศยา ที่หนานอ๋องไม่สนใจแล้ว มิเช่นนั้นหนานอ๋องจะให้เจ้ารับใช้พวกทหารอย่างข้ารึ"  นายกองเนี่ยจุมพิตเยียนหรานอย่างเร่าร้อน ต่อหน้านายทหารหลายนาย

เพี้ยะ !!!

เยียนหรานตบไปที่หน้านายกองเนี่ย 

"นางแพศยากล้าตบข้า" นายกองเนี่ยกระชากเยียนหรานแล้วจับพาดไหล่ นายทหาร้องโห่ขึ้นมาอย่างแรง 

"จัดการนางเลยท่านนายกอง" ท่ามกลางเสียงยุยง ทำให้นายกองเนี่ยพาเยียนหรานมาที่ถ้ำแห่งหนึ่งไม่ไกลจากทะเลสาบนัก

เยียนหรานถูกวางลงบนกองฟาง นายทหารเดินตามนายกองมาอีกสามคน 

"พวกเจ้าออกไป ออกไป" นางเพิ่งพักฟื้นร่างกาย คนพวกนี้ก็รังแกนางเสียแล้ว ย้อนเวลาไปได้นางไม่อยากจะรู้จักทั้งเจาอ๋องและหนานอ๋องเสียด้วยซ้ำ

พวกมันทั้งสี่คนเปลื้องผ้าออกจนหมด เยียนหรานเหนื่อยมาก ที่จะรับศึกหนักกับคนทั้งสี่คนนี้

นายกองเนี่ยดุ้นอวบใหญ่ยาว จับยัดเข้าที่ปากเยียนหรานจนมิดด้าม  เยียนหรานแทบจะอ้วก แต่ทว่าเขากระชากผมนางอย่างแรง

"โอ้ว คนงาม อ้า" นายกองเนี่ยพลันมีสีหน้าที่มีความสุขยิ่งนัก เยียนหรานพลันคายดุ้นที่ชุ่มไปด้วยน้ำออกมา ลิ้นงามเลียที่หัวดุ้นจนมีน้ำชุ่มออกมา หน้านายกองนั้นไปเฝ้าเง็กเซียนก่อนเยียนหรานแล้ว

ส่วนนายทหารอีกสามคน สองคนจับดุ้นรอ ส่วนอีกคน เลียที่ร่องสวาท รสชาติของคนงามช่างหวานนัก น้ำสีขาวขุ่นกลิ่นหอมหวานนัก

ไม่นานดุ้นอวบผงาดขึ้นพร้อมมุดเข้าไปด้านในเเล้ว

ปึก !!!

ดุ้นอวบของนายทหารเข้าไปแล้ว ช่องนั้นช่างแคบนักกลีบงามพลันผลิออกมา 

เยียนหรานทั้งเสียวและเจ็บ ปากงามดูดดุ้นของนายกองเนี่ยจนน้ำไหลออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า เพียงไม่นานน้ำหวานไหลเยิ้มออกจากปากงามเยียนหราน 

นายกองเนี่ยทำหน้าอย่างพอใจมาก 

นายทหารคนแรกอัดกระแทกดุ้นเข้าที่กลีบงามครั้งแล้วครั้งเล่า 

"อ้า อ้า ข้าเจ็บ" เยียนหรานแทบจะเป็นลม นางทั้งเจ็บและจุก นายกองเนี่ยนอนราบกับพื้นรอกระบวนท่าต่อไป

พับ พับ พับ พับ

พับ พับ พับ พับ

น้ำสีขาวอัดฉัดเข้าด้านในรูสวาทของเยียนหรานเรียบร้อย นายทหารคนที่หนึ่งรีบดึงออกมาทันที เยียนหรานถึงกับสลบ แต่ทว่านายทหารอีกสองคนลากนางให้ยืนขึ้น

คนหนึ่งยกขาเยียนหรานขึ้นมา แล้วเช็ดน้ำสีขาวขุ่น แล้วใช้นิ้วสามนิ้วแหย่เข้าไปในร่องสวาทสีแดง

แจะ แจะ แจะ

แจะ แจะ แจะ

เยียนหรานโดนนายทหารอีกคนจุมพิตอย่างหนักหน่วง ลิ้นหนาสัมผัสเรียวปากอวบอิ่ม 

น้ำสีขาวไหลติดนิ้วมือของนายทหารผู้นั้น ดุ้นอวบผงาดขึ้นฟ้าพร้อมใช้งานแล้ว

มันมุดเข้าไปแล้ว 

"อ้า โอ้ว ซี๊ดดด" 

นายทหารคนนั้นขยับสะโพกอย่างแรง เยียนหรานจะสลบอีกรอบ นางจะยืนไม่ไหวอยู่แล้ว 

เยียนหรานกลับมาที่กระโจมของนาง หญิงสาวเหนื่อยล้ายิ่งนัก ดีที่นางล้างตัวจากทะเลสาบแล้ว นางไม่มีโอกาสได้หนีเลย ทหารเฝ้าตลอด ส่งข่าวหาเจาอ๋อง

เขาก็ยังไม่มาช่วยเหลือนาง หญิงสาวจะทำอย่างไรดี อีกอย่างนางเป็นโรคขาดบุรุษไม่ได้ เพราะพิษหนอนไหมไยวสันต์

"อาหาร" นายทหารคนหนึ่งนำอาหารมาให้เยียนหราน

"ข้าไม่กิน" เยียนหรานอยากตาย

แต่ทว่านายทหารคนนั้นจับกระดาษยัดใส่มือนางแล้วเดินออกไป เยียนหรานเปิดอ่านดวงตาทอประกายแห่งความดีใจ

เจาอ๋องมาช่วยนางแล้ว คิดว่าเขาจะไม่มาช่วยนางเสียแล้ว เขาให้นางไปรอที่ประตูด้านหลังค่ายทหาร 

ในค่ำคืนนั้นเยียนหราน ค่อย ๆ ย่องออกจากกระโจมของนางลัดเลาะไปทางประตูหลัง หลบทหารยาม 

"จะไปไหน" เยียนหรานหันไปมองเป็นหนานอ๋อง ที่เขายืนกอดอกมองนาง

"ปล่อยข้านะ" เขากระชากนางอย่างแรง

ร่างบางโดนโยนบนกองฟาง หนานอ๋องไม่คิดว่าเจาอ๋องช่างหน้าหนา ให้คนลูกน้องมาช่วยเยียนหราน หากเจาอ๋องมาขอร้อง หนานอ๋องอาจจะปล่อยหญิงชั่วนี้ไปก็ได้ 

"คนของเจาอ๋องข้าสังหารแล้ว"

"ท่าน!!!" เยียนหรานไม่มีอันใดจะด่าเขา นอกจากคำว่าเลว

มือหนาใหญ่บีบคาง จนนางเจ็บจนน้ำตาไหล ทั้งคู่สบตากัน เยียนหรานมีเพียงดวงตาแห่งความเกลียดชังมอบให้เขา

เขาก็มองเยียนหรานเป็นเพียงหญิงชั่วที่หักหลังเขาเช่นกัน

"รอให้เจ้าตาย ข้าจะมอบศพเจ้าให้เขาเอง" หนานอ๋องสาวเท้าออกไป สั่งให้คนเฝ้าหญิงแพศยาไว้ให้ดี

เยียนหรานน้ำตาไหลพราก ทั้งวินเวียนศีรษะ หญิงสาวร้องไห้จนหลับไป ด้านเจาอ๋องเจ็บใจยิ่งนักที่ช่วยเยียนหรานไม่ได้ คนของเขาโดนสังหารตายหมด

หลายวันมานี้เยียนหรานต้องตื่นแต่เช้าเพื่อไปทำงานในโรงครัว ร่างกายของนางอ่อนแอยิ่งนัก  หนานอ๋องสั่งแกนายทหาร หากผู้ใดต้องการหลับนอนกับเยียนหรานต้องมาลงชื่อกับเขาก่อน

พ่อครัวประจำค่ายทหารก็เช่นกัน กวนอี้ได้ลงชื่อกับท่านอ๋องเรียบร้อยแล้ว