บทที่ 6 เข้าหอคืนแรก

เหล่าชาวบ้านที่ได้ทราบเรื่องต่างดีใจเมื่อได้ยินว่านายอำเภอเซวียและเถ้าแก่หลี่ถูกจับตัวไปสอบสวนแล้ว พวกเขาแทบจะกู่ร้องออกมาด้วยความยินดี จ้าวเฟยหลงได้สั่งให้คนไปสืบดูว่าตลอดเวลาหลายปีมานี้ สองคนนั้นทำเรื่องชั่วอันใดเอาไว้บ้าง ใช้เวลาไม่นานคนของเขาก็กลับมารายงานว่า หลายปีมานี้นายอำเภอเซวียใช้อำนาจในทางที่ไม่ชอบข่มเหงผู้คนอยู่หลายคราว อีกทั้งยังรับสินบนและกดขี่คนยากคนจนหลายต่อหลายครั้ง กินอิ่มจนพุงกางอยู่บนความทุกข์ยากของชาวบ้านร้านตลาด ส่วนเถ้าแก่หลี่ก็ฉุดคร่าเมียชาวบ้านอย่างไร้ศีลธรรม อีกทั้งยังส่งตัวหญิงสาวบางส่วนไปขายยังหอนางโลมต่างอำเภออีกด้วย ไม่เพียงเท่านั้น เส้นทางการเงินยังดูพิกลยิ่งนัก เหมือนว่าพวกเขากำลังทำงานให้ใครบางคนอยู่ จ้าวเฟยหลงได้ฟังก็ขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะสั่งให้คนของตนรั้งอยู่ที่นี่ต่ออีกสักสองสามวันเพื่อสืบหาเบาะแสต่อไป

เมื่อช่วยเหลือคนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็ไม่มีสิ่งใดให้ต้องรั้งอยู่ที่หมู่บ้านแห่งนี้ต่ออีก ทุกคนจึงรีบเดินทางกลับเมืองหลวงในทันที อาหลีนั้นเพราะไม่เคยเดินทางไกลจึงค่อนข้างตื่นเต้นไม่น้อย อาจเพราะอ่อนเพลียอยู่แล้วไม่นานนางก็ผล็อยหลับไป หลี่เหม่ยหลินหันไปมองจ้าวเฟยหลงคราหนึ่ง ก่อนจะพบว่ายามนี้เขาดูเหมือนจะมีท่าทีครุ่นคิดบางอย่าง สีหน้าก็ดูเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด นางจึงไม่ได้รบกวนหรือชวนเขาทะเลาะ เพราะนางรู้ว่าเขาคงมีเรื่องให้ต้องคิดมากพออยู่แล้ว หญิงสาวจึงหันไปสนทนากับเติ้งฉีแทน เติ้งฉีนั้นสนใจเรื่องกระดองเต่าวิเศษเป็นทุนเดิมอยู่แล้วจึงชวนหลี่เหม่ยหลินสนทนาอย่างสนิทสนม เพราะพูดจากันถูกคอ หลี่เหม่ยหลินจึงให้เขาจับกระดองเต่าวิเศษดูได้ เติ้งฉีได้ยินอย่างนั้นก็มีความสุขมาก ถึงกับยิ้มไม่หุบเลยทีเดียว

ด้านจ้าวเฟยหลงนั้นก็ขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ตลอดเวลา เรื่องของสองคนนั้นดูเหมือนจะมีเงื่อนงำคลุมเครือที่น่าสงสัยเกินไป คล้ายว่าจะมีคนบงการอยู่เบื้องหลังเป็นแน่ แล้วคนที่อยู่เบื้องหลังของสองคนนี้ต้องการเงินมากมายเหล่านั้นไปทำอันใดกัน

บางคราอาจจะเป็นฝีมือของคนใหญ่คนโตในเมืองหลวง หรือว่าจะเป็นฝีมือของจ้าวมู่ฉี แล้วเขาจะทำเรื่องชั่วช้าเช่นนี้ไปทำไมกัน หรือเพราะต้องการตําแหน่งรัชทายาทจึงวางแผนชั่วโดยไม่สนถูกผิด

เรื่องนี้ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว ชายหนุ่มจึงพยายามไม่ครุ่นคิดมันต่ออีก รอให้คนของตนสืบหาเบาะแสมาได้เสียก่อนจากนั้นค่อยคิดหาวิธีจัดการในภายหลัง

ระหว่างทางเขาได้แวะซื้อสุราไปฝากมารดาของตนด้วย เมื่อหันกลับมาก็พบว่าหลี่เหม่ยหลินกำลังยกไหสุราขึ้นกระดกอย่างมีความสุข เมื่อครู่เขาเห็นแล้วว่านางก็ซื้อสุราติดมือไปหลายไหเช่นเดียวกัน แต่ผู้ใดจะคิดว่านางจะดื่มมันเสียในรถม้านี่เลย ช่างเหลือเกินจริงเชียว

“เจ้าจะรีบดื่มไปทำไมกันลงแดงปานนั้นเชียวหรือ?”

ชายหนุ่มเอ่ยถามภรรยาตนด้วยความสงสัย หลี่เหม่ยหลินไม่ได้เอ่ยตอบในทันทีนางยกไหสุราขึ้นกรอกปากก่อนจะยิ้มแย้มอารมณ์ดี

“แน่นอนว่าต้องดื่มเพื่อฆ่าเวลา สุราดีเลิศเช่นนี้นับว่ายอดเยี่ยม อยู่ในรถม้าน่าเบื่อไม่มีอันใดทำ มิสู้ดื่มสุราแก้เบื่อสักหน่อยจะเป็นไรไป”

“เหลวไหล สตรีใดบ้างดื่มสุราแทนน้ำเช่นเจ้า!”

“ก็สตรีเช่นข้าอย่างไรเล่า ท่านหยุดพูดมากจะได้หรือไม่ หนวกหูจริงเชียว!”

จ้าวเฟยหลงถึงกับเถียงไม่ออก ชายหนุ่มรู้ได้ในทันทีว่าคนอย่างหลี่เหม่ยหลินดื้อรั้น เขาเถียงนางอย่างไรก็ไม่ชนะจึงไม่สนใจนางอีก

เมื่อกลับมาถึงเมืองหลวงจ้าวเฟยหลงก็ให้คนขับรถม้าไปส่งเติ้งฉีที่ร้านค้าสมุนไพร ส่วนเขาและนางก็มุ่งหน้ากลับจวนอ๋องทันที เมื่อมาถึงเขาก็พาอาหลีไปพบกับมารดาของตน เสด็จแม่ของเขาดีใจมากที่ได้พบกับอาหลี หน้าตาของอาหลีละม้ายคล้ายอาหร่วนอยู่หลายส่วน เดิมทีเสด็จแม่ของเขาคิดจะให้อาหลีมาอยู่รับใช้อยู่ข้างกาย แต่เพราะครั้งนี้หลี่เหม่ยหลินเป็นคนช่วยอาหลีกลับมา เสด็จแม่ของจ้าวเฟยหลงจึงบอกให้อาหลีมาคอยรับใช้อยู่ข้างกายหลี่เหม่ยหลินเสียเลย อาหลีเองก็ดีใจมาก นางค่อนข้างรู้สึกสบายใจมากกว่าเมื่อได้อยู่ข้างกายหลี่เหม่ยหลิน

เรื่องราวก็ผ่านพ้นไปเช่นนี้ ตั้งแต่อาหร่วนจากไป บรรยากาศในจวนที่เคยอึมครึมก็ดูเหมือนจะกลับมาเป็นปกติเสียที แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด หลีเหม่ยหลินจึงรู้สึกว่าทุกคราวที่นางเดินเล่นอยู่ในจวน จะรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังจับจ้องมองนางอยู่

ด้านจ้าวเฟยหลงเมื่อจัดการเรื่องในจวนเสร็จเรียบร้อยแล้ว เช้าวันต่อมาเขาก็มุ่งหน้าเข้าวังหลวงไปพบกับเสด็จลุงของตนเองทันที ส่วนนายอำเภอเซวียและเถ้าแก่หลี่ก็ถูกสอบสวนอย่างหนัก แต่ทว่ายังไม่ทันที่จ้าวเฟยหลงจะได้สืบความจริงของเรื่องนี้ต่อ ก็มีผู้คุมคุกหลวงมารายงานว่า นายอำเภอเซวียและเถ้าแก่หลี่นั้นได้กัดลิ้นตายไปเสียแล้ว สภาพของพวกเขาไม่น่าดูอย่างยิ่ง ซ้ำร้ายยังมีเลือดไหลทะลักออกมาตามริมฝีปากดูน่ากลัวอย่างยิ่ง เมื่อจ้าวเฟยหลงสั่งให้คนตรวจสอบอย่างละเอียดกลับไม่พบร่องรอยของการถูกทำร้าย และยังไม่พบสารพิษในเลือดอีกด้วย คาดว่าสองคนนี้คงฆ่าตัวตายเป็นแน่แท้

จ้าวเฟยหลงหันมาสบตากับเสด็จลุงของตนเองปราดหนึ่งก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ จ้าวฮ่องเต้เอ่ยปลอบใจหลานชายเพราะรู้ดีว่าหลานชายมีความไม่พอใจอยู่มาก ตัวเขาเองก็ไม่สบายใจเช่นกันที่มีคนมาทำเรื่องไม่ดีภายใต้จมูกของเขาเช่นนี้ ซ้ำร้ายคนร้ายยังมาตกตายไปเสียก่อน แต่เมื่อสืบแล้วไม่พบพิรุธอันใด เรื่องนี้จึงเป็นอันต้องจบสิ้นไปเสีย

จ้าวเฟยหลงอารมณ์เสียไม่น้อยเลย ทั้งที่เขารู้สึกได้ว่าเรื่องนี้ดูผิดปกติอย่างยิ่ง แต่กลับทำอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงยอมปล่อยผ่านไปอย่างเงียบๆ แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังคงไม่คลายความสงสัยในเรื่องนี้ จึงสั่งให้คนไปสืบหาเบาะแสอย่างเงียบๆ ต่อไป จนกระทั่งคนของเขากลับมารายงานว่าเส้นทางการเงินของเถ้าแก่หลี่ดูผิดปกติจริงๆ เขาส่งมอบเงินให้กับคนมีอำนาจหลายคน แต่ทว่าคนเหล่านั้นเพียงชั่วข้ามคืนก็หายตัวไป บ้างก็ตกตายอย่างกะทันหัน ทำให้คนของเขาอาจตามสืบเบาะแสใดไม่ได้อีก  ซ้ำร้ายศพของคนเหล่านั้นยังไม่พบร่องรอยของการถูกทำร้ายและโดนวางยาพิษเลยแม้แต่น้อย ช่างน่าสงสัยยิ่งนัก!

“ช่างเถอะ ปล่อยเรื่องนี้เอาไว้ก่อน อีกไม่กี่วันเสด็จลุงก็จะต้องเดินทางประพาสทางใต้แล้ว ข้าต้องจัดการเรื่องนี้เสียก่อน ยามนี้บ้านเมืองดูเหมือนจะไม่ค่อยปลอดภัย เราต้องเพิ่มกำลังคนคุ้มกันให้มากขึ้นอีกสักหน่อย”

“พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง”

เมื่อไม่มีสิ่งใดแล้ว เขาจึงสั่งให้องค์รักษ์ลับทุกคนออกไปทันที ไม่นานก็มีคนมาแจ้งว่าไต้ซือเติ้งมาขอพบเขา ชายหนุ่มจึงสั่งให้คนพาตัวเติ้งฉีเข้ามาทันที

“ไต้ซือเติ้ง มาพบข้ามีเรื่องใดหรือ?”

ไต้ซือเติ้งเมื่อได้ยินจ้าวเฟยหลงเอ่ยถามเช่นนั้นก็ถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยตอบ

“ท่านอ๋องทรงลืมแล้วหรือ วันนี้เป็นคืนวันพระจันทร์เต็มดวง พระองค์จะต้องทรงเข้าหอกับพระชายาเพื่อสะเดาะเคราะห์นะพ่ะย่ะค่ะ”

จ้าวเฟยหลงเมื่อได้ยินก็ร้องอ๋อขึ้นมาในใจทันที เขาลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทเพราะมัวแต่ไปสนใจเรื่องของคนชั่วสองคนนั้น เมื่อรู้ว่าต้องเข้าหอแล้วเขาก็รู้สึกประดักประเดิดไม่น้อย แม้เขาจะเคยพบเจอสตรีมาไม่น้อย แต่กลับไม่เคยทำเรื่องเช่นนี้เลยสักหน และหลี่เหม่ยหลินเองก็คงไม่ได้เต็มใจเท่าใดนัก แต่อย่างไรเรื่องก็มาถึงขั้นนี้แล้ว เขาไม่มีทางยอมให้พิธีการต้องสะดุดลงเพียงเพราะความกังวลใจของตนเองอย่างแน่นอน

“เช่นนั้นท่านก็รีบไปเตรียมพิธีการเถอะ ข้าจะส่งคนไปแจ้งหลี่เหม่ยหลินเอง”

“พ่ะย่ะค่ะ”

ด้านหลี่เหม่ยหลินเมื่อได้ยินว่าคืนนี้จะต้องเข้าหอกับจ้าวเฟยหลงแล้ว นางก็รู้สึกเบื่อหน่ายขึ้นมาทันที หญิงสาวยกกาสุราขึ้นดื่ม วันนี้นางต้องดื่มสุราให้มากเพื่อกระตุ้นอารมณ์ตนเองเสียหน่อย

เวลาล่วงเลยมาจนถึงยามค่ำ ก็มีคนมาพานางไปอาบน้ำชำระร่างกายด้วยสมุนไพรมงคลที่ไต้ซือเติ้งเตรียมเอาไว้ให้ หลี่เหม่ยหลินเองก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย กลิ่นเครื่องหอมสมุนไพรที่ลอยละล่องอยู่ในห้องทำให้นางรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก จากนั้นนางก็จัดการผลัดเปลี่ยนอาภรณ์แล้วมานั่งรอจ้าวเฟยหลงที่ห้องนอนของเขา

จ้าวเฟยหลงยามนี้กำลังดื่มยาสมุนไพรที่ไต้ซือเติ้งปรุงขึ้นมา รสชาติขมๆฝาดๆ ของสมุนไพรทำให้เขาถึงกับต้องเบ้หน้า จากนั้นชายหนุ่มก็เดินกลับเข้ามาในห้องนอนของตนเอง ก่อนจะพบว่ายามนี้หลี่เหม่ยหลินกำลังนั่งรอเขาอยู่ หญิงสาวกำลังยกจอกสุราขึ้นดื่ม เมื่อหันมาเห็นเขา นางจึงยกมือขึ้นกวักเรียกเขาเข้าไปหาทันที

“มานี่มา”

จ้าวเฟยหลงถึงกับปั้นหน้าไม่ถูก เหตุใดอยู่ดีดีถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้เล่า เขาในยามนี้เหมือนสตรีน้อยที่กำลังจะเสียตัวให้กับบุรุษขี้เมาอย่างหลี่เหม่ยหลินอย่างไรอย่างนั้น มันออกจะแปลกพิลึกไปสักหน่อย!

เมื่อเห็นว่าจ้าวเฟยหลงไม่ยอมเดินเข้ามาหา หลี่เหม่ยหลินก็บ่นพึมพำอย่างไม่พอใจ จะเล่นตัวอะไรนักหนา อีกไม่นานก็ต้องเสียตัวกันทั้งคู่อยู่แล้ว มิสู้รีบทำให้มันจบๆ ไปเสียดีกว่า

เมื่อคิดได้เช่นนั้นนางจึงลุกขึ้นมาจากเตียง ก่อนจะเดินเข้าไปฉุดรั้งตัวจ้าวเฟยหลงเข้าหาตนเอง ก่อนจะจัดการปลดสายคาดเอวของเขาทิ้งลงไปพื้นทันที จากนั้นก็ผลักเขาลงไปบนเตียงแล้วนางก็ขึ้นมานั่งคร่อมอยู่บนตัวเขา ทำเอาจ้าวเฟยหลงตกใจเป็นอย่างยิ่ง

“เจ้าจะทำอันใด!”

จ้าวเฟยหลงโมโหจนใบหน้าแดงซ่าน แต่สตรีตรงหน้ากลับเอ่ยตอบอย่างไม่มีความกระดากอายอันใดทั้งสิ้น

“ก็จะเข้าหอกับท่านอย่างไรเล่า มัวแต่ชักช้าอืดอาดแบบนี้ไม่ได้ดั่งใจข้าเลยจริง ๆ เอาล่ะ ท่านนอนเฉยๆ ให้ข้าทำเอง ข้าทำไม่นานหรอก เพราะข้าเสร็จเร็ว!”

จ้าวเฟยหลง “.....”