เราสามคน

แสงไฟสลัวสลับสีภายในสถานบันเทิงยามค่ำคืน เสียงดนตรีเบสหนักแน่นปลุกเร้าอารมณ์ของฝูงชนในปาร์ตี้เลี้ยงส่งรุ่นพี่ของคณะวิศวกรรมศาสตร์ เสียงชนแก้วและเสียงหัวเราะดังลั่นโต๊ะใหญ่ 'ลลิน' ในชุดเดรสสายเดี่ยวสีหวานเว้าหลังเล็กน้อย เผยผิวขาวเนียนละเอียดออร่า นั่งอยู่ตรงกลางระหว่าง 'เรย์' หนุ่มผมแดงฮอตระดับท็อป และ 'ไนท์' หนุ่มสักเต็มตัวลุคอันตราย

​ค่ำคืนนี้ลลินที่ปกติไม่ค่อยดื่มเหล้า กลับยอมจิบแก้วค็อกเทลตามที่รุ่นพี่ชวนจนฤทธิ์แอลกอฮอล์เริ่มทำให้สองแก้มเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อ แววตากลมโตฉายแววฉ่ำปรือและสับสน ลลินนั่งมองเรย์ที่คอยยื่นแก้วน้ำเปล่าให้ด้วยความอบอุ่น สลับกับมองไนท์ที่คอยยื่นมือมาประคองไหล่เธอเวลาเธอมึนหัว—เคมีและความอบอุ่นจากชายหนุ่มทั้งสองคนกำลังทำให้หัวใจของเด็กสาวสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้

​"ลลินไม่ไหวแล้วมั้ง..." เรย์เอ่ยเสียงนุ่ม โน้มตัวลงไปมองใบหน้าหวานของรุ่นน้องสาว "เดี๋ยวพี่ไปส่งที่คอนโด"

​"กูไปด้วย..." ไนท์เอ่ยแทรกขึ้นมาทันควัน นัยน์ตาสายแบดฉายแววเคร่งเครียดเล็กน้อย "มึงดื่มไปเยอะเหมือนกันไอ้เรย์ ให้กูขับรถมึงไปส่งทั้งคู่เนี่ยแหละ"

​สิงหาที่นั่งมองอยู่ฝั่งตรงข้าม ถอนหายใจเบาๆ พลางโบกมือ "พวกมึงพาน้องไปพักเหอะ ดึกมากแล้ว เดี๋ยวโต๊ะนี้กูจัดการต่อเอง"

​ภายในห้องคอนโดหรูของเรย์...

​แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียงทอดเงาเงียบสงบ ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศเป่ารดผิวเนื้อที่ร้อนผ่าว เรย์และไนท์ช่วยกันประคองร่างบางของลลินเข้ามานอนลงบนเตียงนุ่ม ลลินครางแผ่วในลำคอด้วยความมึนเมา มือเรียวเล็กเอื้อมไปคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเรย์ไว้แน่น นัยน์ตาฉ่ำปรือสบมองชายหนุ่มผมแดงตรงหน้า

​"พี่เรย์..." ลลินเอ่ยเสียงแผ่วหวาน "ลลิน... ชอบพี่เรย์จริงๆ นะคะ..."

​เรย์ชะงักนิ่งไป นั่งลงบนขอบเตียง มองใบหน้าหวานบริสุทธิ์ของลลินด้วยความรู้สึกซับซ้อน เรย์โน้มตัวลงไป ยื่นมือไปลูบแก้มเนียนของเด็กสาวอย่างทะนุถนอม "พี่รู้แล้วครับลลิน..."

​ทว่า ในวินาทีนั้น ไนท์ที่ยืนมองอยู่ข้างเตียงก็เดินก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟจับกระทบรอยสักบนแผ่นอกและลำคอของไนท์จนดูฮอตฉ่า ไนท์ทอดสายตามมองลลินที่นอนระทวยอยู่บนเตียง รอยยิ้มกวนๆ ที่เคยมีบัดนี้หายไป เหลือเพียงความปรารถนาและเสน่หาที่ซ่อนไม่มิด

​ลลินเบือนสายตาฉ่ำปรือไปมองไนท์ มืออีกข้างของเธอเอื้อมไปจับขอบเสื้อช็อปของไนท์ไว้เช่นกัน "พี่ไนท์ก็ด้วย... ทำไม... ทำไมพี่ไนท์ต้องทำเหมือนไม่แคร์ลลินด้วยคะ..."

​คำพูดไร้สติจากฤทธิ์เหล้าของลลิน เหมือนระเบิดที่ทำลายกำแพงความอดทนของชายหนุ่มทั้งสองคนลงทันที!

​ไนท์ทรุดตัวลงนั่งบนเตียงอีกฝั่ง นัยน์ตาสายแบดจ้องมองลลินด้วยความร้อนแรง "ลลิน... รู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา?"

​เรย์และไนท์หันมาสบตากันในความเงียบ... นัยน์ตาของหนุ่มผมแดงและหนุ่มสักเต็มตัวสื่อความหมายลึกซึ้ง ความรัก ความหึงหวง ความโหยหา และพันธะสัญญา FWB ระหว่างพวกเขาสองคนถูกหลอมรวมเข้าด้วยกัน และบัดนี้ ความรู้สึกเหล่านั้นกำลังไหลถาโถมเข้าหาเด็กสาวตรงกลางพร้อมๆ กัน

​"ไม่ต้องเลือกใครทั้งนั้นลลิน..." เรย์กระซิบข้างหูหวาน น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลัง "เพราะคืนนี้... มึงกับกู และไอ้ไนท์ จะไม่มีใครต้องถอยอีกต่อไป"

​ริมฝีปากของเรย์ประทับลงบนปากบางของลลินอย่างหนักแน่นและลึกซึ้ง จูบอันอบอุ่นและเรียกร้องของเรย์ทำให้ลลินครางอื้ออึงในลำคอ ร่างบางบิดเกร็งด้วยความวาบหวาม ขณะเดียวกัน ไนท์ก็ไม่ได้อยู่เฉย มือหนาที่เต็มไปด้วยลายสักขยับเลื่อนไปปลดชุดเดรสสายเดี่ยวของลลินออกอย่างเชี่ยวชาญ เผยให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียดละออผุดผ่องดั่งเรือนร่างของหงส์งาม

​ไนท์โน้มใบหน้าลงซุกไซ้ซอกคอขาวระหงของลลิน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดซอกหูจนขนอ่อนบนกายสาวลุกชูชัน ปลายลิ้นร้อนของไนท์หยอกล้อกับผิวเนียนนุ่ม เลื่อนต่ำลงมาโลมเล้าความปางหวานด้านบนอย่างหนักแน่นและเร่าร้อน

​"อื้อ!... พี่เรย์... พี่ไนท์..." ลลินเชิดหน้าขึ้น ครางเสียงหลงด้วยความสุขสมที่พุ่งสูงขึ้นพร้อมกันจากสองทาง สองมือเล็กไขว่คว้าหาที่พึ่ง มือหนึ่งกุมผมสีแดงของเรย์ไว้แน่น อีกมือหนึ่งสอดประสานเข้ากับนิ้วมือของไนท์

​ความเชี่ยวชาญและความฮอตฉ่าของสองหนุ่มหลอมละลายสติของเด็กสาวจนหมดสิ้น เรย์ผละริมฝีปากออกมาประจูบซับหยาดน้ำตาที่หางตาของลลินอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเอื้อมมือลงไปด้านล่าง สัมผัสละมุนละม่อมไล้เลียความอบอุ่นอิ่มเอิบตรงกลางกายสาว... สัมผัสเบาผ่าวผ่าน 'กลีบดอกไม้ป่า' อันแย้มบานและฉ่ำหวานไปด้วยหยาดน้ำหวานแห่งเสน่หา

​"อ๊า!... อื๊อ!" ลลินสะท้านไปทั้งกาย เมื่อนิ้วเรียวยาวของเรย์เริ่มสะกิดหยอกล้อกับกลีบดอกไม้ป่าอ่อนนุ่มอย่างนุ่มนวลทว่าหนักแน่น ความเสียวซ่านจี๊ดพุ่งม้วนเข้าสู่กลางลำตัวจนเธอขาเกร็ง

​ไนท์ไม่รอช้า ชายหนุ่มสักเต็มแขนเอี้ยวตัวลงมาประทับจูบเร่าร้อนลงบนริมฝีปากของลลินอีกครั้ง ขณะที่มือหนาของไนท์ลูบไล้ไปตามเรือนร่างบอบบาง แล้วสอดประสานมือเข้ากับมือของเรย์ที่กำลังปรนเปรอความวาบหวามให้กลีบดอกไม้ป่าของหญิงสาวอยู่ด้านล่าง—สัมผัสที่ประสานกันระหว่างชายหนุ่มทั้งสองคนเหนือกายสาว ย้ำเตือนถึงความสอดคล้องและเคมีอันซับซ้อนที่พวกเขามีต่อกันอย่างสมบูรณ์แบบ

​เรย์ช้อนร่างบางของลลินขึ้นมาจากด้านหลัง แผ่นหลังเนียนนุ่มแนบชิดกับอกแกร่งของเรย์ ลมหายใจกระเส่าของเรย์เป่ารดหลังคอเธอ ขณะที่ไนท์แทรกตัวเข้ามาระหว่างขาเรียวสวย นัยน์ตาสายแบดมองจ้องลึกลงไปในดวงตาฉ่ำปรือของลลิน

​"ลลิน... มองหน้าพี่ไว้" ไนท์กระซิบเสียงต่ำ ก่อนจะค่อยๆ สอดประสานตัวตนอันร้อนผ่าวเข้าสู่ความอบอุ่นภายในกลีบดอกไม้ป่าอันฉ่ำหวานของเธออย่างเนิ่นนานและลึกซึ้ง

​"กรี๊ด... อ๊ะ! อื๊อออ!"

​ลลินแหงนหน้าครางลั่นห้อง ความจุกแน่นและความเสียวซ่านพุ่งทะยานสูงขึ้นจนน้ำตาคลอ เรย์โน้มลงมาประจูบรดซอกคอของลลินจากด้านหลัง คอยบีบนวดเฟ้นทรวงอกและปรนเปรอสัมผัสหวานให้เธอไม่ห่างกาย ขณะที่ไนท์ถดกายขยับสะโพกเข้าออกในกลีบดอกไม้ป่าด้วยจังหวะที่หนักแน่น เน้นย้ำ และร้อนแรงราวกับไฟผดผัน

​เสียงเนื้อกระทบเนื้อและเสียงลมหายใจกระเส่าผสานกันในความเงียบยามดึก เรย์เอี้ยวใบหน้าไปประทับจูบเข้าที่ริมฝีปากของไนท์ที่เอี้ยวขึ้นมารับ—เป็นภาพจูบอันสอดประสานของคนทั้งสามคนที่แสนฮอตฉ่าและลงตัว ไนท์เร่งจังหวะกายขึ้นเรื่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าออกสอดรับกับความอิ่มเอิบของกลีบดอกไม้ป่าอย่างบ้าคลั่ง ขณะที่เรย์ก็ช่วยใช้นิ้วและริมฝีปากปรนเปรอลลินอย่างไม่น้อยหน้า จนกระทั่งทั้งสามคนพานพบกับความสุขสมอันเปี่ยมล้นและปลดปล่อยความโหยหาออกมาพร้อมๆ กันในที่สุด...

​เช้าวันต่อมา... แสงแดดรำไรทอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามาในห้องนอน

​ความเงียบสงบอันชวนอึดอัดปกคลุมไปทั่วทั้งห้อง...

​บนเตียงกว้าง คนสามคนตื่นขึ้นมาจากความมัวเมา ลลินนอนดึงผ้าห่มขึ้นมาชิดอก ใบหน้าหวานเนียนแดงแจ๋และเต็มไปด้วยความสับสน น้ำตาคลอที่หางตาด้วยความรู้สึกสับสนในใจ เธอเพิ่งผ่านคืนอันร้อนแรงกับรุ่นพี่ทั้งสองคนพร้อมกัน... ความรู้สึกชอบเรย์ และความรู้สึกหวั่นไหวต่อไนท์ มันตีรวนจนเธอไม่รู้จะจัดการอย่างไร

​เรย์นั่งอยู่ขอบเตียงฝั่งหนึ่ง สวมกางเกงขายาวตัวเดียว มือหนายกขึ้นลูบหน้าตัวเองด้วยความเครียด นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มฉายแววสับสนอย่างรุนแรง

​ขณะที่ไนท์ยืนพิงกำแพงฝั่งตรงข้าม บุหรี่ในมือถูกจุดขึ้นสูบ ควันสีเทาฟ่องลอยอบอวล นัยน์ตาสายแบดมองลลินสลับกับมองเรย์ด้วยความรู้สึกจุกแน่นในอก

​ไม่มีใครกล้าสบตากัน... ไม่มีใครรู้ว่าจะเริ่มต้นพูดอะไรก่อนดี

​สุดท้าย... เป็นไนท์ที่พ่นควันบุหรี่ออกมา ถอนหายใจยาว แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นทว่าสั่นไหวเล็กน้อย

​"เรื่องเมื่อคืน... เราอย่าทำให้มันยุ่งไปกว่านี้เลยว่ะ"

​คำพูดของไนท์ทำให้ลลินก้มหน้านิ่ง น้ำตาไหลหยดลงบนหมอน ขณะที่เรย์กำหมัดแน่นเข้าหากันจนเส้นเลือดปูดขึ้นมา

​ไนท์บอกว่าอย่าทำให้มันยุ่ง... แต่ในความเป็นจริงแล้ว พวกเขาทั้งสามคนต่างรู้ดีอยู่แก่ใจว่า... ความรู้สึกและความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสามคน มันยุ่งเหยิงและก้าวผ่านจุดที่จะกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว!