มึงห้ามไปไหนทั่งนั้น

ความว้าวุ่นและอึดอัดที่กัดกินหัวใจมาตลอดหลายวัน ผลักดันให้ 'ลลิน' ตัดสินใจบางอย่างได้ในที่สุด เด็กสาวนั่งมองข้อความในโทรศัพท์มือถือที่ส่งหา 'เรย์' และ 'ไนท์' ขอเจอพวกเขาทั้งสองคนเป็นครั้งสุดท้ายที่สวนสาธารณะเงียบๆ ข้างมหาวิทยาลัยยามเย็น

​แสงแดดสีส้มทอดยาวผ่านทิวไม้ ลมพัดเอื่อยๆ หอบเอาความเย็นยามอาทิตย์อัสดงเข้ามา ลลินยืนกุมมือตัวเองแน่น หัวใจเต้นระสับด้วยความตื่นเต้นและปวดร้าว เธอรักและชอบพวกเขาทั้งสองคนมาก... แต่ความสัมพันธ์สามเส้าแบบนี้ รวมถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้น มันคือสิ่งที่เด็กสาวอย่างเธอไม่รู้ว่าจะแบกรับมันไว้ได้อย่างไร ลลินไม่อยากเป็นชนวนเหตุที่ทำให้เพื่อนสนิทอย่างเรย์และไนท์ต้องแตกหักกัน

​เสียงก้าวเท้าหนาหนักสองคู่ดังขึ้นจากด้านหลัง ลลินหันกลับไปมอง ร่างสูงของเรย์ในชุดนักศึกษาสภาพยับเล็กน้อยเรือนผมสีแดงเพลิงโดดเด่น เดินคู่มากับไนท์ในชุดเสื้อช็อปปลดกระดุมลุคอันตราย ชายหนุ่มทั้งสองคนหยุดยืนตรงหน้าเธอ ใบหน้าคมเข้มของพวกเขาทั้งคู่ฉายแววตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด

​"ลลิน... เรียกพี่กับไอ้ไนท์มา มีอะไรหรือเปล่าครับ?" เรย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม ทว่าสายตากลับฉายแววหน่วงหนัก

​ลลินสูดหายใจเข้าลึกๆ กลั้นน้ำตาที่คลออยู่ที่หางตา ก่อนจะก้มหน้าเอ่ยความในใจออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

​"พี่เรย์คะ... พี่ไนท์คะ..." ลลินเอ่ยเสียงแผ่ว "ลลิน... ลลินคิดว่า ลลินควรจะถอยออกไปจากชีวิตของพวกพี่ค่ะ"

​คำว่า 'ถอยออกไป' ดังกังวานในความเงียบยามเย็น เรย์และไนท์ชะงักนิ่งไปพร้อมกัน ใบหน้าของชายหนุ่มทั้งสองคนฉายแววตื่นตกใจอย่างรุนแรง

​"พูดอะไรของมึงวะลลิน?" ไนท์ขมวดคิ้วแน่น ก้าวเข้าไปหาลลินทันที นัยน์ตาสายแบดที่เคยดูเล่นๆ บัดนี้กลับดุดันและเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม "ถอยเหรอ? ถอยไปไหน?"

​"ลลินขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะคะ..." ลลินเงยหน้าขึ้นทั้งน้ำตา หยาดน้ำตาเม็ดโตไหลซึมผ่านแก้มเนียน "ลลินชอบพี่เรย์... แล้วลลินก็หวั่นไหวกับพี่ไนท์มากด้วย แต่ลลินรู้ดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเราสามคนมันผิด มันไม่ควรก่อตัวขึ้นมาตั้งแต่แรก ลลินไม่อยากเป็นต้นเหตุให้พี่เรย์กับพี่ไนท์ต้องทะเลาะกัน ไม่อยากทำให้ความสัมพันธ์ของพวกพี่พัง... เพราะฉะนั้น ให้ลลินเป็นฝ่ายเดินออกไปเองเถอะนะคะ"

​เด็กสาวก้มหัวให้พวกเขาทั้งสองคน ก่อนจะหมุนตัวเตรียมจะเดินแยกออกไป

​ทว่า... ยังไม่ทันที่ลลินจะได้ก้าวไปไหนไกล ข้อมือบางทั้งสองข้างของเธอก็ถูกยึดกุมไว้แน่นพร้อมกัน!

​ข้างขวา... คือมือหนาอบอุ่นของ 'เรย์' ที่กำข้อมือเธอไว้แน่นจนสั่นสะท้าน

ข้างซ้าย... คือมือหนาที่เต็มไปด้วยลายสักของ 'ไนท์' ที่ออกแรงรั้งร่างบางของเธอไว้ไม่ให้ก้าวไปไหนได้เลยแม้แต่ก้าวเดียว!

​"จะไปไหน..." เรย์กระซิบเสียงต่ำ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มฉายแววหึงหวง ดุดัน และโหยหาอย่างที่ไม่เคยมีใครได้เห็น ชายหนุ่มผมแดงดึงร่างของลลินกลับเข้ามาใกล้ชิด "ใครอนุญาตให้มึงเดินออกไปลลิน?"

​"พี่เรย์..." ลลินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

​"กูก็ไม่ให้ไป..." ไนท์เอ่ยเสียงเรียบเย็นทว่าเด็ดขาด นัยน์ตาสายแบดจ้องมองลลินสลับกับมองเรย์ "มึงคิดว่ามึงเข้ามาทำลายหัวใจกูกับไอ้เรย์จนยุ่งเหยิงขนาดนี้ แล้วมึงจะชุบมือเปิบเดินหนีไปง่ายๆ งั้นเหรอ? มึงคิดผิดแล้วลลิน!"

​"พวกพี่..." ลลินเสียงสั่นสะท้าน หัวใจเต้นระสับตึกตักเมื่อถูกชายหนุ่มร่างสูงทั้งสองคนโอบล้อมประชิดตัวไว้ตรงกลาง

​เรย์มองหน้าไนท์ นัยน์ตาของเพื่อนสนิททั้งสองคนประสานกันในความเงียบ พวกเขาต่างอ่านสายตาของกันและกันออกทั้งหมด ความกลัวที่จะเสียกันและกันไป ความรักที่มีต่อกัน และความปรารถนาอันรุนแรงที่มีต่อเด็กสาวตรงกลาง... บัดนี้มันได้รวมกันเป็นหนึ่งเดียวแล้ว

​"ลลินก้าวเข้ามาในชีวิตพวกเราแล้ว..." เรย์เอ่ยกับไนท์ด้วยน้ำเสียงจริงจัง "กูไม่ยอมปล่อยน้องไป... แล้วกูก็ไม่ยอมเสียมึงไปเหมือนกันไอ้ไนท์"

​ไนท์แค่นยิ้มมุมปาก นัยน์ตาร้ายกาจพราวระยับ ไนท์ยื่นมือไปบีบสันคางของลลินให้เงยหน้าขึ้นรับสายตาของเขา "ยินดีด้วยนะลลิน... มึงไม่มีทางเลือกให้ออกไปไหนอีกแล้ว พวกกูสองคนจะไม่ปล่อยมึงไปเด็ดขาด!"

​ความพยายามจะถอยของลลินพังทลายลงในเสี้ยววินาที ชายหนุ่มฮอตทั้งสองคนปฏิเสธที่จะปล่อยเธอไป และในค่ำคืนนั้นเอง... การตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับความจริงของ "เราสามคน" ก็ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้!