รุ่นน้อง

แสงแดดอ่อนยามบ่ายส่องทอดผ่านยอดไม้ใหญ่บริเวณลานกิจกรรมกลาง คณะวิศวกรรมศาสตร์ เสียงดนตรีจากลำโพงและเสียงตะโกนเชียร์กิจกรรมรับน้องปีหนึ่งดังกระหึ่มไปทั่วบริเวณ บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคักและชีวิตชีวาของเหล่าเฟรชชี่หน้าใหม่ที่กำลังวิ่งวุ่นทำกิจกรรมตามฐานต่างๆ

​ตรงม้านั่งหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่ที่ไม่ไกลจากลานกิจกรรมนัก 'เรย์' หนุ่มวิศวะเรือนผมสีแดงเพลิงที่โดดเด่นสะดุดตาที่สุดในคณะ นั่งเอนหลังพิงตึกพลางหมุนขวดน้ำในมือเล่น นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มฉายแววเบื่อหน่ายเล็กน้อย แม้ว่ารอบตัวจะมีสายตาของสาวๆ รุ่นน้องและเพื่อนร่วมคณะแอบมองและส่งยิ้มให้ไม่ขาดสาย แต่เขากลับไม่ได้ให้ความสนใจกับใครเป็นพิเศษ

​ถัดไปข้างๆ กัน 'ไนท์' ชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของรอยสักลายตั้งแต่ลำคอลามลงไปถึงท่อนแขน กำลังนั่งไขว่ห้างสวมแว่นกันแดดสีเข้ม นัยน์ตาภายใต้เลนส์สีชาทอดมองไปรอบๆ ลานกิจกรรมอย่างผ่อนคลาย เรือนร่างแผ่ออร่าความอันตรายและฮอตระเบิดตามสไตล์สายแบดที่ใครเห็นก็ต้องเหลียวมอง

​"น่าเบื่อว่ะ..." เรย์เปรยขึ้นมาเบาๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำติดกวนนิดๆ

​"เบื่อเหรอวะ? กูเห็นสาวๆ มองมึงจนตาจะหลุดแล้วนั่นน่ะ" ไนท์ใช้นิ้วชี้ลดแว่นกันแดดลงมาเล็กน้อย นัยน์ตาร้ายกาจยิ้มพราว "มึงไม่ลองเลือกสักคนไปแก้เบื่อหน่อยล่ะไอ้เรย์?"

​"ไม่อ่ะ..." เรย์ตอบปฏิเสธทันที นัยน์ตาคมกริบปัดมองใบหน้าของไนท์แวบหนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่น "ไร้สาระ"

​ความทรงจำจากคืนก่อน และคำถามแทงใจของไนท์ที่ว่า 'มึงหึงกูเหรอ?' ยังคงตกค้างอยู่ในหัวของเรย์ แม้ว่าเมื่อเช้าทั้งคู่จะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นและกลับมาทำตัวเป็น 'เพื่อนสนิท' กันตามปกติ แต่บรรยากาศลึกๆ ระหว่างพวกเขากลับมีความตึงเครียดแปลกๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้ม

​"พวกมึงสองคน เลิกส่งรังสีน่ากลัวใส่น้องๆ ได้แล้ว"

​เสียงนุ่มเรียบของ 'สิงหา' ดังขึ้น สิงหาเดินถือถุงน้ำและขนมเข้ามาวางลงบนโต๊ะหินอ่อน นัยน์ตาเรียบนิ่งภายใต้กรอบแว่นมองเพื่อนสนิททั้งสองคนอย่างรู้ทัน สิงหานั่งลงฝั่งตรงข้าม ปัดสายตามองเรย์กับไนท์สลับกันนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้เอ่ยทายทักเรื่องเมื่อคืนให้อึดอัด

​"กิจกรรมใกล้เสร็จยังวะไอ้สิงห์?" ไนท์เอ่ยถาม พลางหยิบกระป๋องกาแฟจากถุงมาเปิดดื่ม

​"ใกล้แล้ว ฐานสุดท้ายกำลังจะปล่อยน้อง" สิงหาตอบเรียบๆ ก่อนจะพยักหน้าไปทางกลุ่มนักศึกษาปีหนึ่งที่กำลังเดินตรงมาทางนี้ "นู่นไง มากันแล้ว"

​ท่ามกลางกลุ่มรุ่นน้องปีหนึ่งนับสิบคนที่เดินหัวเราะพูดคุยกันเข้ามา ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งกลับโดดเด่นออกมาจากฝูงชนอย่างน่าประหลาด เธอสวมชุดนักศึกษาทรงสุภาพ ผิวขาวอมชมพูออร่า เรือนผมยาวสลวยคลอเคลียไหล่บาง และดวงตากลมโตสดใสที่เป็นประกายเต็มไปด้วยความร่าเริง

​เธอคนนั้นคือ 'ลลิน'

​ลลินเดินถือสมุดเช็กชื่อและกล่องปฐมพยาบาลเข้ามาหาแก๊งรุ่นพี่ที่ม้านั่งหินอ่อน ด้วยความที่เป็นเฟรชชี่สายกิจกรรม ลลินจึงคุ้นเคยกับการช่วยงานพี่ๆ ในคณะมาบ้างแล้ว แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่มีใครรู้เลยก็คือ... เหตุผลที่ทำให้ลลินอาสามาช่วยงานที่ฐานนี้อย่างแข็งขัน เป็นเพราะชายหนุ่มผมแดงที่นั่งอยู่ตรงนั้นต่างหาก

​ลลินตกหลุมรักเรย์ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นเขาในวันปฐมนิเทศ คณะวิศวะ ความโดดเด่น รอยยิ้มเสน่ห์ และท่าทางเข้าถึงยากแต่ดูอบอุ่นของเรย์ มันสะกดหัวใจของเด็กสาววัยรุ่นอย่างเธอให้สั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

​"พี่สิงหาคะ! เช็กลิสต์ฐานปฐมพยาบาลเรียบร้อยแล้วค่ะ" ลลินยื่นสมุดให้สิงหาด้วยรอยยิ้มหวานสดใส น้ำเสียงกังวานใสแจ๋วไพเราะน่าฟัง

​"ขอบใจมากนะลลิน เหนื่อยหน่อยนะวันนี้" สิงหารับสมุดมาพลางยิ้มรับเบาๆ

​ลลินแอบสูดหายใจเข้าลึกๆ เรียกความมั่นใจ ก่อนจะหันใบหน้าเนียนใสไปทางเรย์ที่กำลังนั่งหมุนขวดน้ำอยู่ แก้มของเธอขึ้นสีชมพูระเรื่ออย่างเห็นได้ชัดเมื่อสายตาคู่คมของชายหนุ่มผมแดงหันมาประสานสายตากัน

​"เอ่อ... พี่เรย์คะ ขนมกับน้ำดื่มของพี่เรย์ค่ะ" ลลินยื่นขวดน้ำผลไม้และขนมปังห่อเล็กให้เรย์ด้วยสองมือที่สั่นน้อยๆ ด้วยความประหม่า "เห็นพี่เรย์นั่งอยู่ตรงนี้นานแล้ว ลลินกลัวพี่เรย์จะหิวค่ะ"

​เรย์ชะงักไปเล็กน้อย มองหน้าเด็กสาวตรงหน้าด้วยความแปลกใจ นัยน์ตากลมโตสดใสและความจริงใจที่ฉายออกมาจากดวงตาของลลิน มันไม่มีความจงใจจะยั่วยวนหรือเข้ามาเพื่อหวังผลประโยชน์แบบผู้หญิงคนอื่นที่เคยเข้าหาเขาเลยแม้แต่น้อย มันคือความรู้สึกชอบที่บริสุทธิ์และซื่อตรงจนน่าเอ็นดู

​รอยยิ้มเสน่ห์มุมปากค่อยๆ จุดขึ้นบนใบหน้าคมเข้มของเรย์ ชายหนุ่มผมแดงยื่นมือไปรับขวดน้ำมาถือไว้ ก่อนจะเอื้อมมือไปยีเรือนผมของลลินเบาๆ ด้วยความเอ็นดู

​"ขอบใจนะลลิน..." เรย์พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มอ่อนโยนอย่างที่ไม่ค่อยมีใครได้ยินบ่อยนัก "เราก็นั่งพักบ้างเหอะ วิ่งวุ่นมาทั้งวันแล้วไม่ใช่เหรอ?"

​"ค่ะพี่เรย์!" ลลินยิ้มแก้มปริ หัวใจพองโตเต้นระสับรุนแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก คำพูดอบอุ่นและสัมผัสแผ่วเบาบนหัวจากรุ่นพี่สุดฮอต ทำให้โลกทั้งใบของเธอกลายเป็นสีชมพูในทันตา

​ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศระหว่างเรย์กับลลินกำลังเต็มไปด้วยความนุ่มนวลและหวานหวามนั้น มีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมองภาพเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ไม่ห่าง

​ไนท์ที่นั่งจิบนมกาแฟอยู่ข้างๆ ลดแว่นกันแดดลงมามองดูปฏิกิริยาของเพื่อนสนิท สายตาคมกาฬของหนุ่มสายแบดสังเกตเห็นตั้งแต่แววตาประหม่าขินอายของลลิน ยันมือสั่นๆ ที่ยื่นขนมให้เรย์ ไนท์ยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ นัยน์ตาร้ายกาจฉายแววหยอกล้อและนึกสนุกขึ้นมาทันที

​"แหม่... อบอุ่นจังเลยนะมึง" ไนท์เอ่ยขัดขึ้นมาเสียงดังลั่น ยื่นหน้าเข้าไปแซวเรย์ใกล้ๆ จนเรย์ต้องชักมือกลับ "ทีกับพวกกูละทำหน้าเหมือนอยากจะฆ่าคน พอน้องลลินเอาขนมมาให้หน่อย รอยยิ้มหวานเชียวเนอะไอ้เสือ"

​"ไอ้ไนท์... มึงกวนส้นเท้าละ" เรย์หันไปถลึงตาใส่ไนท์เสียงเข้ม

​ไนท์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหันไปยักคิ้วให้ลลินที่กำลังทำตัวไม่ถูก ยืนเขินจนหน้าแดงไปถึงใบหู

​"น้องลลินไม่ต้องไปเกร็งมันหรอกครับ ไอ้เรย์มันก็ทรงนี้แหละ หน้าตึงแต่ใจดี..." ไนท์พูดพลางขยิบตาให้เด็กสาวทีหนึ่ง "น้องเขาชอบมึงขนาดนี้แล้วนะไอ้เรย์ มึงไม่คิดจะดูแลน้องเขาหน่อยเหรอวะ?"

​"ไอ้เหี้ยไนท์ พอเลยมึง" เรย์ปรามเสียงแข็ง หันไปมองลลินด้วยความกลัวว่าเด็กสาวจะรู้สึกอึดอัด "ลลินอย่าไปฟังไอ้ไนท์มันมาก มันปากเสียแบบนี้แหละ"

​"มะ... ไม่เป็นไรค่ะพี่เรย์! ลลินขอตัวไปช่วยเพื่อนทางนู้นก่อนนะคะ!" ลลินก้มหัวให้รุ่นพี่ทั้งสามคนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบวิ่งกลับไปทางลานกิจกรรมด้วยใบหน้าที่แดงแจ๋ราวกับลูกตำลึงสุก

​เรย์มองตามแผ่นหลังของลลินไปจนลับสายตา ก่อนจะถอนหายใจยาว แล้วหันกลับมาเตะเข้าที่ขาของไนท์เบาๆ หนึ่งที "มึงเล่นอะไรของมึงวะไอ้ไนท์ น้องมันอายหมด"

​"อ้าว กูก็แค่ช่วยเชียร์ไง" ไนท์ยักไหล่ ท่าทางกวนประสาทไม่เปลี่ยน "น้องเขาน่ารักดีออก สดใส จริงใจ มองจากดาวอังคารยังรู้เลยว่าชอบมึงเต็มเป้น"

​"กูเอ็นดูลลินเหมือนน้องสาว" เรย์ตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาสีนวลจ้องมองไนท์นิ่ง "มึงก็รู้ว่ากูไม่เคยจริงจังกับใคร..."

​"เออ กูก็รู้นั่นแหละ" ไนท์ตอบกลับทันควัน นัยน์ตาภายใต้แว่นสีชาฉายแววราบเรียบขึ้นมาวูบหนึ่ง

​ทั้งสองคนเงียบไปครู่หนึ่ง บรรยากาศรอบโต๊ะหินอ่อนกลับมาตึงเครียดขึ้นมาอีกครั้งอย่างประหลาด ไนท์หมุนกระป๋องกาแฟในมือเล่น พลางเหม่อมองไปทางที่ลลินเพิ่งวิ่งลับตาไป

​กวนเพื่อน... ใช่ ไนท์ตั้งใจจะพูดแกล้งเรย์เหมือนทุกๆ ครั้งที่เคยทำ เวลาที่มีผู้หญิงเข้ามาจีบเรย์ ไนท์มักจะเป็นคนแรกที่ยุและแซวเพื่อนอย่างสนุกสนานเสมอ

​แต่ทว่า... ทำไมครั้งนี้ มันกลับไม่เหมือนเดิม?

​ทำไมในตอนที่เห็นสายตาหวานซึ้งที่ลลินใช้มองเรย์ และตอนที่เห็นเรย์ยื่นมือไปลูบหัวลลินด้วยความอบอุ่นนั้น... ลึกลงไปในอกข้างซ้ายของไนท์ กลับเกิดความรู้สึกตึงแน่นและแปลกประหลาดขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน?

​มันไม่ใช่แค่ความรู้สึกหมั่นไส้เพื่อน แต่มันกลับมีความรู้สึกวูบโหว่งบางอย่างวิ่งผ่านหัวใจ ราวกับว่ารอยยิ้มอันสดใสบริสุทธิ์ของรุ่นน้องสาวคนนั้น... กำลังส่งผลกระทบต่อความรู้สึกของเขาด้วยเช่นกัน

​สิงหาที่นั่งเงียบมาตลอด ปรับสายตามองหน้าไนท์ที่กำลังเหม่อลอย สลับกับมองหน้าเรย์ที่กำลังนั่งขมวดคิ้วแน่น สิงหาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบสมุดงานขึ้นมาถือไว้

​"ความรู้สึกที่ควบคุมไม่ได้... มันอันตรายนะพวกมึง" สิงหาเอ่ยขึ้นมารอยๆ น้ำเสียงเรียบต่ำทว่าทรงพลัง

​เรย์และไนท์หันมามองสิงหาพร้อมกัน แต่สิงหากลับไม่พูดอะไรต่อ ชายหนุ่มใส่แว่นยันตัวลุกขึ้นยืนแล้วเดินแยกออกไป ทิ้งให้เพื่อนสนิททั้งสองคนนั่งอยู่ท่ามกลางความเงียบและสายลมยามบ่ายที่เริ่มเย็นชืด

​ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาสองคนที่มีกฎ FWB คอยกั้นกลาง... กำลังจะมีรุ่นน้องสาวสดใสอย่าง 'ลลิน' เดินก้าวเข้ามาเป็นตัวแปรสำคัญ และพวกเขาทั้งคู่ ก็ต่างไม่รู้เลยว่า วงล้อมความรักครั้งนี้ กำลังจะพาความรู้สึกของพวกเขาทั้งสามคนไปทิศทางไหนกันแน่!