ความรู้สึก

หลังจากวันกิจกรรมรับน้องผ่านพ้นไป ความสัมพันธ์ระหว่าง 'ลลิน' กับกลุ่มรุ่นพี่วิศวะอย่าง 'เรย์' และ 'ไนท์' ก็เริ่มสนิทสนมกันรวดเร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ลลินอาศัยความร่าเริง สดใส และความจริงใจ เข้ามามีบทบาทในชีวิตประจำวันของเรย์มากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการตื่นเช้ามาทำแซนด์วิชมาส่งให้ที่คณะ ช่วยถือเอกสารงาน หรือการอาสามานั่งเฝ้าเรย์สเกตช์แบบงานที่ลานเกียร์ยามเย็น

​"พี่เรย์คะ... ลลินซื้อชานมไข่มุกหวานน้อยร้านโปรดพี่มาฝากค่ะ!"

​เสียงสดใสใสแจ๋วของลลินดังขึ้นพร้อมกับร่างเล็กที่วิ่งเหยาะๆ เข้ามาหาม้านั่งหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่ ลลินวางแก้วชานมลงตรงหน้าเรย์ด้วยรอยยิ้มหวานจนตาปิด แก้มเนียนขึ้นสีชมพูอ่อนๆ ด้วยความเหน็ดเหนื่อยทว่าเต็มไปด้วยความสุข

​เรย์ละสายตาจากแบบร่างในมือ เงยหน้ามองรุ่นน้องสาวตรงหน้า รอยยิ้มละมุนละไมจุดขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่มผมแดง เขาเอื้อมมือไปรับแก้วชานมมาถือไว้ พลางใช้มืออีกข้างดึงทิชชู่มายื่นให้เธอ

​"ขอบใจนะลลิน... วิ่งมาเหนื่อยๆ นั่งพักก่อนสิ" เรย์พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มอ่อนโยน

​"ขอบคุณค่ะพี่เรย์!" ลลินทอดตัวลงนิ่งข้างๆ เรย์ด้วยความประหม่า หัวใจของเธอเต้นระสับตึกตักทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้ชิดชายหนุ่มฮอตประจำคณะคนนี้ ลลินเอียงคอซบมือมองใบหน้าคมเข้มของเรย์ที่กำลังยกชานมขึ้นจิบ สายตาของเธอบอกชัดเจนถึงความรู้สึกชอบและคลั่งรักที่ปิดไม่มิด

​ในขณะเดียวกัน ที่ม้านั่งฝั่งตรงข้าม 'ไนท์' กำลังนอนพาดขาเล่นเกมในโทรศัพท์มือถือ รอยสักลายชดช้อยตรงท่อนแขนเลื้อยโผล่พ้นเสื้อช็อปวิศวะสีเข้ม ไนท์ไม่ได้พูดอะไรออกมาตั้งแต่ลลินเดินเข้ามา แต่สายตาคมภายใต้เรือนผมยุ่งๆ กลับแอบสแกนมองปฏิกิริยาของคนทั้งคู่อยู่เป็นระยะ

​"พี่เรย์คะ..." ลลินเอ่ยขึ้นมาเบาๆ นัยน์ตากลมโตฉายแววตั้งใจ "ลลินถามอะไรพี่เรย์หน่อยได้ไหมคะ?"

​"หืม? ถามอะไรเหรอ?" เรย์วางแก้วชานมลง หมุนตัวหันมาหามองลลินตรงๆ

​"สำหรับพี่เรย์... ความรักที่จริงจังมันเป็นยังไงเหรอคะ?" ลลินถามด้วยน้ำเสียงซื่อตรง แก้มเนียนแดงแจ๋ขึ้นมาทันที "คือ... ลลินเห็นใครๆ ก็บอกว่าพี่เรย์ไม่เคยจริงจังกับใคร แต่ลลินเชื่อนะคะว่าถ้าพี่เรย์เจอคนที่ใช่ พี่เรย์ต้องเป็นคนที่อบอุ่นและรักใครรักจริงมากแน่ๆ..."

​คำถามเรื่อง 'ความรักที่จริงจัง' จากปากของเด็กสาวบริสุทธิ์ตรงหน้า ทำให้อากาศรอบม้านั่งหินอ่อนเหมือนจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ เรย์ชะงักนิ่งไป รอยยิ้มละมุนบนใบหน้าค่อยๆ เจื่อนลง นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มไร้ซึ่งคำตอบในทันที

​เรย์ไม่ได้ตอบคำถามลลิน... แต่สิ่งที่เขากลับทำโดยไม่รู้ตัว คือการเอี้ยวสายตาเบือนหน้าหนีจากลลิน แล้วเผลอมองตรงไปยังร่างของ 'ไนท์' ที่กำลังนอนเล่นโทรศัพท์อยู่ฝั่งตรงข้าม

​สายตาที่เรย์ใช้มองไนท์ในวินาทีนั้น... มันไม่ใช่สายตาที่ควรมอง 'เพื่อนสนิท' แต่มันเต็มไปด้วยความซับซ้อน ความสับสน ห่วงหา และความลังเลใจอย่างรุนแรง ราวกับว่าคำว่า 'คนที่ใช่' หรือ 'ความรักที่จริงจัง' ในหัวของเรย์ตลอดเวลาที่ผ่านมา มันมีใบหน้าของไอ้หนุ่มสักเต็มตัวคนนั้นซ้อนทับอยู่เสมอ

​ไนท์ที่เหมือนจะรู้ตัวว่าถูกจ้องมอง ชะงักนิ้วที่กำลังกดหน้าจอเกม ไนท์เงยหน้าขึ้นมาสบตากับเรย์ตรงๆ นัยน์ตาสองคู่ประสานกันในความเงียบ ไนท์ยกยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อย—รอยยิ้มที่แฝงความขมขื่นและความเข้าใจในกฎ FWB ระหว่างพวกเขาสองคน ก่อนที่ไนท์จะเป็นฝ่ายเบือนสายตาหนีไปทางอื่นก่อน

​ลลินที่นั่งอยู่ข้างๆ มองตามสายตาของเรย์ไป ความสงสัยเล็กๆ เริ่มก่อตัวขึ้นในอก เด็กสาวขมวดคิ้วน้อยๆ พลางมองเรย์สลับกับมองไนท์ด้วยความไม่เข้าใจ

​ทำไมเวลาพูดถึงเรื่องความรัก... พี่เรย์ถึงต้องหันไปมองพี่ไนท์ด้วยนะ? ลลินคิดในใจ แต่ก็สะกดความสงสัยนั้นไว้ แล้วยิ้มกลบเกลื่อน "เอ่อ... ถ้าพี่เรย์ไม่อยากตอบก็ไม่เป็นไรนะคะ ลลินแค่อยากรู้น่ะค่ะ!"

​"เปล่าหรอก..." เรย์หันกลับมามองลลิน ฝืนยิ้มบางๆ "พี่แค่... ยังไม่เคยคิดเรื่องนั้นน่ะ"

​ช่วงค่ำวันเดียวกัน ณ ร้านอาหารหลังมหาวิทยาลัย...

​กลุ่มเพื่อนวิศวะนัดกันมารวมตัวกินข้าวเย็นโต๊ะใหญ่ เสียงหัวเราะและบทสนทนาเฮฮาดังลั่นร้าน ลลินนั่งอยู่ข้างๆ เรย์ คอยคีบหมูกรอบและตักแกงให้เรย์อย่างใส่ใจ โดยมีไนท์นั่งฝั่งตรงข้ามคอยพูดจากวนประสาทและแซวความเอาใจใส่ของลลินอยู่ตลอดเวลา

​"โฮ้โห... มีน้องลลินคอยตักข้าวให้ขนาดนี้ ไอ้เรย์มันวาสนาดีจริงๆ เว้ย" ไนท์เอ่ยแซวพลางตักอาหารเข้าปาก ท่าทางผ่อนคลายเหมือนไม่คิดอะไร "น้องลลินตักให้มันเยอะๆ เลยครับ ให้มันอ้วนตายไปเลย"

​"พี่ไนท์ก็พูดไป! พี่ไนท์จะรับเพิ่มด้วยไหมคะ เดี๋ยวลลินตักให้?" ลลินถามอย่างมีน้ำใจ

​"ไม่ต้องหรอกครับ พี่กินเองได้..." ไนท์ยักคิ้วให้ "พี่ไม่อยากแย่งความสนใจจากไอ้เรย์มัน เดี๋ยวมีคนแถวนี้ตาเขียวใส่พี่"

​คำแซวของไนท์ทำให้ลลินเขินจนต้องก้มหน้ากินข้าว แต่สำหรับเรย์ คำพูดพวกนั้นกลับฟังดูเหมือนการผลักไส เรย์ตวัดสายตาคมกริบมองไนท์ด้วยความไม่พอใจ เรย์รู้ดีว่าไนท์กำลังพยายามทำตัวเป็น 'แม่สื่อ' และพยายามดันลลินมาให้เขา เพื่อที่ตัวไนท์จะได้ไม่ต้องรู้สึกผิดกับกฎ FWB ที่พวกเขามีต่อกัน

​และในระหว่างที่ความอึดอัดสามเส้ากำลังก่อตัวขึ้นอยู่นั้น... มีสายตาคู่หนึ่งที่มองเห็นทุกอย่างทะลุปรุโปร่ง

​'สิงหา' นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ มือหนาถือแก้วน้ำเย็นไว้ นัยน์ตาเรียบนิ่งภายใต้กรอบแว่นจ้องมองพฤติกรรมของเพื่อนทั้งสามคนอย่างละเอียด สิงหาสังเกตเห็นสายตาที่เรย์ใช้แอบมองไนท์ตอนลลินพูดเรื่องความรัก สังเกตเห็นรอยยิ้มกลบเกลื่อนความรู้สึกของไนท์ยามแซวเพื่อน และสังเกตเห็นแววตาสับสนของลลินที่เริ่มมองเห็นความผิดปกติ

​สิงหาถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะเบาๆ

​"ไอ้เรย์ ไอ้ไนท์..." สิงหาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบต่ำ แต่กลับดึงความสนใจของทุกคนในโต๊ะให้หันมามอง "เดี๋ยวกินเสร็จ ช่วยกูไปยกของที่ซุ้มคณะหน่อยดิ มีเอกสารต้องจัด"

​"เออ ได้ดิ" ไนท์ตอบทันที

​"อืม..." เรย์พยักหน้ารับ

​สิงหาปัดสายตามองลลินเบาๆ ด้วยความสงสาร ลลินเป็นเด็กดี สดใส และจริงใจ... แต่เธอกำลังเดินก้าวเข้ามาในเกมความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนและอันตรายเกินกว่าที่เด็กสาวอย่างเธอจะรับมือไหว และสิงหาก็รู้ดีว่า หากปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป โดยที่เรย์กับไนท์ยังคงใช้ความสัมพันธ์ลับๆ นี้ปั่นหัวตัวเองและคนอื่น... สุดท้ายแล้ว คนที่จะต้องเจ็บปวดที่สุด ก็คือพวกเขาทั้งสามคนนั่นเอง