หึงที่ไม่ได้แปลว่าหึง

​ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยของ 'เรย์' หนุ่มวิศวะเรือนผมสีแดงเพลิงโดดเด่น ยังคงดำเนินไปท่ามกลางสายตาชื่นชมและเสน่หาจากคนรอบข้าง บ้านรวย หน้าตาดี มีเสน่ห์เหลือร้าย แถมยังครองตำแหน่งตัวฮอตของคณะ ทำให้ไม่เคยมีวันไหนเลยที่เรย์จะขาดแคลนคนเข้าหา เขาสลับสับเปลี่ยนคนควงราวกับเสื้อผ้า เปลี่ยนคนสนิทไปเรื่อยๆ โดยไม่เคยเปิดโอกาสให้ใครก้าวข้ามผ่านกำแพงหัวใจเข้ามาได้เลยสักคน

​ทุกคนในมหาวิทยาลัยต่างรู้ดีว่าเรย์ 'ไม่เคยจริงจังกับใคร'

​แต่สิ่งที่ทุกคนไม่เคยรู้เลยก็คือ มีคนคนหนึ่งที่เรย์ไม่เคยตัดออกไปจากชีวิตได้เลยแม้แต่ครั้งเดียว... คนคนนั้นคือ 'ไนท์'

​ไนท์ ร่างสูงโปร่งเจ้าของรอยสักลายตั้งแต่ลำคอลามลงไปถึงท่อนแขน ก็ใช้ชีวิตในแบบของตัวเองไม่ต่างกัน ไนท์แผ่ออร่าความอันตรายอันทรงเสน่ห์ บุคลิกดูรักสนุก ลุคสายแบดที่ควงได้ทั้งผู้หญิงและผู้ชาย ความสัมพันธ์ของเรย์กับไนท์ต่อหน้าเพื่อนฝูงในกลุ่มอย่าง 'สิงหา' จึงเป็นเพียงภาพของเพื่อนสนิทคู่หูที่กวนประสาทกันไปวันๆ หยอกล้อ เล่นหัว สัมผัสตัวกันอย่างสนิทสนมจนกลายเป็นเรื่องชินตา

​ไม่มีใครรู้ว่าเบื้องหลังประตูห้องนอนที่ปิดมืด พวกเขามีกฎเหล็ก FWB ที่ตั้งขึ้นมาร่วมกัน—ไม่ถามว่าอีกฝ่ายไปกับใคร, ไม่หึง, ไม่เรียกร้องสถานะ และเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายใช้ชีวิตได้อย่างอิสระ

​กฎนั้นเคยทำงานได้ดีมาตลอด... จนกระทั่งคืนนี้

​บรรยากาศภายในสถานบันเทิงชื่อดังใกล้แก้งมหาวิทยาลัยอวลไปด้วยเสียงเพลงจังหวะหนักแน่นที่ทำให้หัวใจเต้นตาม แสงไฟสีสลัวสลับวาบวับกวาดผ่านผู้คนที่กำลังขยับเรือนร่างตามจังหวะเพลง เรย์นั่งกอดอกอยู่ตรงมุมโซฟา VIP ของกลุ่มวิศวะ ในมือถือแก้วบรั่นดีทรงสูงที่น้ำแข็งละลายไปหมดแล้ว นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มของเขานิ่งเรียบ ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับแผ่ความกดดันต่ำออกมาจนเพื่อนร่วมโต๊ะเริ่มรู้สึกได้

​"เป็นไรวะไอ้เรย์? หน้าตึงตั้งแต่เข้ามาในร้านแล้ว" เพื่อนในกลุ่มเอ่ยถามพลางยื่นแก้วมาชน

​"เปล่า" เรย์ตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคมกริบไม่ได้โฟกัสอยู่ที่แก้วในมือ แต่กลับจับจ้องไปยังเคาน์เตอร์บาร์อีกฝั่งหนึ่งของร้าน

​ที่ตรงนั้น... ร่างของไนท์กำลังยืนพิงเคาน์เตอร์บาร์ด้วยท่าทางผ่อนคลาย เรือนร่างสูงใหญ่ในเสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมลงต่ำเผยรอยสักตรงลำคอชัดเจน ด้านข้างของไนท์คือหญิงสาวหน้าตาหมดจดคนหนึ่งในชุดเดรสสั้น เธอส่งยิ้มหวานยดหยดยามที่ไนท์โน้มตัวลงไปกระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างหูเธอ ก่อนที่มือหนาของไนท์จะวางลงบนเอวบางของหญิงสาวคนนั้นอย่างถือสิทธิ์

​หัวใจของเรย์บีบรัดตัวอย่างรุนแรง ความร้อนเห่อพุ่งขึ้นมาจุกอยู่ที่อกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

​มันเป็นความรู้สึกหงุดหงิด... หงุดหงิดจนแทบอยากจะลุกเดินเข้าไปดึงตัวไอ้ไนท์ออกมาจากตรงนั้น ทั้งที่ตลอดเวลาที่ผ่านมา ไนท์จะไปควงใคร นอนกับใคร เรย์ไม่เคยใส่ใจเลยสักครั้ง แต่ทำไมพอเป็นภาพในคืนนี้ ภาพที่ไนท์กำลังหัวเราะและส่งสายตาร้อนแรงให้คนอื่น ถึงได้ทำให้เขารู้สึกเหมือนมีไฟลุกโชนอยู่ในอกกัน?

​"เหอะ..." เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ พลางยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด

​สิงหาที่นั่งอยู่มุมเงียบๆ ฝั่งตรงข้าม ปัดสายตามองเรย์สลับกับมองไนท์ที่บาร์ สิงหาไม่ได้พูดอะไรสักคำ เพียงแค่หมุนแก้วน้ำแข็งในมือเบาๆ นัยน์ตาเรียบนิ่งคู่นั้นมองออกทุกอย่าง... สิงหารู้ดีว่ารอยร้าวในกฎที่พวกมันตั้งขึ้น กำลังเริ่มปริแตกแล้ว

​เวลาล่วงเลยไปจนกระทั่งร้านปิด...

​ผับหรูสลายตัวผู้คน คอนโดมิเนียมของเรย์ยังคงเปิดไฟสลัวทอดเงาเงียบสงบ เสียงกุญแจห้องดังขึ้นก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออก ไนท์เดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางสบายๆ เสื้อเชิ้ตสีดำหลุดลุ่ยเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนๆ ลอยแตะจมูก

​"อ้าว... มึงยังไม่นอนเหรอวะ?" ไนท์เอ่ยถามเมื่อเห็นเรย์นั่งรออยู่บนโซฟาห้องรับแขกท่ามกลางความมืดที่มีเพียงแสงไฟจากเมืองใหญ่ลอดผ่านกระจกเข้ามา

​เรย์ไม่ตอบ เขาค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืน ร่างสูงเดินตรงเข้ามาหาไนท์ด้วยก้าวขาที่หนักแน่นและคุกคาม นัยน์ตาสีแดงเพลิงจ้องมองใบหน้าหล่อร้ายของเพื่อนสนิทนิ่ง

​"ไปไหนมา" เสียงทุ้มต่ำของเรย์กดต่ำจนน่ากลัว

​ไนท์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เลิกคิ้วมองท่าทางของเรย์ด้วยความแปลกใจ "ก็ไปดื่มกับพวกไอ้สิงห์มาไง มึงก็เห็น... แล้วกูก็แยกไปส่งผู้หญิงแป๊บเดียว มึงเป็นอะไรของมึงเนี่ยเรย์?"

​"ส่งผู้หญิง?" เรย์แค่นยิ้มเย็น ก้าวเข้าไปชิดจนอกแทบชนกัน "ต้องจับเอว ต้องโน้มไปกระซิบหูขนาดนั้นเลยเหรอวะ?"

​บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันตา ไนท์จ้องมองใบหน้าคมเข้มของเรย์ นัยน์ตาของคนสักเต็มแขนฉายแววประหลาดใจ ก่อนที่รอยยิ้มมุมปากอันเป็นเอกลักษณ์ของไนท์จะค่อยๆ จุดขึ้น ไนท์กอดอก พิงหลังเข้ากับประตูห้อง พลางเอียงมองเรย์ด้วยสายตากวนประสาท

​"กฎข้อที่หนึ่ง... ไม่ถามว่าอีกฝ่ายไปกับใคร กฎข้อที่สอง... ไม่หึง มึงเป็นคนตั้งกฎพวกนี้เองไม่ใช่เหรอวะไอ้เรย์?" ไนท์เอ่ยเสียงเรียบ แต่ทุกคำพูดกลับแทงใจดำเรย์อย่างจัง

​"กูไม่ได้ถาม กูแค่มอง" เรย์เบือนหน้าหนี กัดฟันแน่น

​ไนท์ขยับก้าวเข้ามาใกล้เรย์อีกหนึ่งก้าว ยื่นใบหน้าคมคายเข้าไปใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้มของเรย์ นัยน์ตาสายแบดจ้องลึกลงไปในดวงตาที่กำลังสับสนของหนุ่มผมแดง ก่อนจะถามออกไปตรงๆ ด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มทว่าจริงจัง

​"มึงหึงกูเหรอ?"

​คำถามสั้นๆ คำเดียว แต่กลับเหมือนเสียงระเบิดที่ดังลั่นในหัวของเรย์

​"หึงเหี้ยไร!" เรย์สวนกลับทันทีโดยแทบไม่ต้องคิด ปากแข็งปฏิเสธออกไปเสียงดัง "กูจะไปหึงมึงทำไม! มึงกับกูเป็นแค่เพื่อนกัน และก็แค่นอนกันตามข้อตกลง! กูไม่ได้คิดอะไรกับมึงทั้งนั้น!"

​ไนท์นิ่งไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินคำปฏิเสธที่หนักแน่นและไร้ความลังเลนั้น รอยยิ้มกวนๆ บนใบหน้าของไนท์ค่อยๆ จางลง นัยน์ตาของหนุ่มสักฉายความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งทว่าวูบหายไปอย่างรวดเร็ว

​"เออ... ก็ดี" ไนท์ตบไหล่เรย์เบาๆ สองสามที "กูก็นึกว่ามึงจะลืมกฎซะแล้ว"

​ไนท์เดินเลี่ยงผ่านตัวเรย์ตรงเข้าห้องน้ำไป ทิ้งให้เรย์ยืนนิ่งอยู่กลางห้องรับแขกที่เงียบสงบเพียงลำพัง

​เรย์ยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองอย่างแรง ลมหายใจหอบถี่ด้วยความสับสน หัวใจในอกข้างซ้ายยังคงเต้นระสับและบีบรัดด้วยความเจ็บปวดแปลกๆ ที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน เขาปฏิเสธไนท์ออกไปอย่างรวดเร็ว แต่ในใจลึกๆ กลับเริ่มรู้ตัวแล้วว่า... สิ่งที่เขามีให้กับไนท์ มันไม่ได้เป็นแค่เรื่องบนเตียง หรือเรื่อง FWB ไร้สาระอีกต่อไปแล้ว

​เขาเริ่มกลัว... กลัวว่ากฎข้อสุดท้ายที่ว่า 'ไม่เรียกร้องสถานะ' กำลังจะพังทลายลงด้วยน้ำมือของตัวเขาเอง