รักสามเส้า

ความเงียบเชียบอันชวนอึดอัดกลายเป็นสิ่งที่ครอบคลุมชีวิตประจำวันของพวกเขาทั้งสามคนนับตั้งแต่เช้าวันนั้น ผ่านมาแล้วสามวันหลังจากค่ำคืนที่ทุกอย่างพังทลายและสร้างปมใหม่ขึ้นมา ไม่มีใครพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องนอนของเรย์ ไม่มีใครกล้าแตะต้องความจริงที่ว่า ร่างกายและความรู้สึกของพวกเขาทั้งสามคนได้ถูกผูกติดเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบไปแล้ว

​บริเวณม้านั่งหินอ่อนใต้ร่มไม้ข้างตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ ลลินนั่งกำสายกระเป๋าเป้ไว้แน่น นัยน์ตากลมโตเหม่อมองแบบแปลนตรงหน้าด้วยความสับสนและว้าวุ่นในใจ

​ภาพเหตุการณ์ในคืนนั้นยังคงตามหลอกหลอนและแผดเผาหัวใจของเด็กสาวอยู่ตลอดเวลา สัมผัสอันนุ่มนวล ทะนุถนอม ทว่าหนักแน่นของ 'เรย์' ที่ประทับลงบนกายเธอ ยังคงชัดเจนในความทรงจำ... แต่สิ่งที่ทำให้ลลินสับสนจนแทบเป็นบ้า คือสัมผัสจากปลายลิ้นและแผ่นอกที่เต็มไปด้วยลายสักของ 'ไนท์' สายตาคมกริบเร่าร้อนที่ไนท์ใช้จ้องมองเธอในความมืด ยามที่เขาถดกายเข้าสู่ความอบอุ่นภายในกายเธอ มันกลับยังคงตราอึดอยู่ในหัวใจของเธอไม่รู้ลืม

​ลลินสูดหายใจเข้าลึกๆ พลางยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ

​นี่เราเป็นอะไรไป... ลลินถามตัวเองในใจอย่างละอาย เราบอกตัวเองมาตลอดว่าเราชอบพี่เรย์... แล้วทำไม... ทำไมหัวใจเราถึงเอาแต่คิดถึงพี่ไนท์ด้วยล่ะ?

​เด็กสาวเริ่มรู้ตัวแล้วว่า ความรู้สึกของเธอที่มีต่อชายหนุ่มทั้งสองคน มันได้ข้ามผ่านคำว่า 'ชอบรุ่นพี่ฮอตคนเดียว' ไปแล้ว เธอไม่ได้หวั่นไหวแค่กับความอ่อนโยนของเรย์ แต่เธอกลับหลงใหลในความอันตราย อบอุ่นที่ซ่อนอยู่ใต้รอยสัก และเสน่ห์ดึงดูดอันไร้กฎเกณฑ์ของไนท์ด้วยเช่นกัน

​"นั่งเหม่ออะไรลลิน... ชาไทยหลอมหมดแล้วนั่นน่ะ"

​เสียงทุ้มต่ำติดกวนนิดๆ ดังขึ้นพร้อมกับขวดชาไทยเย็นที่ถูกยื่นมาแตะเข้าที่แก้มเนียนของลลิน เด็กสาวสะดุ้งเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียง—ไนท์ในชุดเสื้อช็อปวิศวะที่ปลดกระดุมเม็ดบนออก กำลังยื่นยิ้มมุมปากมองเธออยู่

​"พะ... พี่ไนท์" ลลินเอ่ยเสียงเบา แก้มเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่ได้ ร่างบางขยับถอยหลังเล็กน้อยด้วยความประหม่า

​ไนท์ทอดสายตามองปฏิกิริยาของลลิน นัยน์ตาสายแบดฉายแวววูบวาบเล็กน้อย ไนท์ทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ลลิน Distance ระหว่างคนทั้งสองชิดกันจนไหล่เกือบเกยกัน ไนท์ไม่ได้ทำตัวเหินห่างหรือประดักประเดิดเหมือนอย่างที่เรย์ทำ ตรงกันข้าม... ไนท์กลับเข้าหาลลินอย่างเปิดเผยและชาญฉลาดมากขึ้นกว่าเดิม

​"เป็นอะไรหรือเปล่า? หน้าดูซูบๆ ไปนะช่วงนี้" ไนท์เอ่ยถาม น้ำเสียงแม้จะดูเหมือนพูดเล่น แต่สายตาที่ใช้จ้องมองใบหน้าหวานของลลินกลับเต็มไปด้วยความห่วงใยจริงจัง

​"เปล่าค่ะ... ลลินแค่... นอนไม่ค่อยหลับน่ะค่ะ" ลลินตอบหลบสายตา

​ไนท์ยิ้มบางๆ มือหนาที่เต็มไปด้วยรอยสักยื่นไปจับข้อมือเล็กของลลินไว้หลวมๆ สัมผัสอุ่นร้อนจากมือของไนท์ทำให้หัวใจของลลินกระตุกวูบและเต้นระสับขึ้นมาทันที

​"เรื่องคืนนั้น... ถ้ามันทำให้น้องลลินคิดมาก พี่ขอโทษนะครับ" ไนท์เอ่ยเสียงเบานุ่มนวลข้างหูเด็กสาว "แต่พี่อยากให้ลลินรู้นะ... สำหรับพี่ มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ หรือเรื่องผิดพลาดอะไรทั้งนั้น"

​คำพูดซื่อตรงทว่าทรงพลังของไนท์ ทำให้ลลินเงยหน้าขึ้นสบตากับไนท์ตรงๆ นัยน์ตาสายแบดที่เคยดูไร้สาระไปวันๆ บัดนี้กลับฉายแววความสนใจและความปกป้องในตัวเธออย่างชัดเจน ไนท์เริ่มแสดงออกอย่างไม่ปิดบังแล้วว่า เขาไม่ได้มองลลินเป็นแค่ 'เด็กที่มาจีบเพื่อน' อีกต่อไป แต่ลลินได้กลายเป็นผู้หญิงที่เขาสนใจและอยากปกป้องดูแลด้วยตัวเอง

​ทว่า... ภาพความใกล้ชิดระหว่างไนท์กับลลิน กลับตกอยู่ในสายตาของใครบางคนที่กำลังเดินตรงเข้ามา

​'เรย์' ยืนนิ่งอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ชายหนุ่มผมแดงกอดอกแน่น นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมองมือของไนท์ที่กำลังจับข้อมือของลลิน รังสีความอึดอัดและรังสีความหึงหวงแผ่ออกมาจากตัวเรย์อย่างรุนแรงจนอากาศรอบข้างเหมือนจะอุ่นขึ้น

​ความรู้สึกที่กำลังแผดเผาในอกของเรย์ตอนนี้ มันซับซ้อนจนแทบจะกลืนกินสติของเขา... เขาหึงลลินที่เริ่มมีสายตาหวั่นไหวให้ไนท์... แต่สิ่งที่แทงจุกเข้ากลางอกของเรย์ยิ่งกว่า คือเขา หึงไนท์ ที่กำลังให้ความสนใจลลินมากกว่าเขา!

​เรย์กลัว... กลัวเหลือเกินว่าความสดใสและน่ารักของลลิน จะค่อยๆ ดึงไนท์ให้ออกห่างจากเขาไปเรื่อยๆ จนวันหนึ่ง ไนท์อาจจะเลือกก้าวออกจากกฎ FWB และความสัมพันธ์ลับๆ ของพวกเขาสองคน เพื่อไปเริ่มต้นชีวิตความรักที่ 'ปกติ' กับลลิน แล้วทิ้งเขาไว้ข้างหลังเพียงลำพัง

​"พวกมึง... ทำอะไรกันอยู่?" เรย์เอ่ยเสียงเรียบเย็น เดินเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะหินอ่อน

​ไนท์ค่อยๆ ปล่อยมือออกจากข้อมือของลลิน ยันตัวลุกขึ้นยืนประสานสายตากับเรย์ตรงๆ นัยน์ตาสองคู่ประสานกัน ความตึงเครียดระเบิดขึ้นในอากาศทันที

​"เปล่า... กูแค่มานั่งคุยกับน้องลลิน" ไนท์ตอบยักไหล่ ท่าทางกวนประสาทกลับมาอีกครั้ง "มึงมีปัญหาอะไรเหรอไอ้เรย์?"

​"กูไม่มีปัญหา..." เรย์ตอบเสียงเข้ม นัยน์ตาจ้องมองไนท์นิ่ง "แต่กูคิดว่า มึงควรรักษาระยะห่างกับน้องเขาหน่อย มึงเป็นคนบอกกูเองไม่ใช่เหรอว่าอย่าเล่นกับความรู้สึกน้อง?"

​ไนท์แค่นยิ้มมุมปาก เดินขยับเข้าไปชิดเรย์จนอกแกร่งเกือบชนกัน ไนท์กระซิบเสียงต่ำที่มีเพียงพวกเขาสองคนได้ยิน

​"กูไม่ได้เล่น... กูพูดจริง และกูก็ดูลูกตาออกด้วยว่า ตอนนี้น้องลลินไม่ได้มองแค่มึงคนเดียวแล้ว ไอ้เรย์"

​ประโยคแทงใจดำของไนท์ทำให้เรย์ชักสีหน้า สายตาคมกริบของหนุ่มผมแดงตวัดมองลลินที่นั่งทำตัวไม่ถูกอยู่บนม้านั่ง ลลินก้มหน้านิ่ง ไม่ได้ปฏิเสธคำพูดของไนท์เลยแม้แต่น้อย... และนั่นคือสิ่งที่ตอกย้ำความจริงอันน่ากลัวให้เรย์ได้รับรู้

​ความสัมพันธ์สามเส้าที่ไม่ควรเกิดขึ้น... กำลังก่อตัวเป็นวงล้อมที่สมบูรณ์ ลลินสับสนและหวั่นไหวกับชายหนุ่มทั้งสอง ไนท์เริ่มก้าวเข้ามามีบทบาทและแสดงความสนใจในตัวลลินมากขึ้น ขณะที่เรย์ต้องจมอยู่กับความเจ็บปวดและความกลัวที่จะเสียทั้งลลินและไนท์ไป

​สิงหาที่เดินถือเอกสารเข้ามาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างเรย์กับไนท์ สิงหาปัดสายตามองหน้าเพื่อนสนิททั้งสองคน ก่อนจะถอนหายใจยาว

​"ถ้าพวกมึงสองคนยังไม่เคลียร์ความรู้สึกตัวเองให้ดี... สุดท้ายพวกมึงจะทำร้ายลลิน และทำร้ายกันเองจนไม่เหลือใครสักคน" สิงหาเอ่ยเตือนเสียงเรียบต่ำ ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้ลลิน "ลลิน... ตามพี่มาทางนี้หน่อย มีงานสโมสรต้องช่วย"

​"คั้บ... ค่ะพี่สิงหา!" ลลินรีบลุกขึ้นก้มหัวให้เรย์และไนท์ ก่อนจะรีบวิ่งตามสิงหาออกไป ทิ้งให้ชายหนุ่มฮอตทั้งสองคนยืนจ้องหน้ากันท่ามกลางสายลมยามบ่ายที่เริ่มเย็นชืด

​เรย์กำหมัดแน่น จ้องมองใบหน้าคมเข้มของไนท์ด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้น "มึงจะเอาแบบนี้ใช่ไหมไนท์?"

​ไนท์มองตอบด้วยสายตาจริงจัง ไร้ซึ่งรอยยิ้มหยอกล้อเหมือนเคย "กูไม่ได้อยากแข่งกับมึงเรย์... แต่มึงเองนั่นแหละที่ไม่เคยชัดเจนกับใครสักคนเลย!"

​ทิ้งไว้เพียงคำพูดที่ดังก้อง ไนท์หมุนตัวเดินแยกออกไปอีกทาง ทิ้งให้เรย์ยืนเดี่ยวคายความเจ็บปวดอยู่เพียงลำพัง... วงล้อแห่งความสัมพันธ์ "เราสามคน" ได้เริ่มต้นหมุนไปข้างหน้าอย่างสมบูรณ์แล้ว และไม่มีใครรู้เลยว่า เมื่อความรัก ความหลงใหล และความหึงหวงถึงจุดรุนแรงที่สุด ใครจะเป็นคนที่ต้องเจ็บปวดที่สุดในเกมความสัมพันธ์ครั้งนี้!