ห้องเก็บเอกสาร

บรรยากาศยามดึกภายในตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์เงียบสงบ ลมพัดเอื่อยๆ หอบเอาความเย็นยามค่ำคืนเข้ามาทางช่องหน้าต่าง ไฟตามทางเดินปิดลงเกือบหมด เหลือเพียงแสงไฟสลัวจากห้องสโมสรนักศึกษาที่ชั้นสอง ซึ่งใช้เป็นสถานที่จัดเก็บอุปกรณ์กิจกรรมและสเกตช์แบบงานของพวกพี่ปีสาม

​เรย์เดินเข้าไปในห้องเก็บของชั่วคราวเพื่อค้นหาแบบแปลนซุ้มกิจกรรมที่สิงหาฝากมาเอา โดยมีไนท์เดินตามเข้ามาติดๆ เพื่อช่วยยกกล่องอุปกรณ์

​"อยู่ไหนวะไอ้เรย์... มึงหาเจอมั้ย?" ไนท์เอ่ยถาม พลางวางกล่องกระดาษลงบนโต๊ะไม้ตัวยาว เสียงทุ้มต่ำของไนท์กังวานในความเงียบยามดึก

​"แป๊บดิ... แสงมันมืด กูมองไม่ค่อยเห็น" เรย์ตอบพลางเอื้อมมือไปเปิดไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือ ส่องไปตามชั้นวางเอกสาร

​ในระยะห่างเพียงแค่เอื้อมมือ แสงไฟสลัวกระทบเข้ากับเรือนร่างสูงใหญ่และรอยสักตรงลำคอของไนท์ กลิ่นน้ำหอมประจำตัวผสมกลิ่นเหงื่ออ่อนๆ จากการทำงานมาทั้งวันของไนท์ ลอยเข้ามาเตะจมูกเรย์อย่างจัง ความเงียบสนิทรอบตัวประกอบกับความใกล้ชิดที่ไม่ได้สัมผัสกันมาสองสามวัน ทำให้อารมณ์ความโหยหาที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ในใจของเรย์เริ่มพุ่งสูงขึ้น

​เรย์ละสายตาจากชั้นเอกสาร หันกลับมามองใบหน้าคมเข้มของไนท์ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มพราวระยับด้วยความวูบวาบ

​"มองหน้ากูทำไมวะ..." ไนท์เลิกคิ้วถาม นัยน์สายแบดสบมองตอบอย่างไม่เกรงกลัว

​โดยไร้ซึ่งคำพูดใดๆ เรย์ก้าวขยับเข้าไปชิด ไร้ความลังเล ชายหนุ่มผมแดงยื่นมือไปคว้าหมับเข้าที่ต้นคอของไนท์ รั้งร่างสูงของเพื่อนสนิทเข้ามาหา ก่อนจะบดเบียดริมฝีปากลงประทับจูบอย่างหนักแน่นและเรียกร้อง

​"อื้ม..." ไนท์ส่งเสียงครางแผ่วในลำคอด้วยความตกใจในตอนแรก แต่ด้วยเคมีทางกายที่สอดประสานกันมาเนิ่นนาน มือหนาที่เต็มไปด้วยรอยสักของไนท์จึงโอบรัดเอวสอบของเรย์ไว้แน่น ร่างสูงของไนท์พิงสะโพกเข้ากับขอบโต๊ะ ยอมรับสัมผัสจูบอันร้อนแรงยามดึกอย่างคุ้นเคย ปลายลิ้นร้อนสอดแทรกหยอกล้อกันในความเงียบ เสียงลมหายใจกระเส่าดังแผ่วเบาแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นระสับ

​ความสัมพันธ์ลับๆ ภายใต้กฎ FWB ที่ไม่มีใครรู้... ยังคงตื่นตัวและแผดเผาพวกเขาทั้งคู่เสมอเมื่อได้อยู่กันตามลำพัง

​แต่ทว่า...

​แกร๊ก!

​เสียงลูกบิดประตูห้องสโมสรถูกหมุนขึ้นเบาๆ พร้อมกับเสียงก้าวเท้าของใครบางคนที่กำลังเดินตรงเข้ามาในห้อง!

​"พี่เรย์คะ? พี่ไนท์อยู่ข้างในหรือเปล่าคะ... ลลินเอาเอสารมา..."

​เสียงใสแจ๋วของ 'ลลิน' ดังแทรกเข้ามาในความเงียบ ร่างเล็กของเด็กสาวกำลังจะเดินพ้นร่มเงาประตูเข้ามาตรงมุมชั้นวางเอกสาร!

​สัญชาตญาณความไวของทั้งคู่ทำงานทันที! เรย์รีบผละริมฝีปากออกจากไนท์อย่างรวดเร็ว พลางดันร่างของไนท์ออกห่าง ไนท์เองก็อาศัยความไวคว้ากล่องกระดาษบนโต๊ะขึ้นมาทำทีเป็นเปิดเช็กของ ขณะที่เรย์หันหลังกลับไปทำเป็นส่องไฟฉายหาเอกสารบนชั้นวางอย่างรวดเร็ว

​"อ้าว... น้องลลิน" ไนท์เอ่ยทายทักขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบปนหัวเราะ ปรับสีหน้าและท่าทางกลับเป็นปกติได้อย่างแนบเนียนภายในเสี้ยววินาที "ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอครับดึกป่านนี้?"

​ลลินเดินพ้นมุมชั้นวางเอกสารเข้ามา นัยน์ตากลมโตฉายแววแปลกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นรุ่นพี่ทั้งสองคนยืนอยู่ชิดกันในมุมมืด เด็กสาวมองใบหน้าของเรย์ที่ดูมีหยาดเหงื่อซึมตามไรผม และริมฝีปากที่บวมแดงเล็กน้อย สลับกับมองไนท์ที่ยืนยิ้มกวนประสาทอยู่ข้างๆ

​"เอ่อ... ลลินเอาเอกสารสรุปยอดมาส่งให้พี่สิงหาค่ะ เห็นไฟในห้องนี้เปิดอยู่เลยลองเดินเข้ามาดู..." ลลินเอ่ยเสียงเบา ความรู้สึกประหลาดบางอย่างวิ่งผ่านหัวใจของเด็กสาว "พี่เรย์เป็นอะไรหรือเปล่าคะ? หน้าดูแดงๆ..."

​"อ๋อ... เปล่าหรอก" เรย์หันกลับมาฝืนยิ้มละมุนให้ลลิน ปรับเสียงให้นุ่มนวลตามปกติ "ห้องมันอับน่ะ อากาศร้อนไปหน่อย... ลลินเอาเอกสารวางไว้บนโต๊ะนั่นแหละ เดี๋ยวพี่กับไอ้ไนท์ถือลงไปให้ไอ้สิงห์เอง"

​"ค่ะ..." ลลินวางเอกสารลงบนโต๊ะ แต่สายตาของเธอยังคงจับจ้องมองปฏิกิริยาระหว่างเรย์กับไนท์ไม่ละสายตา

​แม้ว่าทั้งคู่จะเนียนปรับบทบาทกลับมาเป็น 'เพื่อนสนิท' ได้อย่างรวดเร็ว แต่ความสนิทสนม บรรยากาศอึมครึมอันอบอวลไปด้วยเคมีแปลกๆ และสายตาที่พวกเขามองกันยามดึงสติกลับมา มันดูซับซ้อนเกินกว่าคำว่าเพื่อนทั่วไป ลลินเริ่มรู้สึกได้ถึงกำแพงบางอย่างที่กั้นระหว่างเธอกับชายหนุ่มทั้งสองคน... กำแพงที่เธอไม่สามารถแทรกตัวเข้าไปได้

​"งั้น... ลลินขอตัวกลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะพี่เรย์ สวัสดีค่ะพี่ไนท์" ลลินยกมือไหว้ ก่อนจะค่อยๆ เดินถอยหลังออกจากห้องไปพร้อมกับความแคลงใจที่เริ่มก่อตัวขึ้นในอก

​หลังจากเสียงก้าวเท้าของลลินเงียบหายไปตามทางเดิน...

​ความเงียบปกคลุมห้องสโมสรอีกครั้ง เรย์ถอนหายใจยาวออกมาช้าๆ ยืนกอดอกพิงชั้นวางเอกสาร ขณะที่ไนท์วางกล่องกระดาษลงบนโต๊ะ ใบหน้ากวนประสาทของหนุ่มสักเต็มตัวค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความจริงจัง

​ไนท์หันมามองหน้าเรย์ นัยน์ตาสายแบดฉายแววเคร่งเครียดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

​"เฉียดไปนิดเดียวแล้วมั้ยล่ะไอ้เรย์..." ไนท์เอ่ยเสียงเรียบ "ถ้าน้องมันเดินเข้ามาเร็วกว่านี้อีกนิด ความลับของมึงกับกูพังแน่"

​"มึงจะกลัวทำไมวะ" เรย์แค่นยิ้ม ยักไหล่ "ปกติมึงก็ไม่เคยแคร์อยู่แล้วนี่ว่าใครจะรู้"

​"กูไม่แคร์เรื่องกูกับมึง..." ไนท์เดินเข้าไปหยุดยืนตรงหน้าเรย์ จ้องมองลึกลงไปในดวงตาของเพื่อนสนิท "แต่น้องลลินไม่เกี่ยว... น้องเขาเป็นเด็กดี สดใส และซื่อตรงกับความรู้สึกตัวเองมาก แต่มึงกำลังเอาน้องเขาเข้ามาอยู่ในเกมความสัมพันธ์ยุ่งเหยิงของพวกเรา"

​ไนท์ใช้นิ้วชี้เคาะเข้าที่อกของเรย์เบาๆ เน้นย้ำด้วยน้ำเสียงจริงจังและเด็ดขาด

​"กูเตือนมึงไว้อย่างนะเรย์... อย่าเล่นกับความรู้สึกน้องเขา ถ้ามึงไม่ได้คิดจะจริงจัง มึงก็ปล่อยน้องเขาไปซะ"

​เรย์นิ่งฟังคำเตือนของไนท์ สายตาคมกริบของชายหนุ่มผมแดงจ้องมองใบหน้าคมเข้มของเพื่อนสนิทนิ่ง เรย์รู้ดีว่าไนท์พูดเพราะเป็นห่วงลลิน... แต่ลึกลงไปในอก คำเตือนนั้นกลับทำให้เรย์รู้สึกประชดประขันขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

​เรย์ขยับก้าวเข้าไปชิดไนท์ เอื้อมมือไปจับข้อมือหนาของไนท์ไว้แน่น นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของไนท์ ก่อนจะสวนถามกลับไปด้วยคำถามสั้นๆ ทว่าแทงใจดำอย่างที่สุด

​"กูเล่นกับความรู้สึกน้องเขา... แล้วมึงล่ะ ไอ้ไนท์?"

​ไนท์ชะงักนิ่งไปทันทีเมื่อเจอคำถามสวนกลับ

​"มึงบอกให้กูปล่อยน้องเขา..." เรย์กระซิบเสียงต่ำ แฝงความเจ็บปวดและความท้าทาย "แล้วตัวมึงเองล่ะ? มึงมองลลินด้วยสายตาแบบไหน? มึงแค้นแทนกู หรือมึงเองก็เริ่มรู้สึกกับน้องเขาเหมือนกันแน่?"

​คำถามของเรย์ดัง울ก้องในความเงียบ ไนท์ยืนนิ่ง ไม่ได้เอ่ยคำตอบใดๆ ออกมา นัยน์ตาสายแบดที่เคยฉายแววแพรวพราวบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความลังเลและความสับสนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ไนท์สะบัดข้อมือออกจากจับกุมของเรย์เบาๆ ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

​ทั้งคู่ต่างตกอยู่ในความเงียบงัน... ความเงียบที่ตอกย้ำว่า ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาทั้งสามคน ไม่ใช่แค่เรื่อง FWB หรือเรื่องเพื่อนสนิทอีกต่อไป แต่เสน่หา ความรัก และความสับสน กำลังถักทอจนกลายเป็นปมที่ยากจะแก้ออกเสียแล้ว!