กฏ fwb

เสียงเครื่องปรับอากาศภายในห้องนอนคอนโดหรูยามเช้ายังคงส่งเสียงครางแผ่วเบา แสงแดดรำไรทอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเนื้อหนาเข้ามาส่องกระทบแผ่นหลังนวลเนียนที่เต็มไปด้วยรอยสักลวดลายชดช้อย ชายหนุ่มร่างโปร่งสวมรอยสักตั้งแต่ลำคอเลื้อยลงมาถึงท่อนแขนยันตัวขึ้นด้วยสองมือที่สั่นเทา สองแขนเรียวยาวค้ำยันไว้กับหัวเตียงไม้อัดแน่นหนาตามแรงโยกกระทืบจากร่างสูงใหญ่ด้านหลัง

​"อื้อ...!"

​เสียงครางเครือหลุดออกจากลำคอของ 'ไนท์' ความเสียวซ่านพุ่งม้วนแล่นปราดเข้าสู่ตรงกลางระหว่างขา ร่างกายของเขาร้อนผ่าวจนแทบจะยันขาไว้ไม่อยู่ แรงกระแทกหนักหน่วงทลายความอดทนของเขาจนหมดสิ้น แต่คนข้างหลังกลับไม่ยอมปล่อยเขาไปง่ายๆ คนคนนั้นคือ 'เรย์' หนุ่มวิศวะเรือนผมสีแดงเพลิง ใบหน้าของมันยามปกติดูนุ่มนิ่ม น่ารัก และหล่อเกาหลีจนสาวๆ ทั้งมหาวิทยาลัยต่างเหลียวมอง แต่ใครเล่าจะไปคิดว่าเนื้อแท้ของไอ้เรย์มันคือเกย์ลุกที่ร้อนแรงและโคตรดิบ ส่วนตัวเขานั้นเป็นพวกประเภทชายก็ได้หญิงก็ดี บุคลิกสายแบดสักลายเกือบทั้งตัว แต่สุดท้ายก็ต้องยอมนอนอยู่ใต้ร่างมันอยู่ดี

​"เวรเอ้ย..." ไนท์กัดฟันข่มอารมณ์ความสยิวที่จุกแน่นอยู่ตรงช่องทางหลัง

​"เรย์... ซี้ด... มึง กูเสียว" ไนท์เอ่ยเสียงกระเส่าหลุดปากยอมรับออกมาตรงๆ ใครจะไปทนไหว ในเมื่อแรงตอกของไอ้เรย์มันแน่นและเข้าลึกดีชะมัด

​"ไนท์... ใครบอกให้มึงยั่วกูก่อนล่ะ" เรย์กระซิบตอบข้างหูด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แฝงความเอ็นดูและรอยยิ้มกวนโทโส

​ตับ! ตับ!

​เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นสะท้อนไปทั่วห้องนอนความเงียบยามเช้า เสียงครางกระเส่าพุ่งขึ้นสูง ไม่ใช่แค่ไนท์คนเดียวที่ครางหลุดปาก แต่เรย์เองก็ครางต่ำในลำคออย่างสุขสม เสียงหายใจหอบฮักของมันยิ่งช่วยกระตุกอารมณ์ของไนท์ให้เตลิดเปิดเปิงไปไกล

​"อื้ออออ เรย์... ไม่ไหวแล้ว ไอ้เหี้ย กูจะเสร็จแล้ว" ไนท์สับสนจนไม่รู้จะเอามือสั่นๆ ไปวางไว้ที่ไหน สุดท้ายก็ตัดสินใจเอื้อมมือไปคว้าหมับเข้าที่กลุ่มผมสีแดงนุ่มของเรย์ รั้งหัวมันให้ก้มหน้าลงมาหา แต่ไอ้เรย์กลับไม่ได้เบาแรงลงเลยแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำมือแกร่งอีกข้างของมันยังเอื้อมลงมาจับหมับเข้าที่น้องชายของไนท์ที่แข็งปั๋งเต็มมือ แล้วเริ่มรูดรั้งเข้าออกด้วยจังหวะสอดประสานกับท่อนกายด้านหลัง

​"เหี้ย... ทำไมแน่นจังวะ อื้ม!" เรย์ครางอื้ออึง ชัดเจนว่าสติของมันเองก็เริ่มหลุดลอย

​"ซี้ด! ไอ้สัส กูเสียวจริง อร๊าก... อื้อ!" ตอนนี้ไนท์ไม่สนอะไรอีกต่อไปแล้ว ความเสียวซ่านแล่นจี๊ดทั้งด้านหน้าและด้านหลัง มันทำท่าเหมือนจะไม่ยอมให้เขาลุกเดินไปเรียนไหวเลยมั้งวันนี้

​"กูจะเสร็จแล้ว... มึง อ้าปากดิ" เรย์เค้นเสียงสั่ง

​ที่มันบอกให้ไนท์อ้าปาก ไม่ใช่ว่ามันจะเอากายเนื้อมายัดใส่ปาก แต่เป็นนิ้วเรียวยาวของมันที่สอดแทรกเข้ามาในริมฝีปากของไนท์ หยอกล้อกับปลายลิ้น พร้อมๆ กับแรงตอกสะโพกที่ใส่น้ำหนักลงมาเต็มที่ไม่ยั้ง จังหวะสุดท้ายเน้นย้ำลึกจนไนท์จุกแน่น น้ำตาคลอที่หางตา แต่สิ่งที่เรย์ทำชดเชยหลังจากนั้นกลับคุ้มค่าเกินกว่าจะโวยวาย

​เรย์ถอนกายออกอย่างนุ่มนวล ร่างสูงก้มลงมองไนท์ที่นอนหอบหายใจโรยแรง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

​"นอนหงายดีๆ กูอมให้"

​ฟังไม่ผิดหรอก... ทุกครั้งที่เรย์เสร็จกิจของมันแล้ว มันมักจะเป็นฝ่ายอมให้นัยน์ตาและส่วนนั้นของไนท์เสมอ ถึงริมฝีปากของเรย์จะดูเล็กเมื่อเทียบกับขนาดของไนท์ แต่คอของมันลึกและเชี่ยวชาญอย่างน่าประหลาด ริมฝีปากอุ่นร้อนของมันครอบครองแกนกายของไนท์แล้วโยกขึ้นลงด้วยจังหวะละมุนละม่อม ลิ้นหนาไล้เลียซาบซ่านจนไนท์ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

​"ซี้ด... เรย์ มึงดูดเก่งจังวะ" ไนท์สบถออกมา พยายามจะถดกายหนีแต่ก็ไม่อาจต้านทานความฟินได้ อยากจะต่อเวลาความสุขนี้ออกไปอีกนิด แต่มันก็ทำไม่ได้แล้ว เพราะไอ้ลูกรักของเขากำลังจะถึงปลายทาง เมื่อลิ้นร้อนของเรย์เลียไปถึงส่วนโคน นั่นคือที่สุดของความเสียวซ่านที่แท้จริง

​"อ๊าก!"

​ไนท์แกล้งจับหัวผมสีแดงของเรย์กดลงค้างไว้ กระแทกแกนกายเข้าออกในริมฝีปากอุ่นของมันสองสามครั้ง ก่อนจะปลดปล่อยหยาดน้ำรักขาวขุ่นใส่เต็มปากของเรย์ แต่ชายหนุ่มผมแดงกลับไม่ว่าอะไรเลยสักคำ มันกลืนกินน้ำรักของไนท์ลงคอจนหมดสิ้น ก่อนจะล้มตัวลงนอนหอบข้างๆ กันบนเตียงนุ่ม

​ติ่ง!

​เสียงแชทจากโทรศัพท์มือถือของเรย์ดังขึ้นแทรกความเงียบ ไนท์ที่นอนหอบหายใจพรายพริ้วก้มมองหาต้นเสียง ก็พบว่าโทรศัพท์วางแน่นิ่งอยู่ที่ปลายเท้าของเรย์

​"เรย์... มีคนทักมา" ไนท์ส่งเสียงเรียก แต่คนข้างๆ กลับนอนนิ่งเงียบกริบ "ไอ้สัสนี้ หลับเหรอวะ"

​"อื่ม... กูอ่านและ ตอบไปดิว่ากูนอน" เรย์ตอบเสียงงัวเงียโดยไม่ยอมลืมตาขึ้นมามอง

​ไนท์มองหน้ามันครู่หนึ่งอย่างเอือมระอา ก่อนจะถอนหายใจยาว พลางเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์ของมันมาเปิดดู แล้วก็ต้องสายหัวเบาๆ เมื่อพบว่าคนที่ทักมาคือหนึ่งในเด็กในสต็อกของไอ้เรย์

​[พี่เรย์ครับ วันนี้เจอกันที่หลังคณะนะครับ]

[ครับ]

​คำว่า 'ครับ' ที่ส่งกลับไป แน่นอนว่าเรย์ไม่ได้เป็นคนพิมพ์ แต่เป็นไนท์ต่างหากที่พิมพ์ตอบแทนให้ เด็กตัวเองทักมามันเคยสนใจตอบที่ไหนกัน มีแต่เขานี่แหละที่คอยตอบและสับรางให้มันเสมอ... สักวัน กูจะเอาล่อเด็กมึงสักวัน ไนท์คิดประชดในใจ หยอกเล่นน่า เขาไม่ทำจริงๆ หรอก

​"ใครทักมา"

​จู่ๆ ไอ้เรย์ก็ลุกขึ้นนั่งพรวดขึ้นมาทันที โดยที่แกนกายส่วนกลางลำตัวของมันขยับชี้หน้าไนท์อย่างจัง

​"มองทำไม อยากอมเหรอ" ไม่พูดเปล่า ไอ้เรย์ยังทำเนียนเอื้อมมือมาจับหัวไนท์ก้มลงหาเจ้าโลกของมันอีกต่างหาก

​"ไอ้สัส พอเลยมึงอ่ะ! เด็กมึงทักมา อย่าลืมไปหาแม่งที่หลังคณะด้วย" ไนท์ด่าพลางปัดมือมันออก ตั้งท่าจะล้มตัวลงนอนพักต่อ แต่ก็มีมือแกร่งของไอ้เรย์มาคว้าดึงขาเขาไว้เสียก่อน

​"ไอ้เรย์! กูจะนอน!"

​"นอนเหี้ยไร นี่มัน 07.40 น. แล้ว" พูดไม่ทันขาดคำ เรย์ก็กระโดดขึ้นมาคร่อมร่างของไนท์ไว้ทั้งตัว นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มพราวระยับ "อีกรอบได้ป่ะ... กับมึง"

​ไนท์อาศัยความไวพลิกตัวหลบ แล้วยันเท้าถีบเข้าที่หน้าขาไอ้เรย์ไปหนึ่งทีด้วยความโมโหขำๆ "เล่นกี่รอบเมื่อคืนยันสว่างพึ่งจะเสร็จ พอเลยไปเรียนดีกว่า!"

​พูดจบ ไนท์ก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงเข้าห้องน้ำไปทันที ในสภาพเปลือยเปล่าถามว่าอายไหม? บอกเลยว่าไม่ เพราะพวกเขาสองคนอยู่ด้วยกัน ทำทุกอย่างร่วมกันเหมือนแฟน... เพียงแต่ 'ไม่ใช่แฟน'

​พวกเขามีกฎข้อตกลง FWB ที่ตั้งไว้ร่วมกันอย่างชัดเจน เรย์จะไปนอนกับใครก็ได้ ไนท์จะไปนอนกับใครก็ได้ ต่างฝ่ายต่างไม่ว่ากัน ไม่ผูกมัด และไม่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว...

​ช่วงบ่ายแก่ๆ บริเวณหลังคณะวิศวกรรมศาสตร์ แสงแดดเริ่มคล้อยต่ำลง ลมเย็นพัดผ่านลานม้านั่งหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่ ไนท์ในชุดนักศึกษากรดระเบียบที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกสองเม็ดเผยให้เห็นรอยสักตรงลำคอ เดินถือแก้วกาแฟเข้ามานั่งลงข้างๆ 'สิงหา' เพื่อนสนิทในกลุ่มผู้มีบุคลิกนิ่งเงียบ แววตาฉลาดเฉลียวและสังเกตการณ์ทุกอย่างอยู่เสมอ

​"ไอ้เรย์ไปไหนวะ" สิงหาเอ่ยถามเรียบๆ โดยไม่ละสายตาจากหน้าจอโน้ตบุ๊ก

​"นู่น... ไปหาเด็กหลังคณะ นัดกันไว้ตั้งแต่เช้า" ไนท์ตอบพลางยักไหล่ ย่นคอจิบกาแฟดำในมือ

​สิงหาละสายตาจากหน้าจอ หันมามองหน้าไนท์นิ่งๆ สายตาของสิงหามองปราดเดียวก็รู้ว่าเมื่อคืนกับเมื่อเช้าเกิดอะไรขึ้นในห้องของพวกมัน แต่สิงหาเลือกที่จะไม่พูดมาก เพียงแค่ถอนหายใจเบาๆ

​"มึงกับมัน... ระวังไว้เหอะ กฎ FWB ที่พวกมึงตั้งขึ้นมา สักวันมันจะกลับมาแทงพวกมึงเอง" สิงหาเตือนสติเสียงนุ่ม

​"คิดมากน่าสิงห์ กูทำตามกฎเป๊ะ นอนคือนอน สนุกคือสนุก ไม่มีความรู้สึกเกินเลย" ไนท์หัวเราะในลำคอ แต่ในใจกลับมีความรู้สึกแปลกประหลาดวิ่งพล่านอยู่ลึกๆ

​ในเวลาเดียวกัน ที่บริเวณม้านั่งหินอ่อนมุมสงบหลังคณะวิศวะ เรย์กำลังยืนกอดอกพิงต้นไม้ใหญ่ นัยน์ตาคู่คมมองตรงไปยังร่างของหญิงสาวรุ่นน้องคนหนึ่งที่กำลังเดินถือกล่องขนมเข้ามาหาเธอด้วยท่าทางประหม่า

​เธอชื่อ 'ลลิน' รุ่นน้องสาวสวย ผิวขาวออร่า ดวงตากลมโตสดใส และรอยยิ้มจริงใจที่เป็นธรรมชาติ ลลินสวมชุดนักศึกษาพอดีตัว เดินเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าชายหนุ่มผมแดงฮอตระดับท็อปของคณะด้วยหัวใจที่เต้นระสับ

​"พี่เรย์คะ... ขนมที่พี่เคยบอกว่าอยากทาน ลลินทำมาให้ค่ะ" ลลินยื่นกล่องขนมตรงหน้าด้วยสองมือ แก้มเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่าเอ็นดู

​เรย์ก้มลงมองเด็กสาวตรงหน้า สายตาคมกริบประเมินความสดใสและซื่อตรงของลลิน รอยยิ้มเสน่ห์จุดขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่มผมแดง ท่าทางของลลินแตกต่างจากเด็กสาวคนอื่นที่เคยเข้าหาเขาอย่างสิ้นเชิง เธอไม่ได้เข้ามาด้วยความเชี่ยวชาญหรือหวังผลประโยชน์ทางกาย แต่กลับเข้ามาด้วยความรู้สึกบริสุทธิ์

​"ขอบคุณครับลลิน..." เรย์รับกล่องขนมมาถือไว้ ยื่นมือไปยีหัวเด็กสาวเบาๆ ด้วยความเอ็นดู "น่ารักจังนะเรา"

​ลลินยิ้มหวานสดใส หัวใจพองโตด้วยความดีใจ โดยที่ไม่รู้เลยว่า ห่างออกไปไม่ไกล สายตาคู่คมของ ไนท์ ที่เพิ่งเดินตามออกมาดู ก็กำลังจ้องมองรอยยิ้มของลลินจากระยะไกลเช่นกัน...

​วินาทีที่สายตาของไนท์ปะทะเข้ากับรอยยิ้มจริงใจของลลิน หัวใจของหนุ่มสายแบดผู้ไม่เคยคิดจะจริงจังกับใครกลับกระตุกวูบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

​และนั่นคือจุดเริ่มต้น... ของวงล้อมความสัมพันธ์ที่จะเปลี่ยนโลกของพวกเขาทั้งสามคนไปตลอดกาล!