เธอชอบเขา แต่เขาชอบอีกคน

​บรรยากาศยามบ่ายที่ร้านกาแฟเล็กๆ หลังมหาวิทยาลัย แสงแดดอุ่นรอดผ่านผ้าม่านโปร่งกระทบโต๊ะไม้ริมกระจก ลลินนั่งกุมแก้วชาไทยเย็นไว้ในมือ สองแก้มเนียนขึ้นสีชมพูระเรื่อด้วยความประหม่า ขณะที่กลุ่มเพื่อนสาวสนิทร่วมคณะนั่งล้อมโต๊ะ จ้องมองเธอด้วยสายตาพราวระยับและรอยยิ้มแซว

​"จริงเหรอลลิน? แกแน่ใจแล้วใช่ไหมเนี่ย!" เพื่อนสาวคนหนึ่งเอ่ยขึ้น เสียงเบาแต่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น "พี่เรย์ ผมแดงสุดฮอตคนนั้นน่ะนะ?"

​ลลินพยักหน้ารับเบาๆ นัยน์ตากลมโตฉายแววซื่อตรงและมั่นคงอย่างไม่มีปิดบัง เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอ่ยความรู้สึกในใจออกมาให้เพื่อนฟัง

​"อื้อ... ฉันชอบพี่เรย์จริงๆ" ลลินพูดพลางยิ้มหวาน แก้มแดงแจ๋ "ตอนแรกฉันก็คิดว่าพี่เรย์อาจจะแค่เข้าถึงยาก แต่พอได้รู้จัก ได้เห็นเวลาพี่เรย์ตั้งใจทำงาน หรือเวลาพี่เรย์ยิ้มให้... ฉันรู้เลยว่าพี่เรย์เป็นคนอบอุ่นมาก ฉันอยากดูแลพี่เขา อยากเป็นคนที่ได้อยู่ข้างๆ พี่เรย์จริงๆ นะ"

​เพื่อนๆ ในโต๊ะต่างส่งเสียงหวีดกริ๊ดเบาๆ ด้วยความฟิน ความน่ารักและบริสุทธิ์ของลลินทำให้ทุกคนพร้อมใจกันเชียร์ แต่ทว่า ลึกลงไปในอกของลลิน เธอกลับแอบซ่อนความรู้สึกสับสนเล็กๆ เอาไว้... ภาพใบหน้าของ 'ไนท์' หนุ่มสักเต็มแขนที่ชอบเข้ามาพูดจากวนประสาทและแววตาร้ายกาจคู่นั้น แอบผุดขึ้นมาแทรกในความคิดของเธอเป็นระยะ แต่ลลินก็รีบสลัดความคิดนั้นทิ้งไป เพราะเธอเชื่อมั่นว่าคนที่เธอรักและเลือกตั้งแต่แรก... คือเรย์

​ในเวลาเดียวกัน ณ ดาดฟ้าอาคารเรียนวิศวกรรมศาสตร์...

​ลมสายบ่ายพัดแรงจนเรือนผมสีแดงเพลิงของ 'เรย์' พริ้วไหว เรย์ยืนกอดอกอิงแผ่นหลังเข้ากับราวเหล็ก นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มทอดมองออกไปไกลยันเส้นขอบฟ้าของเมืองใหญ่ ข้างๆ กันคือ 'สิงหา' ที่กำลังยืนดูนมกล่องเงียบๆ

​ความเงียบปกคลุมคนทั้งคู่อยู่ครู่ใหญ่ จนกระทั่งเรย์เป็นฝ่ายถอนหายใจยาวออกมา

​"กูขัดแย้งในตัวเองว่ะไอ้สิงห์..." เรย์เอ่ยขึ้นเสียงต่ำติดแหบแห้ง

​สิงหาละสายตาจากวิวตรงหน้า หันมามองเรย์ผ่านกรอบแว่น นัยน์ตาเรียบนิ่งคู่นั้นไม่ได้ฉายแววประหลาดใจแม้แต่น้อย "เรื่องน้องลลิน... หรือเรื่องไอ้ไนท์?"

​เรย์แค่นยิ้มขมขื่น ยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองอย่างแรง "น้องลลินเป็นเด็กดี... น้องเขาเข้ามาหา กูรู้สึกเอ็นดู รู้สึกอบอุ่นเวลาอยู่นอกสนาม แต่กูไม่ได้รู้สึกรักน้องเขาแบบนั้น..." เรย์เว้นจังหวะไปนิด นัยน์ตาคมกริบสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ก่อนจะเอ่ยประโยคที่เขาซ่อนไว้ลึกที่สุดในหัวใจออกมาเป็นครั้งแรก

​"กูชอบไอ้ไนท์... ไม่สิ กูคิดว่ากูรักมันไปแล้วว่ะสิงห์"

​คำว่า 'รัก' ที่หลุดออกจากปากของชายหนุ่มที่ไม่เคยจริงจังกับใคร ดังกังวานใสชัดเจนในความเงียบ เรย์ยอมรับกับตัวเองอย่างหมดเปลือก เขาไม่ได้มองไนท์เป็นแค่คู่ FWB ไม่ได้มองเป็นแค่เพื่อนสนิทที่นอนด้วยกัน แต่ความผูกพัน ความหึงหวง และความกลัวที่จะเสียไนท์ไป มันคือความรักที่หยั่งรากลึกในใจเขามาตลอดโดยที่เขาไม่รู้ตัว

​"มึงรู้ตัวก็ดีแล้ว..." สิงหาเอ่ยเรียบๆ "แล้วไอ้ไนท์ล่ะ? มึงได้บอกมันหรือยัง?"

​"กูเคยถามมัน..." เรย์กำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นบนหลังมือ "แต่มึงก็รู้จักไอ้ไนท์ดี มันใช้ชีวิตเหมือนคนไม่คิดอะไร มันกำกฎ FWB ของพวกเราไว้แน่นยิ่งกว่าอะไรดี มันไม่มีทางยอมรับหรอกว่าความสัมพันธ์ขยะๆ ของพวกเราจะกลายเป็นความรักได้"

​ช่วงค่ำวันเดียวกัน ภายในโรงฝึกงานวิศวะที่ผู้คนเริ่มบางตา...

​เสียงเหล็กกระทบกันดังแกร๊กๆ ไนท์ในชุดเสื้อช็อปปักชื่อคณะกำลังนั่งอยู่บนม้านั่งยาว มือหนาถือประแจหมุนน็อตอุปกรณ์อย่างตั้งใจ เสื้อช็อปปลดกระดุมลงต่ำเผยให้เห็นรอยสักลายชดช้อยตรงลำคอและแผ่นอก หยาดเหงื่อซึมตามกรอบหน้าคมเข้มแผ่ออร่าความฮอตฉ่าปนอันตราย

​เรย์เดินเข้ามาในโรงฝึกงาน ถือขวดน้ำเย็นตรงเข้ามาวางลงข้างๆ ไนท์

​"กินน้ำหน่อยมึง ทำงานทั้งวันแล้ว" เรย์เอ่ยเสียงนุ่ม

​ไนท์ละมือจากงาน เงยหน้าขึ้นมองเรย์ นัยน์ตาสายแบดฉายแววพราวระยับ ไนท์คว้าขวดน้ำมาเปิดยกขึ้นดื่มจนหยดน้ำไหลหยดลงตามลำคอระหงที่มีรอยสัก

​"ขอบใจว่ะไอ้เรย์..." ไนท์ยิ้มมุมปาก พลางเอ่ยแซวขึ้นมาตามนิสัย "เมื่อกี้กูเห็นน้องลลินเดินถือขนมมาหาตรงหน้าตึก แต่มึงไม่อยู่ น้องเลยฝากกูไว้... มึงนี่มันฮอตจริงนะไอ้เสือ รุ่นน้องจีบเช้าจีบเย็น"

​เรย์มองรอยยิ้มกวนๆ ของไนท์ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มฉายแววเจ็บปวดวูบหนึ่ง คำพูดแซวของไนท์ที่พยายามผลักไสเขากลับไปหาลลิน มันเหมือนเข็มที่สะกิดแผลในใจของเรย์ตลอดเวลา

​"ไนท์..." เรย์ขยับก้าวเข้าไปยืนชิดระหว่างขาของไนท์ที่นั่งอยู่บนม้านั่ง มือหนาของเรย์ยื่นไปจับหมับเข้าที่คอเสื้อช็อปของไนท์ รั้งร่างสูงของเพื่อนสนิทให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากันตรงๆ

​"อะไรของมึงวะไอ้เรย์?" ไนท์ขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้สะบัดออก

​"มึงเคยคิดบ้างไหม..." เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ จริงจังจนแทบหยุดหายใจ "ว่าเรื่องระหว่างกูกับมึง... มันจะข้ามผ่านคำว่าเพื่อน หรือคำว่า FWB ไปได้มากกว่านี้?"

​สายตาที่เรย์ใช้จ้องมองไนท์ในตอนนี้ มันเต็มไปด้วยความโหยหา ความรัก และความอ้อนวอนอย่างปิดไม่มิด ไนท์ชะงักนิ่งไปทันที หัวใจของหนุ่มสายแบดกระตุกวูบอย่างแรง นัยน์ตาสายแบดที่เคยแพรวพราวบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและสับสน

​ไนท์รู้ดีว่าเรย์หมายถึงอะไร... ไนท์รู้ว่าความรู้สึกของเรย์เปลี่ยนไปแล้ว แต่สำหรับคนอย่างไนท์ ที่ใช้ชีวิตรักสนุก เปิดกว้าง และไม่เคยยึดติดกับใคร การจะยอมรับว่าความสัมพันธ์ลับๆ ระหว่างเขากับเพื่อนสนิทจะกลายเป็น 'ความรัก' มันคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด

​ไนท์ค่อยๆ ยื่นมือไปจับข้อมือของเรย์ออกอย่างนุ่มนวล แต่ทว่าเด็ดขาด ไนท์ฝืนยิ้มมุมปาก กลบเกลื่อนความสับสนในอกด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น

​"มึงเพ้อเจ้ออะไรวะเรย์..." ไนท์เอ่ยพลางยันตัวลุกขึ้นยืน "มึงกับกูเนี่ยนะจะรักกัน? พวกเราเริ่มมาจากความสนุก เริ่มมาจากกฎ FWB มึงอย่าเอาความรู้สึกชั่วคราวมาทำให้ความสัมพันธ์เพื่อนของพวกเราต้องพังเลยว่ะ..."

​คำตอบของไนท์เรียบง่าย ทว่าแทงจุกเข้ากลางอกของเรย์อย่างจัง ไนท์ไม่เคยเชื่อว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาจะกลายเป็นความรักได้ ไนท์เลือกที่จะสร้างกำแพงเพื่อนสนิทขึ้นมาป้องกันตัวเอง เพราะกลัวว่าถ้าก้าวข้ามเส้นไปแล้ว... วันหนึ่งพวกเขาอาจจะไม่เหลืออะไรเลยแม้แต่ความเป็นเพื่อน

​ไนท์ตบไหล่เรย์เบาๆ สองที ก่อนจะเดินถือกล่องอุปกรณ์แยกออกไป ทิ้งให้เรย์ยืนนิ่งอยู่กลางโรงฝึกงานท่ามกลางความเงียบงัน

​เรย์หลับตาลงช้าๆ ความเจ็บปวดลึกๆ วิ่งผ่านหัวใจ ลลินชอบเขา... แต่เขารักไนท์... ส่วนไนท์ กลับปฏิเสธและไม่ยอมรับความรักนั้น ความสัมพันธ์ของคนสามคนกำลังหมุนวนเข้าสู่เขาวงกตที่ไร้ทางออก และพวกเขาทั้งหมดต่างไม่รู้เลยว่า คืนปาร์ตี้ของกลุ่มเพื่อนที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า... กำลังจะกลายเป็นคืนที่หมุนเปลี่ยนชีวิตของพวกเขาทั้งสามคนไปตลอดกาล!