All Chapters of มงกุฎกล้วยไม้: Chapter 51 - Chapter 60

...เบญรดาทวนชื่อที่แสดงบนหน้าจอในใจแล้วก็ได้คำตอบจากข้อสงสัยเกี่ยวกับเขาภายในทันที(นี่เขาเป็นเจ้าของฟาร์มกล้วยไม้คนเดียวกับที่จะส่งกล้วยไม้ให้พี่วิท และเป็นคนเดียวกับที่ป๊าเคยพูดให้ฟังเหรอเนี่ย!!)...โอมเดินมาหยุดยืนตรงหน้าเธออีกครั้ง พร้อมกับยื่นมือเพื่อขอโทรศัพท์มือถือจากเธอ “ฮัลโหล!!! สวัสดีครับคุณวิท”...โอมรับสายพร้อมกับหันหลังเดินไปยังประตูอีกรอบ เขาเดินไปคุยไปเพราะไม่อยากให้เสียงคุยไปรบกวนคนเจ็บจึงเดินมาคุยนอกห้อง...ทว่าโอมไม่รู้ตัวว่าคนเจ็บแอบเดินตามหลังมาเงียบๆ เพราะอยากรู้ว่าเขากับพี่ชายของเธอคุยอะไรกัน จะใช่เรื่องเธอหรือเปล่า!! พี่วิทจะทราบหรือเปล่าว่าไม่ควรบอกข้อมูลของเธอให้คนอื่นรู้ แล้วป๊าจะรู้หรือยัง!! ป๊าต้องกำชับพี่วิทสิว่าไม่ควรบอกคนอื่นว่าเธอคือใคร...แต่เพราะเธอยังมีอาการตาพล่ามัวอยู่จึงเดินได้ช้าและต้องหยุดอยู่แค่หน้าประตูเพราะเขาดันปิดประตูเสียตั้งแต่ตั้งแต่เธอเดินตามมาได้ไม่กี่ก้าว และถ้าเธอเปิดเพื่อจะตามไปฟังก็จะทำให้เขาสงสัยและรู้ว่าเธอแอบฟังเขาพูดโทรศัพท์ เบญรดาเลยต้องหยุดตัวเองไว้แค่หน้าประตูบานนั้น...เสียงพูดของเขาค่อยๆ ดังห่างออกไปๆ จนฟังไม่รู้เรื่องฟั

“ถ้าเช็คได้แล้วว่าหมวดเบญรดาอยู่ที่ไหนและมีคนให้ความช่วยเหลือแล้ว ก็สบายใจได้นะท่านนายพล”...ผู้บังคับการตำรวจแห่งชาติพูดมาตามสาย นายพลตฤณสบายใจขึ้นก็จริงแต่ตราบใดที่ยังไม่เห็นกับตาว่าลูกสาวปลอดภัยดี ความสบายใจก็ไม่ได้มีเต็มร้อย“ครับท่าน!!! ก็ระดับหนึ่งครับ แต่ผมก็อดเป็นห่วงไม่ได้ แต่ถือว่าโชคดีอย่างไม่น่าเชื่อว่าคนที่ให้ความช่วยเหลือลูกสาวผมคือเจ้าของฟาร์มกล้วยไม้น้องชายของอุมาพรคนที่ทำให้เราขยับเรื่องพ่อเลี้ยงทรงพลนี่ล่ะครับ และเจ้าของฟาร์มกล้วยไม้คนนี้ก็กำลังจะส่งกล้วยไม้ให้บริษัทลูกชายผมเพื่อนำไปขายต่อต่างประเทศด้วยครับ”...นายพลชี้แจงกลับไปและได้ยินเสียงรับคำอื่ออ่าๆ จากท่าน ผบ.ตร. เป็นระยะๆ“อืมโชคดีจริงๆ เอาล่ะเดี่ยวท่านนายพลหาทางติดต่อกับหมวดเบญแล้วบอกว่าให้รักษาตัวเองก่อน ไม่ต้องห่วงทางนี้ ทางเจ้าหน้าที่จำเป็นต้องหยุดการติดต่อกับหมวดเบญรดาชั่วคราว เพราะตอนนี้พ่อเลี้ยงมันเริ่มสืบแล้วว่าใครอุ้มลูกน้องมันมา เดี๋ยวถ้าทางเจ้าหน้าที่ติดต่อกับหมวดเบญมากเกินไปเกรงจะพลาดเปิดช่องให้พ่อเลี้ยงมันสืบได้น่ะ ทีนี้เดี๋ยวถ้าทางนี้มีอะไรคืบหน้าผมจะให้นายพลสื่อสารกับหมวดอีกที และนี่เป็นวิธีที่

...ขณะที่โอมขับรถพาคนเจ็บออกมาจากโรงพยาบาลค่ายทหารนั้น คนเจ็บสังเกตว่าเขาเงียบมากไม่ยอมพูดอะไรเลย เธอจึงเป็นฝ่ายทำลายความเงียบ“ฉันว่าจะไม่รบกวนคุณค่ะ ฉันจะให้ญาติโอนฝากเงินมาทางบัญชีของคุณนะคะ แล้วเดี๋ยวฉันกลับที่พักเองค่ะ”...คนเจ็บหันไปพูดกับเขาแบบเกรงๆ แต่เขากลับยังเงียบไม่พูดอะไรและตั้งหน้าตั้งตามองถนนโดยไม่สนใจเสียงพูดเธอเลย คนเจ็บเลยต้องหันกลับไปท่าเดิมและรู้สึกเสียฟอร์มที่คู่สนทนาลืมปากไว้ที่โรงพยาบาล...จนเมื่อเขาขับรถมาสักพักเขาก็เลี้ยวรถเข้าเขตบ้านหลังหนึ่ง รถวิ่งผ่านประตูเหล็กสูงใหญ่และเข้าไปจอดตรงหน้าประตูบ้านซึ่งเป็นทรงกึ่งบ้านกึ่งตึกสีขาว คนเจ็บยกมือขึ้นใช้นิ้วกดนวดบนเปลือกตาทั้งสองข้างแล้วนึกถึงคำแนะนำของคุณหมอ(แผลไม่ใหญ่ สมองไม่ได้กระทบกระเทือนอะไรมากนักแต่อาจไปกระแทกเส้นประสาทสัมผัสการมองเข้าเลยทำให้มีอาการพล่ามัวมองไม่ชัด แต่อาการนี้จะเป็นชั่วคราวเท่านั้น ราวๆ สี่ถึงห้าวันหรือถ้ามากกว่าก็ประมาณหนึ่งอาทิตย์ ระหว่างนี้อย่าเพิ่งพยายามใช้สายตาเพ่งมองเยอะเกินไป ให้เป็นแบบค่อยเป็นค่อยไป พักตาแล้วใช้นิ้วนวดบ้าง สามารถทำได้เองไม่นานก็จะค่อยๆ มองชัดขึ้น)...เสียงเขาเปิดและป

“เป็นไงมั่งหนู!! ข้าวมันป้าอร่อยมั้ย!!”...คุณป้าหรือแม่เลี้ยงฟองจันทร์ถามเธอด้วยน้ำเสียงเอ็นดูหลังจากจัดการให้เธอมาลองชิมของหวานที่เพิ่งทำเสร็จเมื่อสักครู่...เบญรดารู้สึกถูกปากกับข้าวเหนียวมูนกะทิที่มีรสชาติทั้งหวานมันเค็มนั่น“อร่อยมากค่ะ!! หนูเคยกินที่ม๊าซื้อมา เอ้ยยย!! เคยซื้อจากตลาดแต่ไม่เคยเห็นวิธีการทำและไม่เคยกินสดๆ แบบนี้ค่ะ”...เธอบอกหญิงสูงอายุที่ดูใจดีใบหน้ามีความหม่นเศร้าอมทุกข์อยู่ด้วย“หึๆๆ!! ถ้าอร่อยก็กินเยอะๆ นะจ๊ะ ป้ามีอีกเยอะ นี่นะถ้ายายออมยังอยู่ก็คงกินเอาๆ เหมือนกันเพราะชอบกินมาก ที่นี่เขาเรียกว่าข้าวมันจ้ะ”...คนที่เธอเรียกว่าคุณป้าพูดด้วยเสียงที่มีทั้งความดีใจเพราะเธอชมว่าอร่อยแต่เสียงกลับเศร้าในท้ายประโยคจนคนฟังรู้สึกสะดุดหูกับคำพูดนั่น“เหรอคะ!! แล้วยายออมนี่คือใครคะคุณป้า!!”...เธอถามออกไปโดยไม่มีเจตนาใดๆ ทั้งสิ้นเพราะเธอไม่รู้จักคนที่ถูกเอ่ยชื่อ แต่แล้วเธอก็ต้องหยุดช้อนเล็กๆ ในมือที่กำลังตักข้าวเหนียวใส่ปาก เพราะสีหน้าหญิงสูงอายุเศร้าลงทันทีและหันหน้าทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง“ยายออมก็คือลูกสาวของป้าเอง เป็นพี่สาวของตาโอม เขาจากป้าไปเกือบสองเดือนแล้ว จากไปแบ

...โอมแปลกใจกับห้องของเธอที่ไม่มีข้าวของอะไรมากมายผิดกับห้องผู้หญิงทั่วไปที่น่าจะมีอะไรต่อมิอะไรเยอะแยะไปหมด แต่เธอกลับไปหยิบกระเป๋าเป้ใบหนึ่งมาวางลงบนที่นอน แล้วจัดการหยิบคอมพิวเตอร์โน้ตบุ้คลงใส่ ตามด้วยของใช้ส่วนตัวไม่กี่ชิ้น แล้วตามด้วยเสื้อผ้าไม่กี่ชุดแล้วรูดซิปปิดกระเป๋าเป้ทันที แล้วจบลงด้วยการหยิบเสื้อยืดสีขาวพร้อมกางเกงยีนส์สีเข้มแล้วหายเข้าไปในห้องน้ำ...โอมยืนรอครู่เดียวก็เห็นเธอออกมากับชุดที่ถือเข้าไปเมื่อครู่ แล้วในมือก็มีอก็มีเสื้อผ้าของแสงดาวออกมาจัดการนำใส่ถึงพลาสติคอย่างดี แล้วค่อยๆ เดินไปหยิบรองเท้าผ้าใบคอนเวิร์สมาใส่แบบเหยียบทับส้นไว้“เสร็จแล้วค่ะ”...เธอบอกเขาแล้วเดินไปจะหยิบเป้มาสะพาย แต่เขากลับรั้งกระเป๋าเป้นั้นมาถือไว้แล้วเดินนำหน้าออกไปก่อน......................ขณะที่โอมและคนเจ็บกำลังเดินออกจากอพาร์ทเม้นท์นั้น มีชายสองคนซึ่งยืนมองอยู่ไม่ไกลนักและเพราะบริเวณนั้นมีแสงไฟส่องสว่างไปทั่วบริเวณจึงทำให้โอมพอจะจับสังเกตได้จากการถูกมองว่าไม่ปกติ...เขาคิดในใจว่าคงเป็นคู่กรณีของคนเจ็บ และคิดไม่พ้นเรื่องยาเสพติดว่าเธอคงไปเบี้ยวค่ายาค่าของอะไรสักอย่างเป็นแน่ พวกนั้นถึงได้