Todos os capítulos de มงกุฎกล้วยไม้: Capítulo 41 - Capítulo 50

...แวนด้ายังคงทำงานปกติทุกวัน แต่สามวันหลังจากได้เจอกับอาซือ เธอแจ้งข่าวผ่านไลน์กลุ่มเพื่อให้ทุกคนทราบและรายงานถึงพฤติกรรมของอาซือซึ่งมีท่าทีพึงใจในตัวเธอและเสนอ “ของ” ให้เธอเพื่อเป็นเครื่องมือเชื้อเชิญให้เธอหลงติดกับเขา และนี่คือโอกาสที่ทุกคนรอคอย แผนซ้อนแผนและซ้อนแผนอีกชั้นนั้นถูกชี้แจงอย่างคร่าวๆ และให้เบญรดาเล่นละครต่อเพื่อจะทำการชาร์จตัวอาซือให้เร็วและเงียบที่สุด...เบญรดาหรือแวนด้าส่งข้อความผ่านไลน์ไปหาอาซือว่าเธออยากได้ของเพราะการทำงานที่ใหม่นี้ทำให้ยังไม่รู้จักคนที่จะหาของมาเสพได้ ที่ตุนไว้ก็หมดแล้ว...อาซือกำลังนอนเล่นในห้องพักส่วนตัวบนอพาร์ทเม้นท์แห่งหนึ่งกลางเมืองเชียงใหม่ เขาเปิดไลน์อ่านข้อความของแวนด้าแล้วยิ้มปากแทบฉีก ยิ้มครั้งนี้ต่างจากยิ้มที่ยิ้มให้เธอเมื่อวันก่อน ยิ้มของหมาป่าที่คิดว่าจะได้กินเนื้อกวางนุ่มๆ ที่แค่นึกหน้าสวยๆ นั่นแล้วก็เกิดอาการหมั่นเขี้ยวขึ้นมาทันที...แล้วเขาก็นึกภาพว่าตัวเองกำลังนอนเบียดเสียดแนบเนื้ออยู่กับแวนด้าบนที่นอนแห่งนี้ กลิ่นกายกลิ่นเนื้อของแวนด้าคงหอมจนเขาอยากจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว ถึงจังหวะเปิดศึกก็คลุกเคล้าอย่างตะกรุมตะกรามเหมือนเสือโหยที

...อาซือออกจากห้องนอนมายืนอยู่หน้าประตูห้องชั้นนอกแล้วมองผ่านช่องตาแมวเพื่อดูให้แน่ใจ เมื่อเห็นว่าหน้าห้องมีชายใส่เสื้อวินมอเตอร์ไซค์และถือกล่องพิชซ่าก็เปิดประตูให้“ผมมาส่งพิชซ่าให้น้องผู้หญิงน่ะครับ”...ชายหนุ่มคนขับวินมอเตอร์ไซค์รับจ้างบอกเขาพร้อมกับส่งกล่องพิชซ่าให้ อาซือรับมาถือไว้และทำท่าจะปิดประตู...ทว่าทันใดนั้นชายหนุ่มในชุดวินมอเตอร์ไซค์กลับรีบคว้าลูกบิดด้านนอกแล้วดึงไว้เพื่อไม่ให้เขาปิดประตูลงได้ อาซือตกใจมองหน้าหนุ่มคนนั้นและรีบออกแรงดันประตูออกไปเพื่อให้ปิดลงฟึบบบ!!!...มีบางอย่างเคลื่อนไหวเหนือศีรษะเขาแล้วแล้วผ่านใบหน้าลงมารัดรอบลำคออย่างรวดเร็ว อีกทั้งความแรงที่งัดลำคอเขาจนต้องหงายขึ้นมองเพดานนั้นทำให้เขาตั้งตัวไม่ติด การถูกรัดทำให้หายใจได้สะดวกและเสียหลักในการยืนจนทำให้กล่องพิชซ่าร่วงลงพื้นทันที แล้วชายหนุ่มชุดวินมอเตอร์ไซค์ก็รีบเข้าชาร์จโดยการล็อคข้อมือทั้งสองข้างของเขาไว้ตรงด้านหน้า“อื้ออออ อ้ะ!! โอ๊ยยย!! พวกมึงเป็นใครกันเนี่ยย อุๆๆ อ้อกกก!!”...อาซือพยายามพูดและดิ้น ตาเหลือกลานกรอกเลิ่กลั่กไปมาเพราะขาดอากาศหายใจและอยากจะมองหน้าคนที่รัดลำคอเขาไว้ด้วยท่อนแขนว่าเป็นใ

...เมื่อรู้ว่านั่นคือคนเขาก็รีบวางถุงใส่ชุดปฐมพยาบาลลงกับพื้นแล้วปรี่ลงไปนั่งคุกเข่าข้างๆ ร่างที่นอนหมดสตินั่น เขาก้มหน้าเพื่อจะมองหน้าเจ้าของร่างนั้นให้ชัดเจนว่าเป็นใคร แต่คราบเลือดที่เลอะเปรอะเปื้อนทั่วใบหน้านั้นทำให้เขามองไม่ชัดว่าเจ้าของร่างนั้นหน้าตาเป็นอย่างไร"คุณ!! คุณๆ!!!"...เขาพยายามเรียกพร้อมกับสอดแขนเข้าตรงท้ายทอยแล้วยกศรีษะเจ้าของร่างนั้นขึ้นมา"ช่วยยยย ฉานนนนด้วย!!!"...เสียงแผ่วเบาพยายามเปล่งออกมาจนเกือบไม่ได้ยินหลังจากได้สติอีกครั้ง โอมรู้ทันทีว่าบุคคลนี้ได้รับบาดเจ็บสาหัสมาก...และเขาก็นึกขึ้นมาได้ว่าคนที่สวมชุดนี้คือคนที่วิ่งผ่านหน้าร้านขายยาของพฤกษ์เมื่อสองชั่วโมงที่แล้วนี่เอง(นี่คนที่วิ่งผ่านร้านไอ้พฤกษ์นี่หว่า!!)...แต่นาทีนี้อย่าเพิ่งรู้เลยว่าเธอคือใครมาจากไหน สิ่งที่ต้องรีบทำคือให้ความช่วยเหลืออย่างเร่งด่วน แล้วโอมก็รีบสอดแขนอีกข้างเข้าไปยังใต้เข่าของเธอนั้นแล้วอุ้มร่างนั้นเดินไปยังประตูบ้านทันที“พี่อินตา!!!!! แสงดาว!!! ยังอยู่มั้ย!!! มานี่ด่วน!!! เร็วเร็ว!!”...โอมตะโกนเรียกลูกน้องที่คิดว่ายังรอเขาอยู่ภายในบ้าน จนเขาอุ้มร่างนั้นเข้ามาถึงห้องรับแขกแล้วหย่อนลง

...แต่ทุกอย่างต้องรอบคอบจะผลีผลามถามมาตอบไปไม่ได้ และที่สำคัญคือต้องไม่ให้เขารู้ว่าเธอเป็นใคร แล้วคำสั่งจากท่าน ผบ.ตร. ก็เข้ามาย้ำเตือนในใจ(ถ้ามีอะไรผิดพลาดก็ใช้ไหวพริบทำให้งานเดินหน้าต่อบนความผิดพลาดนั้นแหละ!! แล้วรีบหาทางขอความช่วยเหลือมา)...เมื่อตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่สามารถวิเคราะห์ได้ ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าที่นั่นหรือบุคคลนั้นอาจทำให้เกิดความเสี่ยงต่อชีวิตและงาน และแล้วเบญรดาก็สรุปกับตัวเองได้ว่าทำอย่างไรก็ได้เพื่อไม่ไห้ความผิดพลาดครั้งนี้กระทบต่องาน แล้วเบญรดาการละครก็เริ่มขึ้น“คุณคะ!! ที่นี่ที่ไหน!! แล้ววว เอ่อออ...เกิดอะไรขึ้น!! คืออออ...แล้วทำไมฉันมองอะไรก็ไม่ค่อยชัดล่ะคะ!! ฉันเห็นว่ามีคนอยู่สามคนแต่มันเห็นรางๆ น่ะค่ะ!! ทำไมตาฉันมองอะไรไม่ชัดเลยทำไมเนี่ยะ!!”... อยู่ๆ เธอก็พูดเหมือนตื่นกลัวขึ้นมาแล้วหันมองรอบๆ อีกครั้ง แล้วทำหน้าเหรอหราเหมือนหาจุดโฟกัสการมองไม่ได้ อาการตาพล่ามัวนี่เกิดขึ้นกับเธอจริงและเคยศึกษามาบ้างว่าอาจเกิดจากการที่ศีรษะถูกกระแทกอย่างแรงแต่มันจะมีอาการแค่ชั่วคราว แต่นี่คือการพลิกสถานการณ์ให้ตัวเองมีปัญหาการมองเห็นและแกล้งเป็นจำอะไรไม่ได้เพื่อหลีกเลี่ยงกา

...เบญรดารู้สึกเหมือนสมองหยุดทำงานชั่วขณะหรือเรียกง่ายๆ ว่าไปไม่เป็นนั่นเอง จึงได้แต่ก้มหน้าหลบสายตาแข็งกร้าวนั่น เมื่อลองเหลือบมองก็ยังเห็นว่าสายตาคู่นั้นยังจ้องมาอย่างไม่ลดละ“หึ!! จำชื่อตัวเองไม่ได้งั้นเหรอ!! แต่จำได้ว่าไปเห็นพวกนั้นส่งของผิดกฏหมายกัน จำได้ว่าหนึ่งในนั้นทำงานโรงพยาบาล แล้วมีคนเจ็บที่ไหนที่ไม่อยากรักษาตัวเอง คำพูดของคุณเจตนาปกปิดบางอย่าง ผมไม่รู้หรอกว่าคุณไปทำอะไรมาหรือกำลังจะทำอะไร แต่ตอนนี้เมื่อผมกำลังให้การช่วยเหลือคุณอยู่ตามหลักเพื่อนมนุษย์ด้วยกันแล้ว ถ้าคุณทำให้ผมเดือดร้อนล่ะก็...หึ หึ...ผมจะเอาเรื่องคุณให้ถึงที่สุด!!”...เสียงห้าวเข้มแกมขู่นั้นจริงจังมาก ไหนจะใบหน้าที่เคร่งขรึมนั่นอีกเล่า...เบญรดาฟังแล้วหายใจหายคอไม่ค่อยสะดวก เมื่อเรื่องราวจับพลัดจับผลูมาขนาดนี้แล้วก็ต้องดำเนินเรื่องต่อไปให้ได้จนกว่าจะขอความช่วยเหลือไปยังส่วนกลางได้ แต่ตอนนี้ขออย่าให้หนีเสือมาปะจระเข้เลย “คุณคะ!!! ฉันสารภาพตามตรงก็ได้ค่ะว่าฉันจำไม่ได้จริงๆ ว่าตัวเองชื่ออะไร และที่บอกได้เพราะมันเหมือนหรือคลับคล้ายคลับคลาว่าเป็นอย่างนั้น ฉันพยายามปะติดประต่อเรื่องที่เกิดขึ้น แต่ตอนนี้ฉันยังปวด