Todos os capítulos de พันธนาการรักใต้เงากระบี่: Capítulo 51 - Capítulo 60

“หากผนึกปราณข้าไปตลอดชีวิต พวกท่านก็จะสูญเสียผู้ที่อ่านแผนผังของเซี่ยจิ้งเหิงได้”เผยเหวินซูเอ่ยขึ้นก่อนผู้คุมจะพาเขาออกจากหอคำวินิจฉัยเพิ่งถูกอ่านจบริบทรัพย์ที่ได้จากการกระทำผิดและนำทรัพย์ส่วนตัวชดใช้ กักขังตลอดชีวิตภายใต้ผนึกปราณ ห้ามติดต่อผู้เสียหายและผู้ร่วมคดีโดยพลการ ความร่วมมือในการตามหาผู้ถูกกักขังถูกนำมาพิจารณาแล้ว แต่ไม่อาจลบความผิดที่เขาวางแผนและลงมือซ้ำหลายครั้งเผยเหวินซูไม่ได้มองผู้ตัดสินเขามองโม่หลิงยวน“เจ้ากำลังหาทางถอนตัวจากผนึกของนาง มิใช่หรือ”เสียงขยับเก้าอี้เงียบลงเยว่ซีรู้สึกถึงสายตาหลายคู่ที่หันมา แต่หลิงยวนยังนั่งอยู่ที่เดิม“เรื่องรักษาของนางไม่อยู่ในข้อวินิจฉัยวันนี้”“แต่ข้าช่วยได้”“เจ้าส่งสิ่งที่รู้ให้ผู้คุมได้ พวกเขาจะนำไปตรวจ”“แล้วข้าจะได้อะไร”หลิงยวนลุกขึ้นเขาไม่ได้เดินเข้าหาเผยเหวินซู เพียงรับเสื้อคลุมจากพนักเก้าอี้แล้วหันไปทางประตู“คำวินิจฉัยอ่านจบแล้ว”ครั้งนี้ความเงียบไม่ได้เกิดจากความลังเลเผยเหวินซูเพิ่งพบว่าไม่มีใครกำลังรอฟังราคาที่เขาจะเรียกอีก“เยว่ซี!”นางหยุดอยู่ข้างยายหวัง“เจ้าไม่อยากให้เขาหายหรือ”เยว่ซีหันกลับไป“หากท่านมีวิธีรัก

“ถ้าคู่ต่อสู้ไม่ยอมหยุด เจ้าจะทำอย่างไร”โม่หลิงยวนวางกระบี่ไม้ลงบนโต๊ะหลินเยว่ซีเหลือบมองแขนซ้ายของตน ซึ่งยังเมื่อยจากเหตุที่โรงสูบน้ำเมื่อวาน ก่อนตอบ“ทำให้เขาสู้ต่อไม่ได้”“ด้วยวิธีใด”“ปลดอาวุธ ตรึงแขน หรือทำลายสิ่งที่เขาใช้โจมตี”หลิงยวนเลื่อนฝักกระบี่เปล่ามาตรงหน้า“เลือกให้ทันว่าอย่างใดทำได้จริง”เยว่ซีหยิบมันขึ้นพลิกดู“วันนี้จะให้ข้าฝึกกับสิ่งนี้หรือ”“วันนี้เจ้าพักแขน”นางเงยหน้าทันทีเขาแตะปลายฝักซึ่งนางกำไว้แน่น“แต่ยังใช้ตาคิดได้ หากเจ้าฟันคนถือกระบี่ไม่ถึง จะทำให้กระบี่เปลี่ยนทิศอย่างไร”เยว่ซีลองขยับมือไปตรงปากฝักยังไม่ทันตอบ เสียงฝีเท้าเร่งร้อนก็ดังขึ้นนอกเรือนศิษย์หอวินัยหยุดตรงประตู ในมือมีห่อผ้าซึ่งผูกเชือกประทับตราไว้“ศิษย์พี่โม่ เจ้าสำนักให้เชิญท่านไปหอประชุมเล็ก”หลิงยวนมองห่อผ้า“เกิดอะไรขึ้น”“อักขระในเรือนคุมขังด้านเหนือดับไปหนึ่งช่วงเมื่อคืน ตรวจแล้วไม่มีผู้ใดหลบหนี แต่พบสิ่งนี้ในร่องฐาน”เมื่อห่อผ้าถูกเปิด เยว่ซีเห็นแผ่นโลหะขนาดสองนิ้วมันบิดงอ ขอบด้านหนึ่งดำคล้ำ ร่องอักขระกลางแผ่นกลับสะอาดจนเห็นเนื้อเงินหลิงยวนไม่ได้แตะมัน“ผู้คุมบาดเจ็บหรือไม่”“หนึ่ง

เสี่ยวถังลุกขึ้นทันทีที่หลินเยว่ซีก้าวเข้าห้องขาเก้าอี้ครูดพื้นเสียงสั้นทั้งสองมองหน้ากันข้ามโต๊ะ ไม่มีใครกล่าวคำทักทายอยู่ชั่วขณะเยว่ซีเคยคิดว่าตนจำใบหน้าของเพื่อนได้ดี แต่เมื่อพบกันจริงกลับสังเกตเห็นหลายอย่างที่ไม่เคยมองมาก่อน รอยแตกตรงข้อนิ้ว ชายแขนเสื้อที่พับไม่เท่ากัน และท่าทางซึ่งคล้ายเตรียมจะถอยให้พ้นทางอยู่ตลอดเวลาเสี่ยวถังขยับริมฝีปาก“เยว่ซี…”นางหยุดเพียงเท่านั้นเยว่ซีเลื่อนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามออก“ข้ามาฟังเรื่องใบรับงาน”“ได้”เสี่ยวถังนั่งลงตามเดิม มือทั้งสองวางบนเข่าโม่หลิงยวนยืนอยู่ปลายโต๊ะ ข้างเขามีหัวหน้าผู้คุมและศิษย์หญิงผู้ดูแลเสี่ยวถัง ไม่มีห่วงผนึกหรือโซ่วางเตรียมไว้ มีเพียงกระดาษ พู่กัน และกล่องใส่หลักฐานสามใบหลิงยวนเปิดกล่องแรกด้านในเป็นป้ายประจำตัวซึ่งยังผูกตราหอวินัย“ป้ายของเจ้าถูกเก็บอยู่ที่นี่ตลอด ตรวจตราและสมุดเปิดคลังแล้ว ไม่มีร่องรอยถูกนำออก”ไหล่เสี่ยวถังผ่อนลงเล็กน้อยเขาเปิดกล่องที่สองใบรับงานวางอยู่ใต้แผ่นไม้บาง ขอบกระดาษยับและมีคราบน้ำ“เล่าว่าเจ้าพบสิ่งนี้อย่างไร”เสี่ยวถังมองกระดาษ ก่อนเริ่มพูด“เมื่อวานข้าคัดผ้าที่โรงซัก ใบนี้ติดอยู่ระหว่า

“หากข้าไม่ให้เจ้าลงประลองปราณ เจ้าจะทำอย่างไร”เสิ่นซูเหอถามขณะถอนนิ้วจากข้อมือหลินเยว่ซีนางมองประกาศรับสมัครบนโต๊ะ ก่อนเงยหน้าตอบ“ถามท่านว่าข้ายังขาดสิ่งใด หากฝึกทันก็ขอรับการประเมินใหม่ หากไม่ทัน ข้าจะลงเฉพาะกระบี่”“ไม่คิดขอให้หลิงยวนมาช่วยพูดหรือ”“หากเขาพูดแล้วเส้นปราณข้าแข็งแรงขึ้นได้ ท่านคงไม่ต้องตรวจนานเพียงนี้”เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังจากประตูโม่หลิงยวนยืนถือจดหมายอยู่ตรงนั้น ไม่รู้ว่ามาถึงตั้งแต่เมื่อใดเสิ่นซูเหอปล่อยแขนเสื้อนางลง“เช่นนั้นฟังให้ครบ ข้าอนุญาตให้เจ้ารับการประเมิน ยังไม่ได้อนุญาตให้ลงประลอง ใช้ได้เฉพาะปราณไม้กับปราณน้ำตามขอบเขตที่ฝึก ห้ามฝืนเปิดสายอื่น”เยว่ซีพยักหน้า“การประเมินจะดูอะไรบ้างเจ้าคะ”“ใช้พลังได้เพียงใด รับแรงสะท้อนได้เท่าใด และหยุดได้หรือไม่”“ข้อสุดท้ายข้าฝึกอยู่ทุกวัน”เสิ่นซูเหอเลื่อนประกาศกลับให้นาง“หยุดตอนเหนื่อยกับหยุดตอนกำลังจะชนะ เป็นคนละเรื่องกัน”เยว่ซีก้มมองชื่อประเภทการประลองบนกระดาษเมื่อครู่สายตานางยังหยุดอยู่ตรงคำว่าปราณคราวนี้นางอ่านกติกาด้านล่างจนจบ⸻หลิงยวนรออยู่ใต้ชายคาเยว่ซีเดินออกมาพร้อมประกาศที่พับเก็บเรียบร้อย สายตาเห

“ซ้าย!”หลินเยว่ซีขยับแผ่นอาคมไปทางซ้ายเสียงแตกเปรี๊ยะดังขึ้นทันทีแสงบนโต๊ะดับวูบ ควันสีขาวลอยผ่านปลายจมูก ก่อนจ้าวเฉิงซึ่งยืนดูอยู่จะยกมือปัดหน้าตนเอง“ข้าเพิ่งล้างหน้ามา”เสี่ยวถังชะงักอยู่ฝั่งตรงข้ามฉากไม้“ข้าหมายถึงซ้ายของข้า”เยว่ซีมองแผ่นอาคมในมือ แล้วค่อย ๆ วางลง“เช่นนั้นซ้ายของเราสองคนคงไม่ถูกกัน”เสียงหัวเราะดังจากข้างโต๊ะเสิ่นซูเหอใช้พู่กันเคาะขอบถาด“เพราะเหตุนี้จึงต้องตกลงกันก่อนเริ่ม ต่อไปใช้ทิศตะวันออกกับตะวันตก”การฝึกวันนี้จัดในห้องปิดด้านหลังเรือนรักษา หลังเกิดเรื่องผู้บุกรุก ผู้ไม่เกี่ยวข้องจึงไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาดูบนโต๊ะมีถาดอาคมสองใบ คั่นด้วยฉากไม้สูงระดับสายตา ปราณสำหรับฝึกมาจากหินปราณก้อนเล็กใต้ฐาน ไม่ได้ดึงจากผู้ฝึก หากเดินผิดทาง แสงจะดับและต้องเริ่มใหม่เยว่ซีทำหน้าที่เลื่อนแผ่นอาคมควบคุมทางเดิน ส่วนเสี่ยวถังมองปลายทางแล้วบอกทิศหอวินัยอนุญาตให้เสี่ยวถังร่วมการฝึกพื้นฐานภายใต้การดูแล ข้อจำกัดเรื่องภารกิจและเอกสารสำคัญยังคงเดิมนางมาถึงก่อนเวลาเกือบครึ่งชั่วยาม พร้อมตำราที่คั่นหน้าด้วยเศษผ้าสามแห่งเยว่ซีเห็นแล้วไม่ได้กล่าวอะไรเพียงเลื่อนเก้าอี้ฝั่งตร