Home / แฟนตาซี / พันธนาการรักใต้เงากระบี่ / บทที่ 58 — คนที่นางยอมให้เดินข้างกัน

Share

บทที่ 58 — คนที่นางยอมให้เดินข้างกัน

last update publish date: 2026-10-22 13:56:17

“ห้ามนำหนังสือฉบับนี้ไปถึงเรือนรักษา”

โม่หลิงยวนวางกระดาษลงต่อหน้าศิษย์รับส่งข่าว

ชายหนุ่มหน้าเสียทันที

“แต่ตราประทับ—”

“เป็นของปลอม”

หลินเยว่ซียืนอยู่ข้างโต๊ะ มองมือของอีกฝ่ายที่กำชายเสื้อแน่นขึ้น

เขาเป็นผู้นำหนังสือขอข้อมูลเส้นปราณเข้ามาเมื่อวาน เช้านี้จึงถูกเรียกมาสอบถามต่อหน้าผู้ดูแลหอวินัย

“ข้าไม่ได้เปิดอ่านขอรับ คนส่งมีป้ายผ่านด่านกับหนังสือจากสำนักผู้จัดงาน ข้าตรวจชื่อแล้วจึงรับมา”

หลิงยวนไม่ได้กล่าวโทษ

“เขารอคำตอบอยู่ที่ใด”

“เรือนรับรองด้านนอก เขาบอกว่าต้องกลับก่อนเที่ยง”

“มีใครไปแจ้งเขาหรือยังว่าเราสอบถามผู้จัดงานแล้ว”

“ยังขอรับ”

หลิงยวนหันไปหาผู้ดูแลหอวินัย

“ให้เขารอต่อ ตรวจป้ายผ่านด่านกับรายชื่อผู้เดินทาง อย่าเพิ่งให้คนเข้าไปล้อมเรือน”

เมื่อศิษย์ออกไป เยว่ซีจึงถาม

“ท่านคิดว่าเขายังไม่รู้ว่าเราพบหนังสือปลอม?”

“หากรู้แล้ว เขาคงไม่รอถึงเช้า”

“หรือเขาไม่รู้ว่าตนถือของปลอมมา”

หลิงยวนมองนาง ก่อนพยักหน้า

“จึงต้องรู้ก่อนว่าเขารับมาจากใคร”

บนโต๊ะมีหนังสือจริงจากผู้จัดงานวางเทียบอยู่ด้วย

ลายตราคล้ายกันมาก ทว่าเส้นขอบด้านหนึ่งของตราจริงบิ่นไปเล็กน้อย ส่วนตราปลอมกลับสมบูรณ์

ผู้ปลอมอาจเคยเห็นตรานี้มาก่อน แต่ไม่ได้ใช้ตราดวงปัจจุบัน

เยว่ซีไล่สายตาลงไปยังข้อความที่ขอตำแหน่งผนึกของตน

เมื่อคืนอ่านแล้วรู้สึกหนาว

เช้านี้ความรู้สึกนั้นยังอยู่ แต่มีความโกรธเพิ่มขึ้นมาด้วย

“ข้าควรทำอะไรบ้าง”

“ไปตรวจร่างกายตามนัด อย่าเปลี่ยนกำหนดเพราะหนังสือฉบับนี้” หลิงยวนตอบ “ข้าจะแจ้งอาจารย์เสิ่นเอง เรื่องรักษาของเจ้าให้ฟังจากนางโดยตรง”

เยว่ซีพับแขนเสื้อลงปิดข้อมือ

“หากมีใครอ้างชื่อท่านมารับข้า?”

“ให้เขาพาข้ามาด้วย”

นางเงยหน้ามอง

หลิงยวนกล่าวต่ออย่างสงบ

“ข้าเดินเองได้ ไม่จำเป็นต้องฝากคำสั่งเช่นนั้น”

มุมปากเยว่ซียกขึ้นเล็กน้อย

คราวนี้นางจำคำตอบได้โดยไม่ต้องจด

⸻

หน้าห้องตรวจมีคนนั่งรออยู่หลายคน

ศิษย์คนหนึ่งพันผ้ารอบศีรษะ อีกคนประคองแขนที่เคล็ดจากการฝึก ส่วนจ้าวเฉิงยืนพิงเสาอยู่ข้างประตู

เยว่ซีมองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า

“ท่านเจ็บตรงไหน”

“ไม่ได้เจ็บ ข้านำยามาให้ศิษย์น้อง”

“แล้วเหตุใดยังไม่กลับ”

เขายกห่อกระดาษในมือขึ้น

“อาจารย์ฉินให้รอรับอีกห่อ”

จากในห้อง เสียงอาจารย์ฉินดังออกมาทันที

“ถ้าเจ้าเลิกชวนคนข้างนอกคุยแล้วเข้ามาหยิบ ข้าก็ไม่ต้องวางรอไว้เช่นนี้!”

เยว่ซีหลุดหัวเราะ

จ้าวเฉิงรีบหายเข้าไปหลังม่าน

เสี่ยวถังซึ่งนั่งอยู่ปลายม้านั่งขยับตะกร้าให้พ้นที่ว่าง พอเยว่ซีเดินมาถึง นางก็เอ่ยทักก่อนอย่างเก้ ๆ กัง ๆ

“วันนี้คนเยอะหน่อย”

เยว่ซีนั่งลงข้างกัน

“เจ้ามารับยา?”

เสี่ยวถังยกมือที่แตกร้าวให้ดู

“อาจารย์ฉินบอกว่าถ้ายังปล่อยให้โดนน้ำอีก เขาจะผูกมือข้าไว้กับคอ”

“ข้าคิดว่าเขาทำจริง”

“ข้าก็คิดเช่นนั้น จึงมาแต่เช้า”

บทสนทนาสั้น ๆ จบลงโดยไม่มีผู้ใดรีบลุกหนี

เยว่ซีหยิบสมุดเล็กออกจากถุง ขณะที่เสี่ยวถังเลื่อนตะกร้าลงใต้เท้า

เพียงได้นั่งรอเงียบ ๆ ด้วยกัน นางก็พบว่าตนไม่ได้อึดอัดเท่าเมื่อวานแล้ว

ไม่นานเสิ่นซูเหอเดินออกมาเรียกชื่อเยว่ซี

การตรวจใช้เวลาเพียงครู่เดียว

เส้นปราณไม่บาดเจ็บจากการฝึกเมื่อวาน แต่กล้ามเนื้อตรงโคนนิ้วยังตึง เสิ่นซูเหอจึงให้งดจับกระบี่ในช่วงเช้า และนัดดูอาการอีกครั้งหลังอาหารกลางวัน

“ข้าฝึกอ่านอาคมได้หรือไม่เจ้าคะ”

“อ่านได้ แต่อย่าลองส่งปราณเข้าไปทุกวงที่เห็น”

เยว่ซีก้มเก็บสมุด

“ข้าดูเป็นคนเช่นนั้นหรือ”

เสิ่นซูเหอมองนางนิ่ง ๆ

นางจึงเปลี่ยนคำถาม

“มีตำราเล่มใดให้ยืมบ้างเจ้าคะ”

⸻

เมื่อออกจากห้องตรวจ เยว่ซีเห็นชายชุดเทายืนอยู่ตรงทางเดินข้างเรือน

อีกฝ่ายถือหีบไม้เล็กกับหนังสือหนึ่งฉบับ กำลังพูดกับศิษย์เฝ้าประตู

“ข้ามารับสำเนาบันทึกให้ผู้ตรวจสนาม เมื่อวานส่งคำขอไว้แล้ว”

เยว่ซีหยุดเท้า

ชายผู้นั้นหันมาเห็นนางพอดี

สายตาเขาเลื่อนผ่านใบหน้า ลงไปยังป้ายชื่อข้างเอว แล้วกลับขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

“แม่นางหลินใช่หรือไม่”

นางไม่เดินเข้าไปหา

“ท่านมีธุระใด”

“ข้ามาจากฝ่ายจัดการประลอง ต้องนำบันทึกกลับไปเตรียมฐานป้องกันให้เจ้า ศิษย์เฝ้าประตูบอกว่ายังไม่ทราบเรื่อง”

ศิษย์ผู้นั้นยื่นหนังสือให้นางดู

เยว่ซีไม่ได้รับมา

“อาจารย์เสิ่นอยู่ข้างใน ให้ท่านถามนางโดยตรงเถิด”

ชายชุดเทายิ้ม

“ข้าไม่อยากรบกวนผู้รักษา เพียงเจ้ารับรองว่าเคยเห็นคำขอเมื่อวาน พวกเขาก็คงค้นให้ได้”

“ข้าเคยเห็นหนังสือ ไม่ได้หมายความว่าข้าอนุญาตให้นำบันทึกออกไป”

รอยยิ้มของอีกฝ่ายจางลงนิดหนึ่ง

“หากล่าช้า อาจเตรียมสนามให้เจ้าไม่ทัน”

เยว่ซีมองหีบไม้ในมือเขา

หีบเปิดฝาอยู่เล็กน้อย ข้างในมีผ้าสำหรับห่อเอกสารกับเชือกผูก ไม่มีตราของฝ่ายรักษาสำนักใดให้เห็น

เขามาเตรียมรับของจริง ๆ

นางหันไปหาศิษย์เฝ้าประตู

“เชิญอาจารย์เสิ่นออกมาหน่อย”

“ไม่จำเป็นแล้ว”

ชายชุดเทาดึงหนังสือกลับ

เขาถอยหนึ่งก้าว ก่อนยิ้มขึ้นใหม่

“ข้าคงมาผิดเวลา ไว้ให้ผู้ดูแลติดต่อกันเองดีกว่า”

เยว่ซีหลีกออกจากทางเดิน ไม่ขวางเขาด้วยตัวเอง

แต่สายตาของนางพบเสี่ยวถังที่ยืนอยู่ใกล้บันได

อีกฝ่ายได้ยินบทสนทนาแล้ว

เยว่ซีเหลือบมองประตูห้องจ่ายยา

เสี่ยวถังหันกลับทันที

“จ้าวเฉิง!”

ชายชุดเทาก้าวเร็วขึ้น

จ้าวเฉิงโผล่จากหลังม่านพร้อมห่อยา เสี่ยวถังชี้ไปทางทางเดินด้านข้าง

“คนผู้นั้นอ้างว่าจะเอาบันทึกของเยว่ซี พอจะเรียกอาจารย์เสิ่นกลับรีบไป!”

ห่อยาถูกวางลงบนม้านั่ง

จ้าวเฉิงพุ่งผ่านบันไดไปในสามก้าว

“หยุดก่อน!”

ชายชุดเทาไม่หันกลับ

เขาผลักประตูเล็กข้างเรือนออก แล้ววิ่งลงทางลาดด้านหลัง

⸻

เยว่ซีวิ่งตามออกไปถึงหัวบันได

ทางลาดด้านล่างทอดผ่านลานตากสมุนไพร จ้าวเฉิงไล่ประชิดชายผู้นั้นแล้ว แต่คนไข้สองคนกำลังเดินขึ้นมาขวางอยู่ตรงกลาง

ชายชุดเทาคว้าไม้ค้ำจากมือชายชราคนหนึ่ง ผลักเจ้าของไม้จนเซ แล้วเหวี่ยงมันเข้าใส่จ้าวเฉิง

จ้าวเฉิงเบี่ยงตัวหลบพร้อมรับแขนชายชราไว้

ผู้หลบหนีฉวยจังหวะนั้นกระโจนข้ามราวไม้เตี้ย

หีบในมือกระแทกพื้น ฝาเปิด หนังสือร่วงออกมา

เขาไม่เก็บหีบ

กลับหันไปคว้ากระดาษแผ่นนั้น

เยว่ซีมองระยะจากหัวบันไดถึงแปลงสมุนไพร

เถาไม้เลื้อยขึ้นอยู่ตามราวข้างตัวนาง ปลายอีกด้านทอดลงไปถึงเสาใกล้มือชายผู้นั้น

ไม่เกินสามวา

นางกดฝ่ามือลงบนเถา ส่งปราณเป็นสายสั้น

ยอดเถาสะบัดผ่านหลังมือเขา

กระดาษถูกปัดเข้าใต้ราว

ชายชุดเทาสบถ ชักมีดสั้นจากแขนเสื้อแล้วฟันลง

เยว่ซีปล่อยปราณทันที

เถาขาด แต่แรงสะท้อนไม่ย้อนมาถึงนาง

ก่อนเขาจะก้มคว้ากระดาษอีกครั้ง แสงสีเงินอมฟ้าก็วาบผ่านข้างแก้ม

มีดสั้นหลุดจากมือ กระเด็นปักดิน

ฝักกระบี่กดลงบนไหล่เขา บังคับให้คุกเข่ากับพื้นในจังหวะเดียว

โม่หลิงยวนยืนอยู่ด้านหลัง

“เรือนรับรองมีที่ให้นั่งรอ เหตุใดเจ้าจึงเดินมาไกลถึงนี่”

ชายชุดเทาพยายามบิดตัว

หลิงยวนกดนิ้วลงตรงจุดใต้ต้นคอ แขนทั้งสองข้างของอีกฝ่ายอ่อนแรงทันที

ศิษย์หอวินัยสองคนตามมาถึง เข้ารับตัวและค้นอาวุธที่เหลือ

เยว่ซีลดมือลง

ด้านข้าง เสี่ยวถังกำลังพยุงคนไข้อีกคนให้หลบพ้นทาง จ้าวเฉิงตรวจชายชราจนแน่ใจว่าไม่ล้มกระแทก จึงส่งต่อให้ศิษย์เรือนรักษา

ทุกคนปลอดภัย

เยว่ซีหันกลับไปมองเถาที่ถูกตัด

คราวนี้นางไม่ได้ใช้มันรั้งคนไว้จนต้องสู้แรงกับเขา

แค่ทำให้มือของเขาพลาดไปชั่วขณะก็พอแล้ว

หลิงยวนเงยหน้าขึ้นหา

“มือเจ้า?”

นางกางนิ้วให้ดู

“ไม่เจ็บ ข้าปล่อยก่อนมีดฟันถูก”

เขาพยักหน้า แล้วหันไปรับกระดาษที่ศิษย์หอวินัยเก็บขึ้นมา

ชายชุดเทาก้มหน้าอยู่บนพื้น ไม่ยอมพูดอีก

⸻

คนส่งข่าวซึ่งรออยู่ที่เรือนรับรองเป็นเพียงผู้รับจ้างนำหนังสือ

เขารับเงินมาจากชายชุดเทา และได้รับคำสั่งให้นั่งรอคำตอบ ห้ามเดินไปที่อื่น

ส่วนผู้ว่าจ้างใช้ป้ายผู้ช่วยที่ติดมากับคณะขนสัมภาระผ่านด่านเข้ามาเอง

หลิงยวนส่งคนเฝ้าดูผู้รับจ้างไว้แล้ว เมื่อพบว่าป้ายอีกใบยังไม่มีผู้มารายงานตัว เขาจึงย้อนมาตรวจทางเรือนรักษา

ผู้ดูแลหอวินัยวางป้ายทั้งสองลงบนโต๊ะ

“ชื่อเป็นของคนจริง แต่เจ้าของป้ายบอกว่าทำหายระหว่างเดินทาง เราจะตรวจคำให้การต่อ”

ชายชุดเทาถูกนำตัวออกไปสอบสวน

ไม่มีผู้ใดสรุปว่าเขาเป็นคนของสำนักผู้จัดงานเพียงเพราะถือป้ายมา

เยว่ซีมองหนังสือที่เกือบถูกชิงคืน

ตราประทับเหมือนฉบับเมื่อวานทุกอย่าง

หลิงยวนใช้ปลายพู่กันชี้ข้อความบรรทัดล่าง

มีคำสั่งเพิ่มมาว่าให้ส่งบันทึกไว้ในหีบ และอนุญาตให้ผู้ถือหนังสือนำออกไปได้โดยไม่ต้องเปิดตรวจซ้ำ

“เขาเตรียมทางออกไว้แล้ว” นางกล่าว

“แต่ไม่ได้บันทึกไป”

หลิงยวนส่งหนังสือให้ผู้ดูแล ก่อนหันกลับมาหานาง

“เมื่อครู่เหตุใดเจ้าจึงปัดกระดาษ แทนที่จะรัดขาเขา”

“จ้าวเฉิงกำลังตามไป ข้าไม่จำเป็นต้องจับเอง” เยว่ซีตอบ “แต่เขายอมเสียเวลาหันมาเก็บหนังสือ ข้าจึงคิดว่าไม่ควรปล่อยให้เอาไปได้”

มุมปากหลิงยวนขยับเล็กน้อย

“ตัดสินใจได้ดี”

นางเหลือบมองมือเขา

“ท่านก็มาเร็ว”

“ข้าบอกแล้วว่าเดินเองได้”

เยว่ซีเกือบยิ้ม แต่สายตากลับหยุดตรงกระดาษบนโต๊ะอีกครั้ง

การประลองยังไม่เริ่ม

กลับมีคนใช้เรื่องความปลอดภัยมาขอสิ่งที่จะทำให้นางไม่ปลอดภัยเสียแล้ว

⸻

เสี่ยวถังรออยู่หน้าห้องจ่ายยา

ตะกร้ายังวางตำแหน่งเดิม แต่ห่อยาของจ้าวเฉิงหายไปแล้ว เจ้าตัวถูกอาจารย์ฉินไล่ให้รีบเอาไปส่ง หลังยืนเล่าเหตุการณ์จนศิษย์น้องแทบไม่ได้กินยาตามเวลา

เยว่ซีเดินมาหยุดตรงหน้า

“เมื่อครู่ข้าหันไปหาเจ้า เจ้าเข้าใจได้อย่างไร”

เสี่ยวถังลุกขึ้น

“เจ้ามองห้องจ่ายยา จ้าวเฉิงอยู่ข้างใน ส่วนข้าอยู่ใกล้ประตูที่สุด”

“ข้าไม่ได้บอกสักคำ”

“ถ้ารอให้เจ้าบอกครบ เขาคงเดินพ้นเรือนไปแล้ว”

เยว่ซีมองอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง

เมื่อก่อนพวกนางก็เป็นเช่นนี้

บางครั้งเพียงสบตา ก็รู้ว่าอีกคนกำลังคิดอะไร

นางเคยกลัวว่าความคุ้นเคยนั้นจะเหลือเพียงสิ่งที่ย้อนกลับไปแตะไม่ได้อีก

“ขอบใจที่เรียกเขา”

เสี่ยวถังส่ายหน้า

“เรื่องเท่านี้—”

“ข้าอยากขอบใจ ก็ให้ข้าพูดเถิด”

อีกฝ่ายหยุด ก่อนพยักหน้าเบา ๆ

เยว่ซีช่วยยกตะกร้าขึ้นจากพื้น แล้วทั้งสองเดินออกไปตามระเบียง

เมื่อพ้นคนที่นั่งรอตรวจ นางจึงเอ่ยขึ้น

“เมื่อคืนข้าคิดถึงเรื่องที่เราคุยกัน”

เสี่ยวถังชะลอฝีเท้า

เยว่ซีหยุดใต้ต้นไม้ข้างทาง

“ข้ายังจำได้ว่าเจ้าเคยทำให้ข้าเจ็บอย่างไร เรื่องนั้นคงไม่หายไปเพราะเรานั่งคุยกันครั้งเดียว”

“ข้าไม่ได้หวังให้เจ้าลืม”

“แต่ข้าเองก็เหนื่อยที่ทุกครั้งมองหน้าเจ้า ต้องกลับไปยืนอยู่ในวันนั้นอีก”

เสี่ยวถังเงยหน้าขึ้น

เยว่ซีจับหูตะกร้าแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนพูดจนจบ

“ข้าให้อภัยเจ้าแล้ว เสี่ยวถัง”

อีกฝ่ายนิ่งสนิท

นางจึงกล่าวต่อ

“ไม่ได้แปลว่าข้าจะไม่กลัวอีก และเจ้าก็ยังต้องรับผิดชอบสิ่งที่ทำไว้ แต่ข้าอยากลองเป็นเพื่อนกับเจ้าอีกครั้ง”

น้ำตาค่อย ๆ คลอในดวงตาเสี่ยวถัง

คราวนี้นางไม่ได้รีบกล่าวคำสัญญา

เพียงยกมือขึ้นรับตะกร้าจากเยว่ซี แต่ปลายนิ้วกลับสั่นจนจับไม่มั่น

เยว่ซีจึงยังไม่ปล่อย

ทั้งสองถือหูตะกร้าคนละข้างอยู่เช่นนั้น

“เจ้าจะร้องตรงนี้จริง ๆ หรือ” นางถามเบา ๆ

เสี่ยวถังหัวเราะออกมาอย่างยากเย็น

“ข้าพยายามอยู่”

เยว่ซีขยับเข้าไปใกล้ ใช้มือว่างจับแขนอีกฝ่าย

เพียงเท่านั้น เสี่ยวถังก็โน้มเข้ามากอดนาง

เยว่ซีแข็งตัวอยู่ชั่วขณะ

จากนั้นจึงยกมือแตะหลังเพื่อน

ไม่มีคำขอโทษยาวเหยียด ไม่มีคำรับรองว่าทุกอย่างจะกลับไปเหมือนเดิม

มีเพียงคนสองคนที่เคยทำมิตรภาพหล่นหาย และวันนี้ยอมก้มลงเก็บมันด้วยกัน

⸻

ช่วงบ่าย เยว่ซีกลับมาที่เรือนรักษาตามนัด

เสิ่นซูเหอตรวจมือซ้ำ ยืนยันว่าการใช้ปราณช่วงสั้นไม่ได้ทำให้กล้ามเนื้ออักเสบเพิ่ม ก่อนส่งตำราอาคมเบื้องต้นให้หนึ่งเล่ม

“อ่านบททางเข้าและทางออกก่อน พรุ่งนี้ข้าจะให้เจ้าลองกับวงฝึกที่ไม่รับปราณจากตัวคน”

เยว่ซีรับมาเปิดดู

บนหน้ากระดาษมีวงอักขระสองวงเชื่อมกันด้วยเส้นทางแคบ

โจทย์ไม่ใช่ทำให้แสงสว่างที่สุด แต่ต้องส่งปราณผ่านทางที่กำหนดให้ถึงปลาย โดยไม่แตะเส้นลวงข้างกัน

นางไล่นิ้วตามภาพอยู่ครู่หนึ่ง

“ต้องมีคนเฝ้าฝั่งปลายด้วยหรือเจ้าคะ”

“ใช่ ผู้ฝึกมองไม่เห็นทั้งสองด้านพร้อมกัน ต้องฟังสัญญาณจากคู่ฝึก”

นิ้วเยว่ซีหยุดอยู่บนหน้ากระดาษ

นางนึกถึงตอนหันไปหาเสี่ยวถังหน้าห้องตรวจ

ครั้งนั้นนางไม่ได้อธิบายทุกอย่าง

อีกฝ่ายก็ยังช่วยเรียกคนมาได้ทัน

“ข้าเลือกคู่ฝึกเองได้หรือไม่”

เสิ่นซูเหอมองนาง

“หากผ่านการฝึกพื้นฐานและไม่ขัดข้อจำกัดของหอวินัยก็ได้ ข้าจะเป็นผู้คุมการฝึกเอง”

เยว่ซีปิดตำรา

“เช่นนั้นข้าขอถามเสี่ยวถังก่อนเจ้าค่ะ”

⸻

คืนนั้น หนังสือปลอมสองฉบับถูกวางอยู่ใต้แสงตะเกียงในหอวินัย

โม่หลิงยวนอ่านคำให้การรอบแรกของชายชุดเทาจนจบ

อีกฝ่ายอ้างว่ารับจ้างขโมยบันทึก ไม่รู้จักผู้ว่าจ้าง และจะนำของไปวางไว้ยังจุดนัดหมายที่ได้รับแจ้ง

คำให้การส่วนใดยืนยันได้ก็ให้ตรวจ ส่วนใดยังไม่ได้ก็ยังเป็นเพียงคำพูด

หลิงยวนพลิกกลับไปยังรายการของที่ยึดได้

นอกจากมีด ป้ายผ่านด่าน และเงิน ยังมีกระดาษเล็กพับซ่อนในตะเข็บเสื้อ

บนกระดาษไม่มีชื่อผู้ว่าจ้าง

มีเพียงคำสั่งสั้น ๆ

หากเอาบันทึกมาไม่ได้ ให้ดูว่าเมื่อถูกขัดขวาง นางใช้ปราณสายใด

หลิงยวนอ่านประโยคนั้นซ้ำ

จากนั้นวางมันคว่ำลงบนโต๊ะ

“ตรวจว่าใครบ้างออกจากเขตเรือนรักษาหลังเกิดเหตุ” เขาสั่ง “คนที่มาขโมยบันทึกอาจไม่ได้เข้ามาคนเดียว”

นอกหน้าต่าง ระฆังยามค่ำดังขึ้น

ครั้งนี้สิ่งที่ศัตรูต้องการ อาจไม่ได้อยู่ในหีบไม้ตั้งแต่แรก

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • พันธนาการรักใต้เงากระบี่   บทที่ 102 — คราวนี้ข้าจะไปให้ทัน

    “ตอนนั้นท่านแม่อยู่ข้างข้า แล้วข้ากำลังเรียกใคร”หลินเยว่ซีวางบันทึกลงกลางโต๊ะประโยคสุดท้ายยังติดอยู่ในสายตา นางอายุเพียงสี่ขวบ แต่กลับได้ยินเสียงเรียกจากคนที่ไม่มีตัวตน ก่อนเหตุการณ์เมืองหลินอันถูกทำลายถึงหนึ่งปีผู้อาวุโสสวี่เลื่อนกระดาษส่วนที่พับไว้ออก“วันต่อมาบิดาเจ้าพาออกจากเรือนด้านตะวันตก อาการก็สงบ เขาเขียนไว้เท่านี้”เยว่ซีอ่านต่อจนถึงปลายหน้า แล้วพลิกด้านหลังเองไม่มีข้อความอื่นนางหันหาโม่หลิงยวน“ท่านเคยได้ยินเรื่องนี้หรือไม่”“ไม่เคย ตอนข้าพบเจ้า เจ้าห้าขวบแล้ว”“เช่นนั้นอย่าเพิ่งถือว่าเป็นอาคมเดียวกับที่ใช้จับคนเหล่านั้น”เยี่ยจื้อหยวนเงยหน้ามองนางเยว่ซีชี้ข้อความเรื่องย้ายเรือน“คนเจ็บที่เราช่วยกลับมายังมีอาการหลังออกจากที่ขัง แต่ข้าสงบลงทันทีที่เปลี่ยนสถานที่ อย่างน้อยมันก็ต่างกันตรงนี้เจ้าค่ะ”“ถูกต้อง” เขาตอบ “เก็บข้อแตกต่างนี้ไว้ตรวจต่อ”นางพยักหน้า ก่อนขอกระดาษมาคัดข้อความส่วนของบิดาระหว่างเขียน สายตากลับสะดุดลายหมึกที่คนอื่นเพิ่มลงในบันทึกฉบับใหญ่ ตรงที่บิดากำชับให้หยุดเมื่อผู้ป่วยเจ็บ มีคำสั่งให้ฝืนส่งปราณต่อเขียนทับอยู่พู่กันในมือนางหยุด“คนเขียนส่วนนี้ถูกจ

  • พันธนาการรักใต้เงากระบี่   บทที่ 101 — ลายมือที่กลับมาถึงนาง

    เผยเหวินซูหันกลับมาเมื่อได้ยินคำถามผู้คุมหยุดตาม เขามองบันทึกที่เยว่ซีประคองอยู่ ก่อนเดินกลับเข้ามาใต้ชายคาโดยมีคนตามประกบ“ตอนที่เซี่ยจิ้งเหิงสั่งให้ข้านำไปส่ง มันอยู่ในห้องหนังสือของเขาแล้ว”“เขาเคยบอกหรือไม่ว่าได้มาอย่างไร”“ไม่เคย”คำตอบสั้นจนเยว่ซีเผลอกำขอบกระดาษเผยเหวินซูเห็น แต่ไม่ได้รีบเติมสิ่งที่ตนไม่รู้ลงไปเพื่อให้นางพอใจ“ข้าจำได้ว่าตอนรับมา ปกกับเนื้อในหลุดจากกัน เขาให้คนเย็บใหม่ก่อนส่งออก ข้าเห็นเพียงหน้าที่เปิดค้างอยู่กับข้อความที่เขาสั่งให้ตรวจ”ผู้อาวุโสสวี่พลิกดูสันบันทึกทันทีด้ายสองแนวซ้อนกันอยู่จริง แนวหนึ่งสีซีดเกือบกลืนกับกระดาษ อีกแนวใหม่กว่าและร้อยห่างอย่างลวก ๆเยว่ซีมองรอยเย็บนั้นสิ่งที่บิดาเคยเขียนเพื่อช่วยคน ถูกใครบางคนถอดออก เปลี่ยนคำสอน แล้วเย็บกลับเข้าเล่มเหมือนไม่เคยมีสิ่งใดเกิดขึ้น“ส่วนที่ใช้เสียงเรียกคน…” นางถาม “เป็นของท่านพ่อด้วยหรือไม่เจ้าคะ”เยี่ยจื้อหยวนเลื่อนบันทึกเข้าหาแสง“ที่อ่านพบตอนนี้ บิดาเจ้าใช้สิ่งคุ้นเคยช่วยให้ผู้ป่วยแยกความทรงจำออกจากสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ส่วนผู้แก้ไขกลับใช้ความคุ้นเคยนั้นหลอกให้คนยอมเปิดเส้นปราณ”เขาชี้ข้อความซึ่งถูก

  • พันธนาการรักใต้เงากระบี่   บทที่ 100 — โอกาสที่ต้องเดินกลับมา

    “เจ้าจะออกจากที่คุมขังเพื่อช่วยคนครั้งนี้เท่านั้น”เจ้าสำนักกล่าวพลางเลื่อนคำสั่งแผ่นหนึ่งมาตรงหน้าเผยเหวินซู“เครื่องผนึกปราณยังอยู่ ห้ามพกอาวุธ ห้ามแยกจากผู้ควบคุม หากพบสิ่งใดต่างจากที่เคยให้การ ต้องแจ้งทันที เมื่อเสร็จงานให้กลับมารับโทษตามเดิม”เผยเหวินซูก้มอ่านจนจบ“ข้ายอมรับ”ผู้คุมวางพู่กันให้ เขาจึงลงชื่อใต้คำสั่ง มือข้างที่ถูกเครื่องผนึกเสียดสีมีรอยแดง แต่ไม่ได้ร้องขอให้คลายออกจ้าวเฉิงมองลายมือบนกระดาษแล้วหันหาเจ้าสำนัก“ข้ามีเรื่องจะถามขอรับ”เผยเหวินซูวางพู่กันลง“ถามข้าเถิด”จ้าวเฉิงมองเขาตรง ๆ“จะให้พวกเราไว้ใจเจ้าได้อย่างไร ในเมื่อเจ้าก็เคยหักหลังพวกเรา”ห้องเงียบลงทันทีเผยเหวินซูไม่ได้หลบสายตา แต่คำตอบกลับช้ากว่าตอนรับเงื่อนไข“ข้าไม่มีคำใดทำให้เรื่องนั้นหายไป”“แล้วหากข้างในมีทางหนีที่เจ้าจงใจไม่เขียน—”“จ้าวเฉิง”เยว่ซีเรียกเบา ๆเขาหันมา สีหน้ายังคงเคร่งเครียด“ข้าไม่ได้ค้านเพราะไม่อยากช่วยคน แต่หากเขาพาหลิงยวนกับผู้อาวุโสเข้าไปติดกับ เราจะเสียคนเพิ่มอีกเท่าไร”“ข้าก็กลัวเรื่องนั้น”คำตอบทำให้เขานิ่งเยว่ซีมองเผยเหวินซู ก่อนพูดต่อ“ข้ายังจำสิ่งที่เขาทำได้ แต่คำเตือน

  • พันธนาการรักใต้เงากระบี่   บทที่ 99 — เสียงของคนที่ไม่อยู่

    “ตรวจสายเลือด?”หลินเยว่ซีเงยหน้าจากจดหมายเสียงเก็บเก้าอี้จากลานพิธีรับรางวัลยังดังลอดหน้าต่างเข้ามา ป้ายรางวัลบนฝักกระบี่ของหลิงยวนยังผูกด้วยเชือกเส้นที่นางเพิ่งจัดให้ แต่บนโต๊ะตรงหน้ากลับมีคำขอเลือดของนางวางอยู่เรียบร้อยแล้วเจ้าสำนักเลื่อนจดหมายอีกสามฉบับมารวมกัน“บางสำนักเชิญเจ้าไปพักฟื้น บางแห่งเสนอช่วยฝึกควบคุมปราณ ข้าเรียกมาถามความประสงค์ของเจ้า มิได้รับปากผู้ใด”เยว่ซีวางจดหมายคืน“ข้าไม่ไปเจ้าค่ะ”“อาจารย์ฉินกับท่านเยี่ยดูแลข้าก็เพียงพอแล้วเจ้าค่ะ”เจ้าสำนักพยักหน้า ก่อนส่งจดหมายให้ศิษย์รับรอง“แจ้งตามนี้ แล้วส่งแขกกลับไปพัก ไม่ต้องรอพบเยว่ซี”ศิษย์รับคำแล้วออกจากห้องไม่มีใครขอให้นางคิดใหม่เยว่ซีจึงคลายมือที่กำชายแขนเสื้อโดยไม่รู้ตัว หลิงยวนเห็น แต่เพียงขยับเก้าอี้ให้นางลุกสะดวกทั้งสองเดินออกทางประตูข้าง ระหว่างผ่านระเบียง เสียงสนทนาจากห้องรับรองดังขึ้นพอดี“แม้แต่พบสักครู่ก็ไม่ได้หรือ”“ศิษย์พี่หลินต้องพักขอรับ”“ข้าเพียงอยากช่วยให้นางรู้ว่าพลังนั้นมาจากไหน”เยว่ซีชะลอฝีเท้า เหลือบมองไปเพียงครู่เดียวหลิงยวนหยุดรออยู่ข้างหน้า“กลับหรือไม่”เยว่ซีเดินไปจับมือเขาเอง“กลับเ

  • พันธนาการรักใต้เงากระบี่   บทที่ 98 — วันที่เสียงปรบมือกลับมา

    “อย่าให้ผู้ใดตามเสียงเข้าไปตามลำพัง”เยี่ยจื้อหยวนกล่าวหลังอ่านรายงานจบ เขาพลิกกระดาษกลับไปดูคำให้การของผู้รอดชีวิตอีกครั้ง ก่อนวางลงตรงหน้าเจ้าสำนัก“ยังสรุปไม่ได้ว่าเสียงมาจากคน อาคม หรือสิ่งอื่น แต่หากมันดังจากห้องที่ตรวจแล้วว่าไม่มีใคร ต้องรักษาระยะไว้ก่อน”ผู้อาวุโสสวี่เตรียมแผ่นอาคมลงกล่อง“ข้าจะไปกับคนส่งข่าว ตรวจทางเชื่อมใต้ดินและรอยสลักในห้อง ส่วนผู้รอดชีวิตให้ย้ายออกมาก่อน”หลิงยวนเลื่อนแผนที่เข้ามา“ใช้ทางเกวียนด้านใต้ เส้นทางสั้นกว่า และไม่ต้องผ่านช่องเขา ข้าจะให้คนไปสมทบที่ปากทาง”เจ้าสำนักอนุญาตทันที พร้อมส่งหมอและผู้คุ้มกันเพิ่มเมื่อจัดการเสร็จ ฟ้าด้านนอกเริ่มสว่างแล้วผู้อาวุโสสวี่ปิดกล่อง หันมองหลิงยวนซึ่งยังยืนอยู่ข้างแผนที่“เรื่องทางนี้มีคนรับแล้ว วันนี้เจ้ามีหน้าที่บนลาน”หลิงยวนพยักหน้าเขารอจนกลุ่มเดินทางพ้นประตู ก่อนหยิบกระบี่ขึ้นมาสายรัดข้อมือที่เยว่ซีผูกให้ยังเรียบร้อย⸻เยว่ซีมาถึงลานเหนือพร้อมยายหวังวันนี้เสี่ยวถังเลือกพักช่วงเช้า เพื่อเก็บแรงมาร่วมพิธีมอบรางวัลในตอนบ่าย จ้าวเฉิงรับปากจะจำกระบี่สุดท้ายไปเล่าให้ฟังอย่างละเอียด“ข้าบอกนางแล้วว่าจะไม่แต่งเต

  • พันธนาการรักใต้เงากระบี่   บทที่ 97 — ก้าวกลับเข้าสู่ลาน

    เสียงกระบี่ไม้กระทบกันดังขึ้นสามครั้งครั้งที่สี่ เหยียนอวี้หนิงหยุดมือก่อนปลายกระบี่จะถึงไหล่จ้าวเฉิง“เจ้าเปลี่ยนเท้าเร็วเกินไป”จ้าวเฉิงก้มมองเท้าตนเอง“ข้าฝึกมาทั้งชีวิตเพื่อให้เร็วขึ้น วันนี้กลับต้องช้าลงอีก”“ข้าขอให้เจ้าจำลองจังหวะของเขา มิได้ขอให้เจ้าชนะข้า”“คำขอของเจ้าทำร้ายความมั่นใจข้ามาก”เยว่ซีซึ่งนั่งอยู่บนม้านั่งหลุดหัวเราะ ก่อนใช้ปลายกิ่งไม้ขีดเส้นบนดิน“ตอนเขายกกระบี่หนัก ไหล่จะขยับก่อน แต่ตอนส่งปราณดิน เขาจะกดส้นเท้า”อวี้หนิงลดกระบี่แล้วเดินมาดู“หากเขาใช้สองอย่างพร้อมกัน?”เยว่ซีวางกิ่งไม้ทาบเส้นหนึ่ง“ครั้งก่อนเราคิดแต่ทำให้เขาลงเท้าไม่เต็มฝ่าเท้า แต่ถ้าเขายืนมั่นคงอยู่แล้ว เจ้าจะทำอย่างไร”อวี้หนิงมองภาพบนดิน ก่อนใช้รองเท้าลบเส้นตรงกลางทิ้ง“ข้าไม่จำเป็นต้องทำให้เขาล้ม”นางขีดเส้นใหม่ออกไปด้านข้าง“ให้กระบี่เขาไปถึงตำแหน่งที่ต้องการ แล้วข้าไปอีกทาง”จ้าวเฉิงชะโงกมอง“ดี เช่นนั้นคนที่ต้องยืนรับคือข้าหรือ”อวี้หนิงยื่นกระบี่ไม้คืนให้“เจ้าฉลาดขึ้นแล้ว”⸻สิบสองวันผ่านไปนับจากเหตุที่เรือนรักษาคนทั้งสามที่พยายามลักพาตัวผู้ป่วยถูกแยกสอบ บัญชีคลังอาวุธของสำนักต้นสังก

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status