บทที่ 50 — ชื่อที่ต้องรับผิด

หลินเยว่ซีอ่านคำให้การของลั่วชิงเหยาจบในเช้าวันถัดมา

นางไม่ได้เริ่มจากหน้าที่กล่าวถึงตนเอง แต่เริ่มจากรายชื่อคนที่ถูกส่งผ่านด่านด้วยป้ายสกุลลั่ว

หญิงสองคนซึ่งเพิ่งได้รับการช่วยเหลือออกมาจากเหมืองอยู่ในนั้น

ข้างชื่อมีข้อความที่ผู้สอบสวนเขียนกำกับไว้ว่า คนหนึ่งเดินเองไม่ได้ อีกคนยังสะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงล้อเกวียน

เยว่ซีวางนิ้วลงตรงบรรทัดนั้น ก่อนพลิกหน้าต่อ

เรื่องบัญชีหลินอัน สมุดที่ถูกแทรกไว้ในกองหนังสือ และการนำเอกสารของบิดาออกจากหีบ ลั่วชิงเหยารับว่าเป็นผู้ลงมือ นางไม่ได้อ้างว่าเผยเหวินซูจับมือนางทำ

ทว่ายังมีประโยคหนึ่งที่เยว่ซีขีดเส้นใต้

ข้าคิดว่าเขาเพียงต้องการพาคนเหล่านั้นไปไว้ในที่ซึ่งไม่มีใครตามพบ

นางมองประโยคนี้อยู่นาน

แล้วจึงเขียนคำถามลงบนกระดาษอีกแผ่น

เหตุใดคนเหล่านั้นจึงต้องถูกซ่อน

⸻

โม่หลิงยวนนั่งอยู่ใต้ชายคาเมื่อเยว่ซีเดินไปถึง

ข้างมือเขามีถ้วยยาเปล่า หนังสือเปิดอยู่บนตัก แต่ยังไม่ได้พลิกหน้า

นางมองถ้วยยาก่อนอย่างเคย

“วันนี้ไม่ต้องให้ข้าเตือนแล้วหรือเจ้าคะ”

“อาจารย์ฉินมาเตือนก่อนเจ้า”

“ท่านคงพูดมากกว่าข้า”

“มาก”

เยว่ซีหลุดยิ้ม ก่อนนั่งลงบนเก้าอี้ข้างกัน

นางเล่าเรื่องคำให้การและคำขอพบให้เขาฟัง หลิงยวนฟังจนจบโดยไม่ขัด

“เจ้าจะไปหรือ”

“ไปเจ้าค่ะ ข้ามีเรื่องอยากถาม”

“ให้ข้าไปด้วยหรือไม่”

นางมองหนังสือบนตักเขา แล้วมองแขนซ้ายซึ่งวางพักอยู่บนหมอนเล็ก

“ท่านพักเถิด ผู้คุมจะอยู่ด้วย ข้าไม่พบตามลำพัง”

หลิงยวนพยักหน้า

เขาไม่ได้ขอให้ดูคำถามก่อน และไม่ได้บอกว่านางควรตอบคำขอโทษอย่างไร

เยว่ซีจึงถามสิ่งที่ติดอยู่ในใจ

“ถ้านางเสียใจจริง แต่ข้ายังโกรธอยู่เล่าเจ้าคะ”

“เจ้าก็ยังโกรธได้”

“แม้นางจะช่วยให้พบคนที่เหมืองแล้ว?”

“การช่วยคนเหล่านั้นเป็นเรื่องที่ควรบันทึกไว้” เขากล่าว “เรื่องที่นางทำกับเจ้าก็ควรบันทึกเช่นกัน”

เยว่ซีก้มมองกระดาษในมือ

นางเคยคิดว่าความจริงจะทำให้ทุกอย่างชัดเจนทันที

เมื่อรู้ว่าใครทำอะไร ใครผิด ใครถูก ใจก็ควรสงบลง

แต่ความจริงบางอย่างกลับทำให้นางมองเห็นความเสียหายชัดกว่าเดิม

หลิงยวนยื่นมือมาแตะหลังมือนาง

“ไม่จำเป็นต้องตัดสินใจทุกเรื่องในวันนี้”

เยว่ซีพลิกมือจับเขาไว้ครู่หนึ่ง ก่อนลุกขึ้น

“เช่นนั้นวันนี้ข้าจะถามเท่าที่เตรียมมา”

“ดี”

นางเดินไปสองก้าวแล้วหันกลับ

“หนังสือท่านกลับหัวเจ้าค่ะ”

หลิงยวนก้มมอง

หนังสือไม่ได้กลับหัว

เมื่อเงยหน้าขึ้น เยว่ซีก็ยิ้มให้เขาแล้วเดินพ้นประตูไป

มุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อย ก่อนปิดหนังสือวางลงจริง ๆ

⸻

ลั่วชิงเหยารออยู่ในห้องรับรองของหอวินัย

นางสวมเสื้อสีอ่อน ไม่มีปิ่นไข่มุก ไม่มีเครื่องประดับที่เคยสั่นไหวทุกครั้งยามหันหน้า เส้นผมถูกรวบด้วยผ้าธรรมดา

แต่เมื่อนางเงยหน้าขึ้น เยว่ซียังจำสายตาคู่นั้นได้

สายตาของคนที่เคยยืนข้างโม่หลิงยวนหน้าประตูสำนัก แล้วทำให้ศิษย์ใหม่รู้สึกว่าตนอยู่ผิดที่

วันนี้ทั้งสองนั่งคนละฝั่งโต๊ะ

ผู้คุมหญิงอยู่ข้างประตู ส่วนผู้จดบันทึกนั่งเยื้องออกไป ไม่ปิดบังว่ากำลังฟัง

ลั่วชิงเหยามองกระดาษในมือเยว่ซี

“เจ้าอ่านแล้ว”

“เจ้าค่ะ”

“ข้าอยากขอโทษต่อหน้า”

เยว่ซีไม่ได้รีบตอบ

นางวางกระดาษลงแล้วถามก่อน

“ตอนท่านใช้ป้ายสกุลให้เกวียนผ่านด่าน ท่านรู้หรือไม่ว่าคนในนั้นออกมาเองไม่ได้”

ริมฝีปากลั่วชิงเหยาขยับ ก่อนนิ่งไป

“รู้”

“ท่านได้ยินพวกนางขอความช่วยเหลือหรือไม่”

“ได้ยินคนหนึ่งถามว่าจะพาไปที่ใด”

“แล้วท่านตอบว่าอย่างไร”

ลั่วชิงเหยาก้มหน้าลง

“ข้าบอกให้นางเงียบ”

ปลายพู่กันของผู้จดบันทึกหยุดชั่วครู่ แล้วเขียนต่อ

เยว่ซีมองคนตรงหน้า

นางเตรียมรับคำว่าไม่รู้ เตรียมรับคำแก้ตัวว่าเผยเหวินซูหลอก แต่คำตอบสั้น ๆ กลับทำให้ห้องเงียบหนักกว่าเดิม

“เขาบอกว่าพวกนางเป็นคนที่สกุลเซี่ยกำลังตามหา” ลั่วชิงเหยากล่าว “ข้าอยากเชื่อว่าเขากำลังช่วย”

“ท่านเคยถามพวกนางหรือไม่ว่าอยากไปกับเขาหรือเปล่า”

“ไม่เคย”

“เพราะกลัวคำตอบหรือ”

ลั่วชิงเหยากำมือแน่น

นานกว่าจะตอบ

“ใช่”

เยว่ซีเลื่อนกระดาษคำถามออกจากตรงหน้า

คำตอบนี้ไม่ได้ทำให้นางหายโกรธ แต่ทำให้ไม่ต้องเสียเวลาถกเถียงกับเรื่องที่อีกฝ่ายรู้อยู่แล้ว

ลั่วชิงเหยาเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ

“ตอนแรกข้าเกลียดเจ้าที่ศิษย์พี่โม่สนใจ”

เยว่ซีนั่งฟัง

“ต่อมาเผยเหวินซูบอกว่าข้าเป็นคนเดียวที่เข้าใจเขา เขาไม่เคยมองข้าเหมือนเป็นคนเกินจำเป็น ข้าจึง…”

เสียงนางขาดลง

นางสูดลมหายใจแล้วเริ่มใหม่

“ข้าจึงเลือกช่วยเขา แม้เริ่มเห็นแล้วว่าสิ่งที่เขาพูดไม่ตรงกับสิ่งที่ทำ”

เยว่ซีถามเบา ๆ

“ตอนท่านแทรกสมุดหลินอันให้ข้าพบ ท่านอยากให้ข้ารู้เรื่องพ่อแม่ หรืออยากให้ข้าทะเลาะกับศิษย์พี่โม่”

ลั่วชิงเหยามองนางตรง ๆ เป็นครั้งแรก

“อย่างหลัง”

เยว่ซีพยักหน้าช้า ๆ

“ข้าเข้าใจแล้ว”

อีกฝ่ายสะดุ้งเล็กน้อย ราวกับคำตอบนั้นเบาเกินกว่าสิ่งที่เตรียมรับ

แต่เยว่ซีไม่ได้พูดว่าไม่เป็นไร

“ท่านจะขอโทษข้าก็ได้” นางกล่าว “ข้าจะฟัง แต่ข้ายังให้อภัยไม่ได้”

น้ำตาหยดลงบนหลังมือลั่วชิงเหยา

“ข้ารู้”

“ส่วนคนที่ท่านส่งไปเหมือง ท่านต้องรับฟังว่าพวกนางต้องการอะไรด้วย ข้าตอบแทนพวกนางไม่ได้”

ลั่วชิงเหยาพยักหน้า

นางยกมือเช็ดหน้า ก่อนหันไปหาผู้จดบันทึก

“ประโยคที่ข้าบอกให้นางเงียบ บันทึกลงไปด้วย”

“บันทึกแล้ว”

“ข้าขออ่านก่อนลงชื่อ”

ผู้จดบันทึกเลื่อนกระดาษให้

ลั่วชิงเหยาอ่านทีละบรรทัด คราวนี้ไม่มีคำใดถูกขอให้ตัดออก

⸻

ก่อนเยว่ซีจะลุก ลั่วชิงเหยาหยิบซองอีกใบจากใต้เอกสาร

ผู้คุมรับไปตรวจแล้วจึงวางไว้กลางโต๊ะ

ด้านในเป็นรายการทรัพย์สินของนางเอง

กำไล ปิ่น ต่างหู เงินเก็บ และสิทธิ์รับส่วนแบ่งจากร้านค้าของครอบครัว

“ข้าขอให้หอวินัยตรวจว่าอะไรเป็นของข้าจริง แล้วนำไปชดใช้” นางกล่าว “บางชิ้นเป็นของที่มารดาให้ ข้าไม่มีสิทธิ์ยกทรัพย์ของคนอื่นมารวม”

เยว่ซีมองรายการนั้น

“เรื่องนี้ท่านส่งให้ผู้ตัดสินเถิดเจ้าค่ะ”

“ข้าไม่ได้ขอให้เจ้าช่วยพูด”

ลั่วชิงเหยาหยุดไป ก่อนยอมรับ

“แต่เมื่อเขียนครั้งแรก ข้าหวังว่าเจ้าจะเห็นแล้วเกลียดข้าน้อยลง”

นางดึงซองกลับมาวางฝั่งตนเอง

“ข้าไม่ควรเอามาให้เจ้าดู”

เยว่ซีมองนิ้วที่เคยสวมแหวนงดงาม ตอนนี้เหลือเพียงรอยซีดจาง

“ท่านยังรักเขาหรือไม่”

คำถามหลุดออกไปก่อนนางจะทันคิดว่าควรถามหรือไม่

ลั่วชิงเหยานิ่งอยู่นาน

“ข้ายังอยากฟังเขาบอกว่าเรื่องระหว่างเราไม่ใช่เรื่องหลอกทั้งหมด”

เสียงนางเบาลง

“แต่ข้ารู้แล้วว่าถึงเขาพูด ข้าก็ไม่ควรใช้คำนั้นตัดสินเรื่องอื่นอีก”

เยว่ซีไม่ได้ตอบ

ขณะลุกขึ้น นางเพียงหยิบกระดาษคำถามของตนกลับมา

ลั่วชิงเหยาไม่เรียกไว้

⸻

วันไต่สวนมาถึงในอีกสามวัน

หอประชุมด้านตะวันออกเปิดรับเฉพาะผู้เกี่ยวข้อง ผู้แทนครอบครัวผู้เสียหาย และพยานที่ได้รับแจ้งชื่อไว้ ไม่มีผู้ใดนำคดีนี้ไปตั้งเป็นการแสดงให้ศิษย์ทั้งสำนักมุงดู

หลินเยว่ซีนั่งข้างยายหวัง

โม่หลิงยวนอยู่แถวด้านหลัง เขามาในฐานะพยานและผู้เกี่ยวข้องกับการจับกุม ไม่ได้นั่งร่วมกับคณะตัดสิน

เผยเหวินซูถูกนำเข้ามาก่อน

ข้อมือมีห่วงผนึกปราณ อาภรณ์เรียบสะอาด ใบหน้าซูบลง แต่เมื่อเห็นเยว่ซี เขายังคงเงยหน้าขึ้นทันที

“เยว่ซี”

ผู้คุมหยุดเขาไว้ตรงตำแหน่งที่กำหนด

“กล่าวต่อผู้ไต่สวน”

เขามองนางอีกครั้ง ก่อนยอมหมุนตัวกลับ

ลั่วชิงเหยาเข้ามาทีหลัง นั่งห่างออกไปอีกด้าน

เผยเหวินซูหันไปมองนาง

นางก้มตรวจเอกสารตรงหน้า ไม่สบตา

การไต่สวนเริ่มจากหลักฐานเรื่องคนที่ถูกกักขัง บัญชีส่งยา เส้นทางขนย้าย และหนังสือคำสั่งที่ยึดได้

คนขับเกวียนให้การตรงกับวันที่ผ่านด่าน

ผู้ดูแลคลังยารับรองลายมือผู้เบิก

ส่วนหญิงสองคนที่ช่วยออกมาจากเหมืองไม่ต้องมานั่งเผชิญหน้ากับผู้ต้องหา คำให้การของพวกนางถูกอ่านพร้อมหนังสือรับรองจากผู้สอบสวนและผู้รักษา

เมื่อได้ยินชื่อคนหนึ่ง ลั่วชิงเหยากำชายแขนเสื้อแน่น

เผยเหวินซูกลับถามว่า

“นางเห็นหน้าข้าตอนส่งตัวหรือ”

ผู้อาวุโสผู้ไต่สวนพลิกเอกสาร

“นางไม่ได้อ้างว่าเห็น หลักฐานที่ระบุว่าเจ้าสั่งมาจากหนังสือฉบับนี้และคำให้การคนรับเงิน เจ้าจะโต้แย้งส่วนใด”

กระดาษที่เคยซ่อนอยู่หลังเสื้อคลุมสีม่วงถูกวางบนโต๊ะ

สายตาเผยเหวินซูเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เขาจำมันได้

⸻

“ข้าเคยขอให้นางเก็บจดหมายส่วนตัว” เขากล่าว “ข้อความบางช่วงอาจถูกเข้าใจผิดเมื่อนำมาแยกอ่าน”

“เช่นนั้นอ่านทั้งฉบับ”

ผู้ไต่สวนส่งสำเนาให้เขา

เผยเหวินซูไม่รับทันที

ลั่วชิงเหยาเงยหน้าขึ้นในที่สุด

“ข้าส่งทั้งฉบับ รวมถึงซอง”

เขาหันไปหา

“ชิงเหยา เจ้าไม่รู้ว่าพวกเขาจะ—”

“ถามผ่านข้า” ผู้อาวุโสขัด “ห้ามกดดันผู้ให้การ”

เผยเหวินซูเม้มปาก

ครู่ต่อมา เขาจึงกล่าวใหม่

“ข้าไม่ได้ปฏิเสธว่าทำผิด แต่ข้าเคยช่วยให้ตามพบเด็ก และให้ข้อมูลเรื่องเอกสารตระกูลหลิน”

“บันทึกไว้แล้ว” ผู้ไต่สวนตอบ “ทั้งสิ่งที่เจ้าบอกเอง และสิ่งที่ยอมบอกหลังพบหลักฐานอื่น”

เผยเหวินซูก้มมองกระดาษ

ทางที่เขาเตรียมไว้ค่อย ๆ แคบลง

ไม่มีใครลืมว่าเขาเคยร่วมมือ แต่ก็ไม่มีใครยอมให้ความร่วมมือภายหลังกลบสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้น

เมื่อถึงเรื่องหลินเยว่ซี เขาจึงยกหน้าขึ้นอีกครั้ง

“ข้าไม่เคยต้องการให้นางตาย”

เยว่ซีรู้สึกว่ายายหวังกระชับมือบนเข่านาง

ผู้อาวุโสถาม

“เจ้าทราบหรือไม่ว่าการเร่งเปิดปราณอาจทำให้นางตาย”

เผยเหวินซูเงียบ

“ในสำเนาเอกสารของหลินจิ้งเหยียนมีคำเตือน เจ้ารับแล้วว่าเคยอ่าน”

“ข้าคิดว่าหาวิธีแก้ได้”

“ก่อนลงมือ เจ้าหาพบแล้วหรือ”

คำตอบเบาจนคนแถวหลังแทบไม่ได้ยิน

“ยัง”

เยว่ซีหลับตาลงครู่หนึ่ง

นั่นคือคำตอบที่นางต้องการให้ถูกบันทึก

เขารู้ว่าอันตราย

และยังเลือกเดินหน้าต่อ

⸻

เมื่อถูกเรียกให้ให้การ เยว่ซีเดินไปยืนตรงโต๊ะด้านข้าง

นางเล่าเฉพาะสิ่งที่ประสบด้วยตนเอง สิ่งใดรู้ภายหลังจากเอกสารก็ระบุให้ชัด ไม่เติมความรู้สึกลงไปแทนเหตุการณ์ที่ไม่ได้เห็น

เผยเหวินซูฟังจนถึงตอนห่อยา แล้วกล่าวขึ้น

“ครั้งนั้นข้ายอมให้นำไปตรวจ”

“เพราะข้าไม่รับไว้กินเจ้าค่ะ”

เขาหยุด

เยว่ซีมองผู้ไต่สวนแล้วกล่าวต่อ

“ข้าไม่รู้ว่าในยาทุกห่อมีอะไร ผลตรวจเป็นหน้าที่ของเรือนโอสถ แต่การที่ข้าปฏิเสธได้ ไม่ได้หมายความว่าข้ายินยอมกับแผนของเขา”

ผู้ไต่สวนพยักหน้า ให้ผู้จดบันทึกอ่านประโยคนั้นทวน

เมื่อจบคำถาม เผยเหวินซูขอพูดกับนางหนึ่งประโยค

เยว่ซีได้รับสิทธิ์ปฏิเสธ แต่นางเลือกยืนรอ

เขามองนางด้วยสายตาที่เคยใช้ในหอจดหมายเหตุ

อ่อนโยน ราวกับทั้งห้องไม่มีคนอื่น

“ข้าเคยอยากจริงใจกับเจ้า และอยากอยู่ช่วยเจ้าตามหาความจริง”

เยว่ซีมองเขาอยู่อึดใจ

ใบหน้าของเขานิ่ง

“ข้าไม่รู้ว่าความรู้สึกของท่านจริงเมื่อใด” นางกล่าวต่อ “แต่สิ่งที่ท่านทำกับข้า กลับไม่เหลือความจริงใจให้เห็นเลย”

นางหันไปคารวะผู้ไต่สวน

“ข้าให้การครบแล้วเจ้าค่ะ”

ไม่มีคำถามอีก เยว่ซีจึงกลับไปนั่งข้างยายหวัง

ระหว่างเดินผ่านแถวด้านหลัง นางเห็นหลิงยวนมองอยู่

เขาไม่ได้ยิ้ม เพียงพยักหน้าให้อย่างสงบ

นางจึงเดินต่อได้โดยไม่ต้องหันกลับไปมองเผยเหวินซูอีก

⸻

การไต่สวนสิ้นสุดเมื่อแดดเคลื่อนพ้นลาน

คณะตัดสินยังต้องตรวจคำให้การที่เพิ่มเติมในวันนั้น จึงแจ้งว่าจะอ่านคำวินิจฉัยหลังพิจารณาเอกสารครบ ผู้ต้องหาทั้งสองยังอยู่ในการควบคุมตามเดิม

ก่อนถูกพาออก เผยเหวินซูหันไปหาลั่วชิงเหยาอีกครั้ง

“เจ้าจะยอมให้เรื่องของเราจบเช่นนี้หรือ”

นางหยุดเดิน

ครั้งนี้ผู้คุมยังไม่ทันห้าม ลั่วชิงเหยาก็ตอบแล้ว

“เรื่องที่ข้าทำ ข้าจะรับ”

เผยเหวินซูมองนางอย่างมีความหวังขึ้นเล็กน้อย

แต่ประโยคต่อมาทำให้ความหวังนั้นดับลง

“ส่วนเรื่องที่เจ้าทำ ข้าจะไม่รับแทนอีก”

นางหันกลับไปหาผู้คุมและเดินต่อ

ก้าวแรกยังสั่น

ก้าวถัดมา นางไม่หยุดแล้ว

⸻

ด้านนอกหอ เยว่ซียืนรอให้ยายหวังคุยกับผู้ดูแลเรือนพักเสร็จ

ความเหนื่อยเพิ่งตามมาถึงเมื่อนางไม่ต้องคอยตอบคำถามอีก มือเย็นจนต้องซุกไว้ในแขนเสื้อ

หลิงยวนเดินมาหยุดข้างกัน

“กลับหรือยัง”

“อีกครู่เจ้าค่ะ”

เขายืนรอโดยไม่เร่ง

เยว่ซีมองพื้นหินแล้วพูดเบา ๆ

“ข้าไม่ได้รู้สึกดีเท่าที่คิด”

“วันนี้เหนื่อยมากแล้ว”

“ข้านึกว่าพอพูดต่อหน้าเขาได้ จะโล่งทันที”

หลิงยวนยื่นมือมา

นางจับไว้ คราวนี้ไม่สนใจว่ามีใครอยู่ตรงลานบ้าง

มือของเขาอุ่นกว่ามือนางเล็กน้อย

“กลับไปกินข้าวก่อน” เขากล่าว

เยว่ซีเงยหน้ามอง

“ท่านปลอบคนด้วยข้าวหรือเจ้าคะ”

“เจ้าข้ามมื้อกลางวัน”

นางกำลังจะเถียง แต่ท้องกลับร้องขึ้นเสียก่อน

หลิงยวนก้มมองนาง

เยว่ซีหลบตาทันที

“ได้เจ้าค่ะ กลับก็ได้”

ยายหวังเดินมาถึงพอดี หญิงชรามองมือทั้งสองที่จับกัน แล้วทำเหมือนไม่เห็น

“เดินช้า ๆ ยายตามไม่ทัน”

เยว่ซีจึงผ่อนฝีเท้าลง

ทั้งสามออกจากลานหอวินัยในแสงเย็น

ด้านหลังพวกเขา ผู้จดบันทึกกำลังตรวจรายชื่อผู้เสียหายเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนปิดสำนวนส่งให้คณะตัดสิน

ชื่อของหลินเยว่ซีอยู่ในนั้น

และใต้ชื่อนาง ยังมีชื่ออื่นอีกหลายหน้า

คราวนี้ไม่มีชื่อใดถูกขีดทิ้งเพื่อให้เรื่องของคนผู้หนึ่งดูน่าให้อภัยขึ้น