Todos os capítulos de พันธนาการรักใต้เงากระบี่: Capítulo 41 - Capítulo 50

เช้าวันที่สามหลังกลับถึงชิงเสวียน โม่หลิงยวนถูกยึดกระบี่ อาจารย์ฉินวางมันไว้บนตู้ยา แล้วดันถ้วยยามาตรงหน้าเขา “ข้ามาตรวจแขน” หลิงยวนกล่าว “ข้ารู้” “กระบี่ไม่ได้อยู่ที่แขนซ้าย” “แต่เมื่อมีเรื่อง เจ้าจะลืมว่าแขนซ้ายยังเจ็บ” เยว่ซีนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง ก้มหน้าซ่อนยิ้มไม่ทัน หลิงยวนมองนาง นางจึงรีบเลื่อนจานขนมไปใกล้ถ้วยยา ทำเหมือนเมื่อครู่กำลังเลือกชิ้นที่ไม่แตก อาจารย์ฉินแกะผ้าพันแขน ตรวจตั้งแต่ข้อมือขึ้นไปถึงหัวไหล่ รอยช้ำใต้ผิวเริ่มเปลี่ยนสี แต่เมื่อกดเหนือข้อศอก นิ้วของหลิงยวนยังเกร็งขึ้นเล็กน้อย “ตรงนี้?” “เจ็บ” “เทียบกับเมื่อวาน” “น้อยลง” อาจารย์ฉินพยักหน้า ก่อนพันผ้าใหม่ “อีกเจ็ดวันค่อยประเมินว่าจะเลิกคล้องแขนได้หรือไม่ ระหว่างนี้เดินได้ กินได้ อ่านหนังสือได้ แต่ห้ามโคจรปราณผ่านแขนซ้าย และห้ามใช้แขนขวาทำงานแทนคนทั้งสำนัก” “ข้าไม่ได้—” “ข้าเขียนเผื่อไว้ก่อน” เยว่ซีหลุดหัวเราะ คราวนี้หลิงยวนไม่ได้หันมามอง นางจึงหัวเราะต่อได้อีกเล็กน้อย เมื่ออาจารย์ฉินออกไปจัดยา เขาหยิบถ้วยขึ้นดื่มจนหมด ก่อนเอ่ยถาม “วันนี้เจ้าไม่มีเรียนหรือ” “มีช่วงบ่ายเจ้าค่

โม่หลิงยวนเปิดซองจากหอวินัยหลังอาหารเช้าเขาอ่านคำให้การของลั่วชิงเหยาจนจบ ก่อนดึงสำเนาจดหมายฉบับหนึ่งออกมาวางแยกด้านหน้ามีถ้อยคำเกี้ยวพาราสีอยู่หลายบรรทัด ส่วนด้านหลังเป็นรายการงานที่เผยเหวินซูให้นางทำหนึ่งในนั้นเขียนว่าเอกสารจากหีบหลินอัน ไม่ต้องส่งทั้งชุด เอาเฉพาะแผ่นที่มีภาพวงปราณด้านหลังหลิงยวนอ่านประโยคนั้นอีกครั้งเมื่อเยว่ซีมาถึง เขาจึงเลื่อนเก้าอี้ข้างโต๊ะออกให้นาง“พบเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ”“เอกสารที่หายจากบัญชีของเจ้า”นางวางห่อหนังสือลงทันที“ตั้งแต่ตอนข้าเข้าสำนักหรือ”เขาพยักหน้า“ตอนนั้นข้าพบว่ามีแผ่นหนึ่งถูกนำออก แต่ยังตามไม่พบว่าอยู่ที่ใด ลั่วชิงเหยาเพิ่งให้การว่านางเป็นคนส่งต่อ”เยว่ซีรับสำเนามาอ่านวันที่อยู่ก่อนนางขึ้นเขาหลายวันขณะนางยังนั่งคิดอยู่ที่หมู่บ้านว่าจะขอเข้าหอจดหมายเหตุอย่างไร คนอื่นกลับเปิดหีบของครอบครัวนางแล้ว“นางรู้หรือไม่ว่าเป็นเอกสารอะไร”“นางบอกว่าเผยเหวินซูอ้างว่าเป็นแบบอาคมเก่าซึ่งต้องตรวจ ก่อนให้เจ้าดูของในหีบ”“แล้วตอนนี้อยู่ที่ใด”“กำลังตรวจของที่ยึดไว้ใหม่”เยว่ซีวางกระดาษลง“ข้าไปด้วยได้หรือไม่”หลิงยวนมองนาง ก่อนพยักหน้า“ไปดูได้ แต่ให

“ไม่มีบันทึกฐานที่หก”เยว่ซีกล่าวหลังตรวจสำเนาเอกสารทั้งหมดอีกครั้งบนโต๊ะมีทั้งบัญชีสิ่งของจากหลินอัน ตำราของบิดา และกระดาษที่เพิ่งได้คืนจากเผยเหวินซู ไม่มีหน้าที่ถูกฉีกต่อจากแบบร่าง และไม่มีรายการใดระบุถึงบันทึกอีกเล่มเจ้าสำนักพยักหน้า“ข้าส่งข่าวไปแล้วว่าเรามีเพียงเท่านี้”“ช่างผู้นั้นตอบหรือยังเจ้าคะ”“ตอบว่าให้นำสิ่งที่มีไป”เยว่ซีมองข้อความสั้น ๆ ในจดหมาย ก่อนเลื่อนสายตาลงไปยังชื่อท้ายกระดาษสวี่ฉางเกิงคนผู้นี้รู้จักแบบของบิดา แต่ยังไม่ยอมอธิบายผ่านคู่ยันต์ว่าเคยเห็นมันที่ใดหลิงยวนอ่านจดหมายแนะนำตัวที่สำนักตงเหอส่งมาประกอบ“เขาเป็นช่างจริง ทำงานให้เมืองมาสิบกว่าปี เจ้าสำนักตงเหอรับรองตัวตนแล้ว”“ข้าจะไปด้วย” เสิ่นซูเหอกล่าว “นำแบบจำลองไปปรึกษา และดูแลการฝึกของเยว่ซีต่อที่นั่น ส่วนคนไข้ทางนี้ ข้าส่งมอบให้อาจารย์ฉินแล้ว”เยว่ซีหันไปมองหลิงยวนเขายังต้องรักษาแขนซ้าย แม้รอยช้ำจะจางลงมาก แต่การเดินทางสองวันเพื่อไปนั่งดูคนอื่นทำงานไม่ใช่สิ่งจำเป็นนางจึงไม่ได้เอ่ยชวนหลิงยวนเห็นสายตานั้น“ตรวจผนึกก่อนออกเดินทางอีกครั้ง หากผลเหมือนสามวันที่ผ่านมา ระยะทางเท่านี้ไม่มีปัญหา”เสิ่นซูเหอ

ข่าวการประหารเซี่ยจิ้งเหิงมาถึงในเช้าวันฝนหยุด หลินเยว่ซีกำลังล้างเศษทองแดงออกจากมือ เมื่อศิษย์จากหอวินัยมาขอพบนางที่หน้าลาน ไม่มีระฆัง ไม่มีประกาศเรียกผู้คนไปดู มีเพียงหนังสือแจ้งว่าคำตัดสินได้รับการทบทวนครบถ้วนแล้ว และโทษได้ดำเนินการต่อหน้าผู้แทนหัวเมืองกับสำนักร่วมสอบสวน เซี่ยจิ้งเหิงตายแล้ว เยว่ซีรับกระดาษมาอ่านจนจบ นางเคยคิดว่าหากวันหนึ่งได้ยินคำนี้ คงมีบางอย่างดังขึ้นในใจ อาจเป็นเสียงร้องไห้ หรือความโล่งใจที่ทำให้ยืนไม่อยู่ แต่สิ่งแรกที่นางรู้สึกกลับเป็นความเย็นของน้ำบนปลายนิ้ว “ขอบคุณเจ้าค่ะ” ศิษย์ผู้ส่งข่าวคารวะแล้วจากไป เยว่ซียืนอยู่หน้าอ่างอีกครู่หนึ่ง ก่อนหยิบผ้ามาเช็ดมือให้แห้ง นางไม่ได้กลับเข้าโรงช่างทันที ⸻ หลิงยวนพบเยว่ซีอยู่ใต้ต้นสนข้างเรือนเก็บตำรา หนังสือแจ้งถูกพับวางบนตัก เขานั่งลงข้างนางโดยไม่ถามว่ารู้ข่าวแล้วหรือยัง เยว่ซีมองหยดน้ำที่ค้างอยู่บนปลายเข็มสน “ข้าไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรตอนสุดท้าย” หลิงยวนเงียบอยู่ครู่หนึ่ง “เจ้าอยากรู้หรือ” นางคิดตาม ก่อนส่ายหน้า “เมื่อก่อนข้าอาจอยากให้เขายอมรับว่าเสียใจ แต่ตอนนี้ข้าไม่อยากรอคำพู

ปลายพู่กันในมือเหลียงเฉิงสั่นจนหมึกหยดลงบนกระดาษใต้ต้นไม้ที่เขาวาดมีช่องดำอยู่ช่องหนึ่ง รากใหญ่พาดข้ามปากทาง คล้ายกรงเล็บที่กดพื้นดินเอาไว้โม่หลิงยวนเลื่อนตะเกียงเข้ามาใกล้“ทางเข้าอยู่ใต้รากหรือ”เหลียงเฉิงพยักหน้า ก่อนรีบเขียนเพิ่มอย่าเรียกชื่อคนข้างในมือของเขาหยุดกระตุกทันทีที่เขียนจบเสิ่นซูเหอประคองข้อมือไว้ ไม่ให้ปลายพู่กันแทงถูกใบหน้า ขณะเดียวกันเส้นสีเทาใต้ลำคอก็ขึงตึงขึ้นอีกครั้งเสียงระฆังเบาหวิวลอดออกมาจากริมฝีปากที่ปิดแน่นหลิงยวนวางสองนิ้วลงบนขอบเตียง ปราณสีเงินอมฟ้าแผ่เป็นม่านบางระหว่างผู้ป่วยกับคนในห้อง เสียงนั้นจึงเบาลงจนแทบไม่ได้ยินเหลียงเฉิงหอบ น้ำตาไหลผ่านหางตา“ไม่ต้องฝืนเขียนแล้ว” เสิ่นซูเหอกล่าวแต่ชายบนเตียงกลับจับแขนเสื้อนางไว้เขาชี้ภาพต้นไม้ ชูนิ้วเจ็ดนิ้ว แล้วชี้ตนเอง ก่อนชูสามนิ้วเยี่ยจื้อหยวนซึ่งยืนอยู่ปลายเตียงขยับเข้ามา“เข้าไปเจ็ดคน กลับออกมาสามคน?”เหลียงเฉิงพยักหน้าแรงยังมีอีกสี่คนอยู่ใต้ต้นไม้นั้น⸻แผนที่สองหมู่บ้านถูกคลี่บนโต๊ะนอกเรือนทางเดินไปป่ามีสามสาย สองสายผ่านลำธาร อีกสายต้องอ้อมเนินหินซึ่งไม่มีผู้ใดใช้มาหลายปีเมื่อเทียบภาพวาดกับคำบอ