Todos os capítulos de พันธนาการรักใต้เงากระบี่: Capítulo 31 - Capítulo 40

หลินอันไม่ได้เงียบอย่างที่เยว่ซีคิด เมื่อรถม้าผ่านประตูเมือง นางได้ยินเสียงคนขายเต้าหู้ตะโกนเรียกลูกค้า เด็กสองคนวิ่งไล่กันข้างกำแพงที่เพิ่งก่อใหม่ กลิ่นแป้งทอดลอยมาจากร้านใต้ต้นหลิว นางมองทุกอย่างผ่านม่านรถ ตลอดหลายปี ชื่อเมืองนี้อยู่กับเลือด ไฟ และความฝันที่ขาดหาย แต่ตรงหน้า มีหญิงคนหนึ่งกำลังต่อราคาผักอย่างจริงจัง ราวกับสิ่งสำคัญที่สุดในเช้าวันนี้คือหัวไชเท้าต้องไม่แพงกว่าวันก่อน หลิงยวนนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เขารอจนรถพ้นตลาดจึงถาม “อยากลงเดินหรือไม่” เยว่ซีส่ายหน้า แล้วเปลี่ยนใจ “ข้าอยากซื้อของก่อนเจ้าค่ะ” เขาเคาะขอบรถให้คนขับหยุด การเดินทางครั้งนี้ได้รับอนุญาตหลังหมอตรวจซ้ำ และหน่วยตรวจอาคมยืนยันว่าบริเวณจวนเก่าปลอดภัยแล้ว อาจารย์ฉินร่วมขบวนมาด้วย ส่วนศิษย์คุ้มกันสองคนแยกไปแจ้งผู้ดูแลเมือง ไม่มีใครเร่งให้นางตรงไปยังจุดหมายทันที เยว่ซีลงจากรถ ยืนมองร้านขนมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินเข้าไป “ขนมดอกกุ้ยฮวายังมีหรือไม่เจ้าคะ” หญิงเจ้าของร้านเปิดผ้าคลุมถาด “เพิ่งนึ่งเสร็จ จะเอากี่ชิ้น” เยว่ซีมองขนมสีเหลืองอ่อนที่เรียงอยู่ “หกชิ้นเจ้าค่ะ” นางจ่ายเงิน รับห่อข

“เหตุใดเจ้าจึงถาม”เสี่ยวถังก้มมองเสื้อคลุมในมือนางพับมันไปแล้วสองครั้ง แต่ชายเสื้อยังเหลื่อมกันอยู่“ข้าเพียงคิดว่า… ช่วงนี้ข้างนอกไม่ค่อยสงบ”“ลำธารอยู่ในเขตสำนัก”“ถึงอย่างนั้นก็เถิด”เยว่ซีวางถ้วยรดน้ำลงเมื่อครู่เสี่ยวถังยังบอกว่าไม่มีเรื่องใด พอนางเสนอให้ไปหาอาจารย์ฉิน อีกฝ่ายกลับตกใจ คราวนี้ยังถามถึงนัดวันพรุ่งนี้เป็นครั้งที่สองเยว่ซีขยับเก้าอี้มานั่งตรงหน้า“ตอนลงเขา มีใครพูดอะไรกับเจ้าหรือไม่”มือที่จับเสื้อหยุดนิ่งคำตอบอยู่ในอาการนั้นแล้ว“เสี่ยวถัง”“อย่าถามเลย”เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยินเยว่ซีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเลื่อนถ้วยน้ำอุ่นให้“ถ้าเจ้ากำลังกลัว ข้าจะนั่งอยู่ตรงนี้”เสี่ยวถังไม่แตะถ้วยนอกหน้าต่างมีเสียงศิษย์เดินกลับเรือนพัก คนหนึ่งหัวเราะเรื่องอาหารเย็น อีกคนบ่นว่าพรุ่งนี้ต้องตื่นไปกวาดลานแต่เช้า ทุกอย่างดำเนินต่ออย่างธรรมดา ราวกับใต้เสื้อของนางไม่ได้ซ่อนมีดของพี่ชายเอาไว้“ถ้าข้าทำเรื่องผิดไปแล้วเล่า”เยว่ซีมองนาง“เรื่องอะไร”ริมฝีปากเสี่ยวถังสั่นนางคิดถึงคำขู่ของชายสวมเสื้อคลุม คิดถึงมือพี่ชายที่เคยจับขอบหน้าต่างไว้ให้นางปีนหนีน้ำฝน คิดถึงเยว่ซีที่เพิ่งเสนอเงินซ

วันที่สามของการพักรักษา โม่หลิงยวนถูกยึดพู่กัน เขามองมือของอาจารย์ฉินซึ่งหยิบมันออกไปจากระหว่างนิ้ว ก่อนมองแผนผังอาคมที่ยังเขียนไม่เสร็จ “ข้าไม่ได้ใช้ปราณ” “แต่เจ้ายังไม่นอน” “เพิ่งยามบ่าย” “เมื่อคืนเจ้าก็นั่งอยู่ตรงนี้” เยว่ซีซึ่งถือถาดอาหารเข้ามาพอดีหยุดอยู่หน้าประตู หลิงยวนหันมามองนาง นางมองแผนผังบนโต๊ะ แล้ววางถาดลงตรงพื้นที่ว่างเพียงแห่งเดียว “ข้าควรย้ายข้าวไปให้ท่านกินบนกระดาษแผ่นไหนเจ้าคะ” อาจารย์ฉินหัวเราะในลำคอ ก่อนรวบเอกสารสามแผ่นที่ตรวจแล้วออกจากโต๊ะ “กินให้หมด จากนั้นนอน ข้าจะกลับมาตรวจ” เมื่อหมอออกไป หลิงยวนจึงมองพู่กันที่ถูกนำไปด้วย เยว่ซีเลื่อนตะเกียบให้ “อันนี้ยังไม่ถูกยึด” เขารับมาอย่างยอมแพ้ นอกหน้าต่าง แดดตกบนใบไผ่เป็นสีอ่อน ลมพัดจนเงาไหวอยู่บนพื้นห้อง ทุกอย่างสงบพอที่คนคนหนึ่งจะนั่งกินข้าวโดยไม่ต้องฟังเสียงฝีเท้านอกประตูตลอดเวลา แต่หลิงยวนยังเหลือบมองกระดาษ เยว่ซีใช้ถ้วยน้ำทับมุมมันไว้ “ท่านกลัวพวกข้าทำไม่สำเร็จหรือ” “ข้ารู้จักผนึกนี้ดีที่สุด” “ข้ารู้เจ้าค่ะ” นางนั่งลงฝั่งตรงข้าม “แต่ท่านอธิบายให้อาจารย์เสิ่นฟังแล้ว เข

คำเตือนออกจากชิงเสวียนก่อนหลิงยวนจะเดินถึงเรือนเจ้าสำนัก ยันต์ส่งสารสองแผ่นถูกส่งไปคนละทาง แผ่นหนึ่งถึงเขาเทียนเหิง อีกแผ่นถึงเสิ่นจื้อหยวนที่เขาดับจันทรา พร้อมกันนั้น ศิษย์ส่งข่าวก็ควบม้าลงเขาไปแจ้งสำนักพันธมิตรซึ่งอยู่ใกล้หอสังเกตชะตาที่สุด ไม่มีใครรอคำตอบจากทางหนึ่งก่อนจึงเริ่มอีกทาง เจ้าสำนักคลี่แผนที่ลงบนโต๊ะ “เดินทางจากที่นี่ ต่อให้เร็วที่สุดก็ไม่ทันยามตรวจดาว” หลิงยวนพยักหน้า เขาไม่ได้ไปหยิบกระบี่ “ขอแผนผังโคมที่แยกชิ้นส่วนแล้วกับบันทึกตอนช่วยผู้ป่วยขอรับ หากพวกเขาต่อมันเข้ากับอาคมไปแล้ว ต้องรู้ว่าจะถอนอย่างไร” อาจารย์ฉินซึ่งถูกเชิญมาระหว่างทางวางกล่องยาลง “ข้านึกว่าต้องมาห้ามเจ้าขึ้นกระบี่” “ข้ายังมีงานอยู่ตรงนี้” หมอมองเขาครู่หนึ่ง ก่อนเลื่อนเก้าอี้ให้ เยว่ซีวางสำเนาบัญชีขนส่งข้างโคมไฟ นางยังจำข้อความท้ายกระดาษได้ทุกคำ รอเติมปราณในคืนตรวจดาว คนส่งของคงรู้ว่าเมฆจะไม่ปิดยอดเขาตลอดไป มันเพียงต้องรอให้ผู้รับนำโคมขึ้นใช้งานเอง ⸻ บนเขาเทียนเหิง ลมหนาวพัดผ่านระเบียงหอจนชายเสื้อของศิษย์เฝ้ายามสะบัด เหนือศีรษะ เมฆกำลังแยกออก เผยดาวนับร้อยดวงเหนือย

“อย่าระเบิดอุโมงค์”คำสั่งแรกของหลิงยวนทำให้ผู้ดูแลหอวินัยหยุดพู่กันเขาชี้แนวเส้นแร่ใต้ด่านหานชวน“หากผลึกยังมีปราณเต็มอยู่ การทำให้เพดานถล่มอาจทำลายภาชนะเก็บทั้งหมด เราจะเปลี่ยนของที่มันยังกินไม่ได้ให้กระจายอยู่ทั่วภูเขา”เจ้าสำนักเลื่อนรายงานชาวบ้านเข้ามา“คนในพื้นที่ถูกย้ายออกแล้ว สำนักที่เฝ้าทางตั้งแนวกั้นห่างจากปากอุโมงค์สามลี้ ยังไม่มีใครเข้าไปด้านใน”“ให้คงระยะไว้ก่อนขอรับ”หลิงยวนหยิบใบขนผลึกขึ้นอ่านอีกครั้งมีรถเกวียนเข้าสู่ด่านสิบเจ็ดเที่ยวในช่วงสองเดือนก่อนเซี่ยจิ้งเหิงถูกจับ แต่ไม่มีใบส่งต่อไปยังเตาหลอมแห่งใด“ของมากขนาดนี้ต้องมีคนเฝ้า” ผู้ดูแลหอวินัยกล่าว“หรือเคยมี” เจ้าสำนักตอบ “เราต้องรู้ว่าพวกเขาไปไหน”เยว่ซีถูกเรียกมาช่วยตรวจบัญชีหลังอาหารเช้า นางนั่งอ่านสำเนาอยู่ปลายโต๊ะ โดยมีผู้ดูแลเอกสารคอยเทียบต้นฉบับให้นางพลิกหน้าสุดท้ายแล้วหยุด“รถกลับออกมาทุกเที่ยวหรือเจ้าคะ”“มีบันทึกผ่านด่านครบ” ผู้ดูแลตอบ“แล้วเหตุใดทุกเที่ยวต้องเปลี่ยนล้อก่อนขากลับ”หลิงยวนหันมองนางเยว่ซีวางเอกสารสองฉบับเคียงกันฉบับแรกเป็นค่าขนผลึกเข้าเขาอีกฉบับลงว่า ค่าซ่อมรถเปล่า“รถบรรทุกของขึ้นเขา