บทที่ 11 ยายจ๋า

เพียงขวัญบอกทางไปบ้าน รพีขับรถมาจอดเทียบหน้าบ้านแห่งหนึ่ง มองเข้าไปในตัวบ้านแล้วรู้สึกหดหู่เป็นที่สุด บ้านไม้สองชั้นค่อนข้างเก่าทรุดโทรม เพียงแต่ยังคงความสะอาดสอ้านไม่สกปรก บ่งบอกให้เห็นว่าผู้อาศัยยังคงใส่ใจดูแลเป็นอย่างดี ข้างบ้านมีมอเตอร์ไซด์คันเก่าจอดอยู่สองคัน มีรถเข็นอีกหนึ่งคัน

“นี่บ้านเธอเหรอ”

“ค่ะ” เธอตอบก่อนจะลงจากรถไป รพีลงจากรถแล้วเดินตามเข้าไปยังตัวบ้าน เงยหน้ามองหลังคาพอจะรู้ว่าผ่านการอุดรูรั่วน้ำฝนมาพอสมควร หลังคาสังกะสีขึ้นสนิมผุหลายชิ้น เขาเดินตามเข้าไปในบ้าน

บ้านไม้สองชั้นหลังค่อนข้างใหญ่ มีฝั่งหนึ่งที่ยกสูงมีใต้ถุนไว้ให้ตั้งแคร่นั่งเล่น รพีเดินเข้าไปในตัวบ้าน เห็นเพียงขวัญทรุดกายนั่งข้างหญิงชราที่เป็นผู้ป่วยติดเตียง มือเล็กกำแน่นที่มือเหี่ยวย่น

“ยายจ๋า หนูมาหายายแล้วนะคะ เป็นยังไงบ้างคะ หนูคิดถึงยายเหลือเกินค่ะ” เพียงขวัญน้ำตาซึม ภาพที่เห็นทำให้รพีรู้สึกสะท้อนใจยิ่งนัก

“อายอะอายอี” หญิงชราพยายามจะพูด แต่เสียงที่เปล่งออกมานั้นได้ยินไม่ชัดสักเท่าไหร่ ยืนอยู่ครู่หนึ่งก็มีหญิงวัยกลางคนเดินออกมาพร้อมกะละมังใส่น้ำและผ้าขนหนู

“สวัสดีค่ะ” หล่อนเอ่ยทักเขา รพียกมือไหว้

“สวัสดีครับ”

หล่อนหันไปมองเพียงขวัญเป็นเชิงถาม เพียงขวัญจูบที่แผ่นหลังมือยายแล้วลุกขึ้นยืน แนะนำตัวอาคันตุกะแปลกหน้าสำหรับคนที่บ้านแห่งนี้

“พี่รพีค่ะ คนที่หนูขับรถชนแม่ของเขา”

“อ๋อ...”

“วันนี้เขามาช่วยหนูขนของที่หอพักแล้วก็ขนของที่นี่ค่ะ” เพียงขวัญบอก รพีแย้มรอยยิ้ม ซึ่งหญิงวัยกลางคนค่อนข้างมีไมตรีจิตกับเขา แววตาซื่อๆ ดูไม่มีพิษมีภัยทำให้รพีรู้สึกวางใจ

“กินข้าวกันมาหรือยัง วันนี้แม่ทำน้ำพริกหนุ่มไว้ กินข้าวกันก่อน”

“ยังเลยค่ะแม่” เพียงขวัญรีบบอกแล้วเดินไปแย่งกะละมังจากมือแม่ เธอจัดการปิดม่านที่เป็นผ้าสีทึบแล้วเช็ดตัวให้ยาย ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้เลยโผล่หน้ามาหารพี

“พี่รพีไม่รีบใช่ไหม หนูขอเช็ดตัวให้ยายก่อนนะ”

“อืม... วันนี้ฉันว่างทั้งวัน” เขาตอบ คำตอบของเขาทำให้หญิงสาวยิ้มกว้าง รอยยิ้มของเธอนั้นทำให้ใจเขากระตุกเล็กน้อย

“หิวหรือยังคะ รอหน่อยนะ แม่กำลังนึ่งข้าวเหนียวไว้อยู่เลย อีกนิดเดียวจะเสร็จแล้ว” บัวระวงบอก รพีเอามือลูบท้องเล็กน้อย

“เริ่มหิวแล้วครับ ยังไงเย็นนี้ผมต้องรบกวนแม่ด้วยนะครับ”

“ไม่เป็นไรหรอกจ้า บ้านนี้ถึงจะไม่รวยแต่ไม่เคยขาดของกิน อีกอย่าง... แม่ต้องขอโทษแทนลูกสาวแม่ด้วยที่ขับรถไปชนแม่ของคุณรพี”

“ไม่ต้องเรียกผมว่าคุณหรอกครับ” รพียกมือขึ้นเกาท้ายทอยแกรกๆ

“อ่า... งั้นก็ได้จ้ะ แม่ต้องขอโทษแทนเพียงขวัญด้วยแล้วกันนะคะ ยายเพียงยังขับรถไม่ค่อยแข็ง ยังไม่ได้ทำใบขับขี่เลย แต่เร่งร้อนออกรถมาก่อนเพราะว่าจะต้องพายายไปหาหมอที่โรงพยาบาลในตัวเมือง จะเรียกรถรับจ้างก็ไม่ไหวจะจ่าย ในแต่ละสัปดาห์จะต้องพายายไปหาหมอหลายรอบ รอบนึงไปกลับก็เกือบพันบาท เลยตัดสินใจซื้อรถ พอซื้อมายังขับไม่ค่อยแข็งเลยไปชนเข้าให้” บัวระวงให้เหตุผล รพีจึงเข้าใจเหตุการณ์ทุกอย่าง

“ครับ”

“แม่ก็ขอบคุณรพีกับแม่ของรพีมากนะที่ไม่เอาเรื่อง แถมยังให้โอกาสไปทำงานเสริมอีกด้วย ถ้าเพียงขวัญเกเร ออกนอกลู่นอกทางก็บอกแม่ได้เลยนะ” บัวระวงบอกขณะรินน้ำเปล่าเย็นๆ ใส่แก้วให้ชายหนุ่ม รพีได้แต่ยิ้มรับ ไม่ได้พูดอะไรออกไป เรื่องนี้เขาเองก็เพิ่งรู้ว่าแม่ของเขาจ้างเพียงขวัญไปดูแล ไม่ใช่การรับผิดชอบค่าเสียหายเรื่องซ่อมรถอย่างที่เขาคิดไว้ตั้งแต่แรก แม่เขานี่ก็แสบใช่เล่น มีแผนการแพรวพราวไปหมด แต่ก็ช่างเถอะ... เห็นสภาพครอบครัวเพียงขวัญแล้วเขายอมจ่ายให้มากกว่าที่แม่จ่ายอีก

บัวระวงเดินเข้าไปในครัว กลิ่นหอมของอาหารลอยมาแตะจมูกชวนให้ท้องไส้ร้องโครกคราก เขาเองคิดถึงฝีมือทำอาหารของแม่ไม่น้อย แต่ว่าตอนนี้ไม่ได้กินอาหารรสมือแม่มากว่าสองสัปดาห์แล้ว รพีนั่งรถที่โต๊ะอาหาร เมนูแรกที่มาเสิร์ฟคือน้ำพริกหนุ่ม ตามด้วยข้าวเหนียวร้อนๆ ที่เพิ่งผ่านการนึ่งมา ผัก ปลาย่าง เนื้อทอด และหมกหน่อไม้ อาหารบ้านๆ แต่หน้าตาน่ากินนัก

“กินก่อนได้เลยนะจ๊ะ ไม่ต้องรอเพียงขวัญหรอก”

“ไม่เป็นไรครับ รอกินพร้อมกันดีกว่า”

“งั้นก็ตามใจจ้ะ อ้อ... ถ้าเพียงขวัญไปอยู่บ้านรพี รบกวนคุณรพีช่วยดูแลด้วยนะคะ อย่าให้คุณวีร์มาเกาะแกะ แม่บอกตามตรงว่าแม่เองก็เป็นห่วง ไม่ค่อยไว้ใจคุณวีร์สักเท่าไหร่”

“ทำไมล่ะครับ” เขาถาม เคาะโต๊ะเป็นจังหวะเบาๆ

“แม่ไม่ค่อยไว้ใจเท่าไหร่ เขาดูคุกคามยังไงก็ไม่รู้ วันนั้นมาที่บ้าน มาขอลูกสาวแม่ แต่พาลูกน้องมาเป็นโขยง ที่บ้านนี้เองก็มีแต่แม่กับยาย ลูกชายสองคนไปเรียน มีแต่ผู้หญิงที่ไม่มีทางสู้ทั้งนั้น แม่เลยกลัวว่าเขาจะไปยุ่มย่ามกับเพียงขวัญ” บัวระวงกระซิบบอก ไม่อยากให้เพียงขวัญได้้ยิน

“แต่เรื่องแบบนี้มันก็ต้องแล้วแต่ลูกสาวแม่นะครับ ผมไม่รู้ว่าลูกสาวแม่มีใจให้เขาหรือเปล่า”

“แม่คิดว่าเพียงขวัญคงจะไม่เล่นด้วยหรอก”

“คุยอะไรกันเหรอคะ” เพียงขวัญเดินเข้ามาพร้อมกับกะละมังในมือ เธอเอ่ยปากถามไปอย่างนั้นเพราะเห็นว่ารพีกับแม่ตนเองดูเข้ากันได้อย่างรวดเร็ว บัวระวงปลีกตัวไปหยิบน้ำหวานมาชงให้รพี เขาหันไปยิ้มแล้วเอ่ยปาก

“บอกว่ากับข้าวแม่น่ากิน ตอนนี้หิวแล้วขอกินก่อนเลยแล้วกัน” เขาบอกแล้วจกข้าวเหนียวจิ้มกับน้ำพริกหนุ่ม เพียงขวัญนิ่วหน้า

“เพียงเป็นลูกคนโต ไม่ได้มีพี่ชายสักหน่อย” เธอบอกหน้าบูด เหมือนกับตอนที่เขาพูดกับเธอตอนที่เธอเรียกนภัสวรรณว่าแม่

“เพียงขวัญ!” คนเป็นแม่เอ็ด เพียงขวัญทำหน้างอ พอจัดการกับกะละมังเสร็จก็มานั่งโต๊ะร่วมกินข้าวพร้อมกับรพี

“อร่อยมากเลยครับแม่ รสชาติอาหารคล้ายๆ กับที่แม่ผมทำเลย” รพีบอกแล้วกินต่ออย่างเอร็ดอร่อย

“คุณรพีชอบแม่ก็ดีใจจ้ะ เพียงขวัญจะเอาไปกินที่บ้านโน้นไหม แม่จะได้ตักใส่กล่องให้”

“เอาค่ะแม่ ขอน้ำพริกหนุ่มเยอะๆ เลยค่ะ” เพียงขวัญบอกแล้วกินข้าวด้วยความหิว บัวระวงจัดการกับข้าวให้ลูกเสร็จแล้วก็ไปดูแลยายต่อ เพียงขวัญนั่งกินเงียบๆ รพีจึงชวนคุย

“น้องชายสองคนของเธอล่ะ”

“ไปรับจ้างทำงานที่ร้านอาหารของรีสอร์ทในหมู่บ้านนี้แหละ เย็นๆ น่าจะกลับ”

“ที่บ้านเธอทำงานกันตั้งแต่เด็กเลยเหรอ” เขาถามต่อด้วยความสนใจ

“ก็ตั้งแต่จำความได้ค่ะ”

“แล้วพ่อเธอล่ะ” เขาเอ่ยปากถาม เพียงขวัญชะงักไปนิดหน่อยโคลงศีรษะเล็กน้อย

“เขาทิ้งไปตั้งแต่แม่คลอดน้องคนสุดท้องแล้วค่ะ”

“ไม่กลับมาดูแลบ้างเลยเหรอ” คำถามนี้เหมือนจี้ใจดำ เพียงขวัญส่ายหน้า

“ไม่ค่ะ”

“ส่งเงินมาให้บ้างไหม”

“ไม่ค่ะ แม่หนูทำงานหาเลี้ยงครอบครัวด้วยตัวคนเดียว”