ตอนที่ 2 สมัครงานใหม่

“ยายครับ แก้วมาแล้วซื้อก๋วยเตี๋ยวมาฝากยายด้วยนะ”

ผมเดินเข้ามาในบ้านหลังเล็กของผมกับยายที่มันทรุดโทรมอย่างดีใจ ในมือก็ถือถุงก๋วยเตี๋ยวหนึ่งถุงที่เพิ่งซื้อมาร้อน ๆ ยายที่นั่งพับผ้าอยู่ในบ้านนั้น ก็หันแล้วยิ้มมาที่ผมเมื่อเห็นผมกลับมา

“แกงจืดเมื่อเช้ายังเหลืออยู่นะแก้ว มันยังกินได้อยู่จะซื้อก๋วยเตี๋ยวมาให้ยายทำไม มันเปลืองเงินนะแก้ว”

“ก็ยายอยากกินไม่ใช่เหรอ แก้วเลยซื้อมาให้ ส่วนเงินที่ซื้อก็เป็นเงินแบกกระสอบทราย"

“แล้วแก้วยกไหวเหรอลูก มันต้องหนักมากแน่ แล้วนี่ยาแก้ปวดใช่ไหมแก้ว”

ผมลืมไปได้ไงว่าซื้อยาแก้ปวดมาด้วย ใบแก้วเอ๊ย ลืมเก็บยาใส่กระเป๋ากางเกงเลย เห็นไหมว่ายายเห็นแล้ว ทำให้ยายเป็นห่วงจนได้

“เอ่อ ก็ปวดนิดหน่อยครับยาย แต่กินยาไปเดี๋ยวก็หายแล้วครับ”

“ยายไม่อยากให้แก้วทำงานหนัก แก้วตัวเล็กนิดเดียว ยายห่วงแก้ว”

ยายพูดกับผมด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะยกมือมาลูบหัวอย่างที่เคยทำ ผมมองแล้วยิ้มให้ยายที่ดูจะเป็นห่วงผมมาก แค่เห็นยาที่ผมซื้อมา ก็ดูกระวนกระวายจนผมรู้สึกผิดไปเลย ผมควรจะดูแลตัวเองให้มาก ถ้าเป็นอะไรขึ้นมา แล้วยายผมจะอยู่กับใคร

แต่ผมไม่ต้องทำงานหนักอีกแล้ว ถึงหนักแต่คุ้มกับค่าแรง ผมก็จะทำอยู่ดี ผมต้องรีบไปสมัครแล้วล่ะ ไม่นั้นถ้าไปช้า อาจครบต่ำแหน่งแล้วแน่ ผมคงเสียโอกาสไปมากแน่ แต่ผมต้องบอกยายก่อน

“ยายครับ แก้วจะไม่ทำงานหนักแล้วนะ แก้วจะไปทำงานอื่น เป็นงานบ้านงานสวน ได้เงินเยอะอีกด้วย ยายจะให้แก้วทำไหม”

“ถ้าทำแล้วมันดีกว่าทำอยู่ตอนนี้ แก้วก็ทำเลย ยายไม่อยากให้แก้วเหนื่อย”

“ถ้าแก้วได้งานนี้ แก้วจะตั้งใจทำงานนะยาย จะเก็บเงินซื้อบ้านหลังดี ๆ ให้ยายอยู่ แก้วจะไม่ให้ยายขายของ แก้วจะให้ยายพักผ่อนนะครับ นั้นแก้วไปก่อนนะยาย ยายอยู่บ้านคนเดียวได้ใช่ไหมครับ”

“แก้วไปเถอะ ยายอยู่คนเดียวได้ เดี๋ยวยายจะนั่งกินก๋วยเตี๋ยวเสร็จ ยายก็จะนอนดูทีวี ไม่ต้องห่วงยายนะ”

“ปิดประตู ล็อกบ้านให้ดีนะยาย แก้วจะรีบกลับมานะครับ”

ผมบอกกับยายด้วยน้ำเสียงหนักแน่น และเป็นห่วง ที่จะไปสมัครทำงานก็ไกล กว่าจะถึงก็คงบ่ายสอง ถ้าเรียบร้อยเร็วก็ดีน่ะสิ แต่ในใบสมัครมันต้องทดสอบด้วย คงอีกนานแน่ ดูแล้วคนคงสมัครกันเยอะ แต่ผมต้องทำให้ได้ ผมไม่ยอมแพ้หรอก ได้โอกาสดี ๆ เข้ามาแล้ว ผมก็ต้องรีบคว้าไว้สิ

“แก้วไปก่อนนะยาย”

“โชคดีนะแก้ว ขอให้ได้งานนี้นะหลาน”

“ครับยาย แก้วจะทำให้ได้นะ”

ต้องทำให้ได้ เพื่อยาย เพื่อชีวิตของผม ผมต้องได้งานนี้ ใบแก้วนายทำได้ เชื่อมั่นในตัวเองสิ ขอให้วันนี้เป็นวันที่โชคดีของผมนะ

ณ บ้านรัฐนากรณ์

บ้านของอภิมหาเศรษฐี ‘ภูบดี รัฐนากรณ์’ นักธุรกิจเหมืองทอง เพชรอัญมณี เหมืองแร่รายใหญ่ในประเทศไทย แล้วยังส่งออกไปยังต่างประเทศ จนมีรายได้มหาศาล ร่ำรวยจนทั้งชีวิตก็ใช้ไม่หมด

แล้วยังเป็นหนุ่มโสด อายุ 37 ปี ลูกครึ่งไทย เยอรมัน รัสเซีย ใบหน้าหล่อคม สูงใหญ่กำยำ ยิ่งมีผิวแทนสีเข้มยิ่งมีเสน่ห์สำหรับหญิงสาวและชายหนุ่ม

“วันนี้คุณท่านไม่เข้าบ้าน คืนนี้ไม่ต้องรอคุณท่านนะพี่ต้น”

ฉันชื่อพร อายุ 30 ปี เป็นคนรับใช้ในบ้านรัฐนากรณ์ แล้วเป็นลูกของหัวหน้าแม่บ้าน ยายละมุน ค่ะ และเมื่อสักครู่ฉันพูดกับพี่ต้นคนสวนในบ้าน และก็เป็นสามีของฉันด้วยค่ะ

“อืม พี่จะได้ไม่ต้องรอคุณท่านจนดึก”

“คุณท่านช่วงนี้งานเยอะ ธุรกิจกำลังรุ่ง เปิดหลายสาขาทั้งไทยและต่างประเทศ แต่ยังไม่มีคุณหญิงสักที”

นี่ก็ผ่านมาหลายปีแล้ว การงานธุรกิจของคุณท่านก็ดีมาก ๆ แต่คุณท่านก็ยังขยันทำงานอย่างหนัก จนไม่ได้สนใจในเรื่องความรัก ถึงคุณท่านจะมีเด็กเลี้ยงก็เถอะ

“คุณท่านยังไม่เจอเนื้อคู่”

ก็อาจจะเป็นอย่างที่พี่ต้นพูด มีหญิงและชายมากมายเข้ามาหาไม่หยุด แต่คุณท่านก็ยังไม่เจอคนที่ใช่ เพราะคุณท่านรู้ว่าพวกเขาเข้าหาเพราะอะไร เงินและอำนาจที่ชักจูงคนมากมายเข้ามาหา

“ฉันว่าคุณท่านยังไม่เจอคนถูกใจมากกว่า เด็กในสต๊อกเป็นถึงระดับดาราดังหลายคน ไหนจะมีเด็กเล็กเด็กน้อยอีก ถ้าคุณท่านได้เห็นฉันนะ ต้องชอบฉันแน่นอน”

นางชมพู่ หญิงสาวอายุ 23 ปี เป็นคนรับใช้คนหนึ่งที่วัน ๆ ไม่ทำอะไร เอาแต่แต่งตัวสวยไปวัน ๆ แต่กินเงินเดือนสบาย ๆ ถ้าแม่มันไม่ป่วยติดเตียง ฉันคงจะไล่มันออกไปตั้งนานแล้ว เพราะเห็นใจแม่มันหรอกนะ มาขอร้องอ้อนวอนให้ฉันรับมันเข้ามาทำงาน

“พูดจาระวังปากหน่อยนางชมพู่ คุณท่านจะมาชอบคนแบบหล่อนทำไม”

หน้าตามันก็สวยไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่ แต่นิสัยสันดานโคตรแย่ ทั้งที่แม่ฉันจะส่งหล่อนเรียน แต่หล่อนไม่อยากเรียน มานั่งแต่งตัวอ่อย รอคุณท่านกลับบ้านทุกวัน แต่คุณท่านไม่สนใจ น่าสงสารหรือน่าสมน้ำหน้าดี

“นี่! น้าพรคนอย่างฉันมันทำไม “

“เฮ้อ ฉันบ่นหล่อนทุกวัน ยังไม่เข้าหูหล่อนบ้างหรือไง ว่าหล่อนเป็นคนยังไง หัดทำงานบ้านงานเรือนบ้าง ไม่ใช่เอาแต่แต่งตัว จะแต่งไปให้ใครดู”

“ก็ฉันแต่งให้คุณท่านดู แล้วอีกอย่างน้ารับปากแม่ฉันแล้ว ว่าจะดูแลฉัน”

“ถ้าฉันรู้ว่านิสัยหล่อนแย่แบบนี้ ฉันไม่รับเข้ามาทำงานหรอก เป็นภาระนางอ้อนมัน ทำหน้าที่แทนหล่อนหมดแล้ว”

ตอนนี้ฉันยังมีความอดทนกับหล่อนไง ถ้ายังทำตัวไม่ได้เรื่องเรื่อย ๆ ฉันจะไล่หล่อนออกโดยไม่ให้เงินเดือนหล่อนสักบาท

พรึ่บ!

“แม่! แม่! มีคนมาสมัครกันเต็มเลย จะให้กล้วยพาไปนั่งรอที่ไหน”

คนที่วิ่งแหกปาก คือลูกสาวฉันค่ะ มันชื่อกล้วยหอม อายุ 18 ปี หน้าก็ธรรมดาบ้าน ๆ ค่ะ ผมสั้น ๆ ทรงหนูหิ่นนั่นแหละค่ะ

“นี่อีนางตานี แกจะวิ่งร้องแหกปากเสียงดังทำไม รู้ไหมว่าฉันตกใจ “

“ฉันไม่ได้ชื่อตานี ฉันชื่อกล้วยหอม”

แม่ก็ขอโทษด้วยละกันที่ตอนท้องแม่ชอบกินกล้วยหอม ก็เลยตั้งชื่อแกว่า กล้วยหอม แล้วหล่อนเป็นอะไรมาล้อชื่อลูกสาวฉัน

“ว่างมากก็ไปล้างจาน มายืนเก๊กท่าทำไม ไม่เห็นสวยเลย”

“นี่ป้าพร!”

“พรใจเย็น ๆ หน่อย ชมพู่มันก็เป็นคนแบบนี้ ดัดไม่ได้หรอก”

“ลุงกับป้ารุมด่าฉัน ฉันจะฟ้องคุณท่าน”

“ฟ้องก็ฟ้องเลย ฉันก็จะฟ้องกลับเหมือนกันว่าหล่อนไม่ทำงาน แล้วจะให้คุณท่านไล่หล่อนออกด้วย “

“ชิ! ฝากไว้ก่อนเถอะ”

เอ้า ดูหล่อนทำ ชี้หน้าใส่ฉัน แถมกระทืบเท้าใส่ฉันอีก แล้วเดินสะบัดตูดไป ฉันนี่ขี้เกียจพูดกับหล่อนแล้ว จะสอนจะดุยังไงก็ไม่ฟัง ดื้อรั้น

“กล้วยเอ็งก็พาคนที่สมัคร ไปที่ที่แม่จัดเตรียมทดสอบสิ แล้วมีกี่คนล่ะที่มาสมัคร”

“ประมาณเจ็ดคนจ้ะแม่ ผู้หญิงสี่ ผู้ชายสามจ้ะ"

“ในผู้หญิงสี่คน คงจะมีคนทำอาหารเก่งบ้างแหละ ยัยอ้อนจะได้มีคนช่วยทำ นั้นรีบไปเถอะ แม่จะรีบคัดรีบผ่านให้เสร็จ”

“จ้ะแม่ แล้วอย่าลืมให้ทิปฉันด้วยนะจ๊ะ”

“เออ แม่ไม่ลืมหรอก จะเอากี่บาทล่ะ ยี่สิบบาทพอไหม”

ฉันไม่ใช่คนขี้ลืม แล้วท่าทางอะไรของแกนางกล้วย แบมือขอเงินเหมือนลิงเลยนะ

“พอที่ไหนล่ะแม่ ให้สองร้อยสิ ฉันจะไปเที่ยวตลาดกับพี่อ้อน

เมื่อวานก็ไปแล้ว วันนี้ยังจะไปอีก ในตลาดมันมีอะไรดี ให้เงินไปก็ไม่ได้ของติดไม้ติดมือมา แกเอาเงินไปใช้อะไร ไม่มีของกินมาฝากฉันเลย แต่ยังไงฉันก็ให้อยู่ดี ถ้าไม่ติดว่าเรียนดีนะไม่ให้ถึงร้อยหรอก

“ขอบคุณจ้ะแม่ รักแม่ที่สุดเลย ฟอด! ไปกันเถอะพ่อเย็นนี้เดี๋ยวซื้อเหล้ามาฝาก”

ทั้งกอดทั้งหอมฉัน ดีใจอะไรขนาดนั้นแม่คุณ มีแผนอะไรหรือเปล่าเนี่ย แล้วยังจะซื้อเหล้าให้พ่ออีก แล้วจะไม่ซื้ออะไรให้ฉันบ้างหรือไง

-ด้านใบแก้ว-

ผมที่กำลังยืนต่อแถวด้วยความตื่นเต้น มือก็กระชับกระเป๋าผ้าที่ดูเก่ามาก เสื้อที่ผมใส่มาก็ธรรมดา มีตัวการ์ตูนอยู่ตรงกลางเสื้อ ส่วนกางเกงที่ใส่ก็เป็นกางเกงเจเจ ต่างจากผู้หญิงคนตรงหน้าที่แต่งตัวรัดรูป จนเห็นสัดส่วน ทั้งหน้าและผมก็จัดเต็มอย่างดี เหมือนนางแบบที่ถ่ายนิตยสารเลย ส่วนอีกสองคนข้างหน้าก็แต่งตัวเรียบร้อย ใส่เสื้อยืด กางเกงยีน ทำให้ผมขาดความมั่นใจไปเลย พวกเขาดูดีจัง มาสมัครเป็นแม่บ้านกันเหรอ

“ทำไมตัวเล็กจัง”

“ครับ? พูดกับแก้วเหรอ”

ผมเงยหน้ามองผู้ชายที่อยู่ข้างหลังผม ตัวสูงมากน่าจะประมาณ180 เซนติเมตร แล้วยังดูดีด้วย ผิวแทนดูแข็งแรงกว่าผมอีก ดูเท่จัง แล้วเขาก็ยิ้มมาให้ผมอย่างเป็นมิตร ผมก็ยิ้มตอบกลับ เขาพูดกับผมเหรอ

“ชื่อแก้วเหรอ ชื่อน่ารักจังนะ”

“เอ่อ…ขอบคุณครับ”

“หืม ทำไมพูดครับล่ะ เป็นผู้หญิงไม่ใช่เหรอ”

“แก้วเป็นผู้ชายครับ”

“!!!”

ผมเหมือนผู้หญิงมากขนาดนั้นเลยเหรอ ถึงจะดีใจที่ได้เเม่มาเต็ม ๆ แต่โดนผู้ชายด้วยกันทักแบบนี้ผมก็อายนะครับ ผู้หญิงสามคนข้างหน้าก็หันมามองด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ ส่วนผู้ชายสองคนหลังรวมถึงเขาก็มองอย่างอึ้ง ๆ อย่ามองผมเหมือนตัวประหลาดได้ไหม

“ขอโทษนะครับที่เข้าใจผิด นายเหมือนผู้หญิงมากเลย ชื่อก็เหมือนผู้หญิงด้วย แล้วก็ยัง..สวยมากด้วย”

“ไม่เป็นไรครับ ก็ในเมื่อคุณไม่รู้”

“ผมชื่อเก่งกล้านะ นายชื่อแก้วใช่ไหม”

“ใบแก้วครับ “

“หึ ใบแก้วดูจะเป็นน้องพี่นะครับ”

“แก้วอายุ 19 ครับ”

“เป็นน้องจริงด้วย แล้วใบแก้วมาสมัครตำแหน่งอะไรครับ”

พี่เก่งกล้าถามผมด้วยใบหน้าที่ยิ้มเป็นมิตรเหมือนตอนแรก จนผมรู้สึกเกร็งเล็กน้อย

“แก้วทำอะไรก็ได้ครับ ขอแค่ได้ทำงานที่นี่”

ผมจะทำตำแหน่งอะไรก็ได้ ผมทำได้หมด ขอแค่ผมได้ทำงานที่นี่ เพราะว่าเงินเดือนมันดีมากเลย

“เหอะ แกคงอยากมาอ่อยคุณภูบดีล่ะสิ”

“ครับ?”

ผู้หญิงคนข้างหน้าผมพูดออกมาด้วยท่าทางไม่พอใจ แล้วยังมองผมด้วยสายตาเหยียดอีกด้วย ผมทำอะไรให้เธอไม่พอใจเหรอ ผมไม่ได้โกหกสักหน่อย ผมทำตำแหน่งงานอะไรก็ได้ ผมทำได้ ขอแค่ได้ทำงานที่นี่ก็พอ แล้วคุณภูบดีคือใคร ผมไม่รู้จัก

“คุณภูบดีใครครับ?”

“นี่! นายไปมุดหัวอยู่ที่ไหนมา ทำไมถึงไม่รู้จักคุณภูบดี ออกจะดัง”

“ก..แก้วไม่รู้ครับ”

ผู้หญิงคนนี้น่ากลัวจัง ทำไมต้องพูดเสียงดังด้วย ผมไม่ชอบเลย อีกอย่างผมทำแต่งานไม่มีเวลามาสนใจเรื่องอื่น หรือมาติดตามข่าวของใครสักคน

“อ้อ..ดูจากสภาพนายเเล้ว คงเป็นขอทานสินะ กล้าดียังไงมาสมัคร ไม่เจียมตัวเองเลย”

“ก..แก้วไม่ใช่ขอทานนะครับ”

ผมไม่ใช่ขอทานสักหน่อย ทำไมเธอถึงมาว่าผมแบบนี้ล่ะ เสื้อผ้าผมเก่าก็จริง แต่ก็ไม่ได้ขาดหลุดลุ่ยสักหน่อย

“แล้วคุณมาทำอะไรครับ”

พี่เก่งกล้าถามเธอออกไป เธอมองด้วยความไม่เข้าใจ ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมพี่เก่งกล้าถึงถามแบบนั้น เธอก็ต้องมาสมัครงานสิ

“ฉันก็มาสมัครงานสิ เห็นเป็นอะไร”

“เห็นคุณเป็นเด็กนั่งดริ๊งก์ครับ ไม่เห็นเหมือนจะมาสมัครเป็นแม่บ้านที่นี่เลย”

“นี่! ฉันไม่ใช่เด็กนั่งดริ๊งก์นะ”

“นั้นเหรอครับ แต่การแต่งตัวคุณเหมือนมากเลยครับ จนผมเข้าใจแบบนั้น”

“….”

ผมไม่เข้าใจคำว่าเด็ก นั่งดริ้งก์ มันคืออะไร ทำไมเธอต้องโมโหขนาดนั้นด้วย แล้วทำไมทุกคนต้องทำหน้าตกใจแล้วปิดปากยิ้มอย่างเป็นเรื่องตลกล่ะ พวกเขาสองคนมีปากเสียงกันนะ

“ขอโทษนะคะที่ทำให้รอนาน”

“!!!”

ผมสะดุ้งตกใจจนเผลอเอนหลังโดนพี่เก่งกล้า พี่เก่งกล้าก็จับไหล่ผมด้วยความเบา จนผมแปลกใจ พี่เก่งกล้าดูตัวใหญ่มาก กล้ามแขนเป็นมัด ๆ แต่พี่เขากับจับผมเบามือจัง

“หืม ตกใจอะไรขนาดนั้น”

“ข…ขอโทษครับ พี่เจ็บไหม”

“ตัวเล็กนิดเดียว พี่ไม่เจ็บหรอกครับ “

“อะแฮ่ม ตามฉันมาค่ะ”

“ค..ครับ”

ผู้หญิงวัยกลางคนยืนตรงหน้าแถวนั้น มองมาที่ผม ด้วยสายตาแปลกใจ จนผมเอียงหัวงงด้วยความไม่เข้าใจ ทำไมต้องมองผมแบบนั้น ผมทำอะไรผิดหรือเปล่า ผมแค่ตกใจจนเอนไปชนพี่เก่งกล้าเฉย ๆ

“เป็นผู้หญิงไม่ใช่เหรอคะ ทำไมถึงพูดครับ”

“ก..แก้วเป็นผู้ชายครับ ไม่ใช่ผู้หญิงครับ”

“ต้นกล้วย! ทำไมเอ็งไม่ดูดี ๆ ”

“ฉันขอโทษจ้ะแม่ ก็เห็นหน้าพี่เขาแล้วก็คิดว่าเป็นผู้หญิง”

“เฮ้อ ช่างเถอะ เข้าข้างในเถอะค่ะ ฉันจะเข้าสอบสัมภาษณ์ทุกคน”