EP. 01｜ป่วนรักคุณเฟื่อนวิศวะ (1/2)

บทที่ 1

ฉันเดินหน้าบึ้งออกจากสนามแข่ง แรงหงุดหงิดพุ่งสูงจนแทบระเบิด ขวดน้ำเจ้ากรรมที่ตกลงไปเมื่อครู่ยังไม่เท่ากับความเจ็บใจที่โดนธีร์แกล้งกลางสนาม

ไอ้บ้านี่! ฉันมั่นใจว่ามันจงใจทำให้ฉันแพ้แน่นอน!

"เดือดเชียวนะ" เสียงทุ้มกวน ๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง ฉันไม่ต้องหันไปดูก็รู้ว่าใครเป็นคนพูด

"ไปให้พ้นเลย ฉันไม่อยากคุยกับนาย!"

"แน่ใจเหรอ? ข้าคิดว่าเธออยากระบายซะอีก"

"ไม่ต้องมายุ่ง!" ฉันหันขวับไปจ้องหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง ธีร์ยืนกอดอกด้วยท่าทางสบาย ๆ เหมือนไม่สะทกสะท้านกับความโมโหของฉันแม้แต่นิด

น่าหมั่นไส้ที่สุด!

"เธอควรขอบคุณข้านะที่ช่วยให้เธอไม่ต้องออกแรงเยอะ"

"ขอบคุณ?!" ฉันแทบพ่นไฟใส่หน้าเขา "นายทำฉันแพ้! ฉันต้องขอบคุณทำไมหา?!"

ธีร์ไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้ ฉันถอยหลังโดยอัตโนมัติ แต่เขากลับไวกว่าด้วยการยื่นมือมาหยิบใบกิจกรรมของฉันไป

"อ๊ะ! เอาคืนมา!" ฉันพยายามแย่งคืนแต่ธีร์เบี่ยงตัวหลบ มือข้างหนึ่งถือใบกิจกรรมขึ้นสูง ส่วนอีกมือก็ล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างไม่เดือดร้อน

"หืม...ดูเหมือนว่าเรายังต้องทำกิจกรรมร่วมกันอีกเยอะเลยนะ"

ฉันหรี่ตามองเขา "หมายความว่าไง?"

ธีร์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะโยนใบกิจกรรมกลับมาให้ฉัน ฉันรีบคว้าไว้และไล่สายตาดู แล้วก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่างานกลุ่มต่อไปของฉัน...

ยังต้องทำคู่กับธีร์!

"นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย!"

"ข้าว่ามันก็แฟร์ดีนะ" ธีร์ยกยิ้ม "ถ้าเธออยากเอาคืน ก็ถือว่าเป็นโอกาสที่ดีไง"

"เอาคืนเหรอ?" ฉันพึมพำเบา ๆ ดวงตาหรี่ลง "นายแน่ใจเหรอว่าอยากให้ฉันเอาคืน?"

ธีร์เลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ ก่อนจะยักไหล่ "เอาสิ ถ้าเธอทำได้นะ"

หึ! อย่าคิดว่าฉันจะยอมแพ้กันง่าย ๆ นะไอ้บ้านี่!

ตอนนี้ฉันกับธีร์ถูกจับคู่ทำกิจกรรมที่สอง ซึ่งก็คือ เกมทายคำ โดยมีเงื่อนไขว่าคนหนึ่งต้องทำท่าทางให้อีกคนเดาคำตอบให้ถูก

ฉันกับธีร์ยืนจ้องหน้ากันกลางสนาม ขณะที่เพื่อนร่วมทีมส่งเสียงเชียร์

"เริ่มที่ใครก่อนดี?" รุ่นพี่ที่เป็นกรรมการถาม

"ให้ผมเป็นฝ่ายใบ้ก่อนแล้วกัน" ธีร์เสนอ

"ได้เลย" ฉันยิ้มเจ้าเล่ห์

ธีร์เดินไปยืนที่จุดใบ้คำ ขณะที่ฉันเตรียมตัวสำหรับเดาคำ ทุกคนรอบข้างต่างลุ้นว่าพวกเราจะสามารถทำคะแนนได้ดีแค่ไหน

และเมื่อเกมเริ่มขึ้น คำแรกปรากฏบนจอ ธีร์เริ่มทำท่าทาง

เขาชูสองนิ้วขึ้นเหมือนสัญลักษณ์ของกระต่าย ก่อนจะกระโดดเบา ๆ

ฉันยิ้มมุมปาก "กระต่าย?"

"ถูก!"

คำถัดไป ธีร์ทำท่าเหมือนถือดาบฟันไปมา ฉันขมวดคิ้วก่อนจะเดา

"นักรบ?"

"ผิด!"

"นักดาบ?"

"ผิด!"

"ซามูไร?"

"ถูก!"

เกมดำเนินไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงคำสุดท้าย ธีร์ยืนกอดอกพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะทำท่าทางที่ฉันคาดไม่ถึง

เขาชี้มาที่ตัวเอง แล้วยิ้มมุมปาก

"?" ส่วนฉันได้แต่ขมวดคิ้วแน่น

"คำนี้คืออะไร?" รุ่นพี่กรรมการถาม

ฉันเม้มปาก คิดอยู่นานแต่ก็นึกไม่ออก

"ไม่รู้เหรอ?" ธีร์ถามเสียงยาน

ฉันเหลือบตามองเขา "นี่นายกำลังหลอกให้ฉันพูดอะไรอยู่ใช่ไหม?"

"ใครบอก? ข้าก็แค่ใบ้คำตามเกม"

"นายทำท่าชี้ตัวเองแล้วทำหน้ากวนประสาทสุด ๆ มันควรเป็นคำว่าอะไรล่ะ?"

"หมดเวลา!" รุ่นพี่กรรมการประกาศ

ธีร์หัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ แล้วโน้มตัวลงกระซิบที่ข้างหูฉัน

"คำตอบคือ 'สุดหล่อ' "

อี๋!!! ไอ้บ้านี่!!!