تسجيل الدخولمشاركة
2
تاريخ النشر:
2026-11-09 18:54:56“หากทำผิดก็ต้องเรียนรู้ว่าควรแก้ไขอย่างไร ไม่ใช่ถูกตีจนหวาดกลัว”
ฉางจื้อเม้มริมฝีปาก
“แต่ท่านเคยบอกว่าเด็กไม่เชื่อฟังต้องถูกลงโทษ”
“ข้าเคยพูดผิด”
เด็กทั้งสามเงียบไปทันที
มู่หว่านเซียนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ข้าไม่ขอให้พวกเจ้าเชื่อในวันนี้ และไม่จำเป็นต้องให้อภัยข้าในตอนนี้ด้วย”
นางเหลือบมองฉางเยว่ที่ยังคุกเข่าอยู่
“ฉางเยว่ หากเจ้าอยากลุกก็ลุกได้ ไม่ต้องรอให้ข้าอนุญาต”
เด็กชายเงยหน้าขึ้นอย่างลังเล
ฉางอันรีบเข้ามาประคองน้องชายให้ลุกขึ้น ก่อนพาทั้งสองถอยไปชิดผนัง
มู่หว่านเซียนไม่ได้เดินตาม เพราะนางรู้ดีว่าระยะห่างในตอนนี้คือสิ่งที่ทำให้เด็กทั้งสามรู้สึกปลอดภัยที่สุด
ทว่าในขณะที่นางกำลังคิดว่าจะจัดการสถานการณ์ต่อไปอย่างไร เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังมาจากด้านนอก
“ท่านแม่ทัพกลับมาแล้ว” เสียงบ่าวรับใช้ประกาศดังลั่น เสี่ยวชิงเบิกตากว้าง
“ท่านแม่ทัพ”
มู่หว่านเซียนหันขวับไปทางประตู ยังไม่ทันตั้งตัว บานประตูไม้ก็ถูกผลักเปิดออก
บุรุษร่างสูงในชุดเกราะสีเข้มก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว เสื้อคลุมด้านหลังยังมีละอองฝนเกาะอยู่ ใบหน้าคมคายเคร่งขรึม ดวงตาดำสนิทกวาดมองภายในห้องเพียงครั้งเดียวก็หยุดนิ่ง
สายตาของเขาเลื่อนจากเศษแจกันบนพื้น ไปยังไม้เรียวที่ตกอยู่ไม่ไกล ก่อนมองเด็กชายทั้งสามที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างผนัง
“ฉางอัน ฉางจื้อ ฉางเยว่” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น เด็กทั้งสามหันไปมองพร้อมกัน
“ท่านพ่อ” ฉางเยว่ร้องเรียกเป็นคนแรก ก่อนวิ่งโผเข้าหาบุรุษผู้นั้นทั้งน้ำตา
“ท่านพ่อกลับมาแล้ว”
หลี่ม่อเฉินรีบย่อตัวลงรับบุตรชายไว้ในอ้อมแขน
“พ่อกลับมาแล้ว”
เขากอดลูกแน่น ก่อนหันไปมองอีกสองคน
“มาหาพ่อเถอะ”
ฉางจื้อรีบวิ่งเข้ามากอดแขนบิดา ส่วนฉางอันเดินตามมาช้ากว่าเล็กน้อย แต่ทันทีที่ม่อเฉินยื่นมือออกไป เด็กชายก็ไม่อาจฝืนความเข้มแข็งของตนเองได้อีก
เขาโผเข้ากอดบิดาและร้องไห้ออกมา
“ท่านพ่อ”
“พ่ออยู่นี่แล้ว”
ม่อเฉินลูบหลังบุตรชายทั้งสาม ก่อนสังเกตเห็นรอยแดงบริเวณข้อมือของฉางเยว่
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที
“ใครทำเจ้า”
เด็กชายตัวน้อยสะดุ้ง ไม่กล้าตอบ
ม่อเฉินเงยหน้ามองไม้เรียวบนพื้นอีกครั้ง
คราวนี้ดวงตาของเขาเย็นเยียบลง
“มู่หว่านเซียน” เสียงเรียกนั้นทำให้เสี่ยวชิงรีบคุกเข่าลง
“ท่านแม่ทัพ”
ม่อเฉินไม่ได้มองสาวใช้ สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ภรรยา
“นี่มันเรื่องอะไรกัน”
มู่หว่านเซียนสบตาเขา บุรุษตรงหน้าคือหลี่ม่อเฉิน สามีของเจ้าของร่างเดิม
จากความทรงจำ เขาเป็นแม่ทัพหนุ่มผู้เคร่งครัด ซื่อตรง และรักบุตรทั้งสามอย่างยิ่ง เพียงแต่หลังแต่งงานได้ไม่นานก็ได้รับคำสั่งให้ไปประจำชายแดน
ตลอดเวลาที่ผ่านมา เจ้าของร่างเดิมส่งจดหมายรายงานว่าทุกคนในจวนอยู่ดีมีสุข เด็กทั้งสามได้รับการดูแลอย่างเหมาะสม
เขาจึงไม่เคยรู้เลยว่าภายใต้หลังคาจวนแห่งนี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง
“ข้าถามว่าเกิดอะไรขึ้น”
ม่อเฉินกล่าวซ้ำ มู่หว่านเซียนมองเด็กทั้งสามที่ซุกอยู่ในอ้อมแขนบิดา ก่อนตอบตามตรง
“ฉางเยว่ทำแจกันแตก ข้าจึงถือไม้เรียวจะลงโทษเขา”
ม่อเฉินขบกรามแน่น
“เด็กอายุเพียงห้าขวบทำแจกันแตก เจ้าถึงกับต้องใช้ไม้เรียวตีเขาเชียวหรือ”
“ข้าผิดเอง” คำตอบนั้นทำให้เขาชะงักเล็กน้อย
“เจ้าว่าอย่างไร”
“ข้าผิดเองเจ้าค่ะ”
มู่หว่านเซียนกล่าวชัดถ้อยชัดคำ
“ไม่ว่าแจกันใบนั้นจะมีราคาเท่าใด ก็ไม่ใช่เหตุผลที่ข้าจะใช้ไม้เรียวลงโทษเด็ก”
ม่อเฉินมองนางอย่างไม่เชื่อสายตา
“แล้วเหตุใดเจ้าจึงทำ” คำถามนั้นทำให้มู่หว่านเซียนนิ่งไปครู่หนึ่ง
นางไม่อาจอธิบายได้ว่าตนเพิ่งเข้ามาอยู่ในร่างนี้ และไม่ได้เป็นผู้กระทำความผิดที่ผ่านมา แต่ในเมื่อเด็กทั้งสามจดจำใบหน้านี้ในฐานะผู้ทำร้าย การปฏิเสธความรับผิดชอบย่อมไม่ช่วยให้พวกเขารู้สึกปลอดภัยขึ้น
“ข้าไม่มีข้อแก้ตัวเจ้าค่ะ”
ม่อเฉินหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างขมขื่น
“ไม่มีข้อแก้ตัวอย่างนั้นหรือ”
เขาก้มมองฉางเยว่ในอ้อมแขน
“ตลอดเวลาที่ข้าอยู่ชายแดน เจ้าส่งจดหมายมาบอกว่าลูกทั้งสามสุขสบายดี ข้ายังเคยขอบใจเจ้าที่ช่วยดูแลพวกเขาแทนข้า” น้ำเสียงของเขาค่อย ๆ สั่นด้วยความผิดหวัง
“แต่วันนี้ข้ากลับมาเห็นลูกของตนเองหวาดกลัวภรรยาของข้าจนตัวสั่น”
ฉางอันเงยหน้าขึ้น
“ท่านพ่อ”
“ว่าอย่างไร”
เด็กชายลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเบา
“ท่านอย่าไปอีกได้หรือไม่”
ม่อเฉินนิ่งงัน
ฉางจื้อรีบพูดเสริม
“พวกเราจะเป็นเด็กดี จะไม่ทำแจกันแตกอีกแล้ว ท่านพ่ออย่าไปไหนอีกเลย”
ม่อเฉินรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งบีบรัดหัวใจ
เขามองบุตรชายทั้งสามที่กอดตนแน่น ราวกับกลัวว่าเพียงปล่อยมือเขาจะหายไปอีกครั้ง
“พ่อจะไม่ปล่อยให้พวกเจ้าต้องเผชิญเรื่องเช่นนี้ตามลำพังอีก” เขาตอบหนักแน่น
“แต่ตอนนี้พ่อขอจัดการเรื่องบางอย่างก่อน”
ม่อเฉินหันไปทางประตู
“พ่อบ้านโจว”
ชายวัยกลางคนค่อนไปทางสูงวัยรีบก้าวเข้ามา
“ขอรับท่านแม่ทัพ”
“จัดเรือนฝั่งตะวันออกใกล้ห้องพักของข้าให้เรียบร้อย ให้คุณชายทั้งสามย้ายไปอยู่ที่นั่นตั้งแต่คืนนี้ เลือกคนดูแลที่ไว้ใจได้ และให้หมอมาตรวจร่างกายเด็กทั้งสามด้วย”
“ขอรับ”
“อีกอย่าง ตรวจสอบอาหาร เครื่องนุ่งห่ม และของใช้ทั้งหมดของพวกเขา หากมีสิ่งใดขาดเหลือ ให้จัดหาเพิ่มเติมทันที”
พ่อบ้านโจวรับคำด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
ม่อเฉินก้มลงมองบุตรชาย
“ฉางอัน เจ้าพาน้องทั้งสองไปกับพ่อบ้านโจวก่อน พ่อจะตามไป”
ฉางอันลังเล
“ท่านพ่อจะไม่ตีพวกเราใช่หรือไม่” คำถามนั้นทำให้ม่อเฉินเจ็บปวดจนแทบพูดไม่ออก เขาย่อตัวลงให้สายตาอยู่ระดับเดียวกับบุตรชาย
“พ่อจะไม่ตีพวกเจ้าเพราะเรื่องแจกัน และจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายพวกเจ้าอีก”
ฉางอันมองบิดาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า
“ขอรับ”
ม่อเฉินลูบศีรษะลูกชาย แล้วส่งฉางเยว่ให้พ่อบ้านโจวอุ้มอย่างระมัดระวัง
เมื่อเด็กทั้งสามผ่านมู่หว่านเซียน ฉางจื้อรีบขยับเข้าไปใกล้พ่อบ้านโจวที่กำลังอุ้มฉางเยว่ พร้อมกับเดินเลี่ยงนางไปอีกด้าน มู่หว่านเซียนเห็นแล้วก็ไม่ได้เอ่ยห้าม
أحدث فصل
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 48
“พรุ่งนี้ท่านแม่ต้องมากินข้าวกับพวกเราอีกนะขอรับ”“แน่นอน”ฉางเยว่พึมพำ“ข้ารักท่านแม่ขอรับ”มู่หว่านเซียนก้มลงจุมพิตหน้าผากเขาเบา ๆ“แม่ก็รักพวกเจ้าทั้งสาม”หลี่ม่อเฉินเดินเข้ามาห่มผ้าให้อีกด้าน“นอนเถอะ พรุ่งนี้พ่อจะพาไปเดินเล่นในสวน”ฉางจื้อยิ้มทั้งที่ยังหลับตา“แล้วมีขนมหรือไม่ขอรับ”“มี”“ดีจัง…” เสียงของเด็กชายค่อย ๆ เบาลง ก่อนหลับไปในที่สุดมู่หว่านเซียนกับหลี่ม่อเฉินมองหน้ากันแล้วหัวเราะเบา ๆ ทั้งสองเดินออกจากห้องอย่างระมัดระวัง ก่อนหยุดอยู่ที่ระเบียงเรือนฝั่งตะวันออกลมกลางคืนพัดเย็นสบาย แสงจันทร์ทอดลงบนพื้นหินในสวนหลี่ม่อเฉินหันมามองภรรยา“วันนี้เจ้ามีความสุขหรือไม่”มู่หว่านเซียนยิ้ม“มากเจ้าค่ะ”“ข้าก็เช่นกัน”เขายื่นมือมาจับมือนาง“ข้าเคยคิดว่าชีวิตนี้คงไม่มีโอกาสเห็นลูกทั้งสามหัวเราะอย่างสบายใจเช่นนี้อีก”มู่หว่านเซียนมองไปยังห้องที่เด็กทั้งสามนอนหลับอยู่“ต่อจากนี้พวกเราจะช่วยกันดูแลพวกเขาเจ้าค่ะ”“ข้าสัญญา”เขาดึงนางเข้ามากอดอย่างอ่อนโยนมู่หว่านเซียนซบหน้าลงกับอกสามี“ท่านพี่”“ว่าอย่างไร”“ข้าดีใจที่ได้มาอยู่ที่นี่”หลี่ม่อเฉินก้มมองนาง“ข้าก็ดีใจที่มีเจ้าอยู่ข้างกา
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 47
“ดีมาก”เดินต่อมาไม่นาน หลี่ม่อเฉินก็พาภรรยาแวะร้านเครื่องประดับแห่งหนึ่งมู่หว่านเซียนมองเขาอย่างสงสัย“ท่านจะซื้ออะไรหรือเจ้าคะ”“มีของที่ข้าอยากให้เจ้าดู”เขาหันไปบอกเจ้าของร้านให้หยิบกล่องไม้ใบหนึ่งออกมาภายในเป็นปิ่นหยกสีขาวนวล ประดับลวดลายดอกเหมยอย่างประณีตมู่หว่านเซียนมองปิ่นนั้นด้วยความชื่นชม“งดงามมากเจ้าค่ะ”หลี่ม่อเฉินหยิบขึ้นมา“ข้าตั้งใจเลือกให้เจ้า”นางหันมามองเขา“ให้ข้าหรือ”“ใช่”“ท่านไม่จำเป็นต้องซื้อของแพงให้ข้าหรอกเจ้าค่ะ”“ข้ารู้ แต่ข้าอยากให้”เขามองปิ่นในมือ ก่อนกล่าวต่อ“ดอกเหมยผลิบานได้แม้ในวันที่อากาศหนาวเย็น ข้าเห็นแล้วนึกถึงเจ้า”มู่หว่านเซียนยิ้ม“ข้าเหมือนดอกเหมยตรงไหนเจ้าคะ”“เจ้าผ่านช่วงเวลายากลำบาก แต่ก็ยังพยายามสร้างสิ่งดี ๆ ให้ครอบครัวของเรา”นางมองเขาด้วยความซาบซึ้งหลี่ม่อเฉินขยับเข้ามาใกล้“ข้าปักให้ได้หรือไม่”“ได้เจ้าค่ะ”เขาค่อย ๆ ปักปิ่นลงบนมวยผมของนางอย่างระมัดระวังฉางจื้อรีบปรบมือ“ท่านแม่สวยมากขอรับ”ฉางเยว่พยักหน้า“สวยที่สุดเลย”ฉางอันยิ้ม“ปิ่นเหมาะกับท่านแม่มากขอรับ”หลี่ม่อเฉินมองภรรยา ก่อนกล่าว“พ่อก็คิดเช่นนั้น”มู่หว่านเซียนหน้าแด
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 46
เสี่ยวหลันกล่าวเสริม“คุณชายทั้งสามก็มีความสุขขึ้นมากเจ้าค่ะ”เสี่ยวชิงยิ้ม“บ่าวเห็นความเปลี่ยนแปลงของฮูหยินมาตลอด บ่าวดีใจมากเจ้าค่ะ”พ่อบ้านโจวกล่าวอย่างสุภาพ“จวนแม่ทัพสงบสุขขึ้นมากจริง ๆ ขอรับ”มู่หว่านเซียนยิ้ม“ต่อจากนี้หากมีปัญหาใดก็รายงานตามความจริง ไม่ต้องกลัวว่าข้าจะโกรธเพียงเพราะได้ยินเรื่องที่ไม่ถูกใจ”หลี่ม่อเฉินพยักหน้า“ข้าเห็นด้วย ทุกคนควรทำหน้าที่อย่างตรงไปตรงมา”พ่อบ้านโจวและบ่าวรับใช้ต่างรับคำ เมื่อทุกคนออกไป มู่หว่านเซียนจึงหันมาหาสามี“ท่านพี่ ข้าคิดว่าจวนของเราคงต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าทุกคนจะเชื่อใจข้าเต็มที่”“ความไว้วางใจต้องใช้เวลา”“ข้ารู้เจ้าค่ะ”“แต่เจ้าก็เดินมาไกลมากแล้ว”มู่หว่านเซียนยิ้ม“ข้าจะพยายามต่อไป”เย็นวันนั้น มื้ออาหารพิเศษถูกจัดขึ้นในห้องอาหารหลักของจวนอู๋ซื่อเตรียมเกี๊ยวไส้หมู ไข่ตุ๋น ปลานึ่ง และอาหารอีกหลายอย่างตามความชอบของสมาชิกในครอบครัวฉางจื้อมองเกี๊ยวด้วยดวงตาเป็นประกาย“วันนี้มีเกี๊ยวด้วย”มู่หว่านเซียนยิ้ม“เจ้าขอมาหลายวันแล้วนี่”ฉางเยว่ชี้ถ้วยไข่ตุ๋น“ของข้าก็มี”ฉางอันมองปลานึ่ง ก่อนหันมาขอบคุณ“ขอบคุณท่านแม่ขอรับ”หลี่ม่อเฉินกว
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 45
“แต่ข้าไม่ได้รักท่านเพียงเพราะท่านเป็นสามี ข้ารักท่านเพราะท่านเป็นคนที่ข้าอยากใช้ชีวิตอยู่ด้วย”หลี่ม่อเฉินนิ่งไปเล็กน้อยมู่หว่านเซียนสูดลมหายใจ ก่อนเอ่ยชัดเจน“ข้ารักท่านเจ้าค่ะ ม่อเฉิน”รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าของแม่ทัพหนุ่มทันที“ข้ารอคำนี้มานานแล้ว”มู่หว่านเซียนหัวเราะ“ท่านเพิ่งสารภาพรักข้าไปไม่นานเองนะเจ้าคะ”“สำหรับข้า นานพอแล้ว”เขาดึงนางเข้ามากอดอย่างอ่อนโยน“ข้ารักเจ้า หว่านเซียน”“ข้าก็รักท่านเจ้าค่ะ”หลี่ม่อเฉินผละออกเล็กน้อย ก่อนโน้มลงจุมพิตนางอย่างนุ่มนวลมู่หว่านเซียนหลับตาลง รับสัมผัสนั้นด้วยความเต็มใจเมื่อเขาถอนริมฝีปากออก นางก็ยกมือขึ้นแตะอกเขาเบา ๆ“ท่านพี่ นี่ห้องหนังสือนะเจ้าคะ”“แล้วอย่างไร”“หากมีคนเข้ามาเล่า”“ข้าสั่งไว้แล้วว่าอย่าเพิ่งให้ผู้ใดรบกวน”มู่หว่านเซียนมองเขาอย่างตกใจเล็กน้อย“ท่านเตรียมไว้แล้วหรือ”หลี่ม่อเฉินหัวเราะ“ข้าเพียงอยากคุยกับภรรยาให้เรียบร้อย”“ข้าไม่เชื่อ”“เช่นนั้นเจ้าคงต้องค่อย ๆ เรียนรู้นิสัยข้าอีกมาก”นางส่ายหน้าอย่างจนใจ ก่อนหัวเราะออกมาช่วงสายวันเดียวกัน เสี่ยวชิงเดินมาหามู่หว่านเซียนพร้อมรอยยิ้ม“ฮูหยินเจ้าคะ คุณชายทั้งสามเชิ
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 44
“ขอรับ”เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วห้องอาหารมู่หว่านเซียนเดินไปนั่งข้างสามี ขณะที่ฉางเยว่รีบหยิบม้วนกระดาษซึ่งวางอยู่บนเก้าอี้ขึ้นมา“ท่านแม่ ข้ามีอะไรจะให้ท่านดูขอรับ”“อะไรหรือ”เด็กชายคลี่กระดาษออกอย่างระมัดระวัง บนแผ่นกระดาษมีภาพวาดคนห้าคนยืนจับมือกันอยู่หน้าจวน เส้นสายยังโย้เย้ตามประสาเด็กวัยห้าขวบ แต่ทุกคนในภาพต่างมีรอยยิ้มกว้าง“คนนี้คือท่านพ่อ คนนี้คือท่านแม่ ส่วนสามคนนี้คือพวกเราขอรับ”ฉางเยว่ชี้ทีละคนอย่างภาคภูมิใจมู่หว่านเซียนก้มมองภาพวาดด้วยรอยยิ้ม“เจ้าวาดเองทั้งหมดเลยหรือ”“ขอรับ แต่พี่ใหญ่ช่วยเขียนชื่อให้”ฉางอันรีบอธิบาย“ข้าเพียงช่วยเขียนชื่อใต้ภาพเท่านั้นขอรับ”ฉางจื้อชะโงกหน้ามาดู“แล้วข้าล่ะ ข้าช่วยอะไร”ฉางเยว่ครุ่นคิด ก่อนตอบ“เจ้าช่วยบอกว่าท่านพ่อต้องตัวสูงที่สุด”“ใช่แล้ว เพราะท่านพ่อตัวสูงมาก”หลี่ม่อเฉินมองภาพวาด ก่อนถามบุตรชายคนเล็ก“เหตุใดทุกคนจึงยิ้มกว้างเช่นนี้”ฉางเยว่ตอบโดยไม่ต้องคิด“เพราะพวกเรามีความสุขขอรับ”มู่หว่านเซียนชะงักเล็กน้อยคำตอบสั้น ๆ นั้นทำให้นางนึกถึงวันแรกที่ลืมตาขึ้นมาในร่างนี้ วันที่เด็กทั้งสามหวาดกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้ แม้แต่เสียงฝีเท้
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 43
หลี่ม่อเฉินยิ้มบาง ๆ“เพราะพวกเขาเห็นสิ่งที่เจ้าทำมาตลอด”“ข้ายังมีอีกหลายอย่างที่ต้องเรียนรู้”“ข้าก็เช่นกัน”มู่หว่านเซียนหันไปมองเขา“ท่านหมายถึงเรื่องใดเจ้าคะ”“การเป็นบิดาที่ดี และการเป็นสามีที่ไม่ปล่อยให้ภรรยาต้องเผชิญปัญหาเพียงลำพัง” นางยิ้ม“ท่านทำได้ดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ”“จริงหรือ”“จริงสิ”หลี่ม่อเฉินหยุดเดิน ก่อนหันมาหานาง“หว่านเซียน ข้าดีใจที่วันนั้นข้าให้โอกาสเจ้า”มู่หว่านเซียนสบตาเขา“ข้าก็ดีใจที่ท่านยอมให้ข้าแก้ไขความผิด”“ข้าไม่คิดว่าจวนหลังนี้จะกลับมามีเสียงหัวเราะได้มากถึงเพียงนี้”“ข้าก็ไม่คิดเช่นกันเจ้าค่ะ”เขายกมือนางขึ้นจุมพิตเบา ๆ ก่อนโน้มลงแตะริมฝีปากบนหน้าผากนางอย่างอ่อนโยนมู่หว่านเซียนหลับตาลงครู่หนึ่ง“ม่อเฉิน”“ว่าอย่างไร”“ข้าอยากให้บ้านของเราเป็นเช่นนี้ต่อไป”เขายิ้ม“ข้าก็เช่นกัน”“แม้บางวันเด็ก ๆ จะซุกซนจนท่านปวดหัวหรือ”“แม้ฉางจื้อจะเถียงข้าทั้งวันก็ตาม”มู่หว่านเซียนหัวเราะ“แล้วหากฉางเยว่ร้องขอให้ท่านเล่านิทานก่อนนอนทุกคืนเล่า”“ข้าก็จะเล่า”“แล้วฉางอันอยากให้ท่านช่วยฝึกเขียนอักษรทุกวัน”“ข้าก็จะช่วย”นางมองเขาด้วยรอยยิ้ม“ท่านตอบตกลงทุกอย่างเลยหร
قد تعجبك أيضًا
จวนร้างแห่งนี้มีสตรีถูกทิ้ง
ดอกท้อในสายลม36.9K وجهات النظرหญิงอ้วนทำนา กับสามีบนเขาจอมขี้แกล้ง
ฮวาฮวาน่งหยวี่194.7K وجهات النظرปีแห่งภัยอดอยาก ฉันขายวัตถุโบราณเลี้ยงดูท่านแม่ทัพ
มู่โร่ว185.8K وجهات النظرลิขิตกาลบันดาลรัก
ดอกท้อในสายลม37.4K وجهات النظرฉันทะลุมิติไปเป็นนางร้ายในนิยายที่ตัวเองเขียน
VChaRin70 وجهات النظرระบบคอสตูมสะท้านวังหลัง
Pink Jade*159 وجهات النظرอ๋องสารเลวผู้นี้ข้าหย่าแล้ว
ไป๋เหลียน/ฑริกา88 وجهات النظرเส้นทางชีวิตที่แผดเผา ถักทอความฝันดั่งสายรุ้ง
Akasha 41 وجهات النظر
