เข้าสู่ระบบแชร์
10
วันที่เผยแพร่:
2026-11-12 13:51:38“ฉางจื้อ”
เด็กชายหันมามองบิดา ดวงตาแดงก่ำ
“ท่านพ่อ นางจะจับน้อง”
สาวใช้รีบคุกเข่า
“ท่านแม่ทัพ บ่าวไม่ได้คิดทำร้ายคุณชายสามเจ้าค่ะ บ่าวเพียงเห็นเสื้อหลุดจึงจะช่วยจัดให้”
หลี่ม่อเฉินพยักหน้า
“ข้ารู้ เจ้าถอยไปก่อน”
สาวใช้รีบถอยออกไปยืนห่าง ๆ
หลี่ม่อเฉินนั่งลงตรงหน้าลูกชาย
“ฉางจื้อ มองพ่อก่อน”
เด็กชายยังคงกางแขนบังน้อง
“นางจะพาน้องไปหรือไม่ขอรับ”
“ไม่พา”
“จริงหรือ”
“จริง”
ฉางจื้อเม้มริมฝีปาก
“เมื่อก่อนพอน้องทำอะไรผิด บ่าวพวกนั้นจะจับน้องไปหาแม่นมเฉียน”
หลี่ม่อเฉินรู้สึกเหมือนมีบางอย่างบีบรัดหัวใจ
“แล้วเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น”
ฉางจื้อก้มหน้า
“น้องจะร้องไห้… บางครั้งพวกข้าก็ไม่ได้เจอน้องตั้งนาน”
ฉางเยว่ซึ่งยืนอยู่ด้านหลังรีบจับชายเสื้อพี่ชายแน่น
หลี่ม่อเฉินสูดลมหายใจเข้าช้า ๆ ก่อนยื่นมือออกไป
“ฉางเยว่ มาหาพ่อได้หรือไม่”
เด็กชายลังเล แต่เมื่อเห็นบิดายื่นแขนรออยู่ก็ยอมเดินเข้ามา
หลี่ม่อเฉินอุ้มลูกชายคนเล็กขึ้นนั่งบนตัก ก่อนหันไปมองฉางจื้อ
“พ่อรู้ว่าเจ้าอยากปกป้องน้อง”
ฉางจื้อพยักหน้า
“ข้าเป็นพี่รอง”
“ใช่ เจ้าเป็นพี่รองที่รักน้องมาก”
หลี่ม่อเฉินลูบศีรษะลูกชายเบา ๆ
“แต่ต่อไปหากมีผู้ใดทำให้เจ้ากลัวหรือไม่สบายใจ ให้เรียกพ่อ หรือบอกคนที่พ่อมอบหมายให้ดูแล ไม่จำเป็นต้องเข้าขวางด้วยตนเองทุกครั้ง”
ฉางจื้อเงยหน้าขึ้น
“แต่ถ้าท่านพ่อไม่อยู่เล่าขอรับ”
“พ่อจะจัดคนที่ไว้ใจได้อยู่กับพวกเจ้าเสมอ”
“แล้วถ้าคนนั้นไม่ฟังข้า”
หลี่ม่อเฉินนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนตอบอย่างจริงจัง
“เจ้ามีสิทธิ์บอกว่าไม่ต้องการให้ใครแตะตัว หากเขายังไม่ฟัง ให้เรียกคนอื่นช่วย และเมื่อพ่อรู้เรื่อง พ่อจะจัดการให้”
ฉางจื้อจ้องหน้าบิดา
“ท่านจะไม่โกรธข้าหรือ”
“ไม่โกรธ”
“ถึงข้าจะร้องเสียงดังหรือ”
“ถึงเจ้าจะร้องเสียงดัง”
ฉางจื้อค่อย ๆ ลดแขนลง
หลี่ม่อเฉินดึงลูกชายเข้ามากอดอีกคน
“พ่อขอโทษที่ปล่อยให้พวกเจ้าต้องกลัวมานาน”
ฉางอันซึ่งนั่งเงียบอยู่ข้างโต๊ะเงยหน้าขึ้นมอง
เขาไม่ได้พูดอะไร แต่เมื่อบิดายื่นมืออีกข้างออกไป เด็กชายก็ขยับเข้ามานั่งใกล้ ๆ
หลี่ม่อเฉินโอบลูกทั้งสามไว้ด้วยกัน
คราวนี้ไม่มีผู้ใดต้องรีบถอยหนี
ช่วงบ่าย เสี่ยวชิงเดินเข้ามาในห้องหนังสือ
“ฮูหยินเจ้าคะ ท่านแม่ทัพให้คนมาเชิญไปพบที่ห้องทำงานเจ้าค่ะ”
มู่หว่านเซียนเงยหน้าขึ้น
“ทราบแล้ว”
นางเก็บเอกสารบนโต๊ะ ก่อนลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย
ระหว่างเดินไปยังห้องทำงานของสามี นางพอคาดเดาได้ว่าเขาคงต้องการพูดเรื่องเด็กทั้งสาม หรือไม่ก็เรื่องบัญชีที่กำลังตรวจสอบ
เมื่อมาถึง เสี่ยวชิงหยุดรออยู่ด้านนอก
มู่หว่านเซียนก้าวเข้าไปเพียงลำพัง
หลี่ม่อเฉินนั่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือ เบื้องหน้ามีจดหมายหลายฉบับวางเรียงกัน
“ท่านเรียกข้ามีเรื่องใดหรือเจ้าคะ”
“นั่งก่อน”
มู่หว่านเซียนนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้าม
หลี่ม่อเฉินหยิบจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมา
“เจ้าจำสิ่งนี้ได้หรือไม่”
นางรับมาดู
ลายมือบนกระดาษเป็นของเจ้าของร่างเดิม
จากความทรงจำที่หลงเหลืออยู่ นางจำได้ว่าครั้งหนึ่งเคยเขียนจดหมายรายงานเรื่องในจวนให้สามี โดยมีแม่นมเฉียนคอยบอกว่าควรเขียนสิ่งใดบ้าง
“จำได้เจ้าค่ะ”
“ในนี้เจ้าบอกว่าลูกทั้งสามแข็งแรงดี ได้กินอาหารครบทุกมื้อ และไม่เคยเจ็บป่วย”
มู่หว่านเซียนก้มมองข้อความ
“เจ้าค่ะ”
“แล้วเหตุใดข้าจึงกลับมาพบว่าพวกเขาผอมจนแทบไม่มีเรี่ยวแรง”
น้ำเสียงของหลี่ม่อเฉินไม่ได้ดังขึ้น แต่กลับทำให้บรรยากาศในห้องตึงเครียด
มู่หว่านเซียนวางจดหมายลง
“เพราะข้าไม่ได้ดูแลพวกเขาอย่างที่ควรเจ้าค่ะ”
“เจ้าเป็นคนเขียนจดหมายเหล่านี้เองหรือ”
“บางฉบับข้าเขียนเอง บางฉบับข้าให้คนเตรียมแล้วลงชื่อรับรอง”
“ทั้งที่เจ้ารู้ว่าความจริงไม่เป็นเช่นนั้น”
มู่หว่านเซียนเงียบไปครู่หนึ่ง
“เจ้าค่ะ”
หลี่ม่อเฉินมองนางนิ่ง
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเชื่อจดหมายเหล่านี้มากเพียงใด”
“ข้าทราบเจ้าค่ะ”
“ไม่ เจ้าคงไม่ทราบ”
เขาวางมือลงบนโต๊ะ
“ทุกครั้งที่ได้รับจดหมาย ข้าคิดว่าลูกอยู่ดีมีสุข ข้าจึงทำหน้าที่ที่ชายแดนได้โดยไม่ต้องกังวล แต่ความจริงกลับเป็นว่าพวกเขาต้องหวาดกลัวอยู่ในจวนของตนเอง”
มู่หว่านเซียนก้มหน้า
นางไม่อาจแก้ไขสิ่งที่เจ้าของร่างเดิมเคยทำได้ และไม่อาจอธิบายเรื่องการทะลุมิติให้เขาฟัง
สิ่งเดียวที่ทำได้คือรับผิดชอบต่อชีวิตที่ตนเข้ามาอยู่ในขณะนี้
“ข้าไม่มีข้อแก้ตัวเจ้าค่ะ”
หลี่ม่อเฉินหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างขมขื่น
“เจ้าพูดเช่นนี้อีกแล้ว”
มู่หว่านเซียนเงยหน้า
“เพราะข้าไม่ต้องการหาข้ออ้างให้ตนเอง”
“แล้วเหตุใดเจ้าจึงเปลี่ยนไป”
คำถามนั้นทำให้นางชะงัก
หลี่ม่อเฉินจ้องมองใบหน้าภรรยา
“เมื่อสองวันก่อน เจ้ายังถือไม้เรียวเตรียมลงโทษฉางเยว่ แต่วันนี้กลับเข้าครัวทำอาหารให้ลูก ตรวจบัญชีเสบียง และยอมปฏิบัติตามคำสั่งข้าโดยไม่โต้แย้ง”
เขาหยุดเล็กน้อย
“ข้าควรเชื่อได้อย่างไรว่าเจ้าไม่ได้เพียงแสร้งทำ”
มู่หว่านเซียนสบตาเขา
“ท่านไม่จำเป็นต้องเชื่อข้าในวันนี้เจ้าค่ะ”
หลี่ม่อเฉินขมวดคิ้ว
“หมายความว่าอย่างไร”
“ข้ารู้ว่าคำพูดเพียงไม่กี่ประโยคไม่อาจลบสิ่งที่เกิดขึ้นได้ ต่อให้ข้าบอกว่าตนสำนึกผิดมากเพียงใด ท่านก็มีสิทธิ์ไม่เชื่อ”
นางหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ
“แต่ข้าอยากขอโอกาสพิสูจน์ด้วยการกระทำ”
“โอกาสอย่างนั้นหรือ”
“เจ้าค่ะ”
มู่หว่านเซียนลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก่อนคุกเข่าลงอย่างสงบ
หลี่ม่อเฉินมองนางด้วยความประหลาดใจ
“เจ้าทำอะไร”
“ข้าอยากขอโอกาสสามเดือนเจ้าค่ะ”
“สามเดือน”
“ขอเพียงสามเดือน ให้ข้าได้แก้ไขสิ่งที่ยังพอแก้ไขได้ ข้าจะไม่บังคับให้เด็กทั้งสามยอมรับ ไม่ขอให้ท่านให้อภัย และจะไม่ใช้ความเป็นมารดาเลี้ยงไปกดดันพวกเขาอีก”
หลี่ม่อเฉินนิ่งฟัง
“แล้วหากครบสามเดือน ข้ายังไม่เชื่อเจ้าเล่า”
บทล่าสุด
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 48
“พรุ่งนี้ท่านแม่ต้องมากินข้าวกับพวกเราอีกนะขอรับ”“แน่นอน”ฉางเยว่พึมพำ“ข้ารักท่านแม่ขอรับ”มู่หว่านเซียนก้มลงจุมพิตหน้าผากเขาเบา ๆ“แม่ก็รักพวกเจ้าทั้งสาม”หลี่ม่อเฉินเดินเข้ามาห่มผ้าให้อีกด้าน“นอนเถอะ พรุ่งนี้พ่อจะพาไปเดินเล่นในสวน”ฉางจื้อยิ้มทั้งที่ยังหลับตา“แล้วมีขนมหรือไม่ขอรับ”“มี”“ดีจัง…” เสียงของเด็กชายค่อย ๆ เบาลง ก่อนหลับไปในที่สุดมู่หว่านเซียนกับหลี่ม่อเฉินมองหน้ากันแล้วหัวเราะเบา ๆ ทั้งสองเดินออกจากห้องอย่างระมัดระวัง ก่อนหยุดอยู่ที่ระเบียงเรือนฝั่งตะวันออกลมกลางคืนพัดเย็นสบาย แสงจันทร์ทอดลงบนพื้นหินในสวนหลี่ม่อเฉินหันมามองภรรยา“วันนี้เจ้ามีความสุขหรือไม่”มู่หว่านเซียนยิ้ม“มากเจ้าค่ะ”“ข้าก็เช่นกัน”เขายื่นมือมาจับมือนาง“ข้าเคยคิดว่าชีวิตนี้คงไม่มีโอกาสเห็นลูกทั้งสามหัวเราะอย่างสบายใจเช่นนี้อีก”มู่หว่านเซียนมองไปยังห้องที่เด็กทั้งสามนอนหลับอยู่“ต่อจากนี้พวกเราจะช่วยกันดูแลพวกเขาเจ้าค่ะ”“ข้าสัญญา”เขาดึงนางเข้ามากอดอย่างอ่อนโยนมู่หว่านเซียนซบหน้าลงกับอกสามี“ท่านพี่”“ว่าอย่างไร”“ข้าดีใจที่ได้มาอยู่ที่นี่”หลี่ม่อเฉินก้มมองนาง“ข้าก็ดีใจที่มีเจ้าอยู่ข้างกา
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 47
“ดีมาก”เดินต่อมาไม่นาน หลี่ม่อเฉินก็พาภรรยาแวะร้านเครื่องประดับแห่งหนึ่งมู่หว่านเซียนมองเขาอย่างสงสัย“ท่านจะซื้ออะไรหรือเจ้าคะ”“มีของที่ข้าอยากให้เจ้าดู”เขาหันไปบอกเจ้าของร้านให้หยิบกล่องไม้ใบหนึ่งออกมาภายในเป็นปิ่นหยกสีขาวนวล ประดับลวดลายดอกเหมยอย่างประณีตมู่หว่านเซียนมองปิ่นนั้นด้วยความชื่นชม“งดงามมากเจ้าค่ะ”หลี่ม่อเฉินหยิบขึ้นมา“ข้าตั้งใจเลือกให้เจ้า”นางหันมามองเขา“ให้ข้าหรือ”“ใช่”“ท่านไม่จำเป็นต้องซื้อของแพงให้ข้าหรอกเจ้าค่ะ”“ข้ารู้ แต่ข้าอยากให้”เขามองปิ่นในมือ ก่อนกล่าวต่อ“ดอกเหมยผลิบานได้แม้ในวันที่อากาศหนาวเย็น ข้าเห็นแล้วนึกถึงเจ้า”มู่หว่านเซียนยิ้ม“ข้าเหมือนดอกเหมยตรงไหนเจ้าคะ”“เจ้าผ่านช่วงเวลายากลำบาก แต่ก็ยังพยายามสร้างสิ่งดี ๆ ให้ครอบครัวของเรา”นางมองเขาด้วยความซาบซึ้งหลี่ม่อเฉินขยับเข้ามาใกล้“ข้าปักให้ได้หรือไม่”“ได้เจ้าค่ะ”เขาค่อย ๆ ปักปิ่นลงบนมวยผมของนางอย่างระมัดระวังฉางจื้อรีบปรบมือ“ท่านแม่สวยมากขอรับ”ฉางเยว่พยักหน้า“สวยที่สุดเลย”ฉางอันยิ้ม“ปิ่นเหมาะกับท่านแม่มากขอรับ”หลี่ม่อเฉินมองภรรยา ก่อนกล่าว“พ่อก็คิดเช่นนั้น”มู่หว่านเซียนหน้าแด
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 46
เสี่ยวหลันกล่าวเสริม“คุณชายทั้งสามก็มีความสุขขึ้นมากเจ้าค่ะ”เสี่ยวชิงยิ้ม“บ่าวเห็นความเปลี่ยนแปลงของฮูหยินมาตลอด บ่าวดีใจมากเจ้าค่ะ”พ่อบ้านโจวกล่าวอย่างสุภาพ“จวนแม่ทัพสงบสุขขึ้นมากจริง ๆ ขอรับ”มู่หว่านเซียนยิ้ม“ต่อจากนี้หากมีปัญหาใดก็รายงานตามความจริง ไม่ต้องกลัวว่าข้าจะโกรธเพียงเพราะได้ยินเรื่องที่ไม่ถูกใจ”หลี่ม่อเฉินพยักหน้า“ข้าเห็นด้วย ทุกคนควรทำหน้าที่อย่างตรงไปตรงมา”พ่อบ้านโจวและบ่าวรับใช้ต่างรับคำ เมื่อทุกคนออกไป มู่หว่านเซียนจึงหันมาหาสามี“ท่านพี่ ข้าคิดว่าจวนของเราคงต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าทุกคนจะเชื่อใจข้าเต็มที่”“ความไว้วางใจต้องใช้เวลา”“ข้ารู้เจ้าค่ะ”“แต่เจ้าก็เดินมาไกลมากแล้ว”มู่หว่านเซียนยิ้ม“ข้าจะพยายามต่อไป”เย็นวันนั้น มื้ออาหารพิเศษถูกจัดขึ้นในห้องอาหารหลักของจวนอู๋ซื่อเตรียมเกี๊ยวไส้หมู ไข่ตุ๋น ปลานึ่ง และอาหารอีกหลายอย่างตามความชอบของสมาชิกในครอบครัวฉางจื้อมองเกี๊ยวด้วยดวงตาเป็นประกาย“วันนี้มีเกี๊ยวด้วย”มู่หว่านเซียนยิ้ม“เจ้าขอมาหลายวันแล้วนี่”ฉางเยว่ชี้ถ้วยไข่ตุ๋น“ของข้าก็มี”ฉางอันมองปลานึ่ง ก่อนหันมาขอบคุณ“ขอบคุณท่านแม่ขอรับ”หลี่ม่อเฉินกว
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 45
“แต่ข้าไม่ได้รักท่านเพียงเพราะท่านเป็นสามี ข้ารักท่านเพราะท่านเป็นคนที่ข้าอยากใช้ชีวิตอยู่ด้วย”หลี่ม่อเฉินนิ่งไปเล็กน้อยมู่หว่านเซียนสูดลมหายใจ ก่อนเอ่ยชัดเจน“ข้ารักท่านเจ้าค่ะ ม่อเฉิน”รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าของแม่ทัพหนุ่มทันที“ข้ารอคำนี้มานานแล้ว”มู่หว่านเซียนหัวเราะ“ท่านเพิ่งสารภาพรักข้าไปไม่นานเองนะเจ้าคะ”“สำหรับข้า นานพอแล้ว”เขาดึงนางเข้ามากอดอย่างอ่อนโยน“ข้ารักเจ้า หว่านเซียน”“ข้าก็รักท่านเจ้าค่ะ”หลี่ม่อเฉินผละออกเล็กน้อย ก่อนโน้มลงจุมพิตนางอย่างนุ่มนวลมู่หว่านเซียนหลับตาลง รับสัมผัสนั้นด้วยความเต็มใจเมื่อเขาถอนริมฝีปากออก นางก็ยกมือขึ้นแตะอกเขาเบา ๆ“ท่านพี่ นี่ห้องหนังสือนะเจ้าคะ”“แล้วอย่างไร”“หากมีคนเข้ามาเล่า”“ข้าสั่งไว้แล้วว่าอย่าเพิ่งให้ผู้ใดรบกวน”มู่หว่านเซียนมองเขาอย่างตกใจเล็กน้อย“ท่านเตรียมไว้แล้วหรือ”หลี่ม่อเฉินหัวเราะ“ข้าเพียงอยากคุยกับภรรยาให้เรียบร้อย”“ข้าไม่เชื่อ”“เช่นนั้นเจ้าคงต้องค่อย ๆ เรียนรู้นิสัยข้าอีกมาก”นางส่ายหน้าอย่างจนใจ ก่อนหัวเราะออกมาช่วงสายวันเดียวกัน เสี่ยวชิงเดินมาหามู่หว่านเซียนพร้อมรอยยิ้ม“ฮูหยินเจ้าคะ คุณชายทั้งสามเชิ
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 44
“ขอรับ”เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วห้องอาหารมู่หว่านเซียนเดินไปนั่งข้างสามี ขณะที่ฉางเยว่รีบหยิบม้วนกระดาษซึ่งวางอยู่บนเก้าอี้ขึ้นมา“ท่านแม่ ข้ามีอะไรจะให้ท่านดูขอรับ”“อะไรหรือ”เด็กชายคลี่กระดาษออกอย่างระมัดระวัง บนแผ่นกระดาษมีภาพวาดคนห้าคนยืนจับมือกันอยู่หน้าจวน เส้นสายยังโย้เย้ตามประสาเด็กวัยห้าขวบ แต่ทุกคนในภาพต่างมีรอยยิ้มกว้าง“คนนี้คือท่านพ่อ คนนี้คือท่านแม่ ส่วนสามคนนี้คือพวกเราขอรับ”ฉางเยว่ชี้ทีละคนอย่างภาคภูมิใจมู่หว่านเซียนก้มมองภาพวาดด้วยรอยยิ้ม“เจ้าวาดเองทั้งหมดเลยหรือ”“ขอรับ แต่พี่ใหญ่ช่วยเขียนชื่อให้”ฉางอันรีบอธิบาย“ข้าเพียงช่วยเขียนชื่อใต้ภาพเท่านั้นขอรับ”ฉางจื้อชะโงกหน้ามาดู“แล้วข้าล่ะ ข้าช่วยอะไร”ฉางเยว่ครุ่นคิด ก่อนตอบ“เจ้าช่วยบอกว่าท่านพ่อต้องตัวสูงที่สุด”“ใช่แล้ว เพราะท่านพ่อตัวสูงมาก”หลี่ม่อเฉินมองภาพวาด ก่อนถามบุตรชายคนเล็ก“เหตุใดทุกคนจึงยิ้มกว้างเช่นนี้”ฉางเยว่ตอบโดยไม่ต้องคิด“เพราะพวกเรามีความสุขขอรับ”มู่หว่านเซียนชะงักเล็กน้อยคำตอบสั้น ๆ นั้นทำให้นางนึกถึงวันแรกที่ลืมตาขึ้นมาในร่างนี้ วันที่เด็กทั้งสามหวาดกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้ แม้แต่เสียงฝีเท้
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 43
หลี่ม่อเฉินยิ้มบาง ๆ“เพราะพวกเขาเห็นสิ่งที่เจ้าทำมาตลอด”“ข้ายังมีอีกหลายอย่างที่ต้องเรียนรู้”“ข้าก็เช่นกัน”มู่หว่านเซียนหันไปมองเขา“ท่านหมายถึงเรื่องใดเจ้าคะ”“การเป็นบิดาที่ดี และการเป็นสามีที่ไม่ปล่อยให้ภรรยาต้องเผชิญปัญหาเพียงลำพัง” นางยิ้ม“ท่านทำได้ดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ”“จริงหรือ”“จริงสิ”หลี่ม่อเฉินหยุดเดิน ก่อนหันมาหานาง“หว่านเซียน ข้าดีใจที่วันนั้นข้าให้โอกาสเจ้า”มู่หว่านเซียนสบตาเขา“ข้าก็ดีใจที่ท่านยอมให้ข้าแก้ไขความผิด”“ข้าไม่คิดว่าจวนหลังนี้จะกลับมามีเสียงหัวเราะได้มากถึงเพียงนี้”“ข้าก็ไม่คิดเช่นกันเจ้าค่ะ”เขายกมือนางขึ้นจุมพิตเบา ๆ ก่อนโน้มลงแตะริมฝีปากบนหน้าผากนางอย่างอ่อนโยนมู่หว่านเซียนหลับตาลงครู่หนึ่ง“ม่อเฉิน”“ว่าอย่างไร”“ข้าอยากให้บ้านของเราเป็นเช่นนี้ต่อไป”เขายิ้ม“ข้าก็เช่นกัน”“แม้บางวันเด็ก ๆ จะซุกซนจนท่านปวดหัวหรือ”“แม้ฉางจื้อจะเถียงข้าทั้งวันก็ตาม”มู่หว่านเซียนหัวเราะ“แล้วหากฉางเยว่ร้องขอให้ท่านเล่านิทานก่อนนอนทุกคืนเล่า”“ข้าก็จะเล่า”“แล้วฉางอันอยากให้ท่านช่วยฝึกเขียนอักษรทุกวัน”“ข้าก็จะช่วย”นางมองเขาด้วยรอยยิ้ม“ท่านตอบตกลงทุกอย่างเลยหร
บางทีคุณอาจจะชอบ
ซูเม่ย พระชายาเซียนแพทย์
Little_Hua เสี่ยวฮวา32.1K viewsยอดหมอหญิงมหัศจรรย์
จูน445.0K viewsยาจกยอดมารดา
ไห่ถาง45.3K viewsชะตารักนางรอ
เทียนเหอ76.0K viewsต่างภพมาพบรักท่านแม่ทัพ
บ้านนิยายบายโซ243 viewsท่านอา...ข้ามีเรื่องร้อนใจ
เสี่ยวหลัน / พลอยรดา426 viewsยั่วรักแม่ทัพต่างแดน
คุณยายจิ้งจอก197 viewsหวนกลับมาครานี้ ข้าจะร้ายกาจยิ่งกว่าเดิม
ดอกไม้หนาม1.2K views
