1

“อย่าตีข้าเลยขอรับ ข้าผิดไปแล้ว ข้าจะไม่ทำแจกันแตกอีกแล้ว” เสียงร้องไห้ของเด็กชายดังแทรกเข้ามาในความมืด ก่อนที่มู่หว่านเซียนจะรู้สึกตัวอย่างช้า ๆ

ศีรษะของนางปวดตุบ ๆ ราวกับถูกของแข็งกระแทกอย่างแรง ภาพสุดท้ายที่จำได้คือแสงไฟหน้ารถซึ่งพุ่งเข้ามาอย่างกะทันหัน ตามด้วยเสียงเบรกดังสนั่นและแรงกระแทกที่ทำให้ทุกอย่างดับวูบ

นางจำได้ว่าตนเพิ่งออกจากโรงพยาบาลหลังเลิกงาน กำลังเดินทางกลับที่พัก แต่เหตุใดเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งจึงได้ยินเสียงเด็กร้องไห้อยู่ใกล้เพียงนี้

“ฮูหยิน ข้าขอร้อง อย่าตีคุณชายสามเลยเจ้าค่ะ คุณชายยังเล็กนัก” เสียงสตรีอีกคนดังขึ้นอย่างหวาดหวั่น

มู่หว่านเซียนกะพริบตาถี่ ๆ ภาพตรงหน้าค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น

แทนที่จะเป็นห้องพักผู้ป่วยสีขาวสะอาด กลับกลายเป็นห้องกว้างที่ตกแต่งด้วยเครื่องเรือนไม้แกะสลัก ผ้าม่านสีแดงเข้มห้อยอยู่เหนือหน้าต่าง แจกันกระเบื้องเคลือบตั้งเรียงอยู่บนชั้นไม้ กลิ่นกำยานอ่อน ๆ ลอยอยู่ในอากาศ

นี่มันที่ไหนกัน นางก้มมองเสื้อผ้าของตนเอง

ชุดกระโปรงยาวสีแดงปักลายดอกโบตั๋น เนื้อผ้าเรียบลื่นประณีต แขนเสื้อกว้างจนแทบปิดมือ เครื่องประดับหยกห้อยอยู่ตรงเอว

ยังไม่ทันได้คิดสิ่งใดต่อ เสียงสะอื้นของเด็กชายก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ข้าไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ขอรับ ข้าจะเก็บกวาดเอง ท่านอย่าตีข้าเลย” มู่หว่านเซียนหันไปตามเสียง ก่อนเบิกตากว้าง

เด็กชายตัวเล็กคนหนึ่งกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น ใบหน้าเปื้อนน้ำตา สองแขนยกขึ้นป้องศีรษะ ร่างเล็กสั่นเทาจนน่าสงสาร

ไม่ไกลจากเด็กชายที่คุกเข่าอยู่ มีเด็กชายอีกสองคนยืนอยู่ด้วยกัน คนหนึ่งมีสีหน้าแข็งกร้าวแม้ดวงตาจะแดงก่ำ เขาขยับตัวเข้าบังน้องชาย ขณะที่อีกคนพยายามดึงแขนเด็กที่คุกเข่าให้ลุกขึ้น

ทั้งสามมีใบหน้าคล้ายคลึงกันอย่างน่าประหลาด

เด็กแฝดสามหรือ

“ท่านจะตีเขาอีกไม่ได้แล้ว”

เด็กชายที่ยืนอยู่ด้านหน้าพูดขึ้น แม้น้ำเสียงจะสั่น แต่กลับพยายามยืดตัวบังน้องชายเอาไว้

“แจกันใบนั้นข้าจะชดใช้ให้เอง อย่าทำร้ายน้องสามเลย” มู่หว่านเซียนกำลังจะเอ่ยปากถาม แต่กลับรู้สึกถึงสิ่งของบางอย่างในมือ

นางก้มลงมอง นั่นคือไม้เรียว

มือข้างขวาของนางกำไม้เรียวเอาไว้แน่น ทั้งยังยกค้างอยู่กลางอากาศในท่าที่พร้อมจะฟาดลงไป

หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ

นี่นางกำลังจะตีเด็กอย่างนั้นหรือ

ทันใดนั้น ความเจ็บปวดรุนแรงก็แล่นขึ้นมาบริเวณขมับ ภาพเหตุการณ์จำนวนมากผุดขึ้นในศีรษะอย่างต่อเนื่องจนแทบทรงตัวไม่อยู่

มู่หว่านเซียน นั่นคือชื่อของเจ้าของร่างนี้

หญิงสาววัยยี่สิบสามปี บุตรสาวของภรรยาเอกผู้ล่วงลับแห่งตระกูลมู่ ปัจจุบันเป็นภรรยาเอกคนที่สองของหลี่ม่อเฉิน แม่ทัพพิทักษ์ชายแดนแห่งราชวงศ์ต้าเยี่ยน

หลี่ม่อเฉินเคยมีภรรยามาก่อน แต่ภรรยาคนแรกเสียชีวิตด้วยอาการเจ็บป่วย ทิ้งบุตรชายแฝดสามไว้ให้เขาดูแล

หลังจากนั้นผู้ใหญ่ทั้งสองตระกูลจึงจัดการสมรสให้เขากับมู่หว่านเซียน

ทว่าเจ้าของร่างเดิมไม่ได้แต่งงานเพราะความรัก นางถูกมารดาเลี้ยงชักจูงให้เห็นแก่ฐานะและอำนาจของจวนแม่ทัพ เมื่อแต่งเข้ามาแล้วกลับพบว่าสามีมีบุตรติดถึงสามคน ความไม่พอใจจึงค่อย ๆ กลายเป็นความเกลียดชัง

ยิ่งหลี่ม่อเฉินได้รับราชโองการให้นำทัพไปประจำชายแดนหลังแต่งงานได้ไม่นาน นางก็ยิ่งใช้อำนาจตามใจตนเอง

เด็กทั้งสามถูกลงโทษด้วยไม้เรียว ถูกดุด่าด้วยถ้อยคำรุนแรง บางครั้งยังถูกสั่งให้อดอาหาร เพียงเพราะทำสิ่งเล็กน้อยไม่ถูกใจ

ความทรงจำเหล่านั้นทำให้มู่หว่านเซียนหนาวเยือกไปทั้งร่าง

นางเป็นนักจิตวิทยาเด็ก ทำงานช่วยเหลือเด็กที่มีบาดแผลทางจิตใจมาหลายปี ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งตนจะต้องมาอยู่ในร่างของผู้ที่สร้างบาดแผลให้เด็กเสียเอง

และที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้นคือเด็กทั้งสามตรงหน้ามีอายุเพียงห้าขวบ

“ฮูหยิน” เสียงสาวใช้เรียกอย่างระมัดระวัง

“คุณชายสามไม่ได้ตั้งใจทำแจกันแตกจริง ๆ เจ้าค่ะ บ่าวเป็นคนเห็นเอง”

มู่หว่านเซียนหันไปมองสตรีที่คุกเข่าอยู่ข้างประตู นางสวมชุดผ้าฝ้ายสีเขียวอ่อน ใบหน้าซีดเผือดด้วยความกลัว

จากความทรงจำของร่างเดิม สาวใช้ผู้นี้ชื่อเสี่ยวชิง เป็นคนรับใช้ประจำตัวนาง

“เสี่ยวชิง”

“เจ้าค่ะ ฮูหยิน”

“ลุกขึ้นก่อน”

เสี่ยวชิงชะงักไป

“ฮูหยิน”

“ข้าบอกให้เจ้าลุกขึ้น”

เมื่อเห็นสาวใช้สะดุ้ง มู่หว่านเซียนจึงรู้ตัวว่าตนเผลอใช้น้ำเสียงแข็งเกินไป

นางผ่อนเสียงลง

“ข้าไม่ได้จะลงโทษเจ้า ลุกขึ้นเถอะ”

เสี่ยวชิงค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างไม่มั่นใจ

มู่หว่านเซียนหันกลับมามองเด็กทั้งสามอีกครั้ง ก่อนคลายมือออกจากไม้เรียว

ไม้เรียวตกกระทบพื้นดังแกร๊ก

เด็กชายที่คุกเข่าอยู่สะดุ้งเฮือก รีบก้มศีรษะต่ำกว่าเดิม

“ข้าผิดไปแล้วขอรับ อย่าขังข้าเลย”

คำพูดนั้นทำให้หัวใจของมู่หว่านเซียนเจ็บแปลบ

ขังหรือ…

นางค้นความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ก่อนพบว่าเด็กชายเคยถูกขังอยู่ในห้องเก็บของเพียงเพราะทำถ้วยชาตกแตก

เด็กอายุห้าขวบคนหนึ่งต้องหวาดกลัวถึงเพียงนี้เชียวหรือ

มู่หว่านเซียนสูดลมหายใจเข้าช้า ๆ

นางรู้ดีว่าการเข้าไปกอดหรือปลอบโยนทันทีอาจทำให้เด็กตกใจยิ่งกว่าเดิม โดยเฉพาะเมื่อผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือคนที่เคยทำร้ายพวกเขา

นางจึงถอยหลังออกไปสองก้าว

“ไม่ต้องคุกเข่าแล้ว”

เด็กชายไม่ขยับ

“ข้าจะไม่ตีเจ้า” คำพูดนั้นทำให้เด็กทั้งสามเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน แต่ไม่มีใครแสดงท่าทีดีใจ

เด็กชายที่ยืนบังน้องอยู่กลับขมวดคิ้ว

“ท่านพูดเช่นนี้อีกแล้ว”

มู่หว่านเซียนนิ่งไป

“คราวก่อนท่านก็บอกว่าจะไม่ตีฉางเยว่ แต่พอท่านไม่พอใจ ท่านก็ยังตีเขา” น้ำเสียงของเด็กชายเต็มไปด้วยความคับข้องใจ

“ข้าไม่เชื่อท่าน”

“พี่ใหญ่”

เด็กชายอีกคนรีบดึงแขนพี่ชาย สีหน้าหวาดหวั่น

“อย่าพูดเช่นนั้น เดี๋ยวท่านก็ถูกตีอีก”

มู่หว่านเซียนมองเด็กทั้งสามด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง

จากความทรงจำ นางรู้แล้วว่าเด็กชายผู้ยืนปกป้องน้องคือหลี่ฉางอัน พี่ใหญ่ของแฝดสาม ส่วนเด็กที่ดึงแขนเขาคือหลี่ฉางจื้อ น้องรองผู้มีนิสัยดื้อรั้น และเด็กที่คุกเข่าอยู่คือหลี่ฉางเยว่ น้องเล็กซึ่งมีร่างกายอ่อนแอกว่าพี่ทั้งสอง

“เจ้าพูดถูก”

ฉางอันชะงัก

มู่หว่านเซียนมองเขาอย่างจริงจัง

“ที่ผ่านมา ข้าเคยผิดคำพูดกับพวกเจ้าหลายครั้ง ต่อให้วันนี้ข้าบอกว่าจะไม่ตีอีก พวกเจ้าก็ย่อมไม่เชื่อ”

เด็กชายมองนางอย่างไม่เข้าใจ

“แล้วเหตุใดท่านจึงพูดเช่นนั้น”

“เพราะข้าต้องการบอกว่า ต่อจากนี้ข้าจะไม่ทำร้ายพวกเจ้าอีก”

“แล้วถ้าพวกเราทำผิดเล่า”

คราวนี้เป็นฉางจื้อที่ถามขึ้น

มู่หว่านเซียนมองเด็กชาย