บูคาติ

ในยุคที่การเป็นบุปผานั้นอันตรายจนถึงแก่ชีวิต บุปผาดอกน้อยนามว่า 'จิ่นไจ๋' จึงจำเป็นต้องเอาตัวรอดด้วยการใช้ชีวิตภายใต้หน้ากากของ 'บุษบา' สาวงามแห่งโรงน้ำชาฮวาอี้โหลว! แต่กงล้อแห่งโชคชะตาดันหมุนให้ 'ตันหยางตง' นั้นเข้ามาในชีวิต มาเฟียผู้คุมเยาวราชที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยม ทว่าไฉนกลับอ่อนโยนกับบุปผาดอกน้อยนี้เหลือเกิน ความรู้สึกที่แม้แต่เจ้าตัวก็ไม่สามารถอธิบายได้... หรืออาจเพราะอดีตที่มีร่วมกันเมื่อห้าปีก่อน! . . “ฟังหม่าม๊านะ ต่อไปนี้หนูต้องเรียกม๊าว่าเจ๊ ม๊าจะปั้นหนูเป็นดาวเด่นประจำร้าน ให้เป็นหญิงสาว... หญิงสาวที่ทุกคนต้องขนานนามว่า บุษบาเยาวราช สาวงามอันดับหนึ่งแห่งโรงน้ำชาฮวาอี้โหลว!” . . แม้ใบหน้าของเธอจะสวมผ้าคลุมปกปิด แต่กลิ่นกายยามเคลื่อนไหวเขากลับจำได้ดี หากแต่ความรู้สึกคุ้นเคยนี้ประหลาดนักเหมือนเคยพบกันที่ไหนมาก่อน ไม่รู้ว่าเกี่ยวข้องกับคนที่เขาตามหาหรือไม่ แต่คนที่เขาตามหาเป็นบุปผา…ไม่น่าจะเป็นหญิงสาวดาวเด่นประจำเยาวราชไปได้ ‘บุษบางั้นเหรอ...จบงานเลี้ยงแล้วค่อยส่งคนไปสืบให้กระจ่าง!’

ถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏ ทั้งที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย ถูกขังในเรือนจำลับที่ไม่มีใครเคยได้กลับออกมา นางคือบุปผาที่ถูกพันธนาการเอาไว้ด้วยโชคชะตา

นางผู้อ่อนโยนราวน้ำค้างต้องกลีบดอกบุปผา ทว่าภายใต้ความหวานละมุนนั้น มันกลับเต็มไปด้วยยาพิษ ที่ฉาบไว้ภายใต้รอยยิ้มงาม เพียงสัมผัสก็ถึงตายได้ เขาชายผู้สูญสิ้นทุกสิ่ง ทว่ายังคงความเย็นชา ไร้สิ่งที่ทำให้ใจของเขาสั่นไหว เมื่อไฟที่ซ่อนอยู่ โอบล้อมรอบความเย็นชาดุจน้ำแข็ง มันจะละลายได้หรือไม่เล่า....

บุปผางาม…แม้เปี่ยมด้วยกลิ่นหอม ก็อาจซุกซ่อนพิษร้ายไว้ใต้กลีบบาง ผู้ใดคิดแตะต้อง…ย่อมไม่พ้นพบกับความตาย การให้อภัยคือคุณธรรมของผู้สูงส่ง ใครจะถือไว้ก็ช่าง แต่ข้ามิเคยคิดอวดตนว่าเป็นผู้ประเสริฐ และไม่เคยมีใจ…จะยกโทษให้ผู้ใด

“อ๊า… ซี้ดดดด… ” บุหงายิ่งครางเขายิ่งจู่โจม… ใบหน้าคมคร้ามก้มลงมาชิดทรวงอก ทั้งดูดทั้งเลียสลับไปมาอย่างแรงจนปลายยอดชูชันชี้ฟ้า ขณะที่บุหงาตอบโต้ด้วยการใช้มือรูดลำเอ็นของเขา สาวขึ้นลงเป็นจังหวะเสียงดังจ๊วบๆ คลอไปกับเสียงหัวนมที่โดนดูดและเสียงสูดปากครางของหล่อน “ซี้ดดดด… อูย… เสียวมากค่ะ… ” สองมือของบุหงาโอบไล้ใบหน้าของเขา สัมผัสแก้มที่แต้มไปด้วยตอเครา แต่รู้สึกว่าทำไมหนวดเครายาวเร็วจนน่าแปลกใจ เมื่อวานดูเหมือนหนวดเครายังสั้นกว่านี้ “ไม่ไหวแล้ว… ผมอยากกิน… ” เขาอุ้มหล่อนขึ้นมานั่งที่ขอบอ่าง บุหงาเอนหลังพิงผนัง เท้าสองข้างห้อยลงมาในอ่าง บดินทร์แทรกตัวเข้ามาระหว่างง่ามขา เอามือดันเข่าแบะอ้าขึ้นมาเป็นรูปตัวเอ็มชิดลำตัว “ฉันอยากเห็นชัดๆ… ” ดวงตาลุกวาว… จ้องมองสองกลีบปลิ้นอ้าเป็นร่องนูนเด่นขึ้นมาท่ามกลางเส้นไหมดกดำระยับ เห็นแล้วสุดจะทนไหว รีบปาดลิ้นเสยเข้าใส่ดอกไม้งามอย่างกระหาย “อ๊ะ… อ๊ายยยยย… ” บุหงาครางลั่น…

ใคร ๆ ในอิตาลีตอนใต้ต่างก็รู้ดีว่า ลอเรนโซ โมเรตติ รักฉันแทบบ้า ทว่าเขากลับแอบเลี้ยงดูผู้หญิงที่เด็กกว่ามากไว้ในเนเปิลส์ พวกเขาบอกว่าเธอคนนั้นดูเหมือนฉันเมื่อหลายปีก่อนไม่มีผิด เขาบอกกับใครต่อใครว่าเธอเป็นเพียงตัวแทนที่เตือนความจำถึงผู้หญิงที่เขาเคยรักมากที่สุดเท่านั้น แถมเขายังออกคำสั่งเด็ดขาดว่าห้ามใครให้ฉันรู้เรื่องเธอเป็นอันขาด จนกระทั่งวันที่ฉันพบว่าตัวเองตั้งท้อง ฉันตั้งใจจะไปหาเขาที่ออฟฟิศเพื่อบอกข่าวดีด้วยตัวเอง แต่แล้วก็ต้องชะงักอยู่หน้าประตูเมื่อได้ยินเสียงหญิงสาวคนหนึ่งมาจากข้างใน “ลอเรนโซ... ฉันอยู่ที่นี่เพียงเพราะฉันดูเหมือนเธอคนนั้นเหรอคะ?” ประตูแง้มอยู่เล็กน้อย ฉันมองลอดช่องว่างนั้นเข้าไปและเห็นหญิงสาวที่หน้าตาคล้ายฉันเหลือเกิน เธอกำลังสวมเสื้อแจ็กเก็ตของเขาและถือแก้วเหล้าของเขาเอาไว้ ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แทบจะหยุดหายใจ แล้วฉันก็ได้ยินเขาตอบกลับมา “อย่าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับเธอเลย” “เธอไม่มีวันเป็นได้อย่างที่เธอเป็นหรอก” ฉันหันหลังเดินจากไปโดยไม่ส่งเสียงแม้แต่นิดเดียว คืนนั้นฉันโทรหาแม่ “แม่คะ หนูตัดสินใจแล้วค่ะ” แม่เงียบไปครู่หนึ่ง “หนูต้องการให้เกิดไฟไหม้” ฉันพูด “ไหม้แบบที่ไม่เหลือใครรอดชีวิต เมื่อทุกอย่างจบลง โซเฟีย โมเรตติ จะต้องตายไปจากโลกนี้”