นวนิยายตรอมใจมีกี่เล่ม

ฉันกับเพื่อนสนิททะลุมิติเข้าไปในนิยายตระกูลเศรษฐีสุดดราม่า พอภารกิจจบ ฉันก็เลือกที่จะจากไป แต่เขากลับตกหลุมรักนางเอกผู้หลงใหลและยึดติดในเรื่อง แล้วตัดสินใจจะอยู่ต่อเพื่ออยู่ข้างเธอ แปดปีต่อมา ระบบกลับบอกฉันว่า เขาถูกนางเอกส่งเข้าโรงพยาบาลจิตเวช และเหลือชีวิตอยู่ได้อีกเพียงสามวันเท่านั้น ตอนที่ฉันไปถึง เขาถูกมัดอยู่บนเตียงคนไข้ ดวงตาเหม่อลอย ปากก็พึมพำเรียกชื่อของฉันซ้ำไปซ้ำมา แต่ภรรยาประธานของเขากลับกำลังวางแผนจัดงานแต่งสุดอลังการกับพระเอกผู้เป็นรักแรกของเธอ ฉันมองดูมือคู่ที่เคยเล่นเปียโนของเพื่อนสนิท ตอนนี้กลับเหลือแต่รอยเข็มถี่ยิบเต็มไปหมด “นายมาจนได้ ฉันรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่านายต้องมาแน่...” เขาใช้แรงเฮือกสุดท้ายมองมาที่ฉันแล้วพูดว่า “ฉันนี่มันโง่จริง ๆ นึกว่าการอยู่เคียงข้างคือคำสารภาพรักที่ยาวนานที่สุด” “แต่ไม่เคยคิดเลยว่า ที่แท้เธอแค่ต้องการบันไดให้เหยียบขึ้นไปเท่านั้นเอง” “พาฉันกลับบ้านเถอะ ฉันไม่อยากตายอยู่ที่นี่...”

เมื่อเขาคิดว่าเธอเป็นต้นเหตุของเรื่องร้าย ทำให้เขาลงโทษเธอและทรมานเธอ แต่ความรักที่มีทำให้เธออดทนแต่เมื่อความอดทนที่มีหมดลง มันเลยทำให้เธอต้องหนีไปเพื่อรักษาหัวใจตัวเอง

ความรักไม่ใช่เรื่องของการเอาชนะ... แต่ในเมื่อเธอดื้อรั้นเกินกว่าจะควบคุม 'มาตรการขั้นเด็ดขาด' จึงถูกนำมาใช้ เพื่อกักขังผู้หญิงที่เขาแอบรักให้อยู่ในโอวาท ‘มนัส’ จัดการลากสาวสวยขี้เมาออกจากฟลอร์เต้นรำอย่างไร้ความปราณี เขาไม่สนสายตาหลายสิบคู่ที่มองมาอย่างสอดรู้สอดเห็น ในสมองคิดเพียงแค่จะจัดการกับคนเมาไร้สติคนนี้ยังไงดี หากปล่อยให้หล่อนกลับบ้านสภาพนี้ มีหวังพ่อของเธอได้อาละวาด และ ‘เฮริค’ เพื่อนรักของเขาคงไม่พ้นโดนตำหนิไปด้วย แต่ดูเหมือนคนในอ้อมแขนจะไม่ให้ความร่วมมือ คมเล็บสีสดกรีดลึกสลักลงบนแขนแกร่งจนชายหนุ่มต้องสะบัดออกด้วยความเจ็บแปลบ ร่างบางเสียหลักจวนเจียนจะล้ม แต่ด้วยความไว มนัสรีบคว้าร่างเธอเข้ามากอดแนบอกอีกครั้ง หัวใจแทบหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มด้วยความตกใจ “ฤทธิ์เยอะนักนะ... อยากให้เนื้อผมขาด หรืออยากให้ก้นตัวเองพังกันแน่ ยายเบื๊อก!”

เขาแค้นที่เธอทำร้ายหัวใจเขาอย่างไม่ใยดี เมื่อถึงวันเอาคืนเขาจะขังเธอไว้ในกรงสวาทให้เธอได้เจ็บปวดทรมานมากกว่าที่เขาเคยได้รับ

คำเตือน: นี่ไม่ใช่เรื่องราวความรักทั่วไปของคุณ นี่คือการรวมตัวของพฤติกรรมบาปอันโจ่งแจ้ง การสารภาพบาป การกระทำที่ต้องห้าม ดิบเถื่อน และชัดเจน อย่าอ่านในที่สาธารณะ เว้นเสียแต่ว่า... คุณจะชอบความเสี่ยงในการถูกจับได้ มันไม่ใช่แค่หนังสือเล่มหนึ่ง แต่มันคือประสบการณ์ที่จะทำให้ร่างกายของคุณลุกเป็นไฟ ทุกเรื่องราวในหนังสือเล่มนี้รวดเร็ว ร้อนแรง และเต็มไปด้วยความเผ็ดร้อน ผู้หญิงที่กล้าหาญจะไขว่คว้าสิ่งที่พวกเธอต้องการ ผู้ชายที่เป็นฝ่ายควบคุมจะต่อสู้กับความปรารถนาของตัวเอง ทุกสัมผัส ทุกสายตา ทุกคำกระซิบจะทำให้คุณโหยหามากขึ้น ขณะที่คุณอ่าน หัวใจของคุณจะเต้นรัว ร่างกายของคุณจะตอบสนองก่อนที่สมองจะทันคิดได้ด้วยซ้ำ คุณจะสูดหายใจเฮือก สั่นสะท้าน และปวดร้าวด้วยความต้องการความสุขสม ทุกเรื่องราวถูกเขียนขึ้นเพื่อให้มือของคุณขยับตามตอนที่อ่าน เพื่อให้รู้สึกถึงทุกตัวอักษร เรามีครบทุกรูปแบบ—ชายหญิง, ชายชาย, หญิงหญิง, ชายหญิงชาย, หญิงหญิงชาย, ชายชายชายหญิง และทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ตรงกลาง ทุกจินตนาการที่คุณสามารถนึกฝันได้ ทุกประเภทของความปรารถนา ทุกความผสมผสานอันตื่นเต้นเร้าใจของความร้อนแรง ความตื่นเต้นของการกลัวถูกจับได้ ความพลุ่งพล่านของความต้องการที่เป็นความลับ แรงดึงดูดของอำนาจและตัณหา ทั้งหมดอยู่รวมกันที่นี่ คุณจะจินตนาการว่าตัวเองไปอยู่ตรงนั้น รู้สึกถึงทุกสัมผัส ทุกรอยจูบ และทุกการสอดแทรกที่ลึกล้ำ ไม่มีการยั้งมือ ไม่มีกฎเกณฑ์ มีเพียงความปรารถนาที่ดิบเถื่อนและเร่าร้อน ดวงตาของคุณอ่านตัวอักษร มือของคุณทำตามความต้องการของร่างกาย คุณจะสัมผัสตัวเอง สั่นสะท้าน และรู้สึกถึงความร้อนรุ่มที่เติบโตขึ้น เมื่อถึงหน้าสุดท้าย คุณจะหายใจกระชั้น ตัวสั่น และต้องการมากกว่านี้ และเรื่องราวเหล่านี้จะไม่เลือนหายไปจากหัวใจของคุณ มันจะคงอยู่กับคุณ ทำให้คุณปวดร้าวโหยหาคำต่อไป สัมผัสต่อไป และการปลดปล่อยในครั้งต่อไป นี่ไม่ใช่แค่การอ่าน แต่มันคือการปรนเปรอความเสพสม มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์ ส่วนอีกข้างล่ะ? นั่นก็สุดแล้วแต่คุณ คุณพร้อมที่จะยอมจำนนหรือยัง?

“จำใส่หัวของเธอเอาไว้ ฉันไม่เคยรักเธอเลย แม้แต่คิดก็ยังไม่เคย สิ่งที่ฉันทำ ลงไปทั้งหมดมันเป็นแผนการของฉันเอง แผนที่จะทำให้เธอรักเธอหลงฉันจนโงหัวไม่ขึ้น แล้วต่อจากนั้นฉันก็จะเขี่ยเธอออกไปจากชีวิตของฉัน เหมือนกับที่เธอเคยทำกับผู้ชาย หลายคนยังไงล่ะ ให้เธอเจ็บเจียนตาย ให้สาสมกับสิ่งที่เธอทำเอาไว้” คำพูดประโยคไร้ซึ่งความใยดีของเขา มันมีอานุภาพความเจ็บที่รุนแรงโหมซัด มันทิ่มแทงทะลุผิวเนื้อชั้นนอกแทรกซอนเข้าไปถึงเนื้อใน บริเวณหัวใจคือจุดที่เธอเจ็บช้ำ จากเข็มเหล่านี้มากที่สุด เจ็บลึกลงไปถึงขั้วหัวใจ ลมหายใจของเธอนั้นก็ไม่ต่างกันเลย วชิราภรณ์กำลังสูดความปวดร้าวความเสียใจเข้าไปในร่างกาย หล่อรวมกับเจ็บช้ำที่อัด แน่นในหัวใจ ไม่ต้องบอกเลยว่าตอนนี้เธอมีความรู้สึกอย่างไร ตรอมตรมเกินกว่าที่จะ หยั่งได้ว่ามากน้อยแค่ไหน