โรแมนติก

พันธะร้ายแสนรัก ความจริงแล้วการที่เขากลับมาที่ไทยในครั้งนี้เขาไม่ได้จะมาสร้างครอบครัวกับเธอหรอกนะ แต่เขาตัดสินใจดีแล้วว่าเขาอยากจะมาหย่ากับเธอเพราะตอนนี้เขาโตขึ้นแล้ว โตขึ้นมากกว่า 4 ปีที่แล้วและผ่านเรื่องราวที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิต เขาอยากจะเป็นคนที่กล้าตัดสินใจด้วยตัวของเขา เขาจะไม่ยอมอยู่ใต้อาณัติขอพ่อหรือย่าของเขาอีกแล้ว “ผมตัดสินใจแล้วนะ” สายตาคู่คมจ้องสบตาของเธอด้วยแววตาที่แน่วแน่ “ผมว่าเราหย่ากันเถอะ” รอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าของเธอกลับเลือนหายไปในทันทีเหมือนคำพูดของเขานั้นกระชากทั้งความสุขและความปรารถนาของเธอให้หลุดออกไปจากชีวิตโดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว “คุณว่าอะไรนะ” “เราไม่ได้รักกันและผมคงจะอยู่กับคุณในฐานะสามีต่อไปไม่ได้ ผมทำไม่ได้จริง ๆ มันทรยศความรู้สึกของผม” คำพูดของเขามันทำให้เธอขัดใจเป็นที่สุด เธอไม่ได้เสียใจที่เขาพูดว่าเราไม่ได้รักกันเพราะความจริงมันก็เป็นอย่างนั้นแหละ ตั้งแต่ที่จดทะเบียนสมรสกันมา 4 ปีก็ไม่ได้เจอหน้าค่าตากันเลย เธอเพิ่งจะมาเห็นหน้าของสามีที่จดทะเบียนด้วยก็วันนี้นี่ “ฉันไม่หย่า”  

“อยากไปจากฉันมากเหรอ? ฉันไม่ให้เธอไป จนกว่าไอ้คริสจะปล่อยตัวรีน่ากลับมาให้ฉัน”

ใครจะคิดว่าคนที่เธอเลี้ยงก๋วยเตี๋ยวในคืนนั้นจะกลายมาเป็นคนรักในวันนี้ แต่เขาไม่ใช่แค่คนรักธรรมดาเพราะเขาคือเจ้าของบริษัทที่เธอเพิ่งเข้าทำงานได้ไม่ถึงสองอาทิตย์ แต่เธอต้องเก็บเป็นความลับก่อนจะผ่านช่วงทดลองงาน

"คำโกหก" หนึ่งคำที่สร้างขึ้นเพื่อเอาตัวรอดแต่กลับผูกมัดพวกเขาไว้ในนาม...​ ทว่าพันธะที่ตามมากลับลึกซึ้งเกินควบคุม จนพวกเขาข้ามเส้นไปสู่ความสัมพันธ์ทางกายที่ไม่มีวันกลับมาเป็นพี่น้องได้อีกตลอดกาล! ​ทว่าความสัมพันธ์อันบริสุทธิ์ต้องสั่นคลอน เมื่อผลพวงจากความผิดพลาดของพี่ชายเมขลา ทำให้เธอกลายเป็นเป้าหมายอันตราย วายุจึงต้องทำทุกอย่างเพื่อปกป้องเธอ และในสถานการณ์ที่จวนเจียนจะเอาชีวิตไม่รอด... ​วายุจะก้าวข้าม 'เงาของสายลม' ที่อยู่ในใจเมขลาได้อย่างไร ในเมื่อเขาเองก็คือ 'สายลม' คนนั้นที่เธอรักมาตลอด? และพันธะที่เกิดขึ้นจากคำโกหกและความร้อนแรงทางกายนี้ จะนำพาพวกเขาสู่รักแท้ที่นิรันดร์ได้หรือไม่?  นิยายเรื่องนี้ สงวนสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537 ห้ามไม่ให้ผู้ใดลอกเลียนแบบดัดแปลง ทำซ้ำหรือนำข้อมูลส่วนใดส่วนหนึ่งไปเผยแพร่หรืออ้างอิงโดยไม่ได้รับอนุญาต การฝ่าฝืนละเมิดสิทธิ์์มีโทษตากฎหมายบัญญัติไว้สูงสุด ปล. นิยายเรื่องนี้เป็นภาคต่อ เรื่องพลาดรักเมฆินทร์ สามารถติดตามได้ที่ facebook:นามปากกาคุณน้ำอิง เพจ:facebook Writer Kunnameaing Tiktok:Writer Kunnameaing

“คุณคงไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมถ้าผมจะให้ลิลินเขานอนค้างที่นี่คืนนี้” กวินภพเอ่ยขึ้นหลังจากที่เขาและคู่ขาเดินตามหลังมัทนาออกมาจากเรือนใหญ่หลังจากการรับประทานอาหารเย็นสิ้นสุดลง ซึ่งคำถามนั้นทำเอาคนที่ตั้งใจจะเดินหนีภาพบาดตาไปให้ไกลจำต้องหยุดชะงักก่อนจะหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของคำถามอีกครั้งอย่างคนไม่มีทางเลือก

“ เลิกกันเถอะ “ ผมบอกเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชา ผมที่กำลังยืนหันหลังให้ผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าแฟนของผมที่คบกันมาตั้งแต่มัธยมต้น ตอนนี้พวกเราก็กำลังจะจบชั้น ม.6 และวันนี้เป็นวันปัจฉิมนิเทศจบการศึกษา " บอกเหตุผลป่านได้ไหมมังกร " ป่านถามผมกลับด้วยเสียงสั่นเครือ ที่ผมหันหลังให้เธอเพราะกลัวจะเห็นน้ำตาของผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าแฟนของผม ผมกลัวว่าผมจะใจอ่อน " ทำไมผมต้องบอกเหตุผลกับคุณด้วย " ผมเรียกแทนตัวเองกับป่านอย่างเย็นชา " อึก ที่ผ่านมามังกรไม่เคยรักป่านเลยใช่ไหม " ป่านพูดพลางร้องไห้สะอึกสะอื้นไปด้วย " ใช่ " ผมตอบกลับไป เพราะตอนนี้ผมอยากเลิกกับเธอ อยากให้เธอไปจากผม เกลียดผมไปเลยได้ยิ่งดี ผมจะดีใจมาก " ที่ผ่านมาผมไม่เคยรักคุณ ผมเห็นคุณเป็นเพียงของเล่นเหมือนคนอื่นๆ คุณคิดว่าผมจะหยุดที่คุณคนเดียวอย่างนั้นเหรอ " ผมตอกกลับป่านไปด้วยคำพูดที่ทำร้ายจิตใจเธอ

"ลึกซึ้งทางกาย แต่ไม่ได้รู้สึกอะไรทางใจ" คนพูดอาจไม่คิดอะไร ส่วนคนฟังเจ็บจุกไปทั้งใจ น้ำตาตกในแต่ทำได้เพียงแค่ยิ้มให้และรับฟัง ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไร เพราะเรา 'เป็นเพื่อนกัน' ธามเน้นย้ำและพูดกับฉันซ้ำๆ เสมอมา..

“จะทำโทษหนูเหรอคะ” น้ำเสียงแอบยั่วเย้าเล็กๆ หยอกล้อหน่อย ๆ เพราะรู้ดีว่าครูปกครองไม่สามารถลงโทษเธอได้แน่นอน เว้นแต่เขาจะไปบอกเมียให้ช่วยจัดการให้เท่านั้น “จะตีหนูเหรอ?” “นึกว่าเด็กนักเรียน แอบมาสูบบุหรี่ในห้องน้ำ ก็ได้ยินอยู่ว่ามีศิษย์เก่ามาฝึกสอน ไม่คิดว่าจะเป็นเธอ” “ไม้เรียวอันนี้คุ้น ๆ นะคะ” เธอแสร้งถามทั้งที่แน่ใจว่าใช่อันเดิมแน่นอน อันที่เคยฟาดก้นเธอแบบเต็มแรงด้วยความโมโห เพราะคิดว่าเธอท้าทาย... ‘ฟาดแรง ๆสิคะ แรงมีเท่านี้เหรอ!’ ใช่ ก็เธอท้าทายจริงๆนั่นแหละ แต่เป็นการท้าทายศีลธรรมในตัวครูหรอกนะ เพราะทุกครั้งที่ครูฟาดก้นเธอ เสียงร้องของเธอทำให้แววตาเขาลิงโลด อย่าคิดว่าเธอไม่เห็นนะ เธอแอบสังเกตตลอดแหละ

หลินจิงซู หญิงสาวผู้ล้มเหลวทุกอย่างในชีวิตเพราะครอบครัวเฮงซวย เธอย้อนเวลาไปยังปี1990 อาศัยความรู้ในโลกอนาคตเพื่อเก็บเกี่ยวโอกาสทางธุรกิจ ก่อร่างสร้างตัวจนมั่งคั่งร่ำรวย เพื่อบดขยี้ทุกคนที่เคยรังแก!

ตั้งแต่เห็นเลขาฯ เฉิ่มของพี่ชายในชุดรัดรูปสีแดงเพลิงที่ไนต์คลับในค่ำคืนนั้น อิศราก็ไม่สามารถสลัดความต้องการที่มีต่อเจ้าของเรือนร่างนาฬิกาทรายอย่างบัวชมพูออกไปจากหัวได้เลย เขาเป็นคนที่อยากได้ก็ต้องได้ และแน่นอนว่า เขาจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เชยชมบัวชมพู ไม่เว้นแม้แต่การโยกย้ายหล่อนให้มาเป็นเลขาส่วนตัว ทั้งในที่ทำงาน และบนเตียง

"สัญญาระหว่างเราคงต้องยุติลงก่อนกำหนดนะ อีกสามเดือนฉันจะต้องหมั้นแล้ว“

รูปหล่อ สายเปย์ โอนไว ใจถึง แต่อาภัพรัก! "เป็นเมียเฮียจะเอาเท่าไหร่?" "ห้ะ!! ขอกันดื้อๆ แบบนี้เลยเหรอ อาเหี้ย" "อาเฮียจ้ะอีหนู ไม่ใช่อาเหี้ย..." "โทษที พอดีหนูขึ้นเสียงสูงไปหน่อย ว่าแต่ขอกันแบบนี้ก็ได้เรอะ" "อืม ขี้เกียจไปหาแล้วอะ จะมีเมียสักคนแม่งช่างยากเย็น" "ถ้าจ้างไปเล่นละครตบตาว่าเป็นเมียหนูโอเค แต่ถ้าจะให้เป็นเมียจริงๆ ไม่ไหวอะ เหี้ยดีเกินไป" "เอ่อ เฮียว้อย!! ไม่ใช่เหี้ย ถ้าเรียกแบบนั้นอีกทีจับจูบปากนะ" "แฮ่ ขอโทษค่า อาเฮีย" "จะเอาค่าจ้างเท่าไหร่ล่ะ?" "ห้าล้านบาทขาดตัว" "หะ...หา ห้าล้านบาท!! นี่มันกีทองคำเรอะ" "โห แร๊งงง! ไหนว่ารวย?" "เออรวยน่ะใช่ แต่อยากรู้ว่าจ่ายค่าจ้างห้าล้านบาทนี่ คือทำอะไรได้บ้างในระหว่างที่แกล้งมาเป็นเมีย" "นอนจับมือ มากสุดได้แค่นี้" "..."

เมื่อรักครั้งแรกมัน ก็ยังหวังกับรักครั้งใหม่ เป็นผู้ชายลูกติดแล้วผิดตรงไหน?

เรื่องนี้มีโซ่ แส้ กุญแจพร้อม เตรียมรับความฟินค่ะ เพลิง…ชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยปมในอดีต ความเจ็บปวดจากภรรยาที่หนีตามชู้ยังไม่เคยจืดจางในใจเขา จนจิตใจของพ่อเลี้ยงหนุ่มด้านชา ไม่เคยมองเห็นหญิงสาวคนใดมีค่ามากไปกว่า ดอกไม้ประดับเตียง พอดอมดมจนพอใจก็โยนทิ้ง จนกระทั่งมาเจอเธอ ธันย์ณิชา ดอกไม้ดอกสวยที่ไม่ได้มีดีแค่ความสาว เธอยังมีเสน่ห์ปลายจวักอันยอดเยี่ยม และนั่นทำให้ความคิดของเขาเปลี่ยนไปตลอดกาล “ฉันเตือนเธอแล้วนะว่าอย่าคิดไปร่านกับคนอื่น ฉันสนองให้เธอถึงอกถึงใจไม่พอหรือไง ถึงต้องไปนอนแบให้มันเอา เลวไม่มีสิ้นดี มักมากไม่รู้จักพอ” เสียงแข็งกระด้างห้วนจัดพูดจบ เสียงแส้ก็แหวกอากาศมากระทบกับที่นอนข้างกายเธอ ปลายแส้โดนผิวเนื้อนวลขาวจนเกิดรอยแดง “ฟิ้ว...โอ๊ย” ความเจ็บทำให้เธอร้องอุทาน เขยิบตัวออกห่างแส้เส้นนั้น แต่เธอจะหนีไปไหนพ้นเมื่อข้อมือทั้งสองข้างถูกพันธนาการไว้ด้วยกุญแจมือ “พราวไม่ได้ทำอย่างที่พ่อเลี้ยงคิดนะคะ พราวไม่ได้ไปนอนกับใคร ฮือ”

วันไนท์สแตนด์กับคนแปลกหน้าคือ จุดเริ่มต้น ไอริน เป็นคนสดใส ร่าเริง เด็กสาวที่เชื่อในความรักกับโดนแฟนตัวเองที่คบกันมา 4 ปี นอกใจ คุณกรณ์ นักธุระกิจหนุ่มใหญ่วัย 32 ปี หล่อ รวย ที่ยังไม่ได้แต่งงานเพราะเรื่องฝังใจในอดีต ปล. เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกของไรท์ อาจใช้ประโยคคำพูดที่ไม่ลื่นหู ติดๆ ขัดๆ ต้องขอภัยมา ณ ที่นี่ด้วยนะคะ จะนำคำติชมไปแก้ไขและ พัฒนาการเขียนของไรท์ให้ดีขึ้นค่ะ *นิยายเรื่องนี้สร้างขึ้นจากจิตนาการของไรท์เท่านั้นไม่ได้มีการพาดพิงผู้อื่นแต่อย่างใด บางตอนมีเนื้อหาที่ไม่เหมาะสมทั้งการพูดและการกระทำ มีเนื้อหาที่รุนแรงทั้งเรื่องเพศและการใช้ภาษา โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

ธาม เด็กหนุ่มที่ใครๆ ก็ขนานนามว่าเด็กเนิร์ดประจำห้อง เพราะมันใส่แว่นและแต่งตัวค่อนข้างเรียบร้อย ไม่ค่อยยุ่งไม่ค่อยสุงสิงกับใคร เป็นเด็กเรียนไม่ใช่เด็กเกเรเหมือนกับเพื่อนคนอื่นๆ บ้านรวยและเป็นลูกชายคนเดียว พ่อแม่เลยตามใจอยากได้อะไรก็ให้ แต่ใครจะไปรู้ภายใต้เด็กหนุ่มใส่แว่นถ้าเป็นผู้ชายที่ทั้งหุ่นดีและเซ็กซ์จัด

วัชรมัยเคยทิ้งไผท ทิ้งลูก แล้ววันนี้กลับมาร้องขอความเป็นแม่อีกครั้ง ไผทจะไม่มีวันให้อภัย!

พระเอกและนางเอกได้เจอกันเพราะแมวตัวโปรดของนางเอกวิ่งเข้าไปนอนอยู่ในบ้านพระเอก พระเอกหลงรักนางเอกตั้งแต่แรกเจอ แล้วทั้งสองก็ห่างหายไปจากชีวิตกันและกันด้วยเหตุผลบางอย่าง ตลอดเวลาหลายปี พระเอกไม่เคยลืมนางเอก แต่นางเอกกลับลืมเขาไปแล้ว จนกระทั่งนางเอกได้มาทำงานเป็นเลขาของพระเอก ทั้งสองจึงได้เจอกันอีกครั้ง พระเอกจึงหาวิธีทำทุกอย่าง เพื่อให้ได้ครอบครองทั้งตัวและหัวใจของนางเอก นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายเกี่ยวกับความรักต่างวัย เจ้านายหนุ่มและเลขารุ่นพี่ ที่อายุห่างกัน 8 ปี และมีแมวน่ารักที่เป็นเหมือนพรหมลิขิต ทำให้คนทั้งสองได้เจอกันและรักกัน

สายตาที่เค้ามองมา ทำให้ฉันคล้ายกับว่า กำลังเปลือยเปล่าต่อหน้าเค้า สายตาที่เธอมองผม ทำให้แก่นกลางกายขยับขึ้นอย่างน่าอาย รักที่เร่าร้อน แอบแฝง ปิดบัง 3p. ผมต้องห้ามใจ เพราะเธอมีเจ้าของแล้ว ฉันต้องมองแค่แฟนของฉันคนเดียวเท่านั้น อย่าไปคิดถึงเค้า นิยายของเลขา และ เจ้านาย ที่อยากเป็นมากกว่านั้น คาสโนว่า ตัวพ่อ ที่อยากได้ เลขาของตัวเอง แต่เธอมีคนของเธอ ถ้า คนของเธอ ดูแลไม่ดี เขาจะแย่งเธอมา

จากคุณหนู สู่การเป็นทาสสวาทของคนเลี้ยงม้า สถานะอันสูงส่งปลิดปลิว ราวกับใบไม้หลุดจากขั้ว ร่างกายบริสุทธิ์แปดเปื้อนรอยมลทิน จากสูงส่ง ถูกฉุดให้ตกต่ำ